II OSK 806/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Bąkowski po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 listopada 2025 r., sygn. akt II SA/Lu 659/25 w sprawie ze sprzeciwu R.W. od decyzji Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 września 2025 r., znak ZOA-XVII.7721.11.2025 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 26 listopada 2025 r., sygn. akt II SA/Lu 659/25, oddalił sprzeciw R.W. od decyzji Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 19 września 2025 r., znak ZOA-XVII.7721.11.2025 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu 31 marca 2025 r. do siedziby Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Ł. wpłynęło pismo sporządzone przez A.W. W piśmie zwrócono się do organu z żądaniem przeprowadzenia czynności kontrolnych w odniesieniu do zabytkowego budynku dworu położonego w miejscowości J., wpisanego do rejestru zabytków województwa lubelskiego pod numerem [...]. Wnioskodawca domagał się zbadania, czy przedmiotowy obiekt jest użytkowany zgodnie z zatwierdzoną dokumentacją projektową, która stanowiła podstawę do jego odbudowy i adaptacji. Jednocześnie wskazywał na konieczność dokonania ustaleń w zakresie, czy faktyczny sposób korzystania z budynku pozostaje w zgodzie z funkcją użytkową określoną we wspomnianej dokumentacji. A.W. wskazał, że zgodnie z decyzją o pozwoleniu na remont, rekonstrukcję i adaptację dworu oraz decyzją Lubelskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 10 września 2012 r., obiekt ten miał pełnić funkcję pracowni z pomieszczeniami pomocniczymi, gospodarczymi i sanitarnymi. W ocenie wnioskodawcy współwłaściciel – R.W. wykorzystuje budynek jako mieszkalny, dokonując przy tym samowolnych zmian, w tym przebudowy układu pomieszczeń, urządzenia kuchni z pełną instalacją wodno-kanalizacyjną oraz przekształcenia pracowni w sypialnie. Dodatkowo wydzielono pomieszczenia nieuwzględnione w dokumentacji projektowej, bez wymaganych pozwoleń i uzgodnień z konserwatorem zabytków. W następstwie zawiadomienia A.W., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łęcznej, działając z urzędu, pismem z 9 kwietnia 2025 r., znak PINB.5145.1.2025, wszczął postępowanie dotyczące kontroli legalności zmiany sposobu użytkowania pracowni rzemiosła artystycznego na budynek mieszkalny jednorodzinny na działce nr ewid. [...] oraz nr ewid. [...] w miejscowości J., gm. M. W dniu 21 maja 2025 r. upoważnieni pracownicy PINB w Łęcznej przeprowadzili oględziny, które nie wykazały zmian dotyczących naruszenia konstrukcji ścian zewnętrznych w stosunku do rysunków przedłożonych do zawiadomienia o zakończeniu robót. Obecny podczas oględzin A.W. okazał trzy pomieszczenia oraz przedsionek (oznaczone na rysunku nr 0.9, 0.10, 0.11, 0.12), które planuje zaadaptować pod biura prowadzonej działalności budowlanej. W toku oględzin stwierdzono układ pomieszczeń zgodny z rysunkami zamiennymi do zgłoszenia o zakończeniu budowy. Pozostałe pomieszczenia także nie zmieniły układu. W łazience stwierdzono brak ścianki przy misce ustępowej. Pomieszczenie oznaczone nr 0.3, przeznaczone pierwotnie na pomieszczenie gospodarcze, zostało wyposażone w instalację sanitarną oraz meble kuchenne z pełnym wyposażeniem. Pomieszczenie oznaczone nr 0.2 (pomieszczenie socjalne) zostało zaadaptowane na jadalnię dla osób zatrudnionych, natomiast pomieszczenie nr 0.1 (hall) na biuro firmy M. Pozostałe pomieszczenia wyposażone są w rekwizyty typu historyczne ubrania, krzesła, szafki oraz akcesoria fotograficzne. Według A.W. w pomieszczeniu nr 0.8 znajdują się zabawki dziecięce, a pokój służy jako pokój dziecięcy. R.W. wskazał, że są to akcesoria fotograficzne na potrzeby sesji zdjęciowej dla dzieci. Natomiast A.W. podtrzymał swoje stanowisko, że pomieszczenia zajmowane przez R.W. służą jako pomieszczenia mieszkalne i zostały zamienione na pracownię wyłącznie na potrzeby kontroli. W piwnicy znajdują się dwa pomieszczenia z przeznaczeniem na kotłownię oraz według R.W., na miejsce na opał oraz przetwory. A.W. wskazał, że R.W. i A.N.W. mieszkają w budynku od ponad 7 lat. 21 maja 2025 r. A.W. przedłożył materiał dowodowy na potwierdzenie, że przedmiotowy budynek był wykorzystywany przez R.W. na cele mieszkalne, a jedynie przed zapowiedzianą kontrolą zrobiono przemeblowanie w zamieszkiwanych przez niego i jego rodzinę pomieszczeniach (dokumentacja fotograficzna, kserokopia pozwu o ochronę naruszonego posiadania z 18 lipca 2024 r. wraz z załącznikami oraz kserokopia pozwu o ochronę naruszonego posiadania z 29 sierpnia 2023 r. wraz z załącznikami, w których R.W. reprezentowany przez pełnomocnika uzasadnia fakt naruszenia posiadania przedmiotowego budynku dworu w J. wykorzystywanego w celach mieszkalnych od 15 czerwca 2019 r.). W wyniku przeprowadzonego postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łęcznej decyzją z 27 czerwca 2025 r., znak PINB.5145.1.2025 umorzył w całości postępowanie w sprawie kontroli legalności zmiany sposobu użytkowania pracowni rzemiosła artystycznego na budynek mieszkalny jednorodzinny na działce nr ewid. [...] i [...] w miejscowości J., gm. M. