II OSK 3171/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary Sędziowie Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.) Sędzia del. WSA Tamara Dziełakowska Protokolant asystent sędziego Joanna Zięba-Gula po rozpoznaniu w dniu 27 września 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 5 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SA/Bk 430/14 w sprawie ze skargi R. M. na decyzję Wojewody P. z dnia 12 marca 2014 r. nr ... w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2014r., sygn. akt II SA/Bk 430/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę R. M. na decyzję Wojewody P. z dnia 12 marca 2014r., nr ... w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W motywach rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał następujący stan faktyczny i prawny sprawy: R. M. w dniu 10 września 2013r. wystąpił z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę budynku usługowo-handlowego na działce nr geod. ... położonej w B. P. przy ulicy S., stwierdzając, że zaprojektowany on został zgodnie z decyzją Burmistrza Miasta B. P. z dnia 5 listopada 2012r. o warunkach zabudowy, która umożliwiała usytuowanie go po granicy z sąsiadującymi działkami oraz nakładała obowiązek zaprojektowania ściany przeciwpożarowej nierozprzestrzeniającej ognia po granicy działek sąsiednich nr ... i ..., co zostało spełnione. Wskazał, że ściana budynku na działce W. Ż. (współwłaściciela sąsiedniej działki nr ...) z otworem okiennym znajduje się w odległości mniejszej niż 3m od granicy jego działki nr .... Decyzją z dnia 2 stycznia 2014r. Starosta B. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w/w budynku usługowo-handlowego, która została utrzymana w mocy decyzją Wojewody P. z dnia 12 marca 2014r. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że przedłożona w sprawie ekspertyza nie wyjaśniła kwestii oddziaływania projektowanego budynku na stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania istniejących budynków. Inwestor nie przedstawił analizy ewentualnego zacienienia istniejących budynków oraz nie wyjaśnił, jakiego rodzaju jest pomieszczenie zlokalizowane w budynku na działce nr ..., w którym w ścianie zwróconej do działki inwestora istnieje okno. Wojewoda stwierdził również, że między projektowanym budynkiem, zlokalizowanym na działce nr ..., a istniejącym budyniem na działce nr ... powstaje szczelina ok. 40cm. W ocenie organu, nie ma możliwości pozostawienia takiej szczeliny ze względu na brak zachowania odległości określonych w rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dalej zwane rozporządzenie. Organ odwoławczy podniósł, że dopuszczenie w decyzji o warunkach zabudowy możliwości usytuowania planowanej inwestycji na granicy działki, również poprzez wyrysowanie konturów budynku, nie zwalnia organu architektoniczno-budowlanego z dokonania kontroli, czy planowana inwestycja spełnia wymagania określone w § 12 ust. 2 rozporządzenia. Rozpoznając skargę R. M. od decyzji z dnia 12 marca 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny wywiódł, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2013r., poz. 1409 ze zm.). zwanej dalej ustawa Prawo budowlane, obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej. Sama decyzja o warunkach zabudowy stanowi rodzaj promesy, będącej pierwszym etapem czynności administracyjnych, zmierzających do realizacji inwestycji i otwiera drogę do uzyskania pozwolenia na budowę dla terenu, który obejmuje. Inwestor może takie pozwolenie otrzymać, pod warunkiem przedstawienia zgodnego z przepisami projektu budowlanego i spełnienia pozostałych warunków, wynikających z ustawy Prawo budowlane oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy. Sąd nie zgodził się więc z tezą skarżącego, że decyzja o warunkach zabudowy automatycznie wpływała na obowiązek wydania przez organ administracji decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem Sądu, organ odmawiając zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę nie jest w tego typu postępowaniu zobligowany do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie Sądu I instancji, organ prawidłowo uznał, że wniosek o wydanie pozwolenia na budowę jest niekompletny pod