II OSK 47/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron, Sędziowie: sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon, sędzia WSA (del.) Paweł Zaborniak (sprawozdawca), Protokolant: starszy asystent sędziego Małgorzata Mańkowska, po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 września 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 1289/23 w sprawie ze skargi T. T. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 kwietnia 2023 r. nr 558/23 w przedmiocie nałożenia obowiązku przedstawienia inwentaryzacji i oceny technicznej budynku oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 7 września 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 1289/23, oddalił skargę T. T. (dalej także: "Skarżący") na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (MWINB) z dnia 11 kwietnia 2023 r. nr 558/23 w przedmiocie nałożenia obowiązku przedstawienia inwentaryzacji i oceny technicznej. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W związku z pismem W. [...] w W. dotyczącym robót budowlanych wykonanych w lokalu mieszkalnym nr [...] w budynku wielorodzinnym, usytuowanym przy ul. [...] w W. na terenie [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy (PINB) przeprowadził kontrolę, w trakcie której ustalono, że przedmiotowy lokal składa się z pomieszczeń: sypialni, przedpokoju, łazienki z WC i salonu z aneksem kuchennym. Dokonano w nim rozbiórki ściany pomiędzy sypialnią a salonem (w dniu oględzin ściana odtworzona), a także dokonano rozbiórki ściany pomiędzy WC a łazienką, jak też wykonano nowe instalacje sanitarne (podejście pod umywalkę w łazience) oraz nową instalację elektryczną, ingerowano w otwory drzwiowe wewnętrzne. W trakcie kontroli ustalono też, że układ funkcjonalno - użytkowy przedmiotowego lokalu był modyfikowany podczas budowy całego obiektu. Postanowieniem z 17 lutego 2023 r., nr IOT/38/2023, PINB nałożył na Skarżącego obowiązek wykonania i dostarczenia w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania postanowienia, inwentaryzacji wraz z oceną techniczną robót budowlanych, przeprowadzonych w spornym lokalu, w aspekcie prawidłowości ich wykonania i zgodności z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz zasadami wiedzy technicznej. Wskazano, że ocena techniczna powinna zawierać: 1. Określenie celu i zakresu opracowania; 2. Podstawy formalne; 3. Zestawienie materiałów będących podstawą opracowania; 4. Opis stanu technicznego przedmiotu opracowania; 5. Analizę techniczną występujących zjawisk i ich przyczyn; 6. Wyniki przeprowadzonych badań i obliczeń; 7. Wnioski i zalecenia (sposób usunięcia nieprawidłowości). Dodano, że dokumentacja powinna być sporządzona w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności. Wskazano też, że w przypadku osób, które nie są wpisane do rejestru eCRUB należy załączyć kopię uprawnień oraz kopię zaświadczenia o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego, aktualnego na dzień jej sporządzenia. Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie. MWINB, postanowieniem z 11 kwietnia 2023 r. nr 558/23, utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie. Podniósł, że skorzystanie z dyspozycji art. 81 ust. 2 stawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej: "Pr. bud."), powinno mieć miejsce jedynie w sytuacji, w której zgromadzony materiał dowodowy jest niewystarczający do załatwienia sprawy, a organ nadzoru budowlanego nie ma możliwości dokonania koniecznych ustaleń we własnym zakresie. Wydając postanowienie o nałożeniu obowiązków, o których mowa w tym przepisie organ musi w sposób dostateczny i przekonywujący wykazać, że istnieją uzasadnione wątpliwości, dotyczące jakości wyrobów budowlanych lub jakości wykonywanych robót budowlanych bądź stanu technicznego obiektu budowlanego. W kwestionowanej sprawie powyższa przesłanka została spełniona. Szeroki zakres robót budowlanych może bowiem mieć wpływ na stan techniczny tego obiektu. Pomimo odtworzenia ściany konstrukcyjnej konieczne jest ustalenie, czy wykonane roboty nie naruszyły stateczności konstrukcji, a nowa przegroda nie obciąża nadmiernie stropu. Ponadto, część robót ma charakter tzw. robót zakrytych, tj. wykonanie nowych instalacji sanitarnych czy elektrycznych, co uniemożliwia Organowi samodzielną ocenę ich prawidłowości i uzasadnia skorzystanie z art. 81c ust. 2 Pr.bud. Skarżący złożył skargę do WSA na postanowienie MWINB, zarzucając naruszenie art. 81c ust. 2 Pr.bud., polegające na nałożeniu obowiązku dostarczenia ekspertyz, podczas gdy w sprawie nie zachodzi przesłanka uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego. Zwrócił uwagę na niemal całkowitą bierność Organów w zakresie prowadzenia postępowania dowodowego. Dowód w postaci protokołu z oględzin mieszkania nie został wzięty pod uwagę przez Organ I instancji zaś Organ II instancji wspomniał o nim, ale nie zrozumiał jego treści. Skarżący zaznaczył, że w postanowieniu Organu z 17 lutego 2023 r. nie wyjaśniono, których prac budowlanych ma dotyczyć wymagany od Niego dokument - czy historycznych, nie wykonanych przez Niego, czy też przeprowadzonych w ramach trwającego remontu. WSA w Warszawie wyrokiem z 7 września 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 1289/23, oddalił skargę. Podniósł, że postanowienie wydawane w trybie art. 81 c ust. 2 Pr.bud. ma charakter dowodowy, co oznacza, że nałożenie obowiązku