II OSK 552/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 września 2021 r. sygn. akt II SA/Lu 171/21 w sprawie skargi W. S. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 30 listopada 2020 r., znak [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 16 września 2021 r. sygn. akt II SA/Lu 171/21, oddalił skargę W.S. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 30 listopada 2020 r., znak ZOA-VI.7721.31.2020 w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Postępowanie administracyjne w sprawie zostało wszczęte w dniu 1 października 2007 r. na skutek wniosku skarżącego o wstrzymanie robót budowlanych przy budowie budynku inwentarskiego na działce nr ew. [...], położonej w miejscowości Jeziorzany. Roboty budowlane są prowadzone przez inwestora – H.S., na podstawie ostatecznej decyzji Starosty Lubartowskiego z dnia 29 marca 2006 r. o pozwoleniu na budowę. W toku postępowania dokonywano kilkukrotnie oględzin nieruchomości, przeprowadzono dowód z opinii biegłego geodety (w przedmiocie projektowanego poziomu izolacji fundamentów). Przeprowadzone postępowanie wykazało, że inwestor realizując budowę obiektu dokonał szeregu zmian w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego, przy czym część tych zmian dokonano po akceptacji projektanta (zmiana konstrukcji słupów podtrzymujących strop, zmiana belek w stropie, zmiana rozwiązań w zakresie konstrukcji poddasza i dachu, zmiana wymiaru drzwi oraz ilości otworów okiennych na poddaszu. Dokonano również szeregu zmian, bez zamieszczenia w projekcie odpowiednich opisów i rysunków (zmiana materiału i konstrukcji ścian zewnętrznych, wprowadzenie dodatkowego zbrojenia, zmiana ocieplenia stropu, nieznaczne zwiększenie długość i szerokość budynku o 5-7 cm, zmiana pokrycia dachu, podwyższenie poziomu izolacji poziomej ścian fundamentowych). Ponadto inwestor rozplantował ziemię z wykopów fundamentowych na terenie własnej działki w sposób nie określony w zatwierdzonym projekcie. Autor adaptacji projektu budowlanego ocenił wprowadzone zmiany jako nieistotne. Organ nadzoru budowlanego zlecił wykonanie dodatkowej ekspertyzy technicznej, dotyczącej bezpieczeństwa konstrukcji opisanego wyżej budynku inwentarskiego, z uwzględnieniem obliczeń statycznych dla zmienionej konstrukcji obiektu budowlanego, faktycznego poziomu wód gruntowych w miejscu jego posadowienia wraz z pomiarem rzędnych terenu wokół realizowanego budynku oraz wzdłuż granicy z działką nr [...] (stanowiącej współwłasność skarżącego i D.S.) i określeniem kierunku spadków terenu na działce inwestora. W dniu 21 sierpnia 2015 r. inwestor złożył ekspertyzę techniczną, opracowaną przez mgr inż. E.W. i technika budowlanego S.O.. Autorzy ekspertyzy ocenili stan techniczny budynku jako bardzo dobry, wskazując m.in., że konstrukcja budynku jest bezpieczna i nie stanowi zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi, jednakże konieczne jest wzmocnienie konstrukcji – należy wzmocnić płatwie mieczami o wysięgu 0,9 m na płatwi i 0,9 m na słupie. W toku postępowania organy nadzoru budowlanego kilkukrotnie wydawały rozstrzygnięcia, które były przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Między innymi, decyzją z 27 lipca 2018 r., wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (aktualnie: DZ. U. z 2020 r., poz. 1333, ze zm.; dalej jako: P.b.), PINB w Lubartowie odmówił nałożenia na H.S. obowiązku wykonania robót budowlanych przy budowie ww. budynku inwentarskiego, w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Powołując się na stwierdzenia autora adaptacji projektu budowlanego organ uznał, że część wprowadzonych zmian ma charakter nieistotny, ponadto we wspomnianej ekspertyzie oceniono stan budynku jako bardzo dobry i wskazano na wykonanie przez inwestora wymaganego wzmocnienia konstrukcji, co zostało potwierdzone w wyniku oględzin. W ocenie organu nie doszło również do zmiany kubatury budynku. Skarżący wniósł od powyższej decyzji odwołanie, jednak decyzją z 18 października 2018 r. Lubelski WINB utrzymał