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że ustalenia poczynione podczas oględzin nie wykazały nieprawidłowości. W dniu oględzin nie stwierdzono bowiem, aby pomieszczenia dworu w J. służyły jako pomieszczenia mieszkalne. Nie stwierdzono również zmiany podstawowych warunków określonych w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (dalej: "Prawo budowlane"), a samo wyposażenie kuchni lub pomieszczenia socjalnego nie kwalifikuje się do uznania jako pomieszczenie mieszkalne. Odwołanie od ww. decyzji wniósł A.W. zarzucając organowi I instancji niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz dokonanie błędnej oceny materiału dowodowego przez przyjęcie, że nie stwierdzono zmiany przeznaczenia nieruchomości na funkcję mieszkalną oraz niedokonanie w związku z powyższym warunku formalnego do zmiany sposobu użytkowania w postaci obowiązku złożenia odpowiedniego zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Decyzją z 19 września 2025 r. Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, tj.: art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), co miało istotny wpływ na wydane rozstrzygnięcie. Ponadto naruszony został art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a., ponieważ zarówno uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dają wystarczających podstaw do umorzenia postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu budowlanego. Zdaniem LWINB w niniejszej sprawie, dokonanej przez organ I instancji oceny materiału dowodowego oraz jego kompletności, nie można uznać za wnikliwą, a ustalenia dotyczące stanu faktycznego przedmiotowej sprawy nie są pełne i precyzyjne. Argumentacja PINB zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest wewnętrznie sprzeczna i niespójna. Organ I instancji stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie zaistniał obowiązek umorzenia postępowania wynikający z braku podstaw do uznania, że w budynku dworu w J. doszło do zmiany sposobu jego użytkowania. W ocenie organu odwoławczego stanowisko takie uznać należy, co najmniej, za przedwczesne. LWINB wskazując na treść art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego wyjaśnił, że zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego (lub jego części) jest podjęcie w nim takiej działalności, do której mają zastosowanie inne normy z zakresu bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź dotyczące wielkości lub układu obciążeń, aniżeli normy, które znajdowały zastosowanie do dotychczasowego sposobu użytkowania. Wymaga to zestawienia warunków wcześniejszych z aktualnymi, porównania ich i określenia, czy uległy one zmianie oraz czy wskazuje to na oczywistość tej zmiany. Organ odwoławczy zaznaczył, że obiekt został odbudowany i zaadaptowany na pracownię rzemiosła artystycznego z zewnętrzną instalacją kanalizacji sanitarnej i przydomową oczyszczalnią ścieków na podstawie decyzji Starosty Łęczyńskiego nr 652/12 z 2 listopada 2012 r., znak BA.6740.655.3.2012.IV, nie mniej jednak z uwagi na brak, w materiale dowodowym sprawy ww. decyzji, w tym zatwierdzonego tą decyzją projektu budowlanego, brak jest możliwości zweryfikowania czy faktycznie użytkowanie dworu zostało określone jako pracownia, czy na pracownię artystyczną przewidziano całość pomieszczeń znajdujących się w obiekcie, a jeżeli tylko część to jakie przeznaczenie miała pozostała ich część. Wystarczającym do ustalenia dotychczasowego legalnego sposobu użytkowania nie jest – zdaniem LWINB – znajdująca się w aktach sprawy kserokopia rysunku graficznego przedstawiająca rzut poziomy projektu odbudowy i adaptacji dworu, gdyż nie jest ona opisana, opatrzona stosownymi pieczęciami, zatem nie można uznać, że stanowi część projektu budowlanego zatwierdzonego ww. decyzją Starosty Łęczyńskiego. Niewystarczające jest również, w ocenie organu odwoławczego, stwierdzenie organu I instancji zawarte w treści protokołu oględzin z 21 maja 2025 r., że "oględziny zewnętrzne wykazały brak zmian dotyczących naruszenia konstrukcji ścian zewnętrznych w stosunku do rysunków przedłożonych do zawiadomienia o zakończeniu robót", gdyż takiego dokumentu również brak w aktach sprawy. W ocenie organu odwoławczego, w niniejszej sprawie w pierwszej kolejności, należy podjąć wszelkie możliwe czynności mające na celu ustalenie jaka była pierwotnie funkcja przedmiotowego obiektu budowlanego oraz jaki jest rzeczywisty sposób użytkowania dworu w J. Ponadto, PINB w Łęcznej powołuje się na ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M., podczas gdy w aktach postępowania przekazanych do