dostarczenia stosownej oceny technicznej czy ekspertyzy w formie postanowienia nie rozstrzyga sprawy co do istoty i nie kończy postępowania w sprawie, ale służy wyjaśnieniu kwestii technicznych i ustaleniu stanu faktycznego sprawy i tego, czy w sprawie tej jakakolwiek interwencja organów nadzoru budowlanego jest konieczna. Powołany przepis powinien mieć zastosowanie tylko w sytuacjach wyjątkowych, do których zaliczyć należy taką okoliczność, że organy nadzoru budowlanego nie są w stanie za pomocą posiadanej wiedzy i środków, którymi dysponują, rozstrzygnąć powstałych wątpliwości. W wypadku takich robót budowlanych, co do których - jak w sprawie niniejszej - niezbędnym jest wykonanie badań i skomplikowanych pomiarów obciążeniowych w celu wyeliminowania obaw co do zagrożenia stabilności konstrukcji całego budynku, jak również dotyczących ustalenia rodzaju i prawidłowości robót, które uległy zakryciu zasadnym może być twierdzenie PINB, że konieczne jest nie tylko zinwentaryzowanie wykonanych robót, ale przede wszystkim zasięgnięcie oceny technicznej wyspecjalizowanego w danym zakresie specjalisty. Sąd zauważył, że kontrola w lokalu Skarżącego wykazała, że wykonano tam roboty budowlane polegające m.in. na rozbiórce, a następnie odtworzeniu ściany konstrukcyjnej. Trafnie więc w tym zakresie uznał Organ odwoławczy, że "pomimo, że ściana ta została odbudowana konieczne jest ustalenie, czy wykonanie roboty nie naruszyły stateczności konstrukcji, a nowa przegroda nie obciąża nadmiernie stropu. Konieczne jest wykonanie stosownych obliczeń w tym zakresie przez wyspecjalizowany do tego podmiot". Jak ponadto wynikało ze wskazanej kontroli, wykonana instalacja wodno-kanalizacyjna i elektryczna została zakryta, a więc trafnie zwrócił uwagę MWINB, że "nie można dokonać ich oceny w ramach pojedynczych wizualnych oględzin". Zdaniem Sądu, względy bezpieczeństwa konstrukcji całego budynku przy ul. [...] w W., w skład którego wchodzi lokal nr [...], w którym rozebrana została ściana konstrukcyjna, są zaś tej wagi, że PINB mógł mieć uzasadnione wątpliwości, o których mowa w art. 81c ust. 2 Pr.bud. co do wpływu zakresu wykonanych w lokalu Skarżącego robót budowlanych na stan techniczny całego obiektu. Podobnie, względy bezpieczeństwa uzasadniają również wątpliwości PINB co do wykonania instalacji elektrycznej, następnie zakrytej. Tym samym, nałożenie obowiązku dostarczenia stosownej oceny technicznej wraz z inwentaryzacją wykonanych robót służyło wyjaśnieniu kwestii technicznych i ustaleniu stanu faktycznego. W takim stanie rzeczy, wiedza pracowników organu nadzoru budowlanego nie była też wystarczająca do samodzielnego poczynienia ustaleń faktycznych niezbędnych do wydania rozstrzygnięcia. Sąd zwrócił uwagę, że lakoniczność uzasadnienia PINB została sanowana uzasadnieniem postanowienia organu odwoławczego, w którym MWINB wyjaśnił, jakie w tejże sprawie uzasadnione wątpliwości występowały. Poza tym - wbrew skardze - PINB określił wystarczająco zakres nakładanego na Skarżącego obowiązku, wskazując w 7 punktach, jakie elementy ocena techniczna powinna zawierać. Nadto, charakter postanowienia wydanego na podstawie art. 81 c ust. 2 Pr.bud. determinuje krąg podmiotów, których może ono dotyczyć. Oprócz adresata tego postanowienia żaden inny podmiot nie ma interesu prawnego w rozumieniu art. 28 K.p.a. w zaskarżeniu tego postanowienia. Skarżący zaskarżył w drodze skargi kasacyjnej do WSA wyrok WSA w Warszawie z 7 września 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 1289/23, kwestionując go w całości i zarzucając: I. w oparciu o art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), naruszenie przepisów prawa materialnego: 1. Art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 151 P.p.s.a. polegające na niestwierdzeniu nieważności postanowienia MWINB, pomimo zaistnienia przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. i. WSA nie stwierdził nieważności skarżonych postanowień Organów pomimo niewskazania w nich przepisu prawa materialnego stanowiącego podstawę prowadzonego postępowania i podstawę zaskarżonych rozstrzygnięć. W zaskarżonych aktach jako ich podstawy prawne wskazano tylko art. 81c ust. 2 i art. 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, zatem jedynie przepisy proceduralne. Także wcześniejsze zawiadomienie o przeprowadzeniu dowodu z kontroli oparte było jedynie na przepisach proceduralnych. WSA w uzasadnieniu własnego wyroku zacytował fragment uzasadnienia wyroku NSA o sygn. II OSK 170/19, wedle którego: "Sąd zaznaczył, że przepis ten nie może stanowić samodzielnej podstawy prawnej nałożenia obowiązku sporządzenia ekspertyzy technicznej". ii. WSA w wyroku przyjął za MWINB błędny obraz stanu faktycznego, czyli że w trakcie prac budowlanych realizowanych przez Skarżącego rozebrana została, a następnie odtworzona ściana konstrukcyjna. Przyjęty opis stanu faktycznego jest nieprawdziwy, o czym można się przekonać z protokołu z kontroli przeprowadzonej przez PINB. Skoro jednak WSA przyjął stan faktyczny sprawy za MWINB, to w konsekwencji powinien był uznać wadliwość postanowienia tego organu w sytuacji, gdy nie wskazano w nim materialnoprawnej podstawy jego wydania. Wskazanie obok przepisu prawa proceduralnego także podstawy materialnoprawnej pozwala na określenie przestrzegania jakich norm dotyczy postępowanie, i czy w tej konkretnej sprawie doszło do ich naruszenia. WSA zaakceptował postanowienia PINB i MWINB pomimo tego, że nie wskazują one podstaw prawa materialnego. iii. Niewskazanie podstawy materialnoprawnej w postanowieniach Organów stanowi nie tylko błąd formalny. Przepisy prawa materialnego wyznaczają zakres praw i obowiązków ich adresata. Nałożenie obowiązku dostarczenia ekspertyzy jest uwarunkowane zaistnieniem "uzasadnionych wątpliwości". Z kolei takowe mogą pojawić się jedynie w konfrontacji stanu faktycznego z normami prawa materialnego. WSA nie uchylił skarżonych postanowień Organów pomimo niewskazania w nich podstaw prawa materialnego. Zaakceptowanie niewskazania tego rodzaju podstaw oznacza w konsekwencji brak możliwości weryfikacji zaistnienia "uzasadnionych wątpliwości". 