II OSK 678/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie: Sędzia NSA Anna Żak (spr.) Sędzia del. WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Łódzkiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 grudnia 2024 r. sygn. akt II SA/Łd 616/24 w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 10 czerwca 2024 r. nr 128/2024 w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Wojewody Łódzkiego na rzecz K. K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) w Łodzi wyrokiem z 6 grudnia 2024r. w sprawie sygn. akt II SA/Łd 616/24 po rozpoznaniu skargi K. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] K. K. z siedzibą w S., na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 10 czerwca 2024 roku nr 128/2024 w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 7 marca 2024 r., znak: IMA.6740.36.2024 oraz zasądził od Wojewody Łódzkiego na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych. Wojewoda Łódzki, decyzją z 10 czerwca 2024 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z 7 marca 2024 r., którą odmówiono K.K. zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno - budowlanego i wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę farmy fotowoltaicznej o mocy do 1 MW wraz z niezbędną infrastrukturą na terenie działki nr [...], w obrębie [...] (ul. [...]) w P. Organ odwoławczy wskazał, że z projektu budowlanego wynika, że przedmiotem inwestycji jest budowa farmy fotowoltaicznej o mocy do 1 MW, która składa się m. in. z: - 1 700 sztuk paneli PV - moduły fotowoltaiczne 570Wp; - 4 sztuk falowników - 215 kW; - systemu konstrukcji; - instalacji DC; - instalacji AC; - stacji transformatorowej SN/Nn. Działka objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę położona jest na terenie, na którym obowiązuje uchwała Rady Miasta w [...] Nr VIII/110/2003, z dnia 4 czerwca 2003 r. w sprawie zmian fragmentów miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], dotyczących jednostek urbanistycznych: [...], [...], [...], [...], [...], która została zmieniona uchwałą Rady Miasta [...] Nr XVI/268/20, z dnia 29 stycznia 2020 r. (m.p.z.p.). Zgodnie z załącznikiem graficznym do m.p.z.p., działka inwestycyjna położona jest w jednostce urbanistycznej [...] Zgodnie z § 6 ust. 1 m.p.z.p., dla jednostki urbanistycznej oznaczonej symbolem [...] ustala się jako przeznaczenie podstawowe - uprawy rolne. Nadto zgodnie z ust. 2 powyższego paragrafu, jako przeznaczenie uzupełniające dopuszcza się zabudowę mieszkaniową i towarzyszącą jej gospodarczą oraz zabudowę usługowo - produkcyjną o uciążliwości nieprzekraczającej granic działki. Z kolei w myśl § 6 ust. 3 pkt 1 m.p.z.p., dla funkcji określonej w ust. 2, ustala się możliwość uzupełnienia zabudowy w ramach istniejących podziałów przy ul. [...] i [...], na głębokości do 150 m od linii rozgraniczających ulice: a) wysokość zabudowy mieszkaniowej maksymalnie 3 kondygnacji, w tym poddasze użytkowe; b) wysokość zabudowy usługowej maksymalnie 2 kondygnacje, jednak nie więcej niż 7,0 m; c) wysokość zabudowy usługowej i produkcyjnej maksymalnie 1 kondygnacja wraz z poddaszem użytkowym (...). Natomiast zapis § 6 ust. 3 pkt 3 m.p.z.p., dopuszcza możliwość lokalizowania zabudowy usługowo - produkcyjnej na całej głębokości działki pod warunkiem, że ewentualne oddziaływania prowadzonej działalności nie będą wykraczać poza granice działki: a) wysokość zabudowy usługowej maksymalnie 2 kondygnacje, jednak nie więcej niż 7,0 m; b) wysokość zabudowy gospodarczej i produkcyjnej maksymalnie 1 kondygnacja wraz z poddaszem użytkowym (...). Organ odwoławczy zwrócić też uwagę, że w § 6 ust. 3 pkt 1 m.p.z.p. jest mowa o "zabudowie uzupełniającej", zaś jak wynika z części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu, działka nr [...] nie jest w żaden sposób zagospodarowana (brak zabudowy), a przedmiotowe zamierzenie obejmuje zdecydowaną większość powierzchni działki inwestycyjnej. Zdaniem Wojewody w przedmiotowej sprawie nie można uznać, że planowana budowa farmy fotowoltaicznej stanowi uzupełnienie zabudowy na działce nr [...]. Ponadto, biorąc pod uwagę brzmienie § 6 ust. 3 pkt 1 i 3 m.p.z.p., organ uznał, że "uzupełnienie zabudowy" i możliwość lokalizacji zabudowy usługowo-produkcyjnej dotyczy wyłącznie budynków, a z całą pewnością obiektów kubaturowych (ustalenie np. wysokości zabudowy poprzez określenie liczby kondygnacji). Natomiast planowana farma fotowoltaiczna, składająca się m. in. z 1 700 sztuk paneli PV i czterech sztuk falowników nie jest obiektem kubaturowym. Co prawda, w przepisach prawa nie zdefiniowano pojęcia zabudowy kubaturowej, jednakże organ przyjął, że pojęcie to odnosi się do wszelkiego rodzaju obiektów budowlanych, których można obliczyć objętość. Obiekt kubaturowy zatem to nic innego jak budynki i inne obiekty budowlane, którym można przypisać parametr objętości. Do tego rodzaju terminologii nawiązuje m.in. przepis § 3 pkt 24 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w którym mowa jest o kubaturze brutto budynku rozumianej jako iloczyn powierzchni całkowitej, mierzonej po zewnętrznym