II OZ 1342/16

Dnia 6 grudnia 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 października 2016 r., sygn. akt IV SA/Gl 529/13 w przedmiocie wyłączenia sędziów w sprawie ze skargi L. L. na postanowienie [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z 3 października 2016 r., sygn. akt IV SA/Gl 529/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił wniosek skarżącego L. L. o wyłączenie sędziów WSA w Gliwicach Stanisława Niteckiego i Bożeny Miliczek-Ciszewskiej oraz sędziego NSA Szczepana Praxa od orzekania w sprawie ze skargi na postanowienie [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...] kwietnia 2013 r., którym utrzymano w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...] lutego 2013 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku skarżącego z 11 lutego 2013 r. Oddalając wniosek o wyłączenie wymienionych w komparycji postanowienia sędziów Sąd pierwszej instancji uznał, że nie zachodzi żadna z przyczyn wyłączenia sędziego z urzędu wskazanych w art. 18 p.p.s.a., jak i że nie występują okoliczności, które mogłyby wywołać jakiekolwiek uzasadnione wątpliwości co do bezstronności tego sędziego w sprawie w rozumieniu art. 19 p.p.s.a. Powyższe, zdaniem Sądu, potwierdzają złożone oświadczenia sędziów podlegających – zdaniem skarżącego –wyłączeniu, które wykluczyły istnienie jakichkolwiek okoliczności mogących wywoływać wątpliwość co do ich bezstronności. Stwierdzenie to wynika również z tego, że skarżący jedynie ogólnie zarzuca działanie przez sędziów w sposób niesprawiedliwy i stronniczy. Żadne z przytaczanych przez skarżącego twierdzeń nie uprawdopodobniają jednak istnienia takich okoliczności. Samo subiektywne przeświadczenie skarżącego, iż sędzia reprezentuje niekorzystny pogląd prawny lub wydaje odmienne od oczekiwań rozstrzygnięcia, czy też – jak w tej sprawie – orzeka w przedmiocie nieobjętym skargą, nie stanowi podstawy jego wyłączenia. Co do zarzutu skarżącego dotyczącego niewezwania na posiedzenie Sądu, które odbyło się 23 maja 2016 r., Sąd wyjaśnił, że zgodnie z art. 22 § 2 p.p.s.a. postanowienie w kwestii wyłączenia sędziego Sąd wydaje w składzie trzech sędziów, na posiedzeniu niejawnym. W zażaleniu na postanowienie skarżący powtórzył argumenty zawarte we wniosku o wyłączenie sędziów, iż podstawą wyłączenia jest orzekanie przez tych sędziów w innej sprawie niż określił to skarżący w złożonej skardze. Rozpoznając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżący w dalszym ciągu podnosi argumenty związane z własną, subiektywną oceną pracy sędziów objętych wnioskiem o wyłączenie, orzekających w WSA w Gliwicach, które to okoliczności nie stanowią podstawy do wyłączenia sędziego na podstawie art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). Samo przeświadczenie strony o prowadzeniu przez sędziego postępowania w sposób wadliwy, niesprawiedliwy, czy stronniczy nie może stanowić podstawy jego wyłączenia. Wątpliwości co do bezstronności sędziego muszą być uzasadnione obiektywnymi powodami. Takich okoliczności skarżący ani nie wskazał, ani nie uprawdopodobnił. Ponadto skarżący powinien mieć na względzie, że instytucja wyłączenia sędziego nie może być traktowana jako możliwość eliminowania w postępowaniu sędziów, których strona uznaje za nieodpowiednich dla prowadzenia jej sprawy, z uwagi na subiektywne przeświadczenie o nieznajomości przez tych sędziów sprawy będącej przedmiotem skargi, czy błędne pojmowanie interesów skarżącego. Z tego względu postanowienie Sądu pierwszej instancji oddalające wniosek o wyłączenie sędziów WSA w Gliwicach Stanisława Niteckiego i Bożeny Miliczek-Ciszewskiej oraz sędziego NSA Szczepana Praxa odpowiada prawu. W tych okolicznościach, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., NSA postanowił jak w sentencji. NSA pragnie zauważyć, że wniosek z 14 czerwca 2016 r. był kolejnym wnioskiem złożonym przez skarżącego o wyłączenie sędziów orzekających w WSA w Gliwicach, który strona sprowadziła do argumentacji, jakoby sędziowie orzekali w innej sprawie, niż zakreślonej granicami skargi. Z tego względu, w sytuacji dalszego składania przez skarżącego wniosków o wyłączenie sędziów opartych na tej argumentacji, WSA w Gliwicach powinien wziąć pod rozwagę art. 22 § 4 p.p.s.a., obowiązujący od 15 sierpnia 2015 r. i mogący mieć zastosowanie w sprawie, zgodnie z którym ponowny wniosek o wyłączenie sędziego niezawierający podstaw wyłączenia albo oparty na tych samych okolicznościach podlega odrzuceniu bez składania wyjaśnień przez sędziego, którego dotyczy. Na takie postanowienie zażalenie nie przysługuje.