2. Art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 151 P.p.s.a. polegające na niestwierdzeniu nieważności postanowienia MWINB, pomimo zaistnienia przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. i. W cytowanym przez WSA uzasadnieniu wyroku NSA (II OSK 170/19) znajduje się treść: "Sąd zaznaczył, że przepis ten nie może stanowić samodzielnej podstawy prawnej nałożenia obowiązku sporządzenia ekspertyzy technicznej. Ma on na celu jedynie uzupełnienie materiału dowodowego w danej sprawie administracyjnej, np. w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 51, art. 62 ust. 3, art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Ponadto ze względu na użycie w art. 81c ust. 2 tej ustawy nieostrych pojęć "uzasadnione wątpliwości" oraz "odpowiednie ekspertyzy", zarówno określenie zakresu żądanej przez organ oceny technicznej, czy ekspertyzy, jak również uzasadnienie podjętych działań w trybie ww. przepisu musi oparte być na szczegółowej analizie stanu faktycznego konkretnej sprawy i wymaga wyczerpującego uzasadnienia.". W skardze do WSA Skarżący podkreślał, że Organy najpierw nie określiły zakresu prac budzących zastrzeżenia co do ich zgodności z prawem budowlanym, ale potem także odmówiły wyjaśnienia wątpliwości co do treści postanowienia PINB w tym zakresie. Skarżący w pismach wskazywał, że prace budowlane w budynku i mieszkaniu były prowadzone w różnym czasie, przez różne podmioty i osoby, zatem niewskazanie, o które z tych prac chodzi, i jakie uzasadnione wątpliwości one budzą w praktyce uniemożliwia dopełnienie obowiązku nakładanego w trybie art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowalne. Nie jest możliwe sporządzenie ekspertyzy, gdy nie wiadomo czego miałaby ona dotyczyć. Wyjaśnienie treści postanowienia PINB umożliwiłoby realizację obowiązku sporządzenia i dostarczenia ekspertyzy. Organy odmówiły wyjaśnień. W konsekwencji skarżone postanowienia były i są niewykonalne, ponieważ nie wiadomo czego konkretnie dotyczyć miałaby pożądana ekspertyza, tak więc wypełniona została przesłanka stwierdzenia nieważności skarżonych aktów określona art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. WSA nie dopatrzył się braku wskazania podstaw materialnoprawnych w skarżonych aktach administracyjnych, zaakceptował także brak jednoznaczności, brak doprecyzowania zakresu obowiązku nakładanego w trybie art. 81c ust. 2 P.b. W konsekwencji WSA nie wyeliminował z obrotu prawnego skarżonych rozstrzygnięć Organów, nie stwierdził ich nieważności, pomimo że są one niewykonalne. Według WSA rozstrzygnięcie Organu II instancji w wystarczającym stopniu sanowało postanowienie PINB, w ten sposób, że wskazano tam istotną ingerencję w konstrukcję budynku poprzez zburzenie i odtworzenie ściany konstrukcyjnej. WSA zaakceptował i powielił w ten sposób błędne rozumienie przez MWINB dowodu z przeprowadzonej kontroli przez PINB, bowiem jak wynika z materiału w aktach sprawy, przedmiotem rozbiórki i odtworzenia była ścianka działowa, a nie konstrukcyjna, na co dobitnie wskazywał Skarżący w skardze do WSA. II. W oparciu o art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1. Art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w związku z art. 151 P.p.s.a. i w związku z art. 113 § 2 K.p.a. (Dz.U.2023.775 t.j. z dnia 2023.04.25) naruszenie polegające na zaakceptowaniu przez WSA odmowy wyjaśnienia przez Organy, w trybie art. 113 § 2 K.p.a. treści postanowienia nakładającego na Skarżącego obowiązek, o którym mowa w art. 81c ust. 2 P.b. (Dz.U.2023.682 t.j. z dnia 2023.04.12) 2. Art. 145 § 1 pkt 1 litera c P.p.s.a. w związku z art. 151 P.p.s.a. i w związku z art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane (Dz.U.2023.682 t.j. z dnia 2023.04.12) naruszenie polegające na nieuzasadnionym zaakceptowaniu przez WSA ustalenia przez Organy, że Skarżący należy do kręgu osób określonych w ust. 1 art. 81c P.b., i że w konsekwencji może być adresatem postanowienia nakładającego obowiązek dostarczenia ocen technicznych lub ekspertyz. Wstępnym i nieodzownym etapem wyłonienia osoby lub osób, na które może być nałożony obowiązek, jest wskazanie których konkretnie prac budowlanych dotyczą uzasadnione wątpliwości, które uzasadnić mogą nałożenie obowiązku dostarczenia ekspertyz. W kolejnym kroku Organy winny były ustalić kto był uczestnikiem procesu budowlanego, kto właścicielem lub zarządcą obiektu budowlanego. Prace budowlane w budynku były prowadzone przez ponad 30 lat (wzniesienie budynku, remonty itp.), przez różne osoby i podmioty i miały one różny zakres, a zatem bez doprecyzowania wobec których prac budowlanych powstały uzasadnione wątpliwości i czasu ich realizacji oraz innych okoliczności nie jest możliwe wyłonienie osoby lub osób do których można adresować obowiązek, o którym mowa w art. 81c ust. 2 P.b. WSA nie odnotował braków ustaleń w tych zakresach, a w konsekwencji nie dokonał oceny, czy słusznie obowiązek został nałożony na Skarżącego. WSA winien był uwzględnić skargę i uchylić skarżone postanowienia. 