obrysie przegród zewnętrznych i wysokości kondygnacji. Przepis odnosi się co prawda do budynków, tym niemniej, w ocenie organu, pomocniczo może on posłużyć do ustalenia rozumienia pojęcia obiektu kubaturowego. Dalej organ wskazał, że plan miejscowy został uchwalony na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 15, poz. 139 ze zm.), która obowiązywała do dnia 31 grudnia 2003 r. Następczynią ww. ustawy jest, obowiązująca do dzisiaj, ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 poz. 717), zwana dalej "u.p.z.p." Organ dodał, że obowiązujący plan miejscowy został uchwalony przed wejściem w życie wymogu określonego w art. 10 ust. 2a u.p.z.p., który został wprowadzony do ustawy, w związku z nowelizacją dokonaną na mocy ustawy z dnia 6 sierpnia 2010 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 155, poz. 1043), zmieniającej u.p.z.p. z dniem 25 września 2010 r. Organ zaznaczył, że regulacja przepisów art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. oznacza, że rozmieszczenie tego rodzaju urządzeń infrastruktury energetycznej należy do decyzji organów gminy w ramach władztwa planistycznego, przy czym ustalenia w tym przedmiocie są obligatoryjne w studium, a fakultatywne w planie miejscowym. W konsekwencji uprawnione jest wnioskowanie, że realizacja urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW na obszarze gminy na podstawie planu miejscowego może odbyć się tylko na obszarach wskazanych w studiach. Skoro z woli ustawodawcy lokalizowanie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW wymaga uprzedniego określenia obszarów przeznaczonych na ten cel w stadium, to oznacza, że tego rodzaju inwestycje mają istotne znaczenie dla kształtowania lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, a zwłaszcza ładu przestrzennego w gminie. Organ wskazał, że w jego ocenie treść art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. świadczy, że wolą ustawodawcy jest, aby inwestycje, w ramach których planuje się rozmieszczenie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, były realizowane przede wszystkim na podstawie ustaleń planu miejscowego. Jednocześnie w ocenie organu, z treści przepisu art 3 ust. 1 ustawy nowelizującej z dnia 6 sierpnia 2010 r. nie można wyprowadzić wniosku, że w przypadku dalszego obowiązywania planu miejscowego uchwalonego przed datą omawianej wyżej nowelizacji, sytuowanie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii może odbywać się w oderwaniu od treści obowiązującego na danym obszarze m.p,z.p. Skoro począwszy od wejścia w życie powyższej nowelizacji dotyczącej lokalizacji urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii, ustawodawca wymaga wyraźnego wskazania w studium, to z faktu, że lokalny prawodawca nie uchwalił zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie studium, w którym na wskazanym terenie nie został wyznaczony obszar rozmieszczenia urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii, nie wynika, że zapisy m.p.z.p. dotyczące działki inwestycyjnej przestały obowiązywać, lub aby uległy on złagodzeniu. Przeciwnie, w opinii organu brak modyfikacji obowiązującego m.p.z.p. wskazuje, że wolą lokalnego prawodawcy jest pozostawienie go w mocy w określonym kształcie, tj. bez możliwości rozmieszczenia urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii powyżej 100 kW lub 500 kW. Co więcej, zdaniem organu wojewódzkiego, jeżeli po upływie wielu lat od daty wejścia w życie powyższej nowelizacji lokalny prawodawca na terenie objętym m.p.z.p. nie wyznacza obszaru pod budowę tego typu urządzeń, to oznacza, że rozmieszczenia takich urządzeń, na danym terenie, nie chce. Milczeniu lokalnego prawodawcy w tym zakresie nie można przypisywać dorozumianej zgody na lokalizację urządzeń wytwarzających energię elektryczną ze źródeł odnawialnych. Z tego względu przeciwstawna argumentacja strony skarżącej nie może odnieść skutku. Za powyższym stanowiskiem przemawia również polityka przestrzenna gminy wyrażona w uchwale Rady Miasta [...] Nr XLIX/625/22 z dnia 30 marca 2022 r. w sprawie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...]. W przedmiotowej uchwale Rada Miasta wskazała bowiem obszary, na których jest dopuszczalna lokalizacja farm fotowoltaicznych o mocy przekraczającej 100 kW wraz ze strefami ochronnymi związanymi z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenów, jednakże zostały one wyznaczone poza granicami działki o nr [...]. Natomiast zgodnie z ww. Studium działka inwestycyjna położona jest na obszarze oznaczonym symbolem U/MN - dla którego, jako kierunek przyszłego zagospodarowania, wskazano zabudowę usługową z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Wobec powyższego organ wskazał, że gdyby lokalny prawodawca przewidywał możliwość lokalizacji farm fotowoltaicznych na terenie działki nr [...], to dokonując aktualizacji polityki przestrzennej gminy w Studium z 2022 r., jednoznacznie przesądziłby o możliwości realizacji na jej obszarze farm fotowoltaicznych o mocy przekraczającej 100 kW. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego stanowi bowiem akt kierownictwa wewnętrznego gminy, określający ramy ustalania przeznaczenia poszczególnych terenów oraz określania sposobów ich zagospodarowania i warunków zabudowy w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy wskazał nadto, że w dacie uchwalania ww. Studium, organ planistyczny związany był brzmieniem art. 10 ust. 2a u.p.z.p. Co prawda powołany art. 10 został uchylony ustawą z dnia 7 lipca 2023 roku o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688), jednak, w ocenie Wojewody należy wziąć pod uwagę art. 65 ww. ustawy zmieniającej, który stanowi, że studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin zachowują moc do dnia wejścia w życie planu ogólnego gminy w danej gminie, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2025 r., i stosuje się do nich przepisy dotychczasowe. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł K. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, że skarga jest zasadna. Wskazał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że działka nr [...], znajdująca się przy ul. [...] w Ł. usytuowana jest na terenie objętym regulacjami uchwały nr XXV/140/88 Miejskiej Rady Narodowej w [...] z dnia 25 maja 1988 r., zmienionej uchwałą nr Vlll/110/2003 Rady Miasta w [...] z dnia 4 czerwca 2003 r., zmienionej uchwałą Rady Miasta w [...] z dnia 29 stycznia 2020 r. nr XVI/268/20, w jednostce urbanistycznej [...].(m.p.z.p.). W planie tym nie przewidziano obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii. Stosownie do treści § 6 ust. 1 m.p.z.p. dla jednostki urbanistycznej oznaczonej symbolem [...] ustala się jako przeznaczenie podstawowe uprawy rolne. Jako przeznaczenie uzupełniające dla tej jednostki dopuszcza się zabudowę mieszkaniową i towarzyszącą jej gospodarczą oraz zabudowę usługowo-produkcyjną o uciążliwości nieprzekraczającej granic działki (§ 6 ust. 2 m.p.z.p.).Z kolei w myśl § 6 ust. 3 m.p.z.p. dla funkcji określonej w ust. 2 ustala się: 1) możliwość uzupełniania zabudowy w ramach istniejących podziałów przy ulicy [...] i [...], na głębokość do 150 m od linii rozgraniczających ulice: a) wysokość zabudowy mieszkaniowej maksymalnie 3 kondygnacje, w tym poddasze użytkowe, b) wysokość zabudowy usługowej maksymalnie 2 kondygnacje, jednak nie więcej niż 7,0 m,c) wysokość zabudowy gospodarczej i produkcyjnej maksymalnie 1 kondygnacja wraz z poddaszem użytkowym, d) nieprzekraczalną linię zabudowy wycofaną na minimum 5,0 m od linii rozgraniczającej ulic, a od autostrady na 50,0 m,e) pokrycie potrzeb parkingowych w ramach działki, f) obsługę komunikacyjną na dotychczasowych zasadach, g) wschodnia granica jednostki [...] pokrywa się z linią rozgraniczającą ulicy [...], którą ustala się na 10m od osi ulicy [...] (szerokość ulicy [...] w liniach rozgraniczających wynosi 20,0m). Nadto według § 6 ust. 3 pkt 3 m.p.z.p. dopuszczona jest możliwość lokalizowania zabudowy usługowo-produkcyjnej na całej głębokości działki pod warunkiem, że ewentualne oddziaływanie prowadzonej działalności nie będzie wykraczać poza granice działki: a) wysokość zabudowy usługowej maksymalnie 2 kondygnacje, jednak nie więcej niż 7,0 m, b) wysokość zabudowy gospodarczej i produkcyjnej maksymalnie 1 kondygnacja wraz z poddaszem użytkowym, c) nieprzekraczalną linię zabudowy wycofaną na minimum 5,0 m od linii rozgraniczającej ulic, a od autostrady na 50,0 m, d) pokrycie potrzeb parkingowych w ramach działki, e) obsługę komunikacyjną na dotychczasowych zasadach. Sąd wskazał, że analizowana instalacja elektrowni słonecznej o mocy do 1 MW jest obiektem produkcyjnym (przemysłowym), który służyć ma produkcji energii elektrycznej i jej dalszej dystrybucji. Instalacja fotowoltaiczna ulokowana na terenie upraw rolnych z reguły wprowadza nowy sposób zagospodarowania terenu. Planowane przedsięwzięcie służy produkcji i sprzedaży energii elektrycznej, a tym samym pełni funkcję przemysłową. Za taką kwalifikacją przemawia również przepis § 3 ust. 1 pkt 54a rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2019 r., poz. 1839), który zabudowę systemami fotowoltaicznymi (o określonej tym przepisem powierzchni) zalicza do zabudowy przemysłowej, stanowiącej przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, pomimo tego, że stanowi akt wykonawczy do ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, ma zastosowanie, z uwagi na systemowy wymiar wykładni prawa, na etapie rozpatrywania wniosku o pozwolenie na budowę, dotyczącym ustalenia zgodności zamierzenia inwestycyjnego z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Systemy fotowoltaiczne w obecnym stanie prawnym zostały wprost zaliczone do zabudowy przemysłowej (produkcyjnej), skoro tego rodzaju instalacja jest nastawiona na produkcję (sprzedaż energii elektrycznej). W konsekwencji teren zajęty pod budowę systemu fotowoltaicznego nastawionego na produkcję (sprzedaż energii elektrycznej) powinien posiadać w obowiązującym planie walor terenu produkcyjnego, lub walor terenu w którym funkcja produkcyjna jest dopuszczona, gdyż w tym przypadku instalacja elektrowni słonecznej służy funkcji produkcyjnej. Sąd