II OZ 1331/17

Dnia 8 listopada 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. M. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 1542/16 o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania w sprawie ze skargi T. M. na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania postanawia: 1) uchylić zaskarżone zarządzenie; 2) na podstawie art. 111 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) oddalić wniosek o połączenie do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy IV SA/Wa 1542/16 ze sprawą prowadzoną pod sygnaturą IV SA/Wa 1367/17 (poprzednia sygnatura IV SA/Wa 353/14).

Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 29 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", pozostawił bez rozpoznania wniosek T. M. o połączenie spraw o sygn. akt IV SA/Wa 1542/16 i IV SA/Wa 353/14 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Sąd wskazał, że pomimo wezwania skarżąca nie nadesłała 6 odpisów wniosku o połączenie ww. spraw. Zażalenie na ww. postanowienie wniosła T. M.. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie choć podlega uwzględnieniu, jednak nie mogło prowadzić do uwzględnienia wniosku o połączenie obu ww. spraw. W pierwszej kolejności należy wskazać, że tylko takie braki formalne pisma złożonego w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlegają uzupełnieniu, które stanowią przeszkodę do załatwienia sprawy. Nie można bowiem uznać, że każde nieuzupełnienie braków formalnych pisma będzie prowadziło do sytuacji pozostawienia go bez rozpoznania. Podstawą takiego rozstrzygnięcia może być jedynie brak istotny, tzn. taki którego nieusunięcie uniemożliwia nadanie pismu dalszego biegu. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 maja 2017 r., sygn. akt II OZ 521/17, z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OZ 270/12 oraz z dnia 30 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 677/12). Brak złożenia zaś w trybie art. 47 § 1 p.p.s.a. odpisów wniosku o połączenie dwóch spraw zawisłych przed sądem administracyjnym takich skutków nie wywołuje, ponieważ w ogólności kwestia dotycząca połączenia spraw zależy od obiektywnie istniejących względów technicznych i ekonomiki procesowej osadzonej w realiach konkretnego przypadku. O tym, czy sprawy mają być połączone w celu ich łącznego rozpoznania czy także w celu wspólnego rozstrzygnięcia, decyduje skład orzekający w sprawie na podstawie całokształtu materiału dowodowego sprawy; jednak jednocześnie ustawodawca nie przewidział konsekwencji braku połączenia spraw. W tych warunkach zaskarżone zarządzenie należy uznać jako wadliwe, ponieważ ze swej istoty złożenie wniosku o połączenie spraw nie wymaga zajęcia stanowiska pozostałych stron postępowania. W okolicznościach tej sprawy Sąd I instancji błędnie zatem zastosował art. 49 § 2 w zw. z art. 47 § 1 p.p.s.a., co przemawia za uchyleniem zaskarżonego zarządzenia. Powyższa ocena nie oznacza jednak, że istniały podstawy do wnioskowanego przez skarżącą połączenia obu spraw. Aby w ogóle można było rozważyć taki wniosek, w pierwszej kolejności sprawa zawisła przed sądem administracyjnym powinna być pozbawiona braków formalnych skargi, tak aby można było nadać jej dalszy prawnoprocesowy bieg, w tym dokonać oceny czy istnieją przesłanki do połączenia spraw na podstawie art. 111 § 1 i 2 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie skarżąca zaś na wezwanie Sądu I instancji nie uzupełniła braku formalnego skargi w postaci nadesłania żądanej ilości odpisów skargi, co też doprowadziło do odrzucenia skargi, a o prawidłowości rozstrzygnięcia w tym zakresie przesądził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 8 listopada 2017 r. o sygn. akt II OZ 1332/17. Tym samym, w okolicznościach tej sprawy nie istniały podstawy do uwzględnienia wniosku skarżącej o połączenie spraw. Dlatego Naczelny Sad Administracyjny, na podstawie art. 111 § 1 i 2 p.p.s.a., oddalił wniosek o połączenie do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy IV SA/Wa 1542/16 ze sprawą prowadzoną pod sygnaturą IV SA/Wa 1367/17 (poprzednia sygnatura IV SA/Wa 353/14), tym bardziej, że w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1367/17 został już wydany wyrok z dnia 11 października 2017 r. o oddaleniu skargi. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.