II OSK 1187/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Miron Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon Sędzia del. WSA Paweł Zaborniak (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2024 r. sygn. akt VII SA/Wa 2200/24 w sprawie ze skargi J. K. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 czerwca 2024 r. nr 947/24 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 12 grudnia 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 2200/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (WSA) oddalił skargę J. K. (dalej także: "Skarżąca") na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (MWINB) z dnia 14 czerwca 2024 r. o nr 947/24 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Orzeczenie wydano w następującym stanie faktycznym. Decyzją z 20 marca 2024 r., nr 32/2024, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (PINB) nakazał Skarżącej rozbiórkę samowolnie wybudowanej przydomowej oczyszczalni ścieków na działce nr ewid. gr. [...] przy ul. [...] w [...]. Doręczenie powyższego rozstrzygnięcia miało miejsce przy pomocy gońca na adres: [...], ul. [...]. Z powodu niemożności doręczenia, przesyłka została awizowana 22 marca 2024 r., a powtórne zawiadomienie miało miejsce 2 kwietnia 2024 r. Następnie, Organ I instancji ponownie doręczył wymienioną decyzję na ten sam adres, tym razem jednakże za pośrednictwem operatora pocztowego, a doręczenie nastąpiło 11 kwietnia 2024 r. Skarżąca złożyła odwołanie od wskazanej decyzji w dniu 25 kwietnia 2024 r., co uczyniła osobiście w siedzibie Organu I instancji. Wymienionym na wstępie postanowieniem z dnia 14 czerwca 2024 r. MWINB stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W motywach tego rozstrzygnięcia podniósł, że decyzja PINB została doręczona Skarżącej 5 kwietnia 2024 r. w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572; zwanej dalej K.p.a.) W związku z powyższym, termin do wniesienia odwołania upłynął wobec Skarżącej w dniu 19 kwietnia 2024 r. MWINB podkreślił, że w aktach sprawy znajduje się koperta, która wskazuje, że korespondencja została skierowana na adres ul. [...], [...] (pod którym odbierana była dotychczasowa korespondencja w toku postępowania) i była dwukrotnie awizowana. Organ także zaznaczył, że pod tym adresem Skarżąca odebrała wcześniej zawiadomienie o wszczęciu postępowania z 26 września 2023 r., jak i postanowienie nr 48/2023 z dnia 18 października 2023 r. Wskazał, że z uwagi na nieodebranie korespondencji przez adresata pomimo dwukrotnego jej awizowania, PINB dokonał ponownego doręczenia swojej decyzji, jednakże ponowne wysłanie decyzji nie otwiera nowego terminu do wniesienia odwołania. Skarżąca wniosła skargę do WSA na postanowienie MWINB, w której zauważyła, że chciała odebrać błędnie awizowaną przesyłkę pocztową, jednak odmówiono jej wydania z uwagi na niezgodność w nazwisku. Prawidłowo zaadresowaną korespondencję - dostarczoną przez listonosza 11 kwietnia 2024 r. - odebrał Jej mąż i dopiero wówczas miała możliwość podjąć odpowiednie działania. WSA w Poznaniu wymienionym wyżej wyrokiem z dnia 12 grudnia 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 2200/24 oddalił skargę na postanowienie MWINB. Wskazał, że termin do złożenia środka zaskarżenia w postaci odwołania jest terminem prekluzyjnym, a zatem jego uchybienie powoduje, że wniesienie odwołania przez stronę po jego upływie jest bezskuteczne. Konsekwencją zaś wniesienia odwołania po upływie ustawowego terminu - zgodnie z art. 134 K.p.a. - jest obowiązek stwierdzenia przez organ odwoławczy uchybienia terminu