stwierdził, że okoliczność podjęcia uchwały Rady Miasta [...] z dnia 30 marca 2022 r., nr XLIX/625/22 w sprawie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...], w którym przewidziano obszary na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii, w którym przedmiotowa działka nie została przeznaczona pod farmy fotowoltaiczne nie uniemożliwia wydania przedmiotowego pozwolenia na budowę, skoro uchwała ta nie posiada charakteru wiążącego. Ustawodawca jednoznacznie określa charakter prawny miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stanowiąc, że plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.). Plan miejscowy zawiera ustalenia powszechnie wiążące na obszarze, na którym obowiązuje. Natomiast tudium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie jest aktem prawa miejscowego, a decyzje administracyjne nie mogą być wydawane w oparciu o akty prawa wewnętrznego gminy. Sąd stwierdził, że przepisy art. 10 ust. 2a, w zw. z art. 15 ust. 3 pkt 3a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostały wprowadzone do porządku prawnego ustawą z dnia 6 sierpnia 2010 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2010 r., Nr 155, poz. 1043) zatem po uchwaleniu zarówno studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla terenu inwestycji jak i planu miejscowego z 2003 r. Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy obowiązujące w dniu jej wejścia w życie studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego oraz plany zagospodarowania przestrzennego województw zachowują moc. Skoro zatem akty planistyczne, których zgodność z planowaną inwestycją była przedmiotem oceny przez organy orzekające w sprawie obowiązywały w dniu wejścia w życie art. 10 ust. 2a, w zw. z art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., to przepisy te nie mogą stanowić przeszkody do udzielenia przedmiotowego pozwolenia na budowę. Z tej samej przyczyny w niniejszej sprawie nie znajdą zastosowania ww. przepisy w brzmieniu obowiązującym od 30 października 2021 r., nadanym ustawą z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r., poz. 1873 - OZE ), która weszła w życie z dniem 30 października 2021 r. Przepis art. 19 ust. 1 nowelizacji ustawy o odnawialnych źródłach energii należy interpretować w ten sposób, że przepisy dotychczasowe mają zastosowanie do studiów uchwalonych przed dniem 30 października 2021 r. oraz procedowanych projektów studiów (w tym zmiany studiów, planów), opracowanych przed tym terminem i jednocześnie pozytywnie zaopiniowanych przez komisję urbanistyczno-architektoniczną. Z kolei art. 19 ust. 2 odnosi się jedynie do przyszłych zmian, do których przystąpiono po dniu 30 października 2021 r. To wobec przyszłych zmian uchwalonych studiów, o których mowa w art. 19 ust. 1 należy stosować przepisy nowe. W niniejszej sprawie jednak obowiązujący na spornym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie był uchwalany na podstawie wskazywanego przez organ studium z 2022 r. W rezultacie Sąd stwierdził, że skoro systemy fotowoltaiczne służą produkcji energii elektrycznej i jej odsprzedaży i stanowią zabudowę produkcyjną, o jakiej mowa w § 6 ust. 2 i ust. 3 pkt 3 m.p.z.p., to regulacje planistyczne dopuszczają lokalizację na przedmiotowej działce farmy fotowoltaicznej, jeśli jej uciążliwość nie przekracza granic działki. Dalej Sąd wskazał, że w myśl § 4 ust. 5 planu przez przeznaczenie podstawowe należy rozumieć takie przeznaczenie, które powinno przeważać w co najmniej 70 % na danym terenie wyznaczonymi liniami rozgraniczającymi, zaś przez przeznaczenie uzupełniające należy rozumieć określone rodzaje przeznaczenia inne niż podstawowe, które wzbogacają przeznaczenie podstawowe, nie stwarzając uciążliwości dla funkcji podstawowej (§ 4 ust. 6). Organ prowadząc zatem postępowanie będzie zobligowany ustalić czy lokalizacja spornej farmy fotowoltaicznej pozwoli na zachowanie wymogu wynikającego § 4 ust. 5 m.p.z.p., którym jest zachowanie na terenie wyznaczonym liniami rozgraniczającymi co najmniej 70 % przeznaczenia podstawowego, tj. terenów upraw rolnych. Ponadto czy uciążliwość inwestycji nie przekracza granic działki, a następnie wydać stosowne rozstrzygniecie z uwzględnieniem oceny prawne wynikającej z niniejszego uzasadnienia. Sąd za nieuzasadnione uznał pozostałe argumenty organu wyrażone w treści zaskarżonej decyzji, przemawiąjące za odmową udzielenia przedmiotowego pozwolenia na budowę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, w zw. z art. 135 p.p.s.a uchylił zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji orzekając o kosztach postępowania na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Wojewoda Łódzki zarzucając : I. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj: 1. § 6 ust. 2 i § 6 ust. 3 pkt 3 w zw. z § 4 pkt 6 uchwały Nr VIII/110/2003 Rady Miasta w [...] z dnia 4 czerwca 2003 r. w sprawie zmian fragmentów miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], dotyczących jednostek urbanistycznych: [...], [...], [...], [...], [...] zmienionej uchwałą Rady Miasta [...] Nr XVI/268/20 z dnia 29 stycznia 2020 r. