II SA/Bk 430/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę

R. M. (przywoływany też dalej jako: "Skarżący") wystąpił w dniu [...] września 2013 r. z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę budynku usługowo – handlowego na działce o nr geod. [...], położonej w B. P. przy ul. S. W toku prowadzonego postępowania z możliwości czynnego udziału w sprawie skorzystał m.in. W. Ż., współwłaściciel sąsiadującej działki o nr geod. [...], który wniósł swoje uwagi i zastrzeżenia, odnośnie odległości projektowanego budynku na działce sąsiedniej od istniejącego już budynku usługowego, usytuowanego na działce o nr geod. [...] w odległości 40 cm od granicy, przy czym zaznaczył, że kategorycznie nie godzi się na takie rozwiązanie projektowe, gdyż tak niewielka odległość trwale uniemożliwi mu przeprowadzenie konserwacji i napraw jego budynku, jak również wyjaśnił, że w ścianie zachodniej budynku znajduje się okno pomieszczenia użytkowego, które zostanie całkowicie zasłonięte i zacienione. Pełnomocnik Skarżącego odnosząc się do uwag W. Ż., wyjaśnił, że budynek usługowo-handlowy na działce o nr geod. [...] został zaprojektowany zgodnie z wydaną, prawomocną decyzją Burmistrza Miasta B. P. nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. o warunkach zabudowy, znak: [...], zaznaczając, że uczestnik postępowania na jej etapie nie wniósł sprzeciwu, co było w jego przekonaniu jednoznaczne z akceptacją zawartych w decyzji ustaleń. Natomiast przywoływana decyzja umożliwiała usytuowanie projektowanego budynku po granicy z sąsiadującymi działkami oraz nakładała obowiązek zaprojektowania ściany przeciwpożarowej nierozprzestrzeniającej ognia po granicy działek sąsiednich nr geod. [...] i [...], co zostało spełnione. Jednocześnie zaznaczył, że ściana budynku na działce W. Ż. z otworem okiennym znajduje się w odległości mniejszej niż 3, 0 m od granicy działki nr [...], przy czym warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jednoznacznie określają, że usytuowanie otworów okiennych w ścianach na granicach działek jest niezgodne z prawem. Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., znak: [...] Starosta B. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ww. budynku usługowo – handlowego. W ocenie organu nie został spełniony pkt 2, pkt 5 i pkt 7 postanowienia z dnia [...] października 2013 roku, znak: [...], nakładający obowiązek przedłożenia, stosownie do treści § 206 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.; dalej powoływane jako: "rozporządzenie"), ekspertyzy technicznej stanu obiektów istniejących, stwierdzającej ich stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania i uwzględniającej oddziaływanie wywołane wzniesieniem nowego budynku, ponieważ zgodnie z dyspozycją przywołanego w tym przepisie § 204 ust. 5 rozporządzenia, wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego nie może powodować zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego budynku lub obniżenia jego przydatności do użytkowania, gdyż została opracowana w sposób niezgodny ze stanem faktycznym, co ma istotny wpływ na spełnienie szeregu warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, m.in. § 13, § 60 i § 271 rozporządzenia. Zdaniem Starosty B. ostateczna decyzja o warunkach zabudowy Burmistrza Miasta B. P. Nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r., umożliwiała w tym przypadku zlokalizowanie projektowanego budynku po granicy z działkami sąsiednimi o nr geod. [...], [...], [...], [...], jednakże zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych zlokalizowanie budynku po granicach z działką sąsiednią jest szczególnym przypadkiem, a zapis "dopuszcza" nie jest równoznaczne z pozwoleniem na taką lokalizację. Zbliżenie do granicy projektowanego budynku usługowo - handlowego oraz jego wysokość spowoduje przesłanianie pomieszczenia użytkowego z istniejącym otworem okiennym w budynku zlokalizowanym w odległości 40 cm od granicy z działką sąsiednią (§ 13 warunków technicznych), a tym samym naruszy § 206 ust. 1 w zw. z § 204 ust. 5 rozporządzenia, tj. może obniżyć jego przydatność do użytkowania, jak również § 60 (zacienianie) oraz § 271 ust. 1, czyli minimalną odległość przeciwpożarową, która w takim przypadku winna wynosić 8,0 m między budynkami i tym samym jest niezgodna z § 12 ust. 1 ww. warunków. Organ dopatrzył się także nieprawidłowości w wydanej decyzji o warunkach zabudowy, gdyż ocena ww. rozwiązań pod kątem zgodności z warunkami technicznymi winna się odbyć przez właściwy organ w stosunku do stanu faktycznego, który nie został rzetelnie przedstawiony przez przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany, zarówno