w mocy decyzję PINB w Lubartowie, podzielając co do zasady stanowisko organu I instancji. W wyniku skargi wniesionej przez W.S., wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2019 r. (II SA/Lu 32/19) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił decyzję Lubelskiego WINB z dnia 18 października 2018 r. Wniesiona od tego wyroku skarga kasacyjna H.S. została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2020 r. (II OSK 2716/19). Po ponownym rozpatrzeniu sprawy (odwołania skarżącego), wskazaną na wstępie decyzją z dnia 30 listopada 2020 r. Lubelski WINB utrzymał w mocy decyzję PINB w Lubartowie z dnia 27 lipca 2018 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że wykonując wytyczne wyrażone w ww. wyrokach z 10 kwietnia 2019 r. i z 18 maja 2020 r. zlecił organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego (oględzin) w celu ustalania aktualnego stanu faktycznego sprawy. Podczas oględzin, przeprowadzonych w dniu 27 października 2020 r. ustalono, że stan zaawansowania robót w stosunku do oględzin przeprowadzonych w kwietniu 2018 r. nie uległ zmianie. Na podstawie pomiarów dokonanych podczas oględzin Lubelski WINB przeprowadził obliczenia, które doprowadziły organ do wniosku, że nastąpiła zmiana kubatury (z projektowanej 1646 m2 na istniejącą 1587 m2). Tym niemniej jednak zmiana kubatury pozostaje bez wpływu na wydane rozstrzygnięcie, gdyż w obecnym stanie prawnym zmiana kubatury obiektu budowlanego nie została ujęta do katalogu istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego oraz innych warunków pozwolenia na budowę, wymienionych w art. 36a ust. 5 P.b., w brzmieniu po nowelizacji z 2020 r. (mającym zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, z uwagi na przepisy przejściowe). Odnosząc się do kwestii kwalifikacji odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego w zakresie podwyższenia rzędnych terenu Lubelski WINB przedstawił obszerny wywód odnoszący się do analizy rzędnych terenu uwidocznionych na mapie dla celów projektowych, na której sporządzono projekt zagospodarowania działki nr [...] (załącznik do udzielonego pozwolenia na budowę) oraz na mapie sporządzonej przez uprawnionego geodetę w styczniu 2012 r., przyjętej do państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego, stanowiącej załącznik do wspomnianej ekspertyzy z 2015 r. Analiza ta doprowadziła organ odwoławczy do wniosku, że inwestor realizując przedmiotowy budynek inwentarski dokonał zmiany rzędnych terenu działki w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego. Stan ten został osiągnięty po niwelacji terenu przeprowadzonej z użyciem ziemi z wykopów pod fundamenty. Grunt ten został rozplantowany w północnej części działki nr [...]. W ocenie organu zmiana ta nie zwiększyła obszaru oddziaływania przedmiotowego budynku inwentarskiego poza działkę, na której obiekt ten został wybudowany i w związku z tym nie można uznać, że inwestor podwyższając rzędne terenu w sposób istotny odstąpił od zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu działki (art. 36a ust. 5 pkt 1 P.b. w znowelizowanym brzmieniu). W ocenie organu odwoławczego w rozpatrywanej sprawie nie było podstaw do zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. i do nałożenia na inwestora obowiązku wykonania, w wyznaczonym terminie, określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, gdyż wykonywane roboty budowlane nie naruszają przepisów techniczno-budowlanych oraz ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie było również podstaw do zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b., gdyż zmiana kubatury i podwyższenie rzędnych terenu na działce inwestora (które nie spowodowało zwiększenia obszaru oddziaływania przedmiotowego obiektu poza działkę na której obiekt został wybudowany) nie stanowi istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego i innych warunków pozwolenia na budowę. Pozostałe zmiany w stosunku do zatwierdzonego projektu należy ocenić jako nieistotne. Organ odwoławczy nie