II OZ 1156/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kamiński po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnadministracyjnej zażalenia R. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 2838/13 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi R. C. na postanowienie Wojewody M. z dnia 8 października 2013 r. nr ... w przedmiocie wymeldowania postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2838/13, odmówił R. C. wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Wojewody M. z dnia 8 października 2013 r. nr ... w przedmiocie wymeldowania. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że to strona, która żąda "ochrony tymczasowej" jest zobowiązana do wskazania przesłanek jej zastosowania. Oczywiście, na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia sąd powinien wziąć pod rozwagę wszelkie okoliczności, jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania jakichkolwiek przyczyn mających uzasadniać wstrzymanie wykonania i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia nie stanowi wymogu formalnego, lecz jest materialnoprawną argumentacją wniosku. Dlatego treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia, natomiast jest oceniana z punktu widzenia zasadności wniosku. Sąd wskazał, że skarżący, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, nie uzasadnił swojego żądania, nie przedstawił żadnego argumentu wskazującego na potrzebę czy konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Z tych względów niemożliwa była merytoryczna ocena zaskarżonego postanowienia. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył R. C. wnosząc o jego zmianę oraz wstrzymanie wykonania postanowienia Wojewody M. lub uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz wniósł o zasądzenie kosztów procesu wg norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd Wojewódzki dokonał w niniejszej sprawie prawidłowej oceny przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Analiza argumentów skargi mogących świadczyć o istnieniu w niniejszej sprawie przesłanek do wstrzymania wykonania postanowienia Wojewody M. potwierdza stanowisko Sądu Wojewódzkiego zawarte w zaskarżonym postanowieniu, że strona nie uprawdopodobniła przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Aby Sąd mógł w niniejszej sprawie stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona skarżąca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, iż wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Podkreślić należy, że przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech. W rozpatrywanej sprawie taki przypadek nie występuje. W świetle powyższego należało uznać, że prawidłowo zaskarżonym postanowieniem Sąd Wojewódzki oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Odnosząc się do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, iż nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, albowiem przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu pierwszej instancji (por. postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2005 r. sygn. akt II OSK 552/05 publ. ONSAiWSA 2006, nr 1, poz. 17). Natomiast zauważyć trzeba, iż koszty postępowania zażaleniowego podlegają zaliczeniu do kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, o czym stanowi art. 200 P.p.s.a., a więc winny być rozliczone w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.