II OSK 756/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędzia del. WSA Anna Szymańska (spr.) Protokolant asystent sędziego Paweł Chyliński po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 1581/24 w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 26 kwietnia 2024 r., nr DL.WIPO.412.269.2023/MMa w przedmiocie zobowiązania do powrotu oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 3 grudnia 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 1581/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA w Warszawie, sąd wojewódzki, sąd pierwszej instancji) po rozpoznaniu skargi K. G. obywatelki Federacji Rosyjskiej (dalej: cudzoziemka, strona, skarżąca, skarżąca kasacyjnie) na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej: Szef Urzędu) z 26 kwietnia 2024 r. nr DL.WIPO.412.269.2023/MMa w przedmiocie zobowiązania do powrotu - oddalił skargę. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu 15 listopada 2022 r. Komendant Placówki Straży Granicznej w Bobrownikach (dalej: Komendant, organ pierwszej instancji) wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zobowiązania skarżącej do powrotu. Komendant, decyzją z 15 marca 2023 r. nr 03-105/36/D-ZDP/2023 zobowiązał cudzoziemkę do powrotu w terminie 30 dni, od dnia doręczenia decyzji oraz zakazał ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (RP) i innych państw obszaru Schengen na okres 2 lat. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 302 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2021 r. poz. 2354 ze zm.; dalej: u.o.c.). W uzasadnieniu wskazano, że skarżąca nie opuściła terytorium RP w terminie i przypadku, o których mowa w art. 299 ust. 6 pkt 1 lit. b u.o.c. mimo, że została wydana w stosunku do niej decyzja o pozbawieniu ochrony uzupełniającej. Jednocześnie wykluczone zostały przesłanki określone w art. 303 ust. 1 u.o.c., gdy decyzji o zobowiązaniu do powrotu nie wydaje się, w tym przesłanki udzielenia zgody na pobyt humanitarny lub zgody na pobyt tolerowany. Szef Urzędu, zaskarżoną decyzją uchylił decyzję Komendanta w części dotyczącej określenia terminu dobrowolnego powrotu, określił termin dobrowolnego powrotu wynoszący 30 dni, od dnia doręczenia decyzji Szefa Urzędu oraz utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w pozostałej części. W ocenie organu w materiale dowodowym brak jest elementów pozwalających uznać skarżącą za osobę, wobec której władze kraju pochodzenia, bądź inne podmioty podejmowały czy też miały zamiar podjąć działania naruszające jej prawa, o których mowa w art. 348 pkt 1 u.o.c., gdyż sytuacja w kraju pochodzenia uległa od czasu udzielenia jej w Polsce ochrony uzupełniającej znaczącej poprawie. Organ wskazał, że okoliczności związane z zagrożeniem dla rodziny skarżącej w związku z problemami rodzinnymi były już analizowane przez Szefa Urzędu, Radę do Spraw Uchodźców i WSA w Warszawie w toku procedur o międzynarodową ochronę prowadzonych na wniosek ojca skarżącej – R. G. Podano, że ojciec skarżącej zdecydował się na dobrowolny powrót do kraju pochodzenia, już po uzyskaniu ochrony uzupełniającej w RP. Podczas pobytu na terytorium Federacji Rosyjskiej korzystał z ochrony w kraju pochodzenia poprzez wyrobienie i posługiwanie się wydanym przez służby migracyjne Rosji rosyjskim paszportem zagranicznym. Wyjaśniono, że członkowie jego rodziny, w tym skarżąca, również wyrobili analogiczne dokumenty podróży, jego małżonka uzyskała ponadto w trakcie pobytu w Rosji paszport wewnętrzny. Cudzoziemcy korzystali także bez przeszkód z usług miejscowej administracji, wyrabiając powtórne akty urodzenia swoich dzieci. W ocenie Szefa Urzędu "ujawnianie się" federalnym organom