II OZ 1135/14

Dnia 4 listopada 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2014 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W.B. i C.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 27 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SA/Wr 523/14 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z [...] maja 2014 r. nr [...] w sprawie ze skargi W.B. i C.B. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia pomieszczenia kotłowni w budynku do stanu poprzedniego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 27 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił W.B. i C.B. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z [...] maja 2014 r. w przedmiocie nakazu doprowadzenia pomieszczenia kotłowni w budynku do stanu poprzedniego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wyjaśnił, że zaskarżoną decyzją nakazano skarżącym doprowadzenie budynku do stanu poprzedniego przez likwidację w pomieszczeniu piwnicznym przebicia w stropie, nowej części komina w piwnicy, wentylacji grawitacyjnej i rozbiórkę zamontowanego kotła centralnego ogrzewania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Odmawiając uwzględnienia wniosku Sąd I instancji wskazał, że przedmiotem zaskarżonej decyzji nie jest nakaz rozbiórki obiektu budowlanego, ale nakaz wykonania określonych robót budowlanych w celu przywrócenia piwnicy budynku do stanu poprzedniego, czyli stanu sprzed wykonania nielegalnych robót budowlanych. W ocenie Sądu I instancji, nie można zrównywać skutków rozbiórki obiektu budowlanego ze skutkami wykonania określonych robót budowlanych. Zdaniem Sądu I instancji, argumentacja zawarta we wniosku nie przemawia za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Roboty budowlane polegające na likwidacji przebicia w stropie, nowej części komina w piwnicy, wentylacji grawitacyjnej i rozbiórce kotła centralnego ogrzewania niewątpliwie nie są robotami, których wykonanie będzie wywoływać nieodwracalny skutek. W ocenie Sądu I instancji, charakter nakazanych robót budowlanych wskazuje, że ich wykonanie nie jest szczególnie trudne, ani nie wiąże się z kosztami przekraczającymi zwykłą miarę. Skarżący nie wykazali, że wykonanie tych robót niosło za sobą wysokie koszty, które można zakwalifikować jako znaczne szkody. Zdaniem Sądu I instancji, wykonanie zaskarżonej decyzji nie spowoduje, że nie będzie możliwe ponowne zamontowanie kotła i instalacji w piwnicy. Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli skarżący. Zarzucili naruszenie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że skarżący nie wykazali, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować znaczną szkodę i trudne do odwrócenia skutki. Skarżący wnieśli o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Skarżący wnieśli także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych. W odpowiedzi na zażalenie uczestnik postępowania K.W. wniósł o oddalenie zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie zaś do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma okoliczność, że skarżący nie uprawdopodobnili zaistnienia przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Brak precyzyjnego wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku. Stanowisko takie jest utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, nie publ.). Tylko prawidłowo uzasadniony wniosek może zostać rozpoznany zgodnie z intencją strony, bowiem brak uzasadnienia czy też uzasadnienie niepełne, lakoniczne nie pozwala na ocenę, czy opisane powyżej przesłanki w danej sprawie zachodzą. Wojewódzki sąd administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego formułowania argumentów uzasadniających wniosek o wstrzymanie, a obowiązek w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy. W treści skargi skarżący powołali orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjne dotyczące możliwości wstrzymania wykonania decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki. Decyzja w niniejszej sprawie nie dotyczy oczywiście nakazu rozbiórki i trudno zaakceptować pogląd, że podobnie jak nakaz rozbiórki, wykonanie określonych robót budowlanych z natury rzeczy pociąga za sobą nieodwracalne skutki. Również koszty wykonania robót budowlanych nie zostały przez skarżących precyzyjnie (lub chociaż w przybliżeniu) określone. Wykonanie zaskarżonej decyzji nakładającej określone obowiązki zwykle wiąże się z nakładami finansowymi. Nie oznacza to jednak, że w każdym przypadku konieczność poniesienia tego rodzaju kosztów może być oceniana w kategoriach trudnych do odwrócenia skutków czy znacznej szkody. Także argument dotyczący potencjalnego zadymienia w mieszkaniu skarżących nie został w żaden sposób uprawdopodobniony. Stąd też ocena wyrażona w zaskarżonym postanowieniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu jest trafna, a wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Należy bowiem pamiętać, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu po wniesieniu skargi ma zawsze charakter wyjątkowy. Argumenty zażalenia nie zasługują na uwzględnienie. Rozpoznając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny dokonuje kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia uwzględniając stan faktyczny i prawny z daty orzekania przez Sąd I instancji. Sąd I instancji nie miał bowiem możliwości uwzględnienia okoliczności faktycznych, których skarżący nie powołali we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Stąd też nowe argumenty wskazane w zażaleniu i dotyczące przede wszystkim niedogodności dla zamieszkujących ze skarżącymi rodziców, należy uznać za spóźnione. Z powyższych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.