podzielił podniesionych w odwołaniu zarzutów co do wartości dowodowej dołączonej do ekspertyzy mapy do celów projektowych, sporządzonej przez geodetę uprawnionego, ani argumentów skarżącego wskazujących na konieczność przeprowadzenia w sprawie dowodu z opinii biegłego. Pismem z dnia 20 stycznia 20221 r. W.S. wniósł skargę na powyższą decyzję Lubelskiego WINB z 30 listopada 2020 r. oraz na postanowienie Lubelskiego WINB z dnia 23 listopada 2020 r. odmawiające uzupełnienia postanowienia tego organu z 28 września 2020 r., zlecającego organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji PINB w Lubartowie z 27 lipca 2018 r., jak również o uchylenie postanowienie Lubelskiego WINBG z 23 listopada 2020 r. Ponadto, skarżący wniósł o nałożenie (w oparciu o art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. c P.b.) obowiązku, by inwestor doprowadził zaistniałe odstępstwa od projektu budowy do stanu zgodnego z prawem czyli z zatwierdzonym projektem budowy tuczarni i projektem zagospodarowania terenu. W szczególności w ramach tych obowiązków: o powołanie uprawnionego geodety, który dokona pomiarów poziomu terenu po nawiezionej ziemi, powołanie do wykonania ekspertyzy technicznej bezstronnego biegłego, gdyż dotychczasowy biegły powołany przez PINB w Lubartowie jest autorem projektu budowy. W odpowiedzi na skargę Lubelski WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. We wskazanym na wstępie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za bezzasadną. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że biorąc pod uwagę podnoszony wcześniej fakt, że powyższe wywody stanowią element wiążącej oceny prawnej, której zasadności nie można już kwestionować wobec prawomocnego charakteru poprzedniego wyroku WSA w Lublinie, wszystkie zarzuty i argumenty skarżącego, odnoszące się do tych zagadnień muszą być uznane za niezasadne. Sąd I instancji orzekając w aktualnie rozpoznawanej sprawie kontroli decyzji z 30 listopada 2020 r., nie może podzielić zarzutów skarżącego w kwestiach zmian wymiarów budynku, zmian konstrukcyjnych (w tym układu ścian zewnętrznych, zmiany użytych materiałów budowlanych, wykonania dodatkowych elementów konstrukcji, wykonania elementów konstrukcji w sposób inny niż projektowany), zmian ilości i rozmieszczenia otworów okiennych i drzwiowych, zmian konstrukcji stropu i dachu oraz uznać, że z tych przyczyn decyzja Lubelskiego WINB jest niezgodna z prawem, jako sprzeczna z argumentacją skarżącego. Gdyby Sąd tak uczynił, sam naruszyłby art. 153 p.p.s.a., nie stosując się do oceny prawnej wyrażonej w poprzednim wyroku, która wiąże nie tylko organy administracji, ale i sądy orzekające w tej sprawie. Z wywodów zawartych w wyroku WSA w Lulinie z dnia 10 kwietnia 2019 r. wynika, że o uwzględnieniu skargi zadecydował brak wyjaśnienia kwestii kwalifikacji odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego oraz innych warunków pozwolenia na budowę w zakresie kubatury obiektu i podwyższenia rzędnych wysokości terenu. Te zagadnienia stały się kluczowym elementem wskazań co do dalszego postępowania dla Lubelskiego WINB. W ocenie Sądu I instancji analiza czynności podjętych przez organ po uchyleniu poprzedniej decyzji, jak i treści nowej decyzji wydanej w sprawie (z dnia 30 listopada 2020 r.) dowodzi jednoznacznie, że powyższe wskazania zostały wykonane. Natomiast zdaniem Sądu I instancji po analizie akt sprawy nasuwają się następujące wnioski: po pierwsze, Lubelski WINB nie wykonał wytycznych w zakresie odniesienia się do argumentów skarżącego kwestionującego obiektywizm osób sporządzających ekspertyzę. Po drugie, uchybienie to nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia i nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd administracyjny uchyla decyzję tylko wówczas, gdy uchybienia procesowe miały wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.), a w rozpoznawanej sprawie takiego wpływu nie sposób dostrzec. Po prawidłowym wykonaniu pozostałych wskazań co do dalszego postępowania, Lubelski WINB