właściwym w sprawach migracji oraz organom administracyjnym, dowodzi, że rodzina skarżącej w rzeczywistości nie obawia się o swoje bezpieczeństwo i nie czuje się w żaden sposób zagrożona. Z kolei wydanie dokumentów przez władze kraju pochodzenia świadczy o tym, że nie znajdują się oni w ich zainteresowaniu państwa pochodzenia, skoro zastrzeżeń nie zgłosił żaden z organów właściwych w sprawach bezpieczeństwa, migracji i w sprawach skarbowych. Biorąc pod rozwagę całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie organ odwoławczy uznał, że sytuacja skarżącej nie uzasadnia udzielenia jej zgody na pobyt ze względów humanitarnych, czy pobyt tolerowany albowiem nie zaistniały żadne okoliczności, które mogłyby świadczyć, że jej powrót do kraju pochodzenia wiązałby się z jakimkolwiek naruszeniem przepisów Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. nr 61, poz. 284 ze zm.; dalej: Konwencja lub EKPCz), w tym prawa do ochrony życia rodzinnego czy prywatnego. WSA w Warszawie wskazanym na wstępie wyrokiem nie uwzględnił skargi. W pierwszej kolejności podniesiono, że w realiach sprawy nie stanowi okoliczności spornej zaistnienie pozytywnej przesłanki do wydania decyzji zobowiązującej do powrotu (art. 302 ust. 1 pkt 16 lit. a u.o.c.). Wyjaśniono, że 11 października 2023 r. skarżąca złożyła kolejny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej i decyzją z 8 kwietnia 2024 r. Szef Urzędu stwierdził jego niedopuszczalność. W ocenie sądu wojewódzkiego organ właściwie zebrał i ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a następnie prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego. Podano, że słusznie organ stwierdził, że analiza akt sprawy wykazała, że w sprawie nie zachodzą jednocześnie okoliczności z art. 303 ust. 1 u.o.c., kiedy decyzji o zobowiązaniu nie wydaje się. Strona nie legitymuje się wizami, czy innymi tytułami pobytowymi uwzględnionymi w art. 303 ust. 1 pkt 1-3 i 5-7 ustawy. Ustalenia faktyczne wskazują także, że w sprawie nie zachodzą okoliczności, o którym mowa w art. 303 ust. 1 pkt 4, 8-13 u.o.c. Ponadto skarżącej nie udzielono zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany (por. art. 303 ust. 1 pkt 2 u.o.c.). Zdaniem sądu pierwszej instancji, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego należy podzielić stanowisko organu, że skarżąca w toku postępowania nie przedstawiła nowych istotnych okoliczności, mogących stanowić podstawę do zmiany dotychczasowego stanowiska. Przede wszystkim skarżąca nie powołała powodów wskazujących na to, aby władze kraju pochodzenia bądź inne podmioty wymienione w u.o.c. podejmowały wobec niej działania krzywdzące na tle religijnym, rasowym, narodowościowym, przynależności do określonej grupy społecznej czy poglądów politycznych. Wyjaśniono, że skarżąca nie potrafiła udzielić odpowiedzi na żadne pytanie dotyczące przyczyn wyjazdu z kraju pochodzenia jej rodziny i powodów ubiegania się o ochronę międzynarodową. Na pytanie czego się obawia w przypadku powrotu do Rosji, odpowiedziała, że sama nie wie czego, boi się, że coś się stanie, w związku z problemami jakie mieli jej rodzice. Natomiast co spotkało jej rodzinę, dlaczego musieli opuścić kraj pochodzenia i jakie mieli problemy, nie wiedziała. Dalej, że organ słusznie zauważył oceniając tę kwestię, że okoliczności związane z zagrożeniem dla rodziny skarżącej były już analizowane w toku procedur o międzynarodową ochronę prowadzonych na wniosek jej ojca R. G. Wskazano, że w toku postępowania skarżąca nie przedstawiła żadnych okoliczności, które wskazywałyby, że z powodu problemów rodziców grozi jej obecnie w kraju pochodzenia prześladowanie lub poważna krzywda. Skarżąca