względem materialno-prawnym, po czym wezwał skarżącego, postanowieniem z dnia 28 października 2013r., wystosowanym na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, do usunięcia w terminie do 28 listopada 2013r. szeregu braków formalnych wniosku o pozwolenie na budowę. Dodatkowo termin do spełnienia żądania, na wniosek zainteresowanego, został przedłużony przez organ I instancji do dnia 20 grudnia 2013r. (postanowienie z dnia 28 listopada 2013r., znak:...). Dokumentacja została przedłożona w dniu 4 grudnia 2012r., jednakże, jak słusznie wskazują organy, nie zostały spełnione: pkt 2, pkt 5 i pkt 7 w/w postanowienia, nakładające obowiązek przedłożenia, stosownie do treści § 206 ust. 1 rozporządzenia, ekspertyzy technicznej stanu obiektów istniejących stwierdzającej ich stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, i uwzględniającej oddziaływanie wywołane wzniesieniem nowego budynku, ponieważ zgodnie z dyspozycją przywołanego w tym przepisie § 204 ust. 5 rozporządzenia, wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego nie może powodować zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego budynku lub obniżenia jego przydatności do użytkowania. Ekspertyza została opracowana w sposób niezgodny ze stanem faktycznym, co ma istotny wpływ na spełnienie szeregu warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, m.in. § 13, § 60 i § 271 rozporządzenia. Organ w celu należytego wyjaśnienia sprawy, nałożył na inwestora obowiązek, w którym precyzyjnie wskazał jakie dokumenty winien złożyć inwestor w celu uzupełnienia wniosku. Brak spełnienia tego obowiązku w wymaganym zakresie uprawniał organ I instancji do wydania decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W związku z powyższym Sąd uznał zarzut naruszenia przez organy art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane za bezpodstawny. Sąd zauważył również, że w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę obowiązkiem organów administracji jest też zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm ustawy Prawo budowlane i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Właścicielowi nieruchomości przysługują prawne środki ochrony przed sposobem zagospodarowania na cele budowlane nieruchomości sąsiedniej, jeżeli projektowany sposób zagospodarowania kolidowałby z jego prawnie chronionym interesem poprzez naruszenie przez inwestora obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych oraz norm dotyczących budowy. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zaszły przesłanki do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę z uwagi na brak wyjaśnienia rozbieżności usytuowania projektowanego budynku w stosunku do istniejącego budynku usługowego z otworem okiennym w ścianie szczytowej na działce sąsiedniej nr ew. ..., gdyż według projektu zagospodarowania terenu budynki te są połączone, a według rzutów (przyziemia) odległe o około 40 cm (pkt 5 postanowienia organu), brak jest zwymiarowania w projekcie zagospodarowania wzajemnych odległości obiektów (projektowanego i istniejącego) - wymóg art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane (pkt 7 postanowienia). Powstała szczelina o szerokości 40 cm pomiędzy budynkiem uczestnika postępowania a projektowanym, dyskwalifikuje ten ostatni z uwagi na naruszenie przepisów ustawy Prawo budowlane. Sąd uznał zatem, że uczestnik postępowania W. Ż., nie godząc się na przedmiotowe rozwiązania projektowe, słusznie podnosi, iż tak niewielka odległość trwale uniemożliwi mu przeprowadzenie konserwacji i napraw jego budynku. Jednocześnie słusznie wskazuje, że w ścianie zachodniej budynku znajduje się okno pomieszczenia użytkowego, które zostanie całkowicie zasłonięte i zacienione. Sąd nie podzielił zarzutów dokonania przez organy błędnej interpretacji § 12 ust. 1 rozporządzenia. W ocenie Sądu, posadowienie przez skarżącego budynku przy granicy nieruchomości, przy zacienieniu okna uczestnika postępowania, które pełni nie tylko funkcję ochrony przed czynnikami atmosferycznymi, ale też zapewnia dostęp światła i widoku naruszałoby przepisy ustawy Prawo budowlane i przywoływanego § 12 ust. 1 rozporządzenia. Sąd stwierdził, że jedynie rozstrzygnięcie przez