3. Art. 145 § 1 pkt 1 litera c P.p.s.a. w związku z art. 151 P.p.s.a. i w związku z art. 81c ustawy Prawo budowalne (Dz.U.2023.682 t.j. z dnia 2023.04.12) naruszenie polegające na tym, że WSA zaakceptował zastosowanie przez Organy środka przewidzianego w art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane i nałożenia go na Skarżącego pomimo niewystąpienia przesłanki jego stosowania, to znaczy pojawienia się uzasadnionych wątpliwości co do jakości materiałów budowlanych lub robót budowlanych. Zaistnienie "uzasadnionych wątpliwości" nie może być pojęciem oderwanym od stanu faktycznego i jest możliwe jedynie w odniesieniu do konkretnych prac budowlanych lub materiałów, te jednak nie zostały wskazane w skarżonym postanowieniu PINB, zaś MWINB, w wyniku błędu co do treści dowodu pozyskanego przez PINB, wskazał wątpliwości co do jakości i skutku prac budowlanych, których nie było. WSA zaakceptował stanowisko MWINB oparte na błędzie i nie uchylił skarżonych postanowień. 4. Art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w związku z art. 151 P.p.s.a. i w związku z art. 7 i 77 § 1 K.p.a. (Dz.U.2023.775 t.j. z dnia 2023.04.25) uchybienie zasadzie prawdy obiektywnej poprzez przyjęcie przez WSA błędnego stanu faktycznego sprawy. WSA przyjął za MWINB błędne ustalenia stanu faktycznego w zakresie prac budowlanych przeprowadzonych w mieszkaniu Skarżącego. MWINB błędnie odczytał dowód z kontroli przeprowadzonej przez inspektora nadzoru, pracownika PINB. Z protokołu kontroli jednoznacznie wynika, że rozebrana i odtworzona ściana wydzielająca sypialnię z salonu jest lekką ścianą działową. MWINB błędnie przyjął, że chodzi o inne pomieszczenia i inną ścianę, rzeczywiście ścianę konstrukcyjną. "Uzasadnione wątpliwości", które podał MWINB i zaakceptował WSA w wyroku dotyczą nieistniejącego stanu faktycznego i ufundowane są na błędzie. Skarżący w skardze do WSA wskazywał na tę okoliczność, jednak WSA nie zweryfikował poprawności wniosków wynikających z protokołu kontroli, a wyprowadzonych przez MWINB. 5. Art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w związku z art. 151 P.p.s.a. i w związku z art. 124 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.2023.775 t.j. z dnia 2023.04.25) polegające na nieoznaczeniu stron postępowania w skarżonych postanowieniach organów nadzoru budowlanego. WSA nie odniósł się do tego zarzutu, podniesionego w skardze. Skarżone postanowienia były adresowane do Skarżącego, ale także do W. [...] oraz do Wydziału Architektury i Budownictwa dla [...]. Obie te instytucje odgrywały istotną rolę przy realizowaniu robót budowlanych w budynku, w którym zlokalizowane jest mieszkanie Skarżącego. Wyjaśnienie powodu uznania ich za strony postępowania prawdopodobnie przyczyniłoby się do pełniejszego wyjaśnienia stanu faktycznego. Podobnie, jeśli instytucje te nie zostały uznane za strony postępowania, to informacja, dlaczego korespondencja była do nich kierowana przynieść mogłaby podobny rezultat. Uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe zarzuty na uwadze Skarżący wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Na uzasadnienie przedstawionych zarzutów Skarżący zacytował szereg twierdzeń zawartych w orzecznictwie sądowym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: I. Według treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; zwana dalej P.p.s.a.), NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W świetle art. 183 § 2 P.p.s.a. nieważność postępowania zachodzi: 1) jeżeli droga sądowa była niedopuszczalna; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej, organu powołanego do jej reprezentowania lub przedstawiciela ustawowego, albo gdy pełnomocnik strony nie był należycie umocowany; 3) jeżeli w tej samej sprawie toczy się postępowanie wcześniej wszczęte przed sądem administracyjnym albo jeżeli sprawa taka została już prawomocnie osądzona; 4) jeżeli skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa albo jeżeli w rozpoznaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy; 5) jeżeli strona została pozbawiona możności obrony swych praw; 6) jeżeli wojewódzki sąd administracyjny orzekł w sprawie, w której jest właściwy Naczelny Sąd Administracyjny. W oparciu o przedstawione akta sprawy stwierdzić zatem należało, że żadna z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. nie wystąpiła, stąd też kontrola instancyjna NSA ograniczała się do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. II. Wobec powołania w skardze kasacyjnej obu podstaw kasacyjnych z art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., NSA w pierwszej kolejności rozpoznał podniesione przez Stronę zarzuty naruszenia prawa procesowego, albowiem prawidłowe poczynienie przez WSA ustaleń faktycznych pozwala na ocenę sposobu zastosowania prawa materialnego. WSA rozpoznając skargę nie naruszył art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. i w zw. z art. 113 § 2 K.p.a., poprzez zaakceptowanie odmowy wyjaśnienia przez Organy nadzoru budowalnego w