w kraju pochodzenia mieszkała jako dziecko, w związku z czym nie należała do żadnej organizacji politycznej, społecznej, religijnej czy kulturowej, nie prowadziła żadnej działalności, która mogłaby być uznana za opozycyjną wobec władz federalnych czy lokalnych, nie była nigdy zatrzymana, aresztowana, oskarżona ani skazana, nie doznała przemocy fizycznej ani psychicznej. Zdaniem WSA w Warszawie w zaskarżonej decyzji trafnie oceniono przesłanki udzielenia zgody na pobyt humanitarny określone w art. 348 pkt 1 u.o.c. - w oparciu o ustalenie aktualnej sytuacji bezpieczeństwa w kraju pochodzenia skarżącej, weryfikację wiarygodności podniesionych przez nią okoliczności wyjazdu z kraju pochodzenia, a także deklarowane zagrożenia związane z powrotem do kraju pochodzenia. W ocenie sądu wojewódzkiego, organ zasadnie uznał również, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa skarżącej do ochrony jej życia prywatnego w rozumieniu Konwencji. Podano, że cała rodzina skarżącej jest zobowiązana do powrotu, tym samym powrót cudzoziemki do kraju pochodzenia nie doprowadzi do rozdzielenia rodziny oraz naruszenia jej prawa do życia rodzinnego. Uznano również, że brak jest podstaw do stwierdzenia, że centrum życiowe skarżącej, zostało bezpowrotnie przeniesione do Polski oraz, że istnieją obiektywne trudności uniemożliwiające jej powrót do kraju pochodzenia (silna integracja z Polską, nieznajomość kraju ojczystego czy obiektywne trudności w przeniesieniu centrum życiowego do kraju pochodzenia). Wyjaśniono, że pomimo otrzymania w Polsce ochrony międzynarodowej, cudzoziemka przebywała w Polsce stosunkowo krótko, większość czasu spędziła poza granicami Polski, wyjeżdżając do Rosji, Holandii, Norwegii oraz Niemiec. W ocenie sądu wojewódzkiego, powyższe okoliczności uzasadniają stwierdzenie, że skarżąca nie posiada z Polską więzi, tym bardziej więzi, które byłyby na tyle silne, czy trwałe, aby uznać jej zobowiązanie do powrotu za nieuzasadnioną ingerencję w prawa do życia prywatnego chronione powołaną Konwencją. Zatem, w takiej sytuacji więzy kulturowe z krajem pochodzenia są trwalsze niż te powstałe w Polsce, szczególnie jeśli weźmie się pod uwagę fakt, że skarżąca pielęgnuje je prowadząc tutaj życie rodzinne z osobami narodowości czeczeńskiej. Podsumowując, sąd wojewódzki uznał, że zarzuty skargi nie dają podstaw do postawienia organowi zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłej w sprawie decyzji, bowiem organy podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w sposób wyczerpujący zebrały i dokonały prawidłowej oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a ustalone okoliczności faktyczne sprawy znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych sprawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca, zaskarżając go w całości, zarzucając naruszenie: I. przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: 1. art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej: k.p.a.), art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) poprzez nieprawidłowe uznanie przez sąd pierwszej instancji, że Szef Urzędu nie dopuścił się naruszenia ww. przepisów prawa, w sytuacji gdy organ nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokonał oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny, co ma przełożenie na uzasadnienie zaskarżonej decyzji sporządzone z naruszeniem art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a., i co stało się przyczyną uznania, że zachodzą podstawy do zobowiązania skarżącej do powrotu do kraju pochodzenia, jak również, że nie ma w jej przypadku podstaw do udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, i w konsekwencji oddaleniem skargi przez sąd pierwszej instancji; 2. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 11 ust. 2 u.o.c. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez niedostrzeżenie przez sąd pierwszej instancji, że organ drugiej instancji powinien był przeprowadzić szersze postępowanie dowodowe w odniesieniu do przesłanki z art. 348 pkt 2 u.o.c., co stało się przyczyną uznania, że zachodzą podstawy do zobowiązania skarżącej do powrotu do kraju pochodzenia, jak również, że nie ma w jej przypadku podstaw do udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, i w konsekwencji oddaleniem skargi przez sąd pierwszej instancji; 3. art. 15 w zw. z art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez uznanie przez sąd pierwszej instancji, że organ uczynił zadość spoczywającym na nim obowiązkom w sytuacji, gdy ten ograniczył się do pobieżnej kontroli decyzji organu pierwszej instancji, co stało się przyczyną uznania, że zachodzą podstawy do zobowiązania skarżącej do powrotu, jak również, że nie ma w jej przypadku podstaw do udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych; 4. art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez niepoddanie gruntownej analizie wszystkich aspektów niniejszej sprawy przez sąd pierwszej instancji, w których są wątpliwości, i w których ustalenia organu są odmienne od wniosków i twierdzeń skarżącej, co miało istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia i skutkowało oddaleniem skargi; II. przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w rozumieniu art. 174 pkt 1, z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.: 1. art. 348 pkt 1 lit. a, b i d w zw. z art. 356 ust. 1 u.o.c. poprzez uznanie, że powrót do kraju pochodzenia nie będzie naruszał praw skarżącej, o których mowa w ww. przepisach prawa, które to stwierdzenie jest wynikiem naruszeń w sferze prawa procesowego (zarzuty powyżej); 2. art. 348 pkt 2 w zw. z art. 356 ust. 1 u.o.c. w zw. z art. 8 ust. 1 i 2 Konwencji poprzez uznanie, że w indywidualnej sytuacji skarżącej (prowadzenie w Polsce życia prywatnego i rodzinnego) brak jest podstaw do udzielenia jej zgody na pobyt ze względów humanitarnych, które to stwierdzenie jest wynikiem naruszeń w sferze prawa procesowego (zarzuty powyżej); 3. art. 318 ust. 1 w zw. z art. 319 ust. 1 pkt 1 u.o.c. poprzez określenie wobec skarżącej zakazu wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz innych państw obszaru Schengen, w sytuacji gdy zachodziły podstawy do udzielenia skarżącej zgody na pobyt ze względów humanitarnych. Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie decyzji Szefa Urzędu w całości; ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji; rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA") zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez NSA. Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw. Zarzuty naruszenia przepisów procesowych nie zasługiwały na uwzględnienie. Zarzuty te dotykają dwóch zagadnień: niewyjaśnienia w sposób wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia podstawy faktycznej wydania decyzji o zobowiązaniu do powrotu oraz błędnych ustaleń faktycznych, które wykluczyły udzielenie skarżącej zgody na pobyt ze względów humanitarnych. Pozbawione trafności są zarzuty skargi kasacyjnej nakierowane na podważenie podstawy faktycznej zaskarżonego rozstrzygnięcia – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Sąd I instancji dokonując oceny prowadzonego przez organy postępowania wyjaśniającego, zasadnie nie dopatrzył się uchybień w zakresie dotyczącym wymogu wszechstronnego zebrania w sprawie materiału dowodowego, jak i dokonania jego właściwej oceny, zarówno pod