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że Rada Gminy, na terenie objętym inwestycją, przewidziała w planie zagospodarowania przestrzennego możliwość realizacji obiektów produkcyjnych (przemysłowych), w sytuacji, gdy na tym terenie dopuszczono jedynie możliwość lokalizowania, jako przeznaczenie uzupełniające, zabudowy usługowo - produkcyjnej o uciążliwości nieprzekraczającej granic działki; 2. art. 35 ust. 1 pkt 1 i art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.) poprzez błędne uznanie, że organy administracji architektoniczno-budowlanej obu instancji wadliwie oceniły, że zamierzona inwestycja jest niezgodna z postanowieniami uchwały Nr VIII/110/2003 Rady Miasta w [...] z dnia 4 czerwca 2003 r. w sprawie zmian fragmentów miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], dotyczących jednostek urbanistycznych: [...], [...], [...], [...], [...] zmienionej uchwałą Rady Miasta [...] Nr XVI/268/20 z dnia 29 stycznia 2020 r., a co za tym idzie bezpodstawnie odmówiły wydania pozwolenia na realizację inwestycji; 3. art. 10 ust. 2a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 r. poz. 503 z późn. zm.) w związku z art. 15 ust. 3 pkt 3a tej ustawy poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że skoro akty planistyczne, których zgodność z planowaną inwestycją była przedmiotem oceny przez organy orzekające w sprawie obowiązywały w dniu wejścia w życie art. 10 ust. 2a, w zw. z art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., to przepisy te nie mogą stanowić przeszkody do udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, podczas gdy prawidłowa wykładnia przepisów powinna doprowadzić do wniosku, że w przypadku, gdy lokalny uchwałodawca nie przewidział w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...] na terenie objętym inwestycją możliwości rozmieszczenia farm fotowoltaicznych o mocy przekraczającej 100 kW, zaś powyższa działka inwestycyjna położona jest na obszarze, dla którego, jako kierunek przyszłego zagospodarowania, wskazano wyłącznie zabudowę usługową z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, unormowanie zawarte w przywołanych przepisach nie daje podstawy do lokalizacji objętych tym przepisem urządzeń fotowoltaicznych, a więc niezasadne jest udzielenie zezwolenia na budowę na tym obszarze farmy fotowoltaicznej o mocy do 1 MW. II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób nieprawidłowy, niepozwalający na merytoryczną kontrolę toku rozumowania sądu w zakresie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia, jak też poprzez brak odniesienia się do kwestii mających istotny wpływ na wynik sprawy, co uniemożliwia skontrolowanie prawidłowości podjętego przez ten Sąd rozstrzygnięcia; 2. art. 145 § 1 pkt. 1) lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wadliwe uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na bezpodstawne uznanie, że decyzje organów administracji naruszają prawo materialne i uwzględnienie skargi, chociaż postępowanie administracyjne przed organami administracji publicznej nie było dotknięte wadami, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzuty skargi kasacyjnej rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Łodzi, ewentualnie w przypadku stwierdzenia przez Sąd, że zachodzą przesłanki określone w art. 188 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie, co do istoty sprawy oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego. W oparciu o art. 176 § 2 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym i wniósł o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Odpowiedź na skargę kasacyjną wniósł K. K. wnosząc o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżący odniósł się do zarzutów kasacyjnych przedstawiając swoją argumentację. W podsumowaniu wskazał, że planowane przedsięwzięcie jest zgodne z m.p.z.p., ponieważ plan na terenie objętym wnioskiem dopuszcza możliwość prowadzenia działalności produkcyjnej, a produkcja energii elektrycznej z paneli fotowoltaicznych do takiej działalności się zalicza. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie skarżący kasacyjnie wnosząc skargę kasacyjną zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony, po doręczeniu odpisu tej skargi, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw, istota sporu w niniejszej sprawie koncentruje się na zagadnieniu zgodności projektu budowlanego przedłożonego przez inwestora z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodność rozwiązań projektowych objętych zamierzeniem z planem miejscowym jest bowiem warunkiem sine qua non zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, co wynika wyraźnie z dyspozycji przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane w brzmieniu wydania zaskarżonej decyzji (Dz.U.2024.725 t.j. dalej pr. bud.). Zgodnie z tym przepisem przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Oznacza to, że organ powinien dokonać analizy i oceny, czy objęte projektem budowlanym rozwiązania projektowe dla zamierzonej zabudowy i zagospodarowania terenu we wszystkich aspektach