II OZ 1040/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 3 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. F. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 lipca 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 848/13 wzywające do wpłacenia opłaty kancelaryjnej w sprawie z skargi J. F. na decyzję Wojewody L. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 25 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 848/13, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej "p.p.s.a."), oddalił skargę J. F. na decyzję Wojewody L. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego. Wnioskiem z dnia 26 lipca 2014 r. skarżący wystąpił o doręczenie odpisu wyroku z dnia 25 lutego 2014 r. oraz odpisu zarządzenia z dnia 9 lipca 2014 r. Zarządzeniem z dnia 29 lipca 2014 r. Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wezwał skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia i zarządzenia z dnia 9 lipca 2014 r. w terminie 7 dni, w kwocie 20 zł. Na to zarządzenie zażalenie złożył skarżący podnosząc, że koszty sądowe wskazane w zarządzeniu są nieuzasadnione, ponieważ wezwanie do ich uiszczenia było doręczone przed rozpoznaniem wniosku w sprawie przywrócenia terminu przysługującego skarżącemu środka zaskarżenia. Rozpoznanie i rozstrzygnięcie wniosku skarżącego może być w jego ocenie przyczyną np. cofnięcia wniosków w przedmiocie doręczenia odpisów: wyroku i zarządzenia, o których mowa w wezwaniu Sądu. Stąd, wezwanie w ocenie skarżącego jest przedwczesne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 234 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej p.p.s.a., za stwierdzenie prawomocności oraz wydanie odpisów, zaświadczeń, wyciągów i innych dokumentów na podstawie akt, pobiera się opłatę kancelaryjną z tym zastrzeżeniem, że nie pobiera się opłaty za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, który podlega doręczeniu z urzędu (§ 3). Zgodnie zaś z treścią § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192), za każdą stronę odpisu, zaświadczenia, wyciągu lub innego dokumentu wydawanego na wniosek na podstawie akt sprawy sądowoadministracyjnej oraz za stwierdzenie prawomocności pobiera się opłatę kancelaryjną w kwocie 10 zł. Wobec powyższego za prawidłowe należy uznać zarządzenie wzywające skarżącego do uiszczenia opłaty w wysokości 20 zł za odpis wyroku z dnia 25 lutego 2014 r. oraz odpis zarządzenia z dnia 9 lipca 2014 r. skoro uprzednio złożył wniosek o doręczenie tych dokumentów. Wbrew stanowisku skarżącego brak podstawy, by przy jednoznacznie brzmiącym żądaniu ocenę legalności wezwania do uiszczenia opłaty kancelaryjnej uzależniać od rozpoznania wniosku w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia środka zaskarżenia. Powyższe oznacza, że J. F. jest obowiązany ponieść koszty opłaty kancelaryjnej za wydanie odpisu wyroku i zarządzenia z dnia 9 lipca 2014r w sytuacji gdy nadal podtrzymuje żądanie o doręczenie odpisów tych dokumentów. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 i art. 198 ustawy p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.