do jego wniesienia. W dalszej części uzasadnienia Sąd zwrócił uwagę, że Organ I instancji skierował wydaną przez siebie decyzję na ten sam adres, na który kierowano dotychczas zawiadomienie o wszczęciu postępowania, postanowienie o wstrzymaniu budowy, jak również postanowienie nakładające obowiązek przedłożenia dokumentów legalizacyjnych. Przesyłki te zostały przez Skarżącą odebrane osobiście w dwóch z trzech wskazanych przypadków, wobec czego nie można mieć wątpliwości co do prawidłowości adresu Skarżącej. We wszystkich tych przypadkach doręczenie następowało przez gońca Urzędu Miasta [...]. Taki sam sposób zastosowano w odniesieniu do decyzji z 20 marca 2024 r, a wynika on z art. 39 § 2 i 3 K.p.a., wedle którego, organ administracji publicznej może doręczać pisma przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Próba doręczenia decyzji Organu I instancji miała miejsce w dniu 22 marca 2024 r., jednak przesyłki nikt wtedy nie odebrał. Wobec tego awizowano ją tj. zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w Urzędzie Miasta [...] wraz z informacją o możliwości jej odbioru w terminie 7 dni od daty pozostawienia zawiadomienia umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresatki. Następnie, z powodu niepodjęcia przesyłki w terminie 7 dni, przesyłkę awizowano powtórnie 2 kwietnia 2024 r., a taki sposób postępowania był prawidłowy i wynikał z art. 44 § 1-3 K.p.a. Zgodnie zaś z art. 44 § 4 K.p.a., doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 44 § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. W związku z tym, MWINB prawidłowo stwierdził, że decyzja Organu I instancji została skutecznie doręczona Skarżącej 5 kwietnia 2024 r. i od tego dnia należało liczyć czternastodniowy termin na wniesienie odwołania od niej a upłynął on 19 kwietnia 2024 r. Wniesienie odwołania miało tymczasem miejsce 25 kwietnia 2024 r., nastąpiło zatem z uchybieniem wymienionego terminu. Sąd zauważył, że ponowne wysłanie decyzji Organu I instancji do Skarżącej, tym razem za pośrednictwem operatora pocztowego, nie otworzyło alternatywnego terminu na wniesienie odwołania. Organ I instancji nie miał bowiem podstaw prawnych do takiego działania. Skutek doręczenia decyzji, przewidziany w art. 44 § 4 K.p.a., nie zależy od woli organu, ale jedynie od tego, czy prawidłowo zrealizowano wszystkie etapy doręczenia. Doręczenie zaś spornej decyzji przez gońca urzędu miejskiego było prawidłowe i skuteczne. Sąd odniósł się także do twierdzeń Skarżącej dotyczących błędu w Jej nazwisku podnosząc, że istotnie w rozdzielniku zaskarżonego postanowienia znajduje się błąd. Jednak przedmiotem niniejszej sprawy nie jest kwestia prawidłowości doręczenia Skarżącej zaskarżonego postanowienia MWINB z 14 czerwca 2024 r., lecz decyzji PINB z 20 marca 2024 r. W rozdzielniku tego ostatniego aktu znajduje się zaś prawidłowe nazwisko Skarżącej, a przede wszystkim prawidłowe brzmienie tego nazwiska znajduje się na kopercie, która podlegała doręczeniu przez gońca. Skarżąca zaskarżyła wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 grudnia 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 2200/24 skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, kwestionując go w całości. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecny publikator: Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; zwanej w dalszej części P.p.s.a.), skarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. a) obrazę art. 151 P.p.s.a. w związku z niewłaściwym zastosowaniem art. 129 § 2 K.p.a. i art. 134 K.p.a. w zw. z art. 39 K.p.a., art. 40 § 1 K.p.a., art. 57 § 5 K.p.a. i art. 112 K.p.a. oraz 8 K.p.a. poprzez oddalenie skargi w wyniku przyjęcia, że Skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia odwołania od decyzji, podczas gdy wnosząc je była przekonana, że zachowuje ustawowy termin na jego wniesienie, w czym zresztą została utwierdzona otrzymując do wiadomości pismo PINB w [...] z dnia 29 kwietnia 2024 r. kierowane do MWINB, z którego treści wynika, iż odwołanie zostało złożone osobiście w dniu 25 kwietnia 2024 r. z zachowaniem terminu, co w konsekwencji doprowadziło do obarczenia Skarżącej negatywnymi konsekwencjami błędu Organu, polegającego na pierwotnemu wysłaniu spornej decyzji na błędne nazwisko, co uniemożliwiło Skarżącej podjęcie przesyłki, a następnie wysłanie jej ponownie — już na prawidłowy adres — ze wszystkimi pouczeniami — w tym o możliwości wniesienia odwołania od wydanej decyzji; b) obrazę art. 151 P.p.s.a. w związku z niewłaściwym zastosowaniem art. 134 K.p.a. w zw. z art. 8 K.p.a. oraz art. 9 K.p.a. w zw. z art. 112 K.p.a., poprzez oddalenie skargi w wyniku przyjęcia, że Skarżąca uchybiła terminowi do złożenia odwołania pomimo uznania, że doszło do naruszenia przez Organ art. 8 K.p.a. oraz pomimo naruszenia przez Organ obowiązków informacyjnych przewidzianych w art. 9 K.p.a., polegającym na dwukrotnym doręczeniu decyzji bez informacji, iż drugie doręczenie jest wyłącznie informacyjne, lecz z pouczeniem o przysługującym stronie prawie do wniesienia odwołania. W konsekwencji powyższych zarzutów Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz o zasądzenie na jej rzecz od Organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie oświadczyła, iż nie żąda przeprowadzenia rozprawy i wnosi o skierowanie rozpoznania niniejszej skargi na posiedzenie niejawne. Powołując się na orzecznictwo sądowe Skarżąca podniosła, że data doręczenia stronie decyzji nie może być wątpliwa. W przypadku zaś kiedy istnieją wątpliwości, czy strona otrzymała decyzję i kiedy, to obowiązkiem organu odwoławczego jest przeprowadzenie na tę okoliczność postępowania a następnie umożliwienie stronie wypowiedzenia się w tym przedmiocie. W niniejszej sprawie wątpliwości takie wystąpiły, bowiem Organ I instancji ponownie doręczył swoją decyzję. W sytuacji zaś, w której intencją organu administracyjnego było jedynie poinformowanie strony o fakcie wydania decyzji o konkretnej treści oraz o jej uprawomocnieniu, organ winien był ten fakt w sposób niebudzący wątpliwości podkreślić, a więc wyraźnie zakomunikować, iż żaden środek odwoławczy od przedmiotowej decyzji na tym etapie nie przysługuje, a tego w warunkach sprawy zaniechano. Skarżąca podniosła, że dla strony nie pouczonej (błędnie pouczonej), termin do wniesienia odwołania nie rozpoczął biegu, a więc taka strona nawet uchybiwszy terminowi do wniesienia środka zaskarżenia na skutek braku pouczenia o tym, że przysługuje jej taki środek, może wnieść odwołanie w każdym czasie bez potrzeby dodatkowego składania wniosku o przywrócenie terminu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: I. Według treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; zwana dalej P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W świetle art. 183 § 2 P.p.s.a. nieważność postępowania zachodzi: 1) jeżeli droga sądowa była niedopuszczalna; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej, organu powołanego do jej reprezentowania lub przedstawiciela ustawowego, albo gdy pełnomocnik strony nie był należycie umocowany; 3) jeżeli w tej samej sprawie toczy się postępowanie wcześniej