właściwy organ nadzoru budowlanego sprawy ewentualnej samowoli budowlanej, na którą to wskazuje skarżący, mogłoby mieć wpływ, przy spełnieniu pozostałych zapisów ustawy Prawo budowlane, na prawidłowe rozpoznanie i załatwienie sprawy z wniosku o pozwolenie na budowę. Odnosząc się do przeprowadzonego przez organy administracji postępowania dowodowego w sprawie, Sąd ocenił je jako zupełne i odpowiadające przepisom ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm.). Zdaniem Sądu, ekspertyza, tak jak każdy inny dowód w sprawie podlegała swobodnej ocenie przez organ administracji w prowadzonym postępowaniu dowodowym a to, że została ona sporządzona przez osobę do tego uprawnioną nie przesądza o jej wartości dowodowej dla celów rozpatrywanej sprawy. Organ nie był zobligowany do wnoszenia o uzupełnienie ekspertyzy, tym bardziej, że w przytaczanym postanowieniu wskazywał na elementy tego dowodu, które nie spełniają norm ustawy Prawo budowlane. Zdaniem Sądu, organy prawidłowo poddały analizie ten dowód w sprawie i stwierdziły, że jest pozbawiony zupełności, co m.in. w kontekście całego zebranego materiału dowodowego dało podstawę do wydania decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., oddalił skargę. W skardze kasacyjnej R. M. zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Powołując się na treść art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie: a) art. 106 § 3 p.p.s.a. przez nieprzeprowadzenia dowodów uzupełniających żądanych przez skarżącego i oddalenie wniosku dowodowego w przedmiocie zwrócenia się do właściwego organu o udzielenie informacji w zakresie pozwolenia na budowę i charakteru pomieszczeń zlokalizowanych w budynku położonym w B. P. przy ul. R. ..., usytuowanym na działce oznaczonej nr geod. ..., w odległości 40 cm od granicy z działką skarżącego m. in. na okoliczność ustalenia czy przedmiotowa inwestycja stanowiła samowolę budowlaną pomimo tego, że było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowodowałoby nadmiernego przedłużenia postępowania, b) art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez: - niewyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia oraz nierozpoznanie przez Sąd I instancji podniesionego przez skarżącego zarzutu naruszenia prawa materialnego w postaci przepisu art. 35 ust. 3 u.p.b., w sytuacji gdy w realiach rozpoznawanej sprawy organ administracji publicznej zaniechał wezwania skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku i arbitralnie uznał złożoną ekspertyzę techniczną za opracowaną niezgodnie ze stanem faktycznym i tym samym nieprawidłową, w sytuacji gdy zgodnie z powołanym przepisem organ zobligowany był do wezwania strony do uzupełnienia braków formalnych wniosku, nadto przedmiotowa ekspertyza została sporządzona przez osobę do tego uprawnioną (inż. Arch. K. K.), a także - wbrew zapatrywaniu organu, powielonego błędnie przez Sąd – spełniała wszelkie wymogi formalnoprawne, - niewyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia oraz nierozpoznanie przez Sąd I instancji podniesionego przez skarżącego zarzutu naruszenia prawa materialnego w postaci przepisu art. 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm., zwane dalej rozporządzeniem) ograniczające się do lakonicznego stwierdzenia, że "pozwolenie na budowę przy granicy nieruchomości może być wydawane w wyjątkowych sytuacjach, wyłącznie gdy istnieją po temu szczególnie uzasadnione przyczyny i nie sprzeciwiają się temu interesy właścicieli sąsiadujących po granicy nieruchomości", co przemawia, w ocenie Sądu, za prawidłowością rozstrzygnięcia organów administracji publicznej, w sytuacji gdy w realiach rozpoznawanej sprawy decyzja o warunkach zabudowy zezwalała na lokalizację planowanego budynku przy granicy działki właśnie z uwagi na wielkość działki inwestora (14,2 m x 15,8 m) oraz tzw. zabudowę plombową na działkach sąsiednich, - nierozpoznanie w całości przez Sąd I instancji podniesionego przez skarżącego zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na przyjęciu, że planowana inwestycja jest niezgodna z warunkami zabudowy, przy jednoczesnym stwierdzeniu, że projekt budowlany pozostaje zgodny z warunkami budowlanymi i technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wobec braku zakwestionowania projektu, - niewyjaśnienie sprzeczności decyzji o warunkach zabudowy oraz decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w zakresie wskazania z jednej strony, że planowana przez skarżącego inwestycja może przebiegać "po granicy z działką oznaczoną nr geod. ..." (decyzja Burmistrz Miasta B. P. z dnia 5 listopada 2012 r.) zaś z drugiej, że usytuowanie budynku na granicy działek oznaczonych nr geod. ... i ... narusza przepisy u.p.b. i art. 12 ust. 1 rozporządzenia, w sytuacji gdy decyzja o warunkach zabudowy ma charakter konstytutywny, potwierdza legalność zamierzenia inwestycyjnego, stanowi szczegółową informację o tym, jaki obiekt i pod jakimi warunkami inwestor może na danym terenie wybudować i jako taka, na mocy art. 35 ust. 1 u.p.b., wiąże organy architektoniczno-budowlane, c) w konsekwencji uchybień wskazanych w pkt 1 ppkt 1 lit. b - naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, polegające na uchybieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez błędne uznanie, że zaskarżona decyzja odpowiada wymaganiom art. 35 ust. 3 u.p.b oraz art. 12 rozporządzenia, w sytuacji gdy analiza treści decyzji Wojewody P. z dnia 12 marca 2014 r. oraz poprzedzającej jej decyzji Starosty B. z dnia 2 stycznia 2014r. prowadzi do wniosków przeciwnych, d) art. 135 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., poprzez niepodjęcie w realiach niniejszej sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku działań zmierzających do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę inwestycji zlokalizowanej w B. P. przy ul. R. ..., usytuowanym na działce oznaczonej nr geod. ..., w sytuacji gdy przedmiotowy budynek został usytuowany w odległości 40 cm od granicy działki skarżącego, a więc w sposób sprzeczny z art. 12 rozporządzenia, tym samym przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. 2) W konsekwencji powyższych uchybień - naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: a) art. 35 ust. 3 u.p.b. poprzez uznanie, że przedłożona przez skarżącego ekspertyza została poddana prawidłowej analizie i uznana za dowód "pozbawiony zupełności", przy czym "organ nie był zobligowany do wnoszenie o jego uzupełnienie", podczas gdy przedmiotowa ekspertyza została sporządzona w sposób prawidłowy, spełniała wymogi określone w art. 206 ust. 1 rozporządzenia, a wobec uznania jej za niekompletną, organ administracji publicznej zgodnie z art. 35 ust. 3 u.p.b zobowiązany był do wystąpienia o jej uzupełnienie, b) § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia poprzez uznanie, iż zamierzenie inwestycyjne nie spełnia wymagań określonych w powołanym przepisie, w sytuacji gdy w realiach rozpoznawanej sprawy decyzja o warunkach zabudowy zezwalała na lokalizację planowanego budynku przy granicy działki z uwagi na wielkość działki inwestora (14,2 m x 15,8 m) oraz tzw. zabudowę plombową na działkach sąsiednich. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Zważywszy, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Za nieuzasadniony należało uznać ten zarzut skargi kasacyjnej, który naruszenie art. 106 § 3 p.p.s.a. upatruje w nieprzeprowadzeniu przez Sąd I instancji dowodów uzupełniających, żądanych przez skarżącego na okoliczność ustalenia, czy inwestycja na działce sąsiedniej, oznaczonej nr geod. ..., usytuowana w odległości 40 cm od granicy z działką skarżącego stanowiła samowolę budowlaną. W myśl art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie administracyjnej lecz ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie – czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji przepisów prawa materialnego. Przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu przez Sąd administracyjny jest dopuszczalne wówczas, gdy postulowany (bądź dopuszczony z urzędu) dowód pozostaje w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 6 października 2005 roku, sygn. akt II GSK 164/05, ONSAiWSA 2006/2/45, z dnia 5 maja 2005 roku, sygn. II GSK 40/05, LEX nr 166068). Zauważyć ponadto należy, iż postępowanie dowodowe, jakie sąd może przeprowadzić na podstawie wskazanego przepisu służyć ma celowi postępowania sądowoadministracyjnego, określonemu