doszedł do prawidłowego wniosku, że w rozpoznawanej sprawie nie było podstaw do nakładania na inwestora obowiązku wykonania określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, skoro ustalono, że wykonane roboty nie naruszają przepisów techniczno-budowlanych, ani ustaleń obowiązującego planu miejscowego, nie zostały także wykonane w sposób istotnie odbiegającym do ustaleń określonych pozwoleniu na budowę i zatwierdzonym projekcie budowlanym. W świetle powyższych rozważań zarzuty skargi należało uznać za niezasadne. W szczególności w ocenie Sądu I instancji nie można było zgodzić się z zarzutami dotyczącymi błędnych ustaleń faktycznych w sprawie czy wybiórczej oceny materiału dowodowego. Jeszcze raz trzeba podkreślić, że znaczna część spornych kwestii została przesądzona w wiążącej ocenie prawnej wyrażonej w prawomocnym wyroku WSA w Lublinie z dnia 10 kwietnia 2019 r. (podtrzymanej w wyroku NSA z dnia 18 maja 2020 r.). W zakresie kwestii pozostających do rozważenia, wskazanych w wytycznych co do dalszego postępowania (kubatura obiektu, podniesienie rzędnych działki nr [...]), organ uzupełnił materiał dowodowy, a następnie dokonał wszechstronnego rozważenia całego zebranego materiału. Wnioski płynące z tej oceny są prawidłowe. Ustalenia poczynione w wyniku oględzin w dniu 27 października 2020 r. są poparte dokumentacją fotograficzną dołączoną do protokołu. Sąd nie znajduje podstaw do kwestionowania tych ustaleń. Kwestia istnienia "hałd ziemi, które czekają na rozplantowanie na działce inwestora" jest na dzień dzisiejszy irrelewantna dla sprawy. Dopóki nie nastąpi podwyższenie terenu działki nr [...] w sposób naruszający przepisy (w szczególności § 29 r.w.t.) nie ma podstaw do formułowania hipotetycznych ocen, co stanie się z nagromadzoną przez inwestora ziemią. Kwestia docieplenia stropu została już przesądzona w ocenie prawnej wyrażonej w wyroku z 10 kwietnia 2019 r., nie ma podstaw do tego, aby dokonywać ponownej oceny w tym przedmiocie. Sąd nie znajduje również podstaw do zakwestionowania obliczeń organu w kwestii kubatury budynku. Na marginesie jedynie wypada odnotować, że to nie zmiana kubatury, lecz zmiana wymiarów obiektu może być zakwalifikowana jako istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu, pod warunkiem, że zmiany wymiar obiektów przekraczają progi 2% (art. 36a ust. 5 pkt 1 lit. b) P.b.). Zmiany dokonane przez inwestora była znacznie mniejszego rzędu. Skargę kasacyjną na powyższe rozstrzygnięcie złożył W.S. zaskarżając wyrok Sądu I instancji w całości. Orzeczeniu temu zarzucił naruszenie przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 145 1 pkt 1 litera c p.p.s.a. poprzez niewłaściwe przyjęcie, iż organ rozpoznający sprawę i wydający decyzję, zarówno zaskarżoną jak i w 1-szej instancji dopuścił się naruszenia prawa (materialnego i administracyjnego) poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, które to uchybienie skutkowało wydaniem zaskarżonego orzeczenia. b) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 170 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi przez Sąd w sytuacji, gdy prawomocne wyroki WSA w Lublinie z dnia 10 kwietnia 2019r. sygn. akt II SA/Lu 32/19 i NSA w Warszawie z dnia 18 maja 2020r. sygn. akt IIOSK 2716/19 wydane w niniejszej sprawie nałożyły obowiązek przeprowadzenia przez organ drugiej instancji dodatkowych czynności w celu dogłębnego wyjaśnienia sprawy, które przez organ administracji nie zostały wykonane, nawet zignorowano poprzedni wyrok NSA w Warszawie z dnia 25 czerwca 2010r. sygn. akt II OSK 1273/09, LEX Nr 597175 zapadły w tej sprawie, jak również prawomocny wyrok NSA w Warszawie z dnia 18 maja 2020r. Mając powyższe na uwadze wniesiono uchylenie zaskarżonego wyroku w całości wraz z decyzją organu I-szej i II-giej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w celu wyjaśnienia: 1. W zaskarżonym wyroku nie wyjaśniono dlaczego PINB w Lubartowie wykonując wyrok NSA w Warszawie z dnia 25 czerwca 2010r. sygn. akt Il OSK 1273/09 powołał wbrew prawu do wykonania ekspertyzy technicznej projektanta tej budowy i jego córkę, który jest odpowiedzialny za zmianę konstrukcji stropu, który grozi zawaleniem. 