organu brak jest wypisu i wyrysu z tego aktu prawa miejscowego. LWINB zwrócił uwagę, że w treści protokołu oględzin z 21 maja 2025 r. wskazano, że "stwierdzono układ pomieszczeń zgodny z rysunkami zamiennymi do zgłoszenia o zakończeniu budowy", jednak informacji tej nie można potwierdzić, gdyż protokół oględzin nie zawiera żadnego rysunku, który obrazowałby obecny układ pomieszczeń. W sprzeciwie skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucił naruszenie: – art. 12 § 1 k.p.a. – zasady szybkości postępowania poprzez niezasadne uchylenie decyzji Powiatowego Inspektora Budowlanego w Łęcznej z 27 czerwca 2025 r., nr PINB.5145.1.2025, umarzającej w całości postępowanie administracyjne wszczęte z urzędu w sprawie kontroli legalności zmiany sposobu użytkowania pracowni rzemiosła artystycznego na budynek mieszkalny jednorodzinny na działce nr ewid. [...] i [...] w miejscowości J., gm. M. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji; – art. 138 § 2 k.p.a. przez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji oraz niewskazanie przez LWINB jakie okoliczności należy wziąć przy ponownym rozpoznaniu sprawy; – art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez odmowę zawieszenia postępowania postanowieniem z 19 września 2025 r. podczas gdy toczące się przed Sądem Rejonowym Lublin Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku I Wydział Cywilny sygn. akt I C 1041/24 przeciwko A.W. postępowanie o naruszenie posiadania części budynku posadowionego na nieruchomości położonej w J. [...], gm. M., stanowiącej działki o numerach ewidencyjnych [...] oraz [...], dla której Sąd Rejonowy Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...] ma bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. W odpowiedzi na sprzeciw, organ odwoławczy wniósł o jego oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że sprzeciw nie znajduje uzasadnienia. W ocenie Sądu ustalony przez organ I instancji stan faktyczny pozostaje niepełny i wymaga uzupełnienia w znacznym zakresie. Wyszczególnione przez organ odwoławczy czynności jakie winien wykonać organ I instancji stanowią istotne elementy stanu faktycznego, które są niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Wskazany materiał dowodowy, co podnosi w kwestionowanej decyzji LWINB, jednoznacznie wskazuje na rozbieżności w wynikającym z niego stanie faktycznym, a treścią wydanego rozstrzygnięcia. W szczególności z treści pozwów wynika, że obiekt od lat pełni funkcję mieszkalną. Sąd zwraca uwagę, że aby rozstrzygnąć, czy doszło do zmiany sposobu użytkowania i to w taki sposób, że mogłoby wymagać interwencji organu nadzoru budowlanego (tj. podjęcia działań o których mowa w art. 71a ust. 1 Prawa budowlanego) konieczne jest ustalenie podstawowych faktów tzn. w jaki sposób powinien być użytkowany obiekt budowlany (co winno mieć oparcie w treści stosownych decyzji administracyjnych) i w jaki sposób obecnie jest użytkowany obiekt budowlany. Dopiero po bezspornym ustaleniu tych faktów organ może w decyzji kończącej postępowanie rozstrzygnąć, czy ustalony stan faktyczny jest lub nie zmianą sposobu użytkowania. Według Sądu wymienione przez LWINB braki postępowania organu I instancji nie mogą być usunięte w toku postępowania odwoławczego w trybie art. 136 k.p.a., gdyż naruszyłoby to zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, określoną w art. 15 k.p.a. W przypadku umorzenia postępowania przez organ I instancji z uwagi na jego bezprzedmiotowość, organ odwoławczy nie może uchylić tej decyzji i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.), gdyż tak wydana decyzja narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Z kolei toczące się przez sądem powszechnym postępowanie dotyczące naruszenia posiadania nie stanowi – w ocenie Sądu I instancji – zagadnienia wstępnego w sprawie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł R.W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w całości. Wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 138 § 2 k.p.a., poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że w sprawie zachodziły przesłanki do wydania decyzji kasacyjnej, mimo że postępowanie wyjaśniające przed organem I instancji zostało przeprowadzone w całości i umożliwiało merytoryczne zakończenie sprawy, czym wypełniona została dyspozycja art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a."); 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151a § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie sprzeciwu w sytuacji, gdy decyzja organu odwoławczego została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a., a także art. 141 § 4 p.p.s.a. przez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób wewnętrznie niespójny, co wypełnia dyspozycję art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz zasądzenie na rzecz R.W. kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 182 § 2a p.p.s.a., skarga kasacyjna od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego oddalającego sprzeciw od decyzji jest rozpoznawana na posiedzeniu niejawnym. Według 182 § 3 p.p.s.a., na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Stosownie do powyższej regulacji Naczelny Sąd Administracyjny wydał wyrok w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w składzie jednoosobowym. Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw i podlega oddaleniu. W myśl art. 64e p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie zaś z art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zarzut naruszenia tego przepisu okazał się niezasadny. Należy podkreślić, że art. 138 § 2 k.p.a. jest zaliczany do tak zwanych przepisów wynikowych. Zatem dla potwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia tych przepisów niezbędne jest wskazanie naruszenia innych przepisów, którym sąd uchybił, ponieważ ewentualne błędne nieuwzględnienie sprzeciwu musiało być wynikiem naruszeń przepisów mających miejsce we wcześniejszej fazie niż etap orzekania, a mianowicie w fazie kontroli przebiegu postępowania administracyjnego. Dla poprawności sformułowania zarzutu art. 138 § 2 k.p.a., konieczne jest bowiem dodatkowe wskazanie przepisu (czy też przepisów) niebędącego przepisem wynikowym naruszonego przez sąd w powiązaniu z właściwymi (również niewynikowymi) przepisami regulującymi postępowanie przed organami administracji publicznej. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej przepis taki nie został wskazany. Podobnie należało ocenić zarzut naruszenia art. 151a § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. Z art. 151a § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Również w tym zarzucie podniesiono naruszenie przepisu wynikowego. Zatem i w tym przypadku dla potwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia art. 151a § 1 p.p.s.a. niezbędne jest wskazanie naruszenia innych przepisów, którym Sąd uchybił, ponieważ ewentualne błędne – zdaniem skarżącego kasacyjnie – nieuwzględnienie sprzeciwu musiało być wynikiem naruszeń przepisów we wcześniejszej fazie niż etap orzekania, a więc w fazie kontroli przebiegu postępowania administracyjnego poprzedzającej wydanie wyroku. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej przepis taki nie został wskazany, albowiem art. 151 p.p.s.a. (powiązany w tym zarzucie z art. 151a § 1 p.p.s.a.), zgodnie z którym, w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części, nie mógł mieć zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ przedmiotem rozpoznania przez Sąd I instancji był sprzeciw, a nie skarga. Na marginesie wypada wskazać, że podstawowym zarzutem skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego sprzeciw powinien być zarzut naruszenia przepisów postępowania, polegającego na niewłaściwym zastosowaniu art. 151a § 2 p.p.s.a. przez oddalenie sprzeciwu, i powiązany z nim zarzut niewłaściwego zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a. wraz z wskazaniem (jak wyżej powołano) tych przepisów postępowania, których zastosowanie zostało niewłaściwie ocenione przez sąd I instancji. Art. 151a § 2 p.p.s.a., jest bowiem przepisem regulującym treść rozstrzygnięcia sądu w przypadku stwierdzenia braku podstaw do uwzględnienia sprzeciwu. Jego naruszenie może mieć zatem miejsce, jeżeli Sąd oddali sprzeciw mimo wykazanych podstaw do jego uwzględnienia (por. wyrok NSA z 24.02.2021 r., I OSK 2880/20, LEX nr 3126581). Nieuzasadnionym okazał się również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym: "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania." Jak wynika z przywołanego przepisu, zarzut jego naruszenia może być skutecznie postawiony, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich wyżej wymienionych elementów i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki stan faktyczny i dlaczego przyjął za podstawę orzekania. Ponadto, naruszenie to musi być na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy konieczne dla oceny legalności kontrolowanej decyzji, a zatem zostało sporządzone zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. Ujęto w nim stanowisko Sądu I instancji co do kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, sformułowane w stopniu umożliwiającym kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, o czym świadczy dokonana powyżej ocena podniesionych zarzutów kasacyjnych. W tym zaś przypadku kwestią przesądzającą o treści rozstrzygnięcia, co zostało wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, była pozytywna ocena zaskarżonej decyzji co do dostrzeżonych przez organ odwoławczy istotnych braków w odniesieniu do ustaleń stanu faktycznego dokonanych przez organ I instancji. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.