trybie art. 113 § 2 K.p.a. treści postanowienia nakładającego na Skarżącego obowiązek, o którym mowa w art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowalne (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 524; zwana dalej u.P.b.). Nie miało także miejsca podnoszone przez Stronę naruszenie przez WSA art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. i w zw. z art. 7 i 77 § 1 K.p.a., poprzez uchybienie zasadzie prawdy obiektywnej i przyjęcie błędnego stanu faktycznego sprawy w zakresie prac budowlanych przeprowadzonych w mieszkaniu należącym do Skarżącego. Ponadto, WSA nie dopuścił się naruszenia art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. i w zw. z art. 124 § 1 K.p.a. poprzez nieoznaczenie stron postępowania w skarżonych postanowieniach organów nadzoru budowlanego i nieodniesienie się do podniesionych w tym względzie zarzutów skargi. NSA będąc związanym granicami skargi kasacyjnej, zobligowany był zwrócić uwagę, iż wskazywany przez stronę art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a. jest jednym z przepisów określających podstawy uwzględnienia skargi przez WSA, jeżeli przedmiot zaskarżenia obarczony jest wadami wznowieniowymi lub skutkującymi nieważnością, a jednocześnie zachodzą przesłanki zasadniczo związane z upływem czasu, wyłączające uchylenie lub stwierdzenie nieważności poddanego kontroli aktu administracyjnego. Zatem prawidłowo postawiony zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a. wymagałby wykazania, że postępowanie, w którym została wydana zaskarżona decyzja lub postanowienie, było dotknięte wadami określonymi w art. 145 § 1 k.p.a. albo w art. 156 § 1 k.p.a., przy jednoczesnym stwierdzeniu istnienia przesłanek negatywnych uchylenia decyzji określonych w art. 146 § 1 lub § 2 k.p.a. albo w art. 156 § 2 k.p.a. W niniejszej sprawie, przesłanek tych nie można było wykazać, przez co zarzuty podnoszące naruszenie art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a. są w sposób oczywisty nieusprawiedliwione (por. wyrok NSA 30 września 2020 r., sygn. I OSK 476/20, LEX nr 3081486.). W kolejnym zarzucie podnoszącym naruszenie przez WSA przepisów procesowych strona zwraca uwagę na nieprawidłowości polegające jej zdaniem na naruszeniu przez WSA art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 151 P.p.s.a. i w związku z art. 81c ust. 2 u.P.b., poprzez nieuzasadnione zaakceptowanie, że Skarżący należy do kręgu osób określonych w ust. 1 art. 81c u.P.b., i że w konsekwencji może być adresatem postanowienia nakładającego obowiązek dostarczenia ocen technicznych lub ekspertyz. Strona uważa, iż Organ I i II instancji nie ustalił kto był uczestnikiem procesu budowlanego, kto właścicielem lub zarządcą tego obiektu, a WSA nie odnotował braków ustaleń w tym zakresie. Względem tak postawionego zarzutu przypomnieć należy, iż w świetle art. 81c ust. 1 u.P.b. organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego przy wykonywaniu zadań określonych przepisami prawa budowlanego mogą żądać od uczestników procesu budowlanego, właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego, informacji lub udostępnienia dokumentów: 1) związanych z prowadzeniem robót, przekazywaniem obiektu budowlanego do użytkowania, utrzymaniem i użytkowaniem obiektu budowlanego; 2) świadczących, że wyroby stosowane przy wykonywaniu robót budowlanych, a w szczególności wyroby budowlane, zostały wprowadzone do obrotu lub udostępnione na rynku krajowym zgodnie z przepisami odrębnymi. Do powyższej regulacji prawa materialnego wyraźnie odsyła zastosowany wobec Skarżącego art. 81c ust. 2 u.P.b. bowiem stanowi on, że adresatem postanowienia wydawanego na jego podstawie – postanowienia o nałożeniu obowiązku dostarczenia ocen technicznych lub ekspertyz - mogą być osoby, o których mowa w ust. 1 art. 81c u.P.b. Jest zatem prawdą, że podmiotem obowiązku dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz może być jeden z uczestników procesu budowlanego, ale także właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. Z treści pisma W. [...] adresowanego dnia 8 listopada 2022 r. do PINB wynika jasno, że właścicielem lokalu numer [...] w budynku przy ul. [...] w W., jest T. T. W toku całego postępowania administracyjnego w/w Strona nie podnosiła zarzutów związanych z brakiem tytułu prawnego do powyższego lokalu, pomimo że w protokole oględzin robót budowlanych z dnia 10 lutego 2023 r. wyraźnie zanotowano, iż udział w tych oględzinach bierze T. T. wraz z adnotacją : właściciel lokalu. Ponadto, żaden z uczestników postępowania administracyjnego nie zgłaszał, wobec tego lokalu mieszkalnego roszczeń natury cywilnoprawnej. W tej sytuacji Sąd I instancji prawidłowo zaakceptował ustalenie faktyczne PINB i MWINB związane z dookreśleniem adresata obowiązku dostarczenia inwentaryzacji i ekspertyzy technicznej. Zdaniem NSA, w postępowaniu poprzedzającym wydanie postanowienia, o jakim mowa w art. 81c ust. 2 u.P.b., organ nie jest obowiązany do ustalania przyczyn zaistniałego stanu faktycznego, ani też nie ustala, kto ponosi odpowiedzialność za zły stan techniczny obiektu budowlanego, nie ma również obowiązku wskazywania w nim osób odpowiedzialnych za taki stan rzeczy (por. wyrok NSA z 5 czerwca 2025 r., sygn. II OSK 2065/23, LEX nr 3905683). Dlatego w zakończonym postępowaniu nie było rolą organów nadzoru budowalnego wyjaśnianie kto i w jakim czasie wykonał