II OZ 1039/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 3 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia małoletnich J.K. i W. K. działających przez przedstawiciela ustawowego K.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Po 1102/13 odrzucającego zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Po 1102/13 odmawiające sporządzenia uzasadnienia wyroku w sprawie z skargi małoletnich J. K. i W. K. działających przez przedstawiciela ustawowego K. K. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] sierpnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 3 lipca 2014 r. WSA w Poznaniu odrzucił zażalenie na postanowienie tego Sądu z dnia 30 kwietnia 2014 r. WSA w Poznaniu odmawiające sporządzenia uzasadnienia wyroku z dnia 26 marca 2014 r. w sprawie ze skargi małoletnich J.K. i W.K. działających przez przedstawiciela ustawowego K. K. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] sierpnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania. W uzasadnieniu wywiedziono, że skarżąca mimo wezwania nie uzupełniła w terminie braków formalnych zażalenia. Sąd I instancji przyjął skuteczność doręczenia wezwania w trybie art. 73 p.p.s.a. pod do tej pory znanym adresem. Pismo informujące o zmianie adresu dotarło do sądu dopiero dnia 6 czerwca 2014r. , w sytuacji gdy wezwanie do usunięcia braków nadano w placówce pocztowej dnia 28 maja 2014r. W ocenie sądu I instancji nie było możliwe przyjęcie, że skarżąca dochowała wymogom z art. 70 § 1 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła strona skarżąca i zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zażalenia z dnia 26 maja 2014 r. zostało skutecznie doręczone, co skutkowało naruszeniem przepisów postępowania, to jest art. 41 § 2 kpa oraz art. 73 p.p.s.a. Powołując się na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, a nieopłaconych nawet w części. W uzasadnieniu wskazano, że strona skarżąca już pismem z dnia 8 kwietnia 2014 r. wskazała, że jej adres do doręczeń ulegnie zmianie i Sąd zostanie powiadomiony o tym najszybciej, jak tylko będzie to możliwe. W związku z okolicznością, iż po dacie wysyłki korespondencji przez Sąd, strona skarżąca nie przebywała już pod dotychczasowym adresem, wezwanie do uzupełnienia braków zażalenia awizowane zostało po raz pierwszy w dnia 2 czerwca 2014 r. W tym samym dniu strona skarżąca po raz kolejny zawiadomiła Sąd o zmianie swojego adresu do doręczeń. W dniu 6 czerwca 2014 r. zawiadomienie to wpłynęło do WSA w Poznaniu. Data 2 czerwca 2014 r. była jednocześnie najwcześniejszą datą, w której strona skarżąca mogła zawiadomić o zmianie swojego adresu, nadto strona skarżąca już na początku kwietnia uprzedzała Sąd, że jej adres ulegnie zmianie w okresie pomiędzy 28 maja 2014 r. a 24 czerwca 2014 r. (pismo w aktach sprawy). Błędnie zatem Sąd uznał doręczenie pisma dokonane na podstawie art. 73 p.p.s.a. za dokonane ze skutkiem prawnym. Nie można uznać, że wezwanie do uzupełnia braków formalnych zażalenia zostało skutecznie doręczone w dniu 16 czerwca 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. W myśl przepisu art. 70 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi strony i ich przedstawiciele mają obowiązek zawiadamiać sąd o każdej zmianie swojego zamieszkania, adresu do doręczeń lub siedziby. Zgodnie natomiast z art. 73 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§4). Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy wskazać należy, że niezasadnie Sąd I instancji uznał, iż wezwanie do nadesłania odpisu zażalenia należy uznać za doręczone prawidłowo w trybie art. 73 p.p.s.a. w dniu 16 czerwca 2014 r., co skutkować musi przyjęciem, że termin do usunięcia braków wskazanych w wezwaniu, nie rozpoczął biegu. Zarzuty zgłoszone w zażaleniu zasługują w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego na uwzględnienie. Wezwanie Sądu I instancji zostało przesłane na adres wskazany pierwotnie przez stronę skarżącą, jednakże poczynając od dnia 1 czerwca 2014r. adres ten stał się nieaktualny. O fakcie tym, Sąd I instancji został powiadomiony już pismem z dnia 8 kwietnia 2014 r. Choć pismo to nie zawierało informacji szczegółowej odnośnie zmienionego adresu, to jednak wskazano w nim, że w terminie od 28.05.2014 r. do 24.06.2014 r. zmieni się adres dla doręczeń, a gdy tylko strona skarżąca będzie znała nowy adres, poinformuje o tym Sąd. Właściwy adres został wskazany w piśmie z dnia 2 czerwca 2014 r. (nadanym w dniu 3 czerwca 2014 r.), które wpłynęło do Sądu w dniu 6 czerwca 2014 r. Wezwanie z żądaniem uzupełnienia braków, przesłane do skarżącej w dniu 28 maja 2014 r. zostało zwrócone do Sądu po powtórnym awizo w dniu 30 czerwca 2014 r. Nie można było uznać zatem wezwania przesłanego na ten adres za doręczone prawidłowo. W świetle analizy zapisków zwróconego wezwania przez pocztę, informacja o nowym adresie prowadziła do wniosku, że skarżąca już w chwili pierwszego awizo nie zamieszkiwała pod adresem na jaki skierowana została przesyłka wzywająca do uzupełnienia braków. W orzecznictwie zaś przyjmuje się, że: "wykluczone jest przyjęcie skuteczności doręczenia przy powzięciu informacji o innym, znanym sądowi miejscu zamieszkania strony." (zob., postanowienie NSA z 27.3.2009 r., II FSK 1910/07). W świetle zgromadzonych w sprawie dokumentów Sąd I instancji niezasadnie przyjął, że skarżąca nie dochowała wymogów określonych w art. 70 § 1 i 2 p.p.s.a., skutkiem czego wadliwie uznano skuteczność doręczenia wezwania, skierowanego do niej w oparciu o art. 73 p.p.s.a. Skarżąca wobec niedoręczenia jej wezwanie nie mogła w tej sytuacji uchybić terminowi do uzupełnienia braków formalnych zażalenia. Nie było podstaw więc, by z tej przyczyny odrzucić zażalenie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając w oparciu o art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach postępowania zażaleniowego ponieważ przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości orzeczenia zwrotu kosztów w postępowaniu zażaleniowym. Przepisy art. 203 i 204 tej ustawy przyznają stronie prawo do zwrotu kosztów w postępowaniu kasacyjnym wszczętym skargą kasacyjną od orzeczenia Sądu pierwszej instancji oddalającego lub uwzględniającego skargę. Tylko w tych przypadkach Naczelny Sąd Administracyjny jest obowiązany do zamieszczenia z urzędu w orzeczeniu rozstrzygnięcia o kosztach, o czym stanowi art. 209 ustawy.