prawnie reglamentowanych są zgodne z ustaleniami obowiązującego planu. Dokonując tej samodzielnej oceny zamierzenia budowlanego organ architektoniczno – budowlany obowiązany jest również dokonać wykładni postanowień planu miejscowego, z uwzględnieniem przyjętych zasad wykładni przepisów prawa. W razie uchybień w zakresie zgodności z planem, które stanowią przeszkodę do zatwierdzenia projektu, organ zobowiązany jest wykorzystać dyspozycję art. 35 ust. 3 pr.bud. zobowiązując inwestora do usunięcia wskazanych nieprawidłowości w określonym terminie, po bezskutecznym upływie którego wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, słusznie w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji uznał, że organy nieprawidłowo odczytały treść obowiązującego na obszarze objętym inwestycją miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nietrafnie stwierdziły brak zgodności planowanego zamierzenia z miejscowym planem. Teren objęty projektowaną inwestycją polegającą na budowie elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 1 MW, składającej się m. in. z: - 1 700 sztuk paneli PV - moduły fotowoltaiczne 570Wp; - 4 sztuk falowników - 215 kW; - systemu konstrukcji; - instalacji DC; - instalacji AC; - stacji transformatorowej SN/Nn objęty jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miasta w [...] Nr VIII/110/2003, z dnia 4 czerwca 2003 r. w sprawie zmian fragmentów miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], dotyczących jednostek urbanistycznych: [...], [...], [...], [...], [...], która została zmieniona uchwałą Rady Miasta [...] Nr XVI/268/20, z dnia 29 stycznia 2020 r. (m.p.z.p.). Działka inwestycyjna położona jest w jednostce urbanistycznej [...]., dla której zgodnie z § 6 ust. 1 m.p.z.p. ustala się jako przeznaczenie podstawowe - uprawy rolne. Nadto z ust. 2 powyższego paragrafu, wynika, że jako przeznaczenie uzupełniające dopuszcza się zabudowę mieszkaniową i towarzyszącą jej gospodarczą oraz zabudowę usługowo - produkcyjną o uciążliwości nieprzekraczającej granic działki. Z kolei w myśl § 6 ust. 3 pkt 1 m.p.z.p., dla funkcji określonej w ust. 2, ustala się możliwość uzupełnienia zabudowy w ramach istniejących podziałów przy ul. [...] i [...], na głębokości do 150 m od linii rozgraniczających ulice: a) wysokość zabudowy mieszkaniowej maksymalnie 3 kondygnacji, w tym poddasze użytkowe; b) wysokość zabudowy usługowej maksymalnie 2 kondygnacje, jednak nie więcej niż 7,0 m; c) wysokość zabudowy usługowej i produkcyjnej maksymalnie 1 kondygnacja wraz z poddaszem użytkowym (...). Zapis § 6 ust. 3 pkt 3 m.p.z.p., dopuszcza możliwość lokalizowania zabudowy usługowo - produkcyjnej na całej głębokości działki pod warunkiem, że ewentualne oddziaływania prowadzonej działalności nie będą wykraczać poza granice działki: a) wysokość zabudowy usługowej maksymalnie 2 kondygnacje, jednak nie więcej niż 7,0 m; b) wysokość zabudowy gospodarczej i produkcyjnej maksymalnie 1 kondygnacja wraz z poddaszem użytkowym (...). Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji i skardze kasacyjnej wyraził pogląd, że w świetle art.10 ust.2a i art.15 ust.3 pkt 3a u.p.z.p. w przypadku urządzeń fotowoltaicznych o mocy powyżej 500kW realizacja tego typu urządzeń może odbywać się, gdy plan miejscowy przeznacza teren pod tego rodzaju inwestycję. Skoro począwszy od wejścia w życie powyższych regulacji ustawodawca wymaga wyraźnego wskazania w studium lokalizacji urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii, to z faktu, że lokalny prawodawca nie uchwali zmiany m.p.z.p. na podstawie studium, w którym to nie wyznaczono obszaru pod rozmieszczenie w/w urządzeń należy wywodzić, że wolą lokalnego prawodawcy jest pozostawienie go w mocy w określonym kształcie tj. bez możliwości rozmieszczenia urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii powyżej 100kW lub 500kW. Organ odwoławczy ponadto podkreślił, że w uchwalonym w 2022r. studium działka inwestora nr ew. [...] położona jest na obszarze oznaczonym symbolem U/MN - dla którego jako kierunek przyszłego zagospodarowania wskazano zabudowę usługową z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i organ planistyczny związany był brzmieniem art.10 ust.2a u.p.z.p. Z powyższym stanowiskiem organu nie zgodził się Sąd pierwszej instancji, który stwierdził, że systemy fotowoltaiczne służą produkcji energii elektrycznej i jej odsprzedaży i stanowią zabudowę produkcyjną, o jakiej mowa w § 6 ust. 2 i ust. 3 pkt 3 m.p.z.p. W konsekwencji, w ocenie Sądu regulacje planistyczne dopuszczają lokalizację na przedmiotowej działce farmy fotowoltaicznej, jeśli jej uciążliwość nie przekracza granic działki. W ocenie Sądu I instancji okoliczność podjęcia uchwały Rady Miasta [...] z dnia 30 marca 2022 r., nr XLIX/625/22 w sprawie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...], w którym przewidziano obszary na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii, a przedmiotowa działka nie została przeznaczona pod farmy fotowoltaiczne nie uniemożliwia wydania przedmiotowego pozwolenia na budowę, skoro uchwała ta nie posiada charakteru wiążącego. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie jest aktem prawa miejscowego, a decyzje administracyjne nie mogą być wydawane w oparciu o akty prawa wewnętrznego gminy. Sąd wskazał, ze przepisy art. 10 ust. 2a, w zw. z art. 15 ust. 3 pkt 3a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostały wprowadzone do porządku prawnego ustawą z dnia 6 sierpnia 2010 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2010 r., Nr 155, poz. 1043) zatem po uchwaleniu zarówno studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla terenu inwestycji jak i planu miejscowego z 2003 r. Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy obowiązujące w dniu jej wejścia w życie studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego oraz plany zagospodarowania przestrzennego województw zachowują moc. Skoro zatem akty planistyczne, których zgodność z planowaną inwestycją były przedmiotem oceny przez organy orzekające w sprawie, obowiązywały w dniu wejścia w życie art. 10 ust. 2a, w zw. z art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., to przepisy te nie mogą stanowić przeszkody do udzielenia przedmiotowego pozwolenia na budowę. Ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji należy się w pełni zgodzić. Po pierwsze planowane przedsięwzięcie służy produkcji (wytwarzaniu) i sprzedaży energii elektrycznej, a tym samym pełni funkcję przemysłową. Realizacja wnioskowanej do budowy farmy fotowoltaicznej na gruntach przeznaczonych w m.p.z.p. na tereny upraw rolniczych, prowadzi do zmiany przeznaczenia terenu z funkcji rolniczej na funkcję przemysłową. Jednak trafnie Sąd uznał, że inwestycja ta może być zaliczona do obiektów spełniających wymogi przeznaczenia uzupełniającego, o którym mowa w treści § 6 ust.2 i ust. 3 pkt 1 i 3 m.p.z.p., zgodnie z którymi dopuszcza się na terenach rolnych zabudowę mieszkaniową i towarzyszącą jej gospodarczą oraz zabudowę usługowo-produkcyjną o uciążliwości nie przekraczającej granic działki. Skarżący kasacyjnie organ nie kwestionował, że przedmiotowa inwestycja ma charakter zabudowy przemysłowej ( produkcyjnej), lecz podnosił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że skoro systemy fotowoltaiczne zostały zaliczone wyłącznie do zabudowy przemysłowej, a plan przewiduje zabudowę uzupełniającą usługowo - produkcyjną to oznacza, że nie jest możliwa inwestycja wyłącznie produkcyjna z pominięciem działalności usługowej. Dopuszczalna jest tylko zabudowa, która jednocześnie obejmuje obiekty usługowe i produkcyjne, zatem nie jest możliwa inwestycja wyłącznie produkcyjna z pominięciem działalności usługowej. Z taką wykładnią przedmiotowego zapisu m.p.z.p. nie można się zgodzić. Zabudowa produkcyjna to rodzaj inwestycji budowlanej, obejmujący obiekty przeznaczone do działalności wytwórczej, przemysłowej lub rzemieślniczej. Zabudowa usługowo – produkcyjna oznacza teren przeznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zarówno na działalność o funkcji produkcyjnej jak i usługowej. Taki zapis planu wskazuje, że teren łączy potencjał produkcyjny z komercyjnym. Nie oznacza natomiast, że obiekt budowlany musi łączyć obie funkcje jednocześnie. O takim rozumieniu zabudowy usługowo-produkcyjnej świadczy wprost zapis § 6 ust.3 pkt.1a, b i c m.p.z.p., który dla funkcji uzupełniającej tj. zabudowy mieszkaniowej, usługowej, gospodarczej oraz produkcyjnej ustala odrębną maksymalną wysokość zabudowy. W rezultacie Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że regulacje planistyczne wynikające z § 6 ust. 2 i 3 pkt 1 i 3 m.p.z.p. dopuszczają lokalizację na przedmiotowej działce inwestora farmy fotowoltaicznej. Podnoszony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia § 6 ust. 2 i § 6 ust. 3 pkt 3 w zw. z § 4 pkt 6 uchwały Nr VIII/110/2003 Rady Miasta w [...] z dnia 4 czerwca 2003 r. w sprawie zmian fragmentów miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], dotyczących jednostek urbanistycznych: [...], [...], [...], [...], [...], zmienionej uchwałą Rady Miasta [...] Nr XVI/268/20 z dnia 29 stycznia 2020r. jest wobec powyższego nieuzasadniony. Wyrażonego wyżej stanowiska nie mógł podważyć podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 10 ust. 2a w powiązaniu z art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. Sąd pierwszej instancji trafnie podkreślił, że przepis art. 10 ust. 2a pkt 1 i art.15 ust.3 pkt 3a u.p.z.p. zostały wprowadzone do porządku prawnego ustawą z dnia 6 sierpnia 2010r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2010r.,nr 155, poz.1043) z dniem 25 września 2010r. zatem po uchwaleniu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla terenu inwestycji jak i planu miejscowego z 2003r. Zgodnie z art.3 ust.1 tej ustawy obowiązujące w dniu wejścia jej w życie studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego oraz plany zagospodarowania przestrzennego województw zachowują moc. Skoro akty planistyczne, z którymi zgodność planowanej inwestycji była przedmiotem oceny organów architektoniczno-budowlanych obowiązywały w dniu wejścia w życie w/w przepisów, to