II OZ 1389/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia I. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 października 2017 r. sygn. akt II SA/Po 563/17 odrzucające zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 sierpnia 2017 r. w sprawie ze skargi I. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 3 października 2017 r. sygn. akt II SA/Po 563/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, w sprawie ze skargi I. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] października 2016 r. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego, odrzucił zażalenie skarżącego na własne postanowienie z dnia 30 sierpnia 2017 r. W uzasadnieniu wskazano, że postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2017 r., po rozpoznaniu sprzeciwu skarżącego od postanowienia referendarza sądowego z dnia 10 lipca 2017 r. odmawiającego przyznania prawa pomocy, Sąd utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Zażalenie na powyższe postanowienie z dnia 30 sierpnia 2017 r. wniósł skarżący. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniesione zażalenie podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne na podstawie art. 260 § 2 w zw. z art. 197 § 2 i w zw. z art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej "p.p.s.a.". Z art. 260 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia czy postanowienia referendarza sądowego utrzymuje je w mocy lub zmienia. Sąd orzeka przy tym jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Z przepisów ustawy nie wynika przy tym, że orzeczenie Sądu działającego jako sąd drugiej instancji podlega zaskarżeniu w ramach zażalenia. Zażalenie na powyższe postanowienie z dnia 3 października 2017 r. wniósł skarżący, domagając się jego uchylenia w całości, sprostowania i uzupełnienia części orzekającej oraz zwolnienia z kosztów sądowych w części i ustanowienia pełnomocnika z urzędu. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że "zaskarżone zarządzenie" zawiera błąd formalny – brak określenia, że postępowanie związane jest z inwestycją turbin wiatrowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Obowiązujące od dnia 15 sierpnia 2015 r. brzmienie art. 260 p.p.s.a., którego treść określona została ustawą nowelizującą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658), w istotny sposób zmieniło tryb postępowania w sprawach dotyczących przyznawania prawa pomocy. W obecnym stanie prawnym sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy utracił swój anulacyjny charakter, czego wyrazem jest brzmienie art. 260 § 1 p.p.s.a., stosownie do którego sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Przepis ten należy traktować jako wyjątek od reguły z art. 167a § 3 p.p.s.a. W art. 260 § 2 zdanie drugie p.p.s.a. ustawodawca stanowi wyraźnie, że sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. W przedmiotowej sprawie skarżący nadał skargę przesyłką pocztową na adres organu administracji publicznej w dniu 25 listopada 2016 r., a zatem z tą chwilą zostało wszczęte postępowanie sądowoadministracyjne. To zaś oznacza, że na podstawie art. 2 ustawy nowelizującej do rozpoznania sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie przyznania prawa pomocy zastosowanie miał art. 260 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym po wejściu w życie ustawy nowelizującej (tak też: NSA w postanowieniu z dnia 25.07.2017 r. II OZ 766/17). W konsekwencji, za trafne należy uznać stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż zażalenie na postanowienie tegoż Sądu z dnia 30 sierpnia 2017 r. jest niedopuszczalne, co oznacza, że zaskarżone postanowienie o odrzuceniu zażalenia jest zgodne z prawem. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.