wszczęte przed sądem administracyjnym albo jeżeli sprawa taka została już prawomocnie osądzona; 4) jeżeli skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa albo jeżeli w rozpoznaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy; 5) jeżeli strona została pozbawiona możności obrony swych praw; 6) jeżeli wojewódzki sąd administracyjny orzekł w sprawie, w której jest właściwy Naczelny Sąd Administracyjny. W oparciu o przedstawione akta sprawy stwierdzić należało, że żadna z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. nie wystąpiła, stąd też kontrola instancyjna NSA ograniczała się do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. II. W niniejszej sprawie nie doszło do podniesionego w zarzutach skargi kasacyjnej naruszenia przez WSA przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 151 P.p.s.a. w związku z niewłaściwym zastosowaniem art. 129 § 2 i art. 134, w zw. z art. 39, art. 40 § 1, art. 57 § 5 i art. 112 oraz art. 8 K.p.a. poprzez oddalenie skargi. WSA dokonując w ramach kontroli rozstrzygnięcia MWINB procesu wykładni jak i zastosowania przepisów K.p.a., prawidłowo wywiódł w uzasadnieniu swego orzeczenia, a także w oparciu o właściwie zrekonstruowany stan faktyczny sprawy administracyjnej, że ponowne wysłanie decyzji Organu I instancji do Skarżącej, tym razem za pośrednictwem operatora pocztowego, nie spowodowało ponownego "otworzenia" ustawowego terminu na wniesienia odwołania. Kluczowym w tej sprawie zdarzeniem, w istocie stanowiącym o konieczności wydania postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania na podstawie art. 134 K.p.a., było rozpoczęcie realizacji przez PINB czynności doręczenia decyzji o nakazie rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu budowalnego przez gońca Urzędu Miasta [...] w dniu 22 marca 2024 r. Wskazany Organ I instancji działał w tym zakresie na podstawie art. 39 § 3 pkt 2 K.p.a., który stanowi : W przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1 i § 2 pkt 1, organ administracji publicznej doręcza pisma przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Ustalono ponad wszelką wątpliwość, że ze względu na brak możliwości doręczenia decyzji PINB z dnia 20 marca 2024 r. w miejscu zamieszkania Strony bezpośrednio lub pośrednio poprzez Jej domownika, należało zawiadomić ją o warunkach odbioru przesyłki zawierającej decyzję rozbiórkową, a określonych w art. 44 § 1 pkt 2 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43, pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zachowanie tych ustawowych warunków doręczenia pisma stronie nieobecnej w miejscu jej zamieszkania, wraz z bezskutecznym upływem czternastu dni, nakazywało organowi administracji założenie w tych okolicznościach przewidzianej w art. 44 § 4 K.p.a. fikcji doręczenia decyzji administracyjnej. Otóż w myśl tego unormowania K.p.a., doręczenie pisma nieodebranego w urzędzie gminy (miasta) uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. NSA w wyroku z dnia z 29 stycznia 2014 r., o sygn. II OSK 2287/13, LEX nr 1569038, stwierdza względem tej regulacji, iż wprowadzenie w nim tzw. fikcji dokonania czynności prowadzi do tego, że z upływem terminu określonego w przepisie następuje wskazany w ustawie skutek, w tym wypadku doręczenie decyzji. WSA rozpoznając skargę zasadnie uznał dochowanie wymaganych prawem przesłanek domniemania doręczenia na skutek upływu terminu na odebranie przez stronę przesyłki złożonej w urzędzie gminy. Otóż na druku zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki adresowanej do Strony, goniec Urzędu