budzące uzasadnione wątpliwości roboty budowalne. Istotnym jest zaś to, aby podmiotem zobowiązanym uczyniono osobę spełniającą kryteria podmiotowe ustalone przez prawodawcę w art. 81c ust. 1 i 2 u.P.b.. Ponieważ zgodnie w wymogami art. 81c ust. 2 u.P.b. postanowienie PINB zostało zaadresowane do właściciela lokalu, który podjął się przeprowadzenia budzących uzasadnione wątpliwości robót, to prawidłowo Sąd I instancji nie dopatrzył się w działaniach Organów obu instancji błędów, które nakazywałyby uwzględnić skargę. W dalszej kolejności Strona zarzuca Sądowi I instancji obrazę przepisów postępowania, jakim jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 P.p.s.a. i w zw. z art. 81c ust. 2 u.P.b., co miało polegać na zaakceptowaniu przez WSA zastosowania art. 81c ust. 2 u.P.b. mimo niewystąpienia przesłanki warunkującej w postaci: uzasadnionych wątpliwości co do jakości materiałów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego. Nie stanowi kwestii, iż jednym z warunków wymaganych mocą art. 81c ust. 2 u.P.b. jest wykazanie przez organy nadzoru budowalnego powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego. Ma zatem rację skarżąca strona uważając, iż "uzasadnione wątpliwości" nie jest pojęciem oderwanym od stanu faktycznego i jest możliwe jedynie w odniesieniu do konkretnych prac budowlanych lub materiałów, a także stanu technicznego obiektu budowlanego. Jednakże nie można przyznać racji, że uzasadnione wątpliwości co do konkretnych prac budowlanych lub materiałów w jej sprawie nie zostały wskazane w skontrolowanym przez WSA postanowieniu MWINB. Do tej kluczowej okoliczności odnosi się wyczerpująco Sąd I instancji przypominając, iż przeprowadzona dnia 10 lutego 2023 r. kontrola w lokalu Skarżącego wykazała, że wykonano tam roboty budowlane polegające m.in. na rozbiórce a następnie odtworzeniu ściany konstrukcyjnej uprzednio wykonanej pomiędzy salonem a sypialnią. Ponadto, WSA podkreśla, że ściana ta została odbudowana, jednakże koniecznym jest wykonanie stosownych obliczeń w tym zakresie przez podmiot wyspecjalizowany w ramach uzasadnionych wątpliwości. W odniesieniu do konkretnych prac budowlanych pojawiła się także istotna dla wykazania przesłanek z art. 81c ust. 2 u.P.b. kwestia wykonania instalacji wodnokanalizacyjnej i elektrycznej, która to instalacja została zakryta. Zakrycie tych instalacji obiektywnie powoduje, że koniecznej analizy i oceny jakości tych prac oraz użytych materiałów, a co za tym idzie wpływu na stan techniczny obiektu, nie można dokonać w ramach pojedynczych wizualnych oględzin pracowników urzędu nadzoru budowlanego. Zakres i rodzaj stwierdzonych w lokalu Skarżącego robót, ich oddziaływanie na zachowanie wymaganych względów bezpieczeństwa (m.in. dla konstrukcji budynku wielorodzinnego w skład, którego wchodzi lokal numer [...]) jest tego rodzaju, że Organy obu instancji miały prawo powziąć uzasadnione wątpliwości czy skutki ich przeprowadzenia rzutują na kwestie podstawowe dla przepisów prawa budowlanego. Skontrolowane przez WSA postanowienia jasno wykazują, wypełniając w ten sposób wymogi art. 81c ust. 2 u.P.b., iż wykonano w lokalu roboty budowlane mogące mieć wpływ na zachowanie bezpieczeństwa konstrukcji budynku, bowiem postawiona pomiędzy salonem a sypialnią przegroda może nadmiernie obciążać strop mieszkania. Wątpliwości istotne dla utrzymania bezpieczeństwa obiektu wiążą się także z faktem wykonania instalacji sanitarnych i elektrycznych, które mają charakter robót budowlanych zakrytych, uniemożliwiając organom samodzielną kontrolę ich jakości i wpływu na całość budynku. Odpowiednio zatem do treści art. 81c ust. 2 u.P.b. wykazano, że dostępna pracownikom organów nadzoru budowlanego wiedza na temat robót budowlanych nie jest wystarczająca do przeprowadzenia autonomicznych ustaleń usuwających powstałe wątpliwości związane z jakością robót budowlanych jak i wyrobów budowlanych oraz ich wpływem na bezpieczeństwo użytkowania obiektu budowlanego. Dlatego za niezbędne uznać należało w udowodnionych dostatecznie okolicznościach tej sprawy nałożenie na właściciela lokalu obowiązku przedłożenia oceny technicznej zawierającej elementy wskazane w treści skontrolowanych przez WSA postanowień. Ponieważ materiał dowodowy pozwalał na zastosowanie art. 81c ust. 2 u.P.b., to Sąd I instancji oddalając skargę nie naruszył powołanych wyżej przepisów postępowania poprzez potwierdzenie legalności zaskarżonego postanowienia MWINB. Strona podnosi również, że Sąd I instancji nie dostrzegł błędu Organów nadzoru budowlanego, polegającego na niewłaściwym odczytaniu dowodu z kontroli przeprowadzonej przez PINB, bowiem z tego protokołu wynika, że rozebrana i odtworzona ściana wydzielająca sypialnię z salonu jest lekką ścianą działową. W celu odniesienia się do tego zarzutu skargi kasacyjnej przypomnieć należy, iż w protokole z oględzin robót budowlanych przeprowadzonych dnia 10 lutego 2023 r. w lokalu nr [...] w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] w W., z udziałem Skarżącego, starszy inspektor nadzoru budowlanego PINB dla m. st. Warszawy zapisał m.in., iż osoby biorące udział w dzisiejszych oględzinach poinformowały, iż : dokonano rozbiórki ściany pomiędzy sypialnią i salonem, a w dniu oględzin ścianę tą odtworzono. Dokonano także rozbiórki ściany pomiędzy ubikacją a łazienką, wykonano nowe instalacje sanitarne, podejście pod umywalkę