II OZ 1353/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 71/08 o odrzuceniu zażalenia B. G. na postanowienie z dnia 5 lipca 2016 r. o odrzuceniu wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. G., B. G., L. G. i K. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] lipca 2004 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 5 lipca 2016 r., sprostowanym postanowieniem z dnia 7 listopada 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 71/08, odrzucił wniosek B. G. i K. G. o przyznanie prawa pomocy, argumentując, że wnioski te nie zostały złożone w toku postępowania, o którym mowa w art. 243 § 1 P.p.s.a.. Nie dotyczą one postępowania, które miałoby prowadzić do umożliwienia zaskarżenia zapadłego prawomocnego już wyroku. B. G. w piśmie z dnia [...] sierpnia 2016 r. wniosła zażalenie m.in. na powyższe postanowienie wnosząc o jego zmianę poprzez zawieszenie postępowania a także złożyła wniosek o prawo pomocy. Zarządzeniem z dnia 9 sierpnia 2016 r. Przewodniczący Wydziału wezwał B. G. do usunięcia braków formalnych zażalenia poprzez złożenie 20 odpisów tego zażalenia w terminie 7 dni pod rygorem jego odrzucenia. Wezwanie doręczono w dniu 24 sierpnia 2016 r. (zpo k.720 akt). Następnie wezwano B. G. do sprecyzowania, którego postanowienia z dnia 5 lipca 2016 r. dotyczyło jej zażalenie z dnia 3 sierpnia 2016 r., pod rygorem przyjęcia, że jest to zażalenie na postanowienie o odrzuceniu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wezwanie odebrano 18 października 2016 r. lecz pozostało ono bez odpowiedzi. Sąd przyjął, że zażalenie dotyczyło postanowienia z dnia 5 lipca 2016 r. o odrzuceniu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 24 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 71/08, odrzucił zażalenie B. G. na postanowienie z dnia 5 lipca 2016 r. o odrzuceniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, bowiem, mimo wezwania do uzupełnienia braków formalnych poprzez nadesłanie jego odpisów, nie zostało ono uzupełnione we wskazany sposób. Sąd stwierdził brak formalny zażalenia i w związku z tym na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. odrzucił wniesione zażalenie. W piśmie z dnia [...] marca 2017 r. zażalenie na powyższe postanowienie wniósł K. G. w imieniu własnym i B. G. (k. 811). Wystąpił jednocześnie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym z uwagi na jego trudną sytuację wynikającą z okoliczności związanych z dziedziczeniem spadku po ojcu L. G. Postanowieniem z dnia 26 maja 2017 r. Sąd odrzucił zażalenie B. G. bowiem wniesione ono zostało po terminie tj. 29 marca 2017 r. (powinno być 28 marca 2017 r.) przy czym doręczone zostało w dniu 20 marca 2017 r., gdzie termin 7 dniowy upływał w dniu 28 marca 2017 r. (powinno być 27 marca 2017 r.). Referendarz Sądowy po rozpatrzeniu wniosku K. G. o prawo pomocy postanowieniem z dnia 28 czerwca 2017 r. oddalił ten wniosek. Stwierdził, że wnioskujący nie wykazał, że faktycznie znajduje się on w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy. Sąd miał wątpliwości w tym zakresie bowiem nie posiadał realnej wiedzy co do faktycznego stanu majątkowego rodziny skarżącego. Referendarz nie kwestionował tego, że sytuacja ta może być trudna ale wnioskujący powinien to wykazać potwierdzając swoje oświadczenia stosownymi dokumentami, do których przedstawienia był wzywany. W związku ze sprzeciwem K. G. postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2017 r. Sąd umorzył postępowanie z wniosku B. G. i K. G. o prawo pomocy. Sąd uznał, że merytoryczne rozpatrzenie kolejnego wniosku o prawo pomocy, gdy postanowienia w tym przedmiocie są prawomocne, było zbędne i na zasadzie art. 249a P.p.s.a. należało je umorzyć. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Wniesione przez K. G. zażalenie na postanowienie WSA w Krakowie z dnia 24 lutego 2017 r. nie zasługiwało na uwzględnienie bowiem nie można zarzucić wadliwości wskazanemu postanowieniu. Zgodnie z art. 194 § 3 P.p.s.a. zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Pismo w postępowaniu sądowym (zażalenie) musi zawierać w myśl art. 47 § 1 P.p.s.a. jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Odpisami w rozumieniu § 1 mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej (§ 2). Z tego wynika, że zażalenie bez odpisów dla doręczenia jego stronom postępowania jest brakiem formalnym tegoż zażalenia, który należy uzupełnić. Mając to na uwadze Przewodniczący Wydziału zgodnie z art. 49 § 2 P.p.s.a. wezwał wnoszącą zażalenie do nadesłania odpisów zażalenia, określając na to 7 dniowy termin i wskazując rygor - odrzucenie zażalenia w myśl art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy wezwanie doręczone stronie w dniu 24 sierpnia 2016 r. pozostało bez jakiejkolwiek odpowiedzi. Wobec tego nie można zarzucać Sądowi, że zastosował rygor z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. i odrzucił zażalenie obarczone brakiem formalnym w postaci braku odpisów dla stron, co uniemożliwiało nadanie biegu temu zażaleniu. W związku z powyższym NSA stwierdza, że zaskarżone postanowienie z dnia 24 lutego 2017 r. było prawidłowe. Zażalenie K. G. nie mogło odnieść oczekiwanego skutku, gdyż skarżący w zażaleniu nie przedstawił jakiejkolwiek argumentacji świadczącej o wadliwości zaskarżonego postanowienia. Skoncentrował się na okolicznościach związanych ze swoją sytuacja majątkową, w kontekście wniosku o udzielenia prawa pomocy, co jednak nie miało znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia. Mając powyższe na uwadze uznać należało, że zaskarżone postanowienie było prawidłowe a zażalenie podlegało oddaleniu jako bezzasadne. W tych okolicznościach sprawy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.