w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), a więc kontroli legalności działania organów administracji publicznej. Sąd nie może zatem w ramach postępowania dowodowego ustalać stanu faktycznego niezbędnego do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, a może jedynie dokonywać takich ustaleń, które przyczynić się mają do prawidłowej oceny legalności zaskarżonego aktu. W sprawie niniejszej, nie można skutecznie zarzucić Sądowi I instancji, że nie dokonał na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a ustaleń, co do legalności budowy na działce nr ..., sąsiadującej z działką skarżącego kasacyjnie. Można jednocześnie zauważyć, że w zarzucie skargi kasacyjnej, zawartym w pkt 1d domagano się działania Sądu zmierzającego do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji "o pozwoleniu na budowę inwestycji zlokalizowanej w B. P. przy ulicy R. ..., usytuowanej na działce oznaczonej nr ...", co może oznaczać, że zbędne było ustalanie przez Sąd I instancji, czy inwestycja na działce nr ... była samowolą budowlaną. Zarzut kolejny dotyczy naruszenia art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niewyjaśnienie w uzasadnieniu podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia oraz nierozpoznanie przez Sąd I instancji zarzutu naruszenia art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. W ocenie skarżącego kasacyjnie organ administracji publicznej zaniechał wezwania skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku i arbitralnie uznał złożoną ekspertyzę techniczną za opracowaną niezgodnie ze stanem faktycznym i tym samym nieprawidłową, w sytuacji gdy zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, organ zobligowany był do wezwania strony do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Odnosząc się do tego zarzutu należy wskazać na treść art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W sprawie niniejszej, Starosta B. postanowieniem z dnia 28 października 2013r. zobowiązał R. M. na podstawie wskazanego art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane do usunięcia nieprawidłowości występujących w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym (określonych w 9 punktach), w której poinformował, że niewykonanie w terminie określonych w postanowieniu obowiązków spowoduje wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Nie było zatem podstaw do kolejnego wzywania do usunięcia braków wniosku, w sytuacji, gdy złożona przez inwestora ekspertyza (sporządzona przez osobę do tego uprawnioną), nie spełniała wymogów nałożonych postanowieniem z dnia 28 października 2013r., o czym Sąd I instancji słusznie stwierdził w uzasadnieniu wyroku, podzielając stanowisko organu orzekającego. Kolejny zarzut naruszenia art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. dotyczy niewyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia oraz nierozpoznania przez Sąd I instancji podniesionego przez skarżącego zarzutu naruszenia prawa materialnego w postaci przepisu art. (§) 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ograniczające się do lakonicznego stwierdzenia, że "pozwolenie na budowę przy granicy nieruchomości może być wydawane w wyjątkowych sytuacjach, wyłącznie gdy istnieją po temu szczególnie uzasadnione przyczyny i nie sprzeciwiają się temu interesy właścicieli sąsiadujących po granicy nieruchomości", co przemawia, w ocenie Sądu, za prawidłowością rozstrzygnięcia organów administracji publicznej, w sytuacji gdy w realiach rozpoznawanej sprawy decyzja o warunkach zabudowy zezwalała na lokalizację planowanego budynku przy granicy działki właśnie z uwagi na wielkość działki inwestora (14,2 m x 15,8 m) oraz tzw. zabudowę plombową na działkach sąsiednich. Zarzut ten jest nieusprawiedliwiony, ponieważ Sąd I instancji stwierdził w uzasadnieniu wyroku, że wprawdzie w decyzji o warunkach zabudowy z dnia 5 listopada 2012r. wskazano na "budowę budynku po granicy z działkami oznaczonymi nr ..., ...., ..., ...", jednak inwestor nie wyjaśnił (mimo zobowiązania) rozbieżności usytuowania projektowanego budynku w stosunku do istniejącego budynku usługowego na działce nr ... z otworem okiennym w ścianie szczytowej – w projekcie