2. W zaskarżonym wyroku pominięto zastrzeżenia głównych autorów projektu biura [...] K., że w dokonanych zmianach w projekcie i na budowie muszą być zachowane wartości zawarte w projekcie tuczarni dotyczące wytrzymałości, ciepłochłonności i materiałów zastrzeżone atestami, co ma ścisły związek z powołaniem projektanta na eksperta. Strop zamiast przenieść obciążenie projektowane (użytkowe) 5kN/m2i 2kN/m2, to po dokonanych zmianach przez projektanta i obliczeniach statycznych może przenieść obciążenie tylko 0,8kN/m2. 3. W zaskarżonym wyroku nie wyjaśniono wbrew art. 153 i art. 170 p.p.s.a. dlaczego LINB w Lublinie odmówił postanowieniem z dnia 23 listopada 2020r. znak ZOA-yI-7721 .I.I.2020 uzupełninia materiału dowodowego przesłanego we wniosku z dnia 17 października 2020r. w celu wszechstronnego i dogłębnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy jak nakazał w wyroku NSA w Warszawie z dnia 18 maja 2020r. sygn. akt Il OSK 2716/19 zapisany str. 6 uzasadnienia wyroku. 4. W zaskarżonym wyroku pominięto w jaki sposób projektant, nadzór budowlany i inwestor chcieli minąć prawo występując z wnioskiem o zamianę budynku tuczarni na budynek gospodarczy, z poddaszem nieużytkowym, bo strop grozi zawaleniem. 5. W zaskarżonym wyroku błędnie przyjęto, że teren działki inwestora Nr [...] po nawiezionej ziemi z wykopów budowanej tuczarni jest równy z terenem działki skarżącego W.S. i wody opadowe nie spływają na działkę skarżącego Nr [...], niżej położoną, co jest nieprawdą i sprzeczne ze stanem faktycznym. (wyjaśnienie w uzasadnieniu). 6. W zaskarżonym wyroku Sąd pominął, że LWINB w Lublinie zgodnie z art. 153 p.p.s.a. winien wykonać wskazania zawarte w wyroku NSA w Warszawie z dnia 18 maja 2020 r. sygn. akt II OSK 2716/1 w celu dogłębnego wyjaśnienia stanu faktycznego jak również wyrok NSA w Warszawie z dnia 25 czerwca 2010r. sygn. akt Il OSK 1273/09, LEX Nr 597175 dotyczący również tej sprawy (str. 6), w którym stwierdzono, że budynek tuczarni winien spełniać wymogi art 5 Prawo budowlane, którego nie wolno naruszyć w żadnym przypadku, a tego nie wykonał. 7. W zaskarżonym wyroku (str. 6) zapisano, że wskazania zawarte w prawomocnym wyroku wiążą Sąd i inne organy (art. 153 p.p.s.a.) to dlaczego Sąd oddalając skargę W.S. nie uznał wskazań w prawomocnych wyrokach sądowych, zapadłych w tej sprawie. a) Wyrok NSA w Warszawie z dnia 18 maja 2020r. sygn. akt Il OSK 2716/19, w który zapisano, o że organ odwoławczy zobowiązany jest do wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy a tego nie zrobił. (Wyjaśnienie w uzasadnieniu). b) Wyrok NSA w Warszawie z dnia 25 czerwca 2010r. sygn. akt Il OSK 1273, LEX Nr 597175, w którym zapisano, że organ odwoławczy winien rozważyć czy obiekt tuczarni spełni wszystkie wymogi art. 5 Prawo budowlane w tym konstrukcyjne, których nie wolno naruszy" w żadnym przypadku a tego nie zrobił. Oddalił wniosek dowodowy o dokonanych odstępstwach od projektu tuczarni z dnia 17-10-2020 r. (36 odstępstw), postanowieniem z dnia 23 listopada 2020r. znak ZOA-VI-7721.31.I.2020, bez możliwości zaskarżenia. c) Wyrok WSA w Lublinie z dnia 28 luty 2012r. sygn. akt IISA/Lu 984/11 zatwierdzony wyrokiem NSA w Warszawie z dnia 07 luty 2013r. sygn. akt Il OSK 2532/12, w którym zapisano (str. 6), że ustawa Prawo budowlane nie przewiduje oceny odstępstw od projektu przez projektanta już po ich wykonaniu, co ma miejsce w niniejszej sprawie, jak również w wykonanej przez projektanta ekspertyzie. Dowodzi to, że PINB w Lubartowie nie wykonał wskazań zawartych w tym wyroku i powołał bezprawnie projektanta tej budowy na biegłego do wykonania ekspertyzy technicznej, który miał badać dokonane zmiany w konstrukcji stropu tuczarni przez niego dokonane już po ich wykonaniu, grożące zawaleniem stropu. d) Wyrok WSA w Lublinie z dnia 18 luty 2009 r. sygn. akt II SA/Lu 786/09 zatwierdzony wyrokiem NSA w Warszawie z dnia 25 czerwca 2010r. sygn. akt II OSK 1273/10, w którym zapisano (str. 12) cyt. ",Organ winien nałożyć na inwestora obowiązek usunięcia warstwy nawiezionego gruntu i doprowadzenia terenu do stanu poprzedniego". Tego wyroku nie wykonano i w zaskarżonym wyroku to pominięto. Jest to sprzeczne z art. 153 ustawy p.p.s.a. 6. W zaskarżonym wyroku błędnie przyjęto, że poziom terenu działki skarżącego W.S. Nr [...] jest równy poziomowi terenu działki inwestora Nr [...] i że wody opadowe nie spływają na działkę niżej położoną Nr [...]