kątem wystąpienia podstawy faktycznej i prawnej orzeczenia o zobowiązaniu do powrotu (art. 302 ust. 1 pkt 16 lit. a u.o.c.), jak i przesłanek ewentualnego udzielenia skarżącej zgody na pobyt ze względów humanitarnych (art. 348 pkt 1 i 2 u.o.c.). U podłoża wszczęcia postępowania i wydania decyzji zobowiązującej do powrotu legła decyzja Rady do Spraw Uchodźców z 14 stycznia 2020 r. w przedmiocie pozbawienia ochrony uzupełniającej. Zgodnie z art. 299 ust. 6 pkt 1 lit. b u.o.c. cudzoziemiec jest zobowiązany opuścić terytorium RP w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o pozbawieniu go ochrony uzupełniającej stała się ostateczna, a w przypadku wydania decyzji przez organ wyższego stopnia - od dnia, w którym decyzja została cudzoziemcowi doręczona. Decyzja ta została doręczona stronie w dniu 27 stycznia 2020 r. Dodatkowo należy podkreślić, że orzeczenie powyższe było przedmiotem kontroli sądowej i ostatecznie NSA wyrokiem z 11 stycznia 2022 r. sygn. akt II OSK 1177/21 oddalił skargę kasacyjną, statuując stan prawomocności decyzji pozbawiającej ochrony uzupełniającej. Powiązanie art. 299 ust. 6 pkt 1 lit. b u.o.c. z normą art. 302 ust. 1 pkt 16 lit. a u.o.c. prowadzi do wniosku, że cudzoziemka nie opuszczając terytorium RP w w/w terminie wyczerpała przesłanki do wszczęcia postępowania w sprawie zobowiązania do powrotu. Jednocześnie zasadnie organ uznał, że nie wystąpiła okoliczność do wydania decyzji odmawiającej zobowiązania do powrotu ze względu na to, że skarżąca spełnia warunki do udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych. Jednocześnie zakres dokonanych przez organ odwoławczy ustaleń, których wyrazem jest treść decyzji z 26 kwietnia 2024 r. stoi na przeszkodzie, by uznać, że organ odwoławczy odstąpił w toku instancji od ponownego rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie. Przekonanie skarżącej kasacyjnie, że organ ten z naruszeniem art. 15 w zw. z art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. ograniczył się tylko do "pobieżnej kontroli" decyzji organu I instancji, nie odpowiada rzeczywistym działaniom procesowym podjętym w sprawie przez Szefa Urzędu. Przede wszystkim ze względu na duże rozbieżności czasowe miedzy wydaniem decyzji przez organ I instancji, a organ odwoławczy (ponad rok) i bardzo dynamiczną sytuację w kraju pochodzenia, do akt dołączono aktualne opracowanie Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia UDSC (WIoKP) z 28 marca 2024 r. i stanowiło ono podstawę ustaleń faktycznych odnośnie uwarunkowań występujących na terenie Czeczenii w kontekście powrotu strony. W zakresie natomiast instytucji blokującej zobowiązanie cudzoziemki do powrotu tj. wydania zgody na pobyt ze względów humanitarnych, to również nie doszło do naruszenia przepisów procesowych. Skarżąca kasacyjnie powiązała te zarzuty z art. 348 pkt 2 u.o.c. stawiając tezę, że postępowanie wyjaśniające powinno być przeprowadzone w "szerszym zakresie", niż podjęły to postępowanie organy. Jak stanowi art. 348 pkt 2 u.o.c. cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt ze względów humanitarnych na terytorium RP, jeżeli zobowiązanie go do powrotu naruszałoby jego prawo do życia rodzinnego lub prywatnego, w rozumieniu przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. Uzasadnienie skargi kasacyjnej nie pozwala na ustalenie, jakie konkretne wady postępowania dowodowego podważają wniosek, na jakim zdecydowały się oprzeć organy orzekające, że nie wystąpiła w sprawie przesłanka niezbędności pobytu cudzoziemki w Polsce z uwagi na prawo do poszanowania życia rodzinnego i prywatnego. Organ przeanalizował okresy pobytu cudzoziemki na terenie RP oraz jej sytuację rodzinną (relacje między dorosłymi dziećmi, a rodzicami co do zasady nie podlegają ochronie, chyba że zostaną wykazane konkretne zależności między tymi osobami) oraz powiązania społeczne. Odnośnie więzi rodzinnych, to zaskarżoną decyzją nie zostaną one naruszone bowiem cała rodzina - rodzice oraz rodzeństwo, otrzymała analogiczne decyzje zobowiązujące do powrotu. Skarżąca kasacyjnie eksponuje, że przebywa nieprzerwanie na terenie RP wraz z rodziną od 2018 r., czego nie zakwestionował wszak organ. Jedynie uznał, że czasookres pobytu nie pozwala na stwierdzenie, że nastąpiła jakakolwiek integracja cudzoziemki ze społeczeństwem państwa goszczącego. Potwierdziła to skarżąca zeznając, że nie utrzymuje żadnych kontaktów ze środowiskiem rówieśniczym ze szkoły, a nade wszystko przyznała, że nie zna języka polskiego i wniosła o przesłuchanie w języku rosyjskim. Te ustalenia były wystarczające do stwierdzenia, że cudzoziemka w istocie nie prowadzi życia prywatnego powiązanego z polskim społeczeństwem. Nie pracuje, co także mogłoby świadczyć o nawiązaniu relacji społecznych. W konsekwencji organy zarówno zgromadziły wystarczający zakres dowodów, jak i dokonały ich trafnej oceny. Wobec prawidłowego ustalenia stanu faktycznego jako bezzasadne należało ocenić zarzuty naruszenia art. 348 pkt 2 w zw. z art. 356 ust. 1 u.o.c. w zw. z art. 8 ust. 1 i 2 Konwencji. Przepisy te stanowią negatywną przesłankę, uniemożliwiającą wydanie decyzji zobowiązującej do powrotu. Zdaniem NSA podstawa kasacyjna zawierająca zarzut naruszenia tych przepisów w istocie sprowadza się do twierdzenia, że w ocenie skarżącej zachodziły okoliczności wymienione w art. 348 pkt 2 u.o.c., uzasadniające udzielenie jej zezwolenia na pobyt ze względów humanitarnych. Zasadność tego zarzutu stanowi zatem wypadkową zasadności zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania. Skoro zaś zarzuty dotyczące naruszenia tych przepisów okazały się niezasadne, to niezasadny jest także ww. zarzut naruszenia prawa materialnego. W okolicznościach faktycznych sprawy, ustalonych – jak uznano – zgodnie z prawem, brak było bowiem podstaw faktycznych do zastosowania art. 348 pkt 2 w zw. z art. 356 ust. 1 pkt 1 u.o.c. i udzielenia skarżącej zezwolenia na pobyt ze względów humanitarnych z racji naruszenia życia rodzinnego i prywatnego wskutek opuszczenia terytorium RP. Odnośnie naruszenia art. 348 pkt 1 lit. a, b i d w zw. z art. 356 ust. 1 u.o.c. to cudzoziemka eksponując normę art. 348 pkt 1 lit. b u.o.c. nie wskazała jakie konkretne okoliczności miałyby powodować, że w wypadku powrotu do kraju pochodzenia byłaby poddana torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu. Była małym dzieckiem, gdy opuściła Czeczenię, podczas pobytu wraz z matką w kraju pochodzenia w latach 2011-2012 nie doświadczyła żadnych przejawów prześladowania, czy agresji ze strony kraju pochodzenia. Generalnie państwo pochodzenia zajmuje wobec niej pozycję neutralną, trudno zatem mówić o jakimkolwiek narażeniu na tortury, czy nieludzkie lub poniżające traktowanie, a tym bardziej karanie. Skarga kasacyjna ogranicza się do przytoczenia przepisu prawa, ale nie podaje żadnych zarzutów, które miałyby na celu wykazanie niezasadności konkluzji, że powrót do kraju pochodzenia nie grozi stronie żadnymi konsekwencjami w zakresie jej podstawowych praw zagwarantowanych w art. 8 Konwencji. W konsekwencji jako bezzasadny należało ocenić zarzut naruszenia art. 318 ust. 1 w zw. z art. 319 ust. 1 pkt 1 u.o.c. wobec tego, że nie było przesłanek do przyznania stronie zgody na pobyt ze względów humanitarnych. Mając powyższe na uwadze NSA skargę kasacyjną oddalił jako bezzasadną na podstawie art. 184 p.p.s.a.