Miasta zamieścił stosowną adnotację o jej awizowaniu w dniu 22 marca 2024 r. oraz w dniu 2 kwietnia 2024 r. Zawiadomienie o awizowaniu zawierało informację o możliwości odbioru przesyłki w Urzędzie Miasta [...] w terminie 7 dni od daty pozostawienia zawiadomienia umieszczonego w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Przesyłka zawierająca korespondencję została złożona w Urzędzie Miasta [...] dnia 22 marca 2024 r., a wobec jej niepodjęcia dokonano powtórnego zawiadomienia poprzez jego umieszczenie w oddawczej skrzynce pocztowej adresatki decyzji. Zatem zachowano kodeksowe wymogi ponownego zawiadomienia adresata przesyłki o możliwości jej odbioru w Urzędzie Miasta [...]. Akta sprawy administracyjnej zawierając prawidłowo wypełnione druki zwrotnego potwierdzenia odbioru nie pozostawiają wątpliwości względem skutków fikcji doręczenia decyzji administracyjnej w dniu 5 kwietnia 2024 r – por. wyrok NSA 13 marca 2025 r., sygn. II OSK 2127/24, LEX nr 3854017. W konsekwencji tych zdarzeń oraz przytoczonych przepisów K.p.a., Organ II instancji związany treścią art. 44 § 4 K.p.a. zobowiązany był stwierdzić, iż momentem doręczenia Stronie decyzji nakazującej rozbiórkę był dzień 5 kwietnia 2024 r. i od tego dnia zgodnie z prawem liczyć należało czternastodniowy termin na wniesienie odwołania z art. 129 § 2 K.p.a. Zatem, dla Skarżącej termin na wniesienie tego środka odwoławczego upłynął jak przyjął to zasadnie MWINB, a następnie WSA w Warszawie, dnia 19 kwietnia 2024 r. (czwartek). Złożenie odwołania przez Skarżącą dnia 25 kwietnia 2024 r. oznaczało w tych okolicznościach naruszenie art. 129 § 1 K.p.a., prowadzące do konieczności wydania przez Organ odwoławczy postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do złożenia odwołania na podstawie art. 134 K.p.a. Powyższych ustaleń natury prawnej i faktycznej oraz wynikających z nich konsekwencji dla spóźnionego odwołania Strony, nie zmienia argumentacja skargi kasacyjnej, a w szczególności wywodzony przez Skarżącą fakt, że PINB ponownie wysłał do niej swą decyzję administracyjną, tym razem za pośrednictwem operatora pocztowego. Należy w tym miejscu wyraźnie podkreślić, iż rozpoczęcie przez Organ I instancji ponownej procedury zmierzającej do doręczenia decyzji o nakazie rozbiórki, nie spowodowało w świetle prawa unicestwienia skutków domniemania doręczenia pisma, jakiego dokonano skutecznie na podstawie art. 44 § 1 i 4 K.p.a. Z tej przyczyny, potwierdzenie odbioru w/w decyzji przez męża Skarżącej w dniu 11 kwietnia 2024 r. nie spowodowało dla niej ponownego rozpoczęcia terminu do złożenia środka zaskarżenia. Powstałe w świadomości Strony przekonanie o dochowaniu terminu z uwagi na kierowanie się datą doręczenia decyzji za pośrednictwem operatora pocztowego, nie oznacza z punktu widzenia mechanizmów prawnych rządzących doręczeniami pism w postępowaniu administracyjnym, że dochowała ona terminu na wniesienie odwołania. Innymi słowy, błąd Organu I instancji polegający na zbędnym w tych warunkach powtórzeniu czynność doręczenia pisma stronie wobec uprzedniego zachowania wszystkich wymogów związanych ze skutecznością doręczenia pisma na podstawie art. 44 § 1 - 4 K.p.a. ma w okolicznościach tej sprawy, tylko takie znaczenie, że Strona realnie a nie poprzez domniemanie doręczenia decyzji, uzyskała wiedzę o rozstrzygnięciu sprawy samowoli budowlanej oraz o jej uzasadnieniu. WSA w Warszawie nie dokonał zatem podnoszonego w skardze kasacyjnej naruszenia art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 129 § 2, art. 134, art. 39, art. 40 § 1, art. 