. Jest to nieprawda i błąd w ustaleniach faktycznych, na których Sąd oparł swój wyrok, gdyż wg mapy dostarczonej do projektu zamiennego z 2012r. działka inwestora jest wyższa od działki. skarżącego Nr [...] od 40cm do 90cm. Woda spływająca swobodnie zawsze będzie płynąć z góry w dół co mam miejsce w niniejszej sprawie. 9. LWINB w Lublinie skopiował komputerowo, zmieniając tylko kolejność niektórych akapitów poprzednią decyzję z dnia 18 październik 2016r. znak ZOAIII.7721.20.2017, uchyloną wyrokiem prawomocnym w Lublinie z dnia 10 kwietnia 2019r. sygn. akt II SA/Lu 32/19 i NSA w Warszawie z dnia 18 maja 2020r. sygn. akt IIOSK 2716/19 nie wykonując wskazań zawartych w tych wyrokach, pisząc gołosłownie, że zostało to wyjaśnione w poprzedniej decyzji, dlatego wnosi o jej oddalenie a Sąd w zaskarżonym wyroku nie rozpatrzył merytorycznie zarzutów podniesionych w skardze W.S.. 10. Organ II-giej instancji po uchyleniu wyroku winien rozpatrzyć dogłębnie i wnikliwie wskazania w obydwu wyrokach NSA w Warszawie z dnia 25 czerwca 2010 r. sygn. akt II OSK 1273/10 i NSA w Warszawie z dnia 18 maja 2020 r. sygn. akt II OSK 2716/19, które dotyczą tej samej sprawy i dotychczas wbrew wskazaniom w nich zawartych wszechstronnie i dogłębnie nie zostały rozpatrzone jak nakazano w powyższych wyrokach. a) Organ II-giej instancji winien powołać bezstronnego biegłego do wykonania ekspertyzy technicznej budynku tuczarni, w której dokona analizy wszystkich odstępstw (łącznie 36), które dotychczas nie zostały rozpatrzone, jak nakazano w wyroku NSA w Warszawie z dnia 25 czerwca 2010 r. sygn. akt II OSK1273/10. b) Organ II-giej instancji zobowiąże inwestora H.S. do wykonania wszystkich wyroków sądowych zapadłych w tej sprawie, w tym wyrok prawomocny WSA w Lublinie z dnia 18 luty i 2009r. nakazujący inwestorowi usunięcie warstwy nawiezionego gruntu do stanu poprzedniego c) Organ II-giej instancji nałoży obowiązek na inwestora H.S. by doprowadził budynek tuczarni i plan zagospodarowania działki Nr [...] do stanu zgodnego z zatwierdzonym projektem budowy dołączonej do decyzji budowy Nr 150/06 z dnia 29 marca 2016 r. znak AB7351/71/06. Skarżący kasacyjnie szeroko uzasadnił wyżej przedstawione zarzuty. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył uczestnik postępowania – D.W. w całości popierając argumentację oraz zarzuty tam zawarte. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do regulacji zawartej w art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i jest związany podstawami w niej zawartymi, z urzędu może brać pod uwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że powołany w zarzucie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, gdyż ma charakter wynikowy i reguluje sposób rozstrzygnięcia sprawy, określając przypadek, kiedy skarga na decyzję lub postanowienie podlega uwzględnieniu. W orzecznictwie NSA prezentowany jest jednolity pogląd, że bez stwierdzenia naruszenia innych przepisów, w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania, zarzut taki nie jest trafny (por. wyroki NSA z: 11 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2383/14, 4 marca 2015r. sygn. akt II GSK 78/14, 30 czerwca 2015 r. sygn. akt II FSK 1442/13, 30 czerwca 2015 r. sygn. akt II FSK 1443/13). Jeżeli intencją skarżącego kasacyjnie był zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez niewyjaśnienie przez organy nadzoru budowlanego istotnych okoliczności stanu faktycznego i wadliwe zaakceptowanie takiego