w łazience oraz wykonano instalację elektryczną, ingerowano w otwory drzwiowe wewnętrzne a nie zewnętrzne wejściowe. Dodatkowo poinformowano, iż układ funkcjonalno-użytkowy przedmiotowego lokalu był modyfikowany podczas budowy całego budynku. Na załączniku graficznym do protokołu z oględzin oznaczono rodzaje pomieszczeń oraz opisano budzące wątpliwości organu nadzoru roboty budowlane. W żadnym z fragmentów protokołu kontroli nie znajduje się jak twierdzi Skarżący kasacyjnie zdanie o tym, że została rozebrana i odtworzona ściana wydzielająca z pomieszczenia salonu sypialnię w postaci: lekkiej ścianki działowej. Jest też faktem, iż MWINB w uzasadnieniu swego postanowienia zakwalifikował ową ścianę jako ścianę konstrukcyjną. Jednocześnie wywód tego Organu nie został przeprowadzony w kierunku wątpliwości dotyczących tego konkretnego rodzaju ściany jak ściana konstrukcyjna, bowiem podkreśla się w treści postanowienia MWINB wyłącznie konieczność zbadania czy wykonanie ściany oddzielającej pomieszczenie nie spowodowało naruszenia stateczności konstrukcji poprzez obciążenie na strop. Wskazano zatem na konieczność wykonania stosownych obliczeń w tym zakresie przez wyspecjalizowany do tego podmiot, nie decydując o innych kwestiach typowych dla ingerencji w ścianę konstrukcyjną. Tak ustalony rodzaj robót, jakim było wyburzenie ściany, a następnie jej odbudowanie wraz z otworem drzwiowym, odpowiada pojęciu robót budowlanych z art. 81c ust. 2 u.P.b., zwłaszcza że tego rodzaju ścianę jaką wykonano nie przewidywał w układzie użytkowo – funkcjonalnym pierwotny projekt budowlany przedstawiony przez Spółdzielnię wraz z pismem kierowanym do PINB. Z uwagi na rodzaj wykonanych prac wiążących się z ewentualnością nieznanego w chwili przeprowadzania oględzin zwiększenia obciążenia na konstrukcję stropu lokalu, WSA mógł jedynie potwierdzić ocenę Organów o wypełnieniu przesłanki umożliwiającej nałożenie na Skarżącego przedmiotowego obowiązku. Innymi słowy, przedstawione w protokole okoliczności wykazywały wymagane prawem budowlanym uzasadnione wątpliwości względem stwierdzonych robót, pomimo że z treści protokołu kontroli w rzeczywistości nie wynikało, że odtworzono ścianę o charakterze ściany konstrukcyjnej. W przekonaniu NSA przepis art. 81c ust. 2 u.P.b nie warunkuje swego zastosowania od tego czy roboty budowlane polegały na wykonaniu ściany konstrukcyjnej w lokalu. Powołany przepis może być zatem podstawą postanowienia właściwego organu nadzoru budowalnego zobowiązującego właściciela do przedłożenia określonych dokumentów także w sytuacji stanowiącej przedmiot niniejszej sprawy. Dlatego zaakceptowanie przez Sąd I instancji niedostatecznie wykazanego ustalenia faktycznego nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, jak wymaga tego podstawa kasacyjna z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. III. Jako nieuzasadnione NSA uznał także zarzuty oparte na art. 174 pkt 1 P.p.s.a., tj. zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Strona skarżąca kasacyjnie podkreśla w tym obszarze naruszenie przez WSA art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. polegające na niestwierdzeniu nieważności postanowienia MWINB i poprzedzającego go postanowienia PINB, pomimo zaistnienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. bowiem: 1) w zaskarżonych aktach jako ich podstawy prawne wskazano tylko art. 81c ust. 2 i art. 83 ust. 1 u.P.b., zatem jedynie przepisy proceduralne, a niewskazanie w postanowieniach podstaw prawa materialnego, wypełnia według Strony przesłankę stwierdzenia nieważności o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., 2) WSA w wyroku przyjął za MWINB błędny obraz stanu faktycznego, czyli że w trakcie prac budowlanych realizowanych przez Skarżącego rozebrana została, a następnie odtworzona ściana konstrukcyjna. Podnosi się także uchybienie tym regulacjom poprzez niezauważenie zaistnienia podstaw nieważnościowych z art. 156 pkt 5 K.p.a., bowiem nie jest możliwe sporządzenie ekspertyzy, gdy nie wiadomo czego miałaby ona dotyczyć, przez co skarżone postanowienia były i są niewykonalne, ponieważ nie wiadomo czego konkretnie dotyczyć miałaby żądana ekspertyza. Skarżący kasacyjnie wskazując na art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. jako na przepis prawa materialnego określający przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej w postaci wydania jej bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, co prawda określa przyczyny mające świadczyć o wadliwości prawnej skontrolowanych postanowień, jednak nie przekonuje w swym wywodzie czy nieprawidłowości, których nie zauważył w toku swej kontroli Sąd I instancji odpowiednio wypełniają przesłankę rażącego naruszenia prawa czy wydania postanowień bez podstawy prawnej. W rezultacie, zarówno w treści postawionych zarzutów jak również w ich uzasadnieniu względem przesłanki rażącego naruszenia prawa, Skarżący nie argumentuje dlaczego jego zdaniem WSA miał do czynienia z oczywistym naruszeniem regulacji prawnych, dodatkowo nie budzących jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych, nie wspominając o wpływie tych oczywistych uchybień dla fundamentów porządku prawnego, gospodarczego i społecznego. Także wobec drugiej z przesłanek nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., NSA nie doszukał się wymaganego w tym wypadku wyjaśnienia, że skontrolowane