57 § 5 i art. 112 K.p.a. w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem ze wskazanych przepisów K.p.a. nie można wywieść normy, która nakazywałaby przyjąć za dzień doręczenia stronie decyzji, ten dzień, w którym została ona doręczona stronie ponownie. III. NSA nie dopatrzył się również podstaw uwzględnienia kolejnego zarzutu skargi kasacyjnej w postaci naruszenia przez WSA przepisów postępowania jakim jest art. 151 P.p.s.a. w zw. z niewłaściwym zastosowaniem art. 134 K.p.a. w zw. z art. 8 oraz art. 9 K.p.a. w zw. z art. 112 K.p.a. poprzez oddalenie skargi. W odpowiedzi na ten zarzut oraz służącą mu argumentację stwierdzić należało, że nieprawidłowa ocena PINB co do nieskutecznego doręczenia decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego na podstawie art. 44 § 4 K.p.a. wyrażona w piśmie tego Organu o zachowaniu przez Stronę terminu do wniesienia odwołania w dniu 25 kwietnia 2024 r. adresowanym do MWINB, podobnie jak jego oparta na wątpliwościach decyzja o konieczności powtórzenia czynności doręczenia Stronie aktu wyrażającego nakaz rozbiórki obiektu budowlanego, nie oznaczała takiego uchybienia powołanych wyżej regulacji K.p.a., które mogłoby mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej. Innymi słowy, w zaistniałych okolicznościach ewentualne powiadomienie Strony o tym, że kolejne doręczenie decyzji PINB za pomocą operatora pocztowego ma walor informacyjny, bowiem miał miejsce oparty na domniemaniu doręczenia przesyłki skutek doręczenia, nie spowodowałoby możliwości uznania, że złożone osobiście dnia 25 kwietnia 2024 r. odwołanie uzyskało zdolność uruchomienia postępowania odwoławczego. Skarżąca słusznie podkreśla, że błędne pouczenie o przysługującym stronie środku zaskarżenia należy traktować jako brak pouczenia. Jednakże w tej sprawie nie dopuszczono się błędnego pouczenia strony o trybie czy terminie składania odwołania. W ten sposób nie można bowiem oceniać ponownego przesłania decyzji uprzednio skutecznie już doręczonej. PINB przy pierwszym doręczeniu decyzji o nakazie rozbiórki w pełni poinformował Skarżącą o tych zagadnieniach, co warunkowało uznanie rozpoczęcia biegu terminu na wniesienie odwołania już od dnia 5 kwietnia 2024 r. Innymi słowy, błędna ocena PINB nie skutkowała wadliwością postępowania tego Organu przy doręczeniu decyzji za pomocą gońca Urzędu Miasta, a tym samym wykluczeniem fikcji doręczenia decyzji na podstawie art. 44 § 4 K.p.a. W stanie faktycznym tej sprawy nie wystąpiły zatem okoliczności, do których odwołuje się Skarżąca przytaczając orzecznictwo WSA dotyczące naruszenia przez organy administracji art. 112 K.p.a. Dlatego również i względem tej argumentacji należało przyjąć brak wymaganego przez P.p.s.a. wpływu błędu Organu I instancji w zakresie oceny doręczenia jego decyzji na wynik sprawy administracyjnej prawidłowo ukształtowany na podstawie art. 134 K.p.a. oraz sprawy sądowoadministracyjnej zakończonej oddaleniem skargi przez WSA na podstawie art. 151 P.p.s.a. Ponieważ przepisom K.p.a. nie jest znana instytucja kolejnych doręczeń decyzji administracyjnej tym samym podmiotom, to Skarżąca nie może powoływać się skutecznie na okoliczności związane z kolejnym doręczeniem jej decyzji, próbując wywieść z tego faktu nieskuteczność pierwotnego doręczenia. IV. W świetle powyższego NSA stwierdzając brak zasadności zarzutów skargi kasacyjnej i nie stwierdzając nieważności postępowania przed Sądem pierwszej instancji, zobowiązany był oddalić skargę kasacyjną. Z tych względów - na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji wyroku.