zagospodarowania terenu budynki te są połączone, a wg. rzutów przyziemia odległe są o ok. 40 cm (pkt 5 postanowienia), zaś szczelina szerokości 40 cm pomiędzy budynkami nie odpowiada przepisom ustawy Prawo budowlane i w/w rozporządzenia. Zatem to okoliczności niniejszej sprawy powodują, że organ mimo warunku określonego w decyzji z dnia 5 listopada 2012r. nie mógł wydać pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Należy bowiem stwierdzić, że jeżeli w decyzji ustalającej warunki zabudowy organ wskaże, że budynek ma być usytuowany bezpośrednio przy granicy lub w określonej od niej odległości, a usytuowanie takie okaże się sprzeczne z warunkami technicznymi (§ 12 rozporządzenia), to organ architektoniczno-budowlany, będąc związany decyzją o warunkach zabudowy i będąc pozbawiony możliwości wyboru innego sposobu usytuowania budynku, musi odmówić udzielenia pozwolenia na budowę. Nie jest zrozumiały zarzut naruszenia przepisów postępowania, mający istotny wpływ na treść orzeczenia, polegający na "uchybieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez błędne uznanie, że zaskarżona decyzja odpowiada wymaganiom art. 35 ust. 3 u.p.b oraz art. 12 rozporządzenia, w sytuacji gdy analiza treści decyzji Wojewody P. z dnia 12 marca 2014r. oraz poprzedzającej jej decyzji Starosty B. z dnia 2 stycznia 2014r. prowadzi do wniosków przeciwnych". Sąd I instancji uznał, że zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę nie narusza art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, gdyż wydana została po bezskutecznym upływie terminu do usunięcia wskazanych nieprawidłowości. Również nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 135 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., poprzez "niepodjęcie w realiach niniejszej sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku działań zmierzających do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę inwestycji zlokalizowanej w B. P. przy ul. R. ..., usytuowanej na działce oznaczonej nr geod. ..., w sytuacji gdy przedmiotowy budynek został usytuowany w odległości 40 cm od granicy działki skarżącego, a więc w sposób sprzeczny z art. 12 rozporządzenia, tym samym przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa". Przepis art. 135 p.p.s.a. daje możliwość zastosowania przewidzianych w tej ustawie środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych "w granicach sprawy", której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Natomiast art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. zawiera normę o charakterze ustrojowym, stanowiąc że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie oraz że kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na m.in. decyzje administracyjne. Do przesłanek warunkujących naruszenie tego przepisu mogłoby dojść wówczas, gdyby sąd administracyjny odmówił rozpoznania skargi mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa, nie przeprowadził kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego lub dokonał tej kontroli według kryteriów innych niż zgodność z prawem lub zastosował środek nieprzewidziany w ustawie. Żadna z tych sytuacji nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Sąd I instancji rozpoznał skargę i skontrolował, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa oraz władczo rozstrzygnął spór co do treści stosunku publicznoprawnego. Przepisy te nie dają sądowi administracyjnemu możliwości do władczej ingerencji co do decyzji administracyjnych nie wydanych w granicach sprawy, lub do działań zmierzających do wyeliminowania z obrotu prawnego innych decyzji administracyjnych. Nie znajdują z powołanych wyżej powodów uzasadnienia także zarzuty skargi kasacyjnej, określone jako naruszenia prawa materialnego – art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane oraz § 12 rozporządzenia, których uzasadnienie jest takie, jak w zarzutach naruszenia przepisów postępowania, co do których Naczelny Sąd Administracyjny już się odniósł. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał wszystkie zarzut skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione i na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. ----------------------- 11