postanowienia nie znajdują jakiegokolwiek umocowania w obowiązujących przepisach prawa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wydanie decyzji jak i postanowienia "bez podstawy prawnej" w znaczeniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., to sytuacja, gdy przy wydawaniu tych aktów brak było w przepisach prawa powszechnie obowiązującego właściwej materialnej lub formalnej podstawy dokonania rozstrzygnięcia. Przesłanka braku podstawy prawnej jest spełniona, gdy przepisy prawa powszechnie obowiązującego nie zawierają podstawy wydania decyzji administracyjnej. Brak ten musi mieć charakter obiektywny (zob. wyrok NSA z 6 kwietnia 2018 r., sygn. II GSK 1800/16, LEX nr 2497202 oraz z 12 lipca 2023 r., sygn. II GSK 602/20, LEX nr 3612704.). W istocie, dostrzeżenie przez Skarżącego, że zaskarżone postanowienia zawierają w swej treści podstawy prawne w postaci art. 81c ust. 2 i art. 83 ust. 1 u.P.b., oznacza w realiach tej sprawy oraz stawianych zarzutów, że podważane postanowienia posiadały formalne podstawy prawne, co wyklucza choćby ewentualność rozważania względem nich art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Należy wyraźnie w tym miejscu podkreślić, że brak podstawy prawnej o jakiej mowa w/w przepisie K.p.a., nie jest tym samym co niewskazanie pełnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia administracyjnego przez organ. Analogiczna ocena musi zostać postawiona także wobec zarzutu naruszenia przez WSA art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. powiązanego przez Skarżącego kasacyjnie z przepisami wynikowymi P.p.s.a. w postaci art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 151 P.p.s.a. Otóż do zastosowania art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. mogłoby dojść w sytuacji, gdy decyzja (postanowienie) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. NSA w wyroku z 10 października 2025 r., sygn. III OSK 855/25, LEX nr 3938843, stwierdza zasadnie, że niewykonalność decyzji/postanowienia w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. oznacza, iż rozstrzygnięcie z przyczyn prawnych bądź faktycznych nie może zostać wykonane i niewykonalność ta musi istnieć już w dacie jego wydania. Niewykonalność prawna oznacza niemożność zastosowania się do dyspozycji rozstrzygnięcia z uwagi na istniejący w obowiązującym prawie zakaz lub nakaz określonego zachowania pozostającego w sprzeczności z wydaną decyzją/postanowieniem. Natomiast niewykonalność faktyczna to brak możliwości wykonania decyzji z przyczyn technicznych. Należy również podkreślić, że o niewykonalności obowiązku nałożonego decyzją ostateczną można mówić, gdy niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Mając na względzie tak postawione w art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. kryteria nieważności aktu administracyjnego indywidualnego, nie można mieć wątpliwości, że na ich podstawie nie można skutecznie podnosić nieważności postanowienia PINB z 17 lutego 2023 r., bowiem w sposób jasny określono w nim obowiązek wykonania i dostarczenia w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania postanowienia, inwentaryzacji wraz z oceną techniczną robót budowlanych, przeprowadzonych w lokalu Skarżącego, w aspekcie prawidłowości ich wykonania i zgodności z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz zasadami wiedzy technicznej. Wskazano także, że ocena techniczna powinna zawierać: 1. Określenie celu i zakresu opracowania; 2. Podstawy formalne; 3. Zestawienie materiałów będących podstawą opracowania; 4. Opis stanu technicznego przedmiotu opracowania; 5. Analizę techniczną występujących zjawisk i ich przyczyn; 6. Wyniki przeprowadzonych badań i obliczeń; 7. Wnioski i zalecenia (sposób usunięcia nieprawidłowości). Dodano, że dokumentacja powinna być sporządzona w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności. Treść nałożonych na stronę obowiązków została wyraźnie skorelowana z robotami budowlanymi, których rodzaj i zakres wzbudził uzasadnione wątpliwości Organów nadzoru budowlanego, zaś wykonanie tych obowiązków ma służyć wyłącznie wyjaśnieniu powstałych kwestii technicznych i ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Tak określone obowiązki mogą być wykonywane zarówno w aspekcie faktycznym jak i prawnym. Zastrzeżenia związane z czasokresem opisanych w protokole prac czy podmiotem, który je przeprowadził, nie są argumentem przekonującym o braku możliwości zrealizowania nałożonego na stronę obowiązku, bowiem przy jego wydawaniu nie prowadzi się ustaleń zmierzających do wyjaśnienia przyczyn jak i czasu w jakim powstał budzący uzasadnione wątpliwości natury budowalnej stan faktyczny, jak również nie ustala się, kto odpowiada za ten stan. Ponadto, właściwy organ nie wskazuje w przedmiotowym postanowieniu danych tych osób, które wykonały roboty. Postanowienie z art. 81c ust. 2 u.P.b. nie determinuje również późniejszej ewentualnej kwestii rozliczeń pomiędzy właścicielem obiektu, a sprawcą doprowadzenia go do niewłaściwego stanu technicznego. Zatem wskazywane przez Stronę przeszkody powodujące jej zdaniem niewykonalność postanowienia o nałożeniu obowiązku nie są oczywiste i niewątpliwe, co w istocie uniemożliwiało Sądowi I instancji stwierdzenia ich istotnej wadliwości w myśl art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. IV. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.