II OSK 62/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. i W. N. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 października 2014 r. sygn. akt II SA/ Lu 435/14 odrzucającego skargę M. i W. N. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: oddalić skargę kasacyjną

Postanowieniem z dnia 15 października 2014 r. sygn. akt II SA/Lu 435/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę M. N. i W. N. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że wezwaniem z dnia 21 maja 2014 r. zobowiązano skarżących m.in. do nadesłania dwu egzemplarzy odpisów skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru skarżąca odebrała wezwanie osobiście w dniu 30 maja 2014 r. Sąd stwierdził, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wezwania adresowanego do skarżącego brak jest daty doręczenia. Z treści zażalenia skarżących z dnia 8 lipca 2014 r. wynika jednak, że oboje wiedzieli o obowiązku nadesłania dwu egzemplarzy odpisów skargi w dniu 30 maja 2014. Z tego dnia pochodzi dołączone do zażalenia potwierdzenie odbioru, na które powołują się skarżący. A zatem termin do wykonania wezwania upływał w dniu 6 czerwca 2014 r. Z treści zażalenia wynika, że skarżący dwa egzemplarze odpisów skargi przesłali przesyłką nadaną w dniu 30 maja 2014 r. Z akt sądowych wynika jednak, że w przesyłce skarżący nadesłali wymagane dokumenty, z pominięciem jednak żądanych odpisów skargi. Nie wnieśli także o przywrócenie terminu do ich nadesłania. Mając na uwadze, że skarżący nie nadesłali odpisów skargi ani nie wnieśli o przywrócenie terminu do ich nadesłania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. odrzucił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego rozstrzygnięcia wnieśli M. i W. N. Kwestionowanemu postanowieniu zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj: - art. 65 § 1 i 2 p.p.s.a. i art. 142 § 1 KPC w zw. z art. 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym w zw. z art. 6 w zw z. art. 47 § 1 w zw. z art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z § 32 ust. 1 Rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 18 września 2003 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych poprzez uznanie za doręczone pisma wzywającego skarżących do uzupełnienia braków skargi, na podstawie pocztowego potwierdzenia odbioru, które nie zawierało daty odbioru własnoręcznie umieszczonej przez podpisującego odbiór i nie wystosowanie w takiej sytuacji ponownego wezwania do uzupełnienia braków. - art. 6 w zw. z art. 47 § 1 w zw. z art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z § 32 ust. 1 Rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 18 września 2003 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych poprzez a. bezpodstawne przyjęcie, że niespełnienie obowiązku doręczenia pisma dla stron stanowi brak uniemożliwiający nadanie sprawie dalszego biegu b. nie wezwanie (ponowne) strony do uzupełnienia braku skargi mimo braku daty na zwrotnym poświadczeniu odbioru a także braku dodatkowych odpisów skargi w przesyłce zawierającej informację o ich nadesłaniu, i w efekcie potraktowanie takiego braku jako nie uzupełnienie braków formalnych pisma (skargi kierowanej do WSA) a w efekcie c. nieuprawnione przyjęcie, że zachodzą w przedmiotowej sprawie przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W postępowaniu przed NSA, prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej, obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu - art. 183 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 2012 r. poz. 270 ze zm.- dalej p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny jako sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, zaś z urzędu bierze pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 ustawy p.p.s.a., należało zatem odnieść się do zasadniczych zarzutów stanowiących istotę podstaw kasacji. Oceniając zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał je za nieusprawiedliwione. Stosownie do treści art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Jednocześnie w myśl art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Podstawę odrzucenia skargi z uwagi na nieusunięcie braków formalnych stanowi natomiast przepis art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który przewiduje odrzucenie skargi w razie nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Jednakże wyraźnego podkreślenia wymaga, iż obowiązek określony w art. 47 § 1 i art. 49 § 1 powołanej ustawy, polegający na dołączeniu odpisów, obciąża składającego pismo, ze skutkami o których stanowi art. 58 § 1 pkt 3 tej ustawy, jeżeli brak w tym zakresie uniemożliwi nadanie pismu procesowemu właściwego biegu. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że na mocy wezwania z dnia 21 maja 2014 r. skarżący zostali zobowiązani m.in. do nadesłania dwu egzemplarzy odpisów skargi, pod rygorem jej odrzucenia oraz to, że nie wywiązali się oni ze wskazanego obowiązku. Zatem zasadnie Sąd pierwszej instancji przyjął, że niezłożenie przez stronę, mimo wezwania, wymaganych egzemplarzy odpisów skargi, uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu i samo w sobie uzasadnia jej odrzucenie stosownie do treści art. 58 §1 pkt 3 p.p.s.a. Powyższy pogląd znajduje oparcie w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13, w której stwierdzono, że "niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd". Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że skarżąca odebrała wezwanie osobiście w dniu 30 maja 2014 r. Ponadto wymaga podkreślenia, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wezwania adresowanego do skarżącego widnieje data doręczenia (26 maja 2014 r.) wraz z własnoręcznym podpisem skarżącego. W związku z powyższym, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. Brak jest również w przedmiotowej sprawie podstaw prawnych do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W art. 209 p.p.s.a. przyjęto unormowanie, że wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200 p.p.s.a.) oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Żaden z tych przepisów nie znajduje zastosowania w sytuacji, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie WSA kończące postępowanie w sprawie (por. uchwała NSA z 4 lutego 2008 r., I OPS 4/07).