stanu rzeczy przez Sąd I instancji, wówczas zarzut kasacyjny powinien wskazywać na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., jednak skarga kasacyjna takiego zarzutu nie zawiera. Naruszenie przepisów ogólnych (blankietowych) jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym. Zarzut skargi kasacyjnej nie może zaś ograniczać się do wskazania naruszenia ogólnego przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. bez powiązania go z przepisami prawa przewidującymi możliwość podjęcia w określonej sprawie przez organ administracji czynności lub aktu. Jako chybiony należało uznać zarzut kasacyjny naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 170 p.p.s.a. Rację ma bowiem Sąd I instancji, że zakres przedmiotowy tej sprawy został określony prawomocnym wyrokiem WSA w Lublinie z dnia 10 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SA/Lu 32/19 utrzymanym w mocy wyrokiem NSA z dnia 18 maja 2020 r. sygn. akt II OSK 2716/19 i ogranicza się jedynie do wyjaśnienia wskazanych tam kwestii tj. zmiany kubatury oraz rzędnych terenu inwestycji. Nadto odniesienia się do treści zarzutów dotyczących istnienia wątpliwości co do bezstronności autora ekspertyzy. Zasadnie przy tym wskazał Sąd I instancji, że w aktualnym stanie prawnym zmiana kubatury nie stanowi istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu. Z kolei analiza map sporządzonych przez uprawnionego geodetę zarówno do celów projektowych jak i w toku postępowania gdy inwestycja była już zrealizowana wskazuje, że różnica poziomów wynosi 20-30 cm, co nie wpływa na zwiększenie obszaru oddziaływania poza teren działki inwestycyjnej, zwłaszcza że rzędne terenu działki skarżącego są równe rzędnym terenu przy spornym budynku. Zgodzić się również należy ze stanowiskiem Sądu I instancji, że brak odniesienia się przez organ do kwestii braku obiektywizmu autora ekspertyzy pozostaje bez wpływu na treść wydanego w sprawie orzeczenia, w sytuacji gdy nie stwierdzono aby dane zawarte w ekspertyzie były nieprawidłowe. Jednocześnie skarżący kasacyjnie nie podważył skutecznie tej oceny. O skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania formułowanych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie decyduje każde im uchybienie, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wynikającym z art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy, czego w rozpoznawanej sprawie nie uczyniono. Pozostałe podnoszone w treści skargi kasacyjnej argumenty dotyczące wytrzymałości, ciepłochłonności oraz użycia materiałów posiadających atesty w zakresie przyjętych rozwiązań konstrukcyjnych, czy technologicznych dotyczących zarówno stropu jak i dachu, zostały już prawomocnie rozstrzygnięte w ramach wiążącej oceny prawnej dokonanej przez WSA w Lublinie w wyroku z dnia 10 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SA/Lu 32/19, stąd też nie mogły stanowić skutecznej podstawy zarzutu naruszenia art. 170 p.p.s.a. Wyniki przeprowadzonego postępowania nie potwierdzają również, że przyjęte przez inwestora rozwiązania projektowe, zaakceptowane przez organy nadzoru budowlanego, naruszają wskazane w wyroku NSA sygn. akt II OSK 2716/19 ogólne normy w tym zawarte w art. 5 Prawa budowlanego. Wyznacznikiem zakresu, w jakim wydający decyzję organ ma obowiązek chronić uprawnienia osób trzecich, są przepisy prawa materialnego. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być jednak rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych a nie interesów faktycznych innych osób. W rozpoznawanej sprawie nie stwierdzono naruszenia przepisów, które uzasadniałoby nałożenie na inwestora określonych prawem obowiązków w celu doprowadzenia spornego obiektu do stanu zgodnego z prawem, zatem art. 5 Prawa budowlanego nie został naruszony. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Jednocześnie w myśl art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona, która ją wniosła zrzekła się rozprawy, a druga strona, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.