przepisy te nie mogły stanowić podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Odnosząc się do twierdzeń skarżącego kasacyjnie organu, według którego organy administracji publicznej, jak również NSA powinny dokonywać interpretacji planu miejscowego w sposób zgodny z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak również dokonywać wykładni także w oparciu o studium wskazać należy przede wszystkim, że omawiane przepisy adresowane są do lokalnego uchwałodawcy, a nie do organu architektoniczno-budowlanego rozpoznającego wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na budowę. Jak prawidłowo stwierdził Sąd wojewódzki przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Powyższy obowiązek został nałożony na organ w art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a pr.bud., natomiast przepisy studium nie mają charakteru normy prawa miejscowego. W związku z tym rozstrzygające znaczenie w niniejszej sprawie ma przywołana powyżej treść § 6 obowiązującego na terenie inwestycyjnym planu miejscowego. Podkreślenia przy tym wymaga, że z art. 10 ust. 2a u.p.z.p. oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. wynika jedynie to, że urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, a także ich strefy ochronne związane z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, muszą zostać rozmieszczone w studium, aby później ich dopuszczalna lokalizacja została wprowadzona w planie miejscowym, o ile oczywiście taki plan zostanie uchwalony (por. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 2619/22 oraz wyrok NSA z dnia 21 lutego 2024 r. sygn. akt II OSK 546/23). Przepis art. 10 ust. 2a pkt 1 u.p.z.p. nie stanowi podstawy prawnej dla kwestionowania/pomijania ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na potrzeby lokalizacji wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych, o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 1000 kW. W niniejszej sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej dokonały błędnej wykładni ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego niesłusznie uznając, że art. 10 ust. 2a pkt 1 u.p.z.p. stanowi podstawę do kwestionowania postanowień obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym miejscu należy wskazać, że organy gminy stanowiące prawo miejscowe, w tym plany zagospodarowania przestrzennego, związane są zasadą praworządności wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP, co oznacza, że mają obowiązek działania na podstawie i w granicach prawa. Wraz ze zmianą przepisów ustaw akty prawa miejscowego powinny ulegać stosownym zmianom, stosownie do art. 33 u.p.z.p. Podsumowując realizacja wnioskowanej do budowy farmy fotowoltaicznej na gruntach przeznaczonych w m.p.z.p. na tereny upraw rolniczych jest możliwa, ponieważ spełnia wymogi przeznaczenia dopuszczalnego, o którym mowa w treści § 6 m.p.z.p. Sąd pierwszej instancji słusznie wskazał uchylając obie decyzje, że ponownie rozpoznając sprawę przy uznaniu, że m.p.z.p. dopuszcza lokalizację przedmiotowej inwestycji na przedmiotowej działce, organy architektoniczno- budowlane zobowiązane będą ustalić czy lokalizacja spornej farmy fotowoltaicznej pozwoli na zachowanie wymogu wynikającego § 4 ust. 5 m.p.z.p., którym jest zachowanie na terenie wyznaczonym liniami rozgraniczającymi co najmniej 70 % przeznaczenia podstawowego, tj. terenów upraw rolnych. Ponadto czy uciążliwość inwestycji nie przekracza granic działki a następnie po dokonaniu powyższej oceny wyda stosowne rozstrzygnięcie. Nie jest także uzasadniony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., wyjaśnić należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, jak i niemożliwe jest także kwestionowanie w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Tymczasem uzasadnienie zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku WSA w Łodzi zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd pierwszej instancji odniósł się do wszystkich kwestii istotnych z punktu widzenia merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i wskazał powody, dla których uznał, że skarga na decyzję Wojewody Łódzkiego odmawiająca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę nie zasługiwała w niniejszej sprawie na uwzględnienie. Treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku czyni go więc w pełni poddającym się kontroli kasacyjnej i wprost wynika z niego rezultat i wnioski przeprowadzonej kontroli działalności administracji publicznej. Przedstawiona przez Sąd pierwszej instancji argumentacja jest czytelna sprawiając, że wyrok poddaje się kontroli instancyjnej, a to wszystko czyni zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. bezskutecznym. Z powyższych rozważań wynika, że nie można także zarzucić Sądowi I instancji naruszenia art.145 § 1 pkt 1 lit.a i art. 135 p.p.s.a., które zostały w sprawie prawidłowo zastosowane, wobec słusznego uznania, że doszło w toku postępowania administracyjnego do naruszenia przepisów prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego zostało wydane w oparciu o przepis art. 204 pkt 1 p.p.s.a.