w części dotyczącej braków ekspertyzy technicznej stanu obiektów istniejących (pkt 2 postanowienia), braku wyjaśnień rozbieżności usytuowania projektowanego budynku w stosunku do istniejącego budynku usługowego z otworem okiennym w ścianie szczytowej na działce sąsiedniej nr ew. [...], gdyż wg. projektu zagospodarowania terenu budynki te są połączone, a wg. rzutów (przyziemia) odległe o rząd około 40 cm (pkt 5 postanowienia tut. organu) oraz braku zwymiarowania w projekcie zagospodarowania wzajemnych odległości obiektów (projektowanego i istniejącego) wymóg art. 34 ust. 3 pkt. 1 prawa budowlanego (pkt 7 postanowienia). Organ wskazał również, że na etapie niniejszego postępowania nie był właściwy do oceny zgodności z prawem realizacji przez właściciela działki sąsiedniej ([...]) ściany z otworem okiennym, usytuowanej przy granicy z działką sąsiednią. Od decyzji Starosty B. odwołanie złożył pełnomocnik R. M. podnosząc, że nie zgadza się z decyzją organu odmawiającą udzielenia pozwolenia na budowę, ponieważ przedłożona ekspertyza techniczna stanu obiektów istniejących sporządzona została przez uprawnionego projektanta, więc spełniała wymogi, określone w § 206 ust. 1 rozporządzenia. Wskazał również, że organ bezpodstawnie podważał zapisy decyzji o warunkach zabudowy nr [...] Burmistrza B. P., lokalizującą nowoprojektowany budynek po granicy z działkami sąsiednimi. Błędnie również organ I instancji przyjął, że nowoprojektowany budynek spowoduje zacienienie pomieszczeń w budynkach sąsiednich. Odwołujący się wskazał także, że w budynku na działce nr [...] zlokalizowanym średnio w odległości ok. 40 cm od granicy działki inwestora (nr [...]) znajduje się otwór okienny, w związku z czym, ten właśnie obiekt nie spełnia wymagań określonych w warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Decyzją z dnia [...] marca 2014 r., znak: [...], Wojewoda P. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż przedłożona w sprawie ekspertyza nie wyjaśniła kwestii oddziaływania projektowanego budynku na stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania istniejących budynków. W ocenie organu samo stwierdzenie Skarżącego, że ekspertyza została sporządzona przez osobę posiadająca odpowiednie uprawnienia nie jest wystarczającym dowodem aby uznać, iż jest ona poprawnie wykonana. Dodatkowo inwestor nie przedstawił analizy ewentualnego zacienienia istniejących budynków oraz nie wyjaśnił, jakiego rodzaju jest pomieszczenie zlokalizowane w budynku na działce nr [...], w którym w ścianie zwróconej do działki inwestora istnieje okno. Wojewoda P., stwierdził również, że między nowoprojektowanym budynkiem zlokalizowanym na działce o nr [...], a istniejącym budynkiem na działce nr [...] powstaje szczelina ok. 40 cm. Organ orzekający wyjaśnił, że w świetle obowiązujących przepisów prawa nie posiada uprawnienia aby pozostawić taką szczelinę, ze względu na brak możliwości zachowania odległości określonych w warunkach technicznych. Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że o ile zasadą jest, że na działkach, sytuowanych w granicach z inną działką budowlaną możliwe jest lokalizowanie obiektów w odległościach określonych w § 12 ust. 1 rozporządzenia, to jednakże gmina może zezwolić na lokalizację budynku w odległości mniejszej, w drodze planu miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ odwoławczy stwierdził, że dopuszczenie w decyzji o warunkach zabudowy możliwości usytuowania planowanej inwestycji na granicy działki, również poprzez wyrysowanie konturów budynku, nie zwalniało organu administracji architektoniczno - budowlanej z dokonania kontroli, czy planowana inwestycja spełniała wymagania określone § 12 ust. 2 rozporządzenia. Organ odwoławczy uznał także, że nieuprawnione jest twierdzenie, że organ administracji architektoniczno - budowlanej zobowiązany jest do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w każdym przypadku, w którym decyzja o warunkach zabudowy dopuszcza możliwość lokalizacji inwestycji w granicy z działką sąsiednią. Skargę na powyższą decyzję, złożył do wojewódzkiego sądu administracyjnego, R. M., zarzucając jej naruszenie: 1. art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.; dalej przywoływana jako: "u.p.b."), poprzez stwierdzenie, że przedłożona ekspertyza nie wyjaśniła kwestii oddziaływania projektowanego budynku na stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania istniejących budynków, nie jest poprawnie wykonana i nie analizuje ewentualnego zacienienia istniejących budynków oraz nie wyjaśnia jakiego rodzaju jest pomieszczenie zlokalizowane w budynku na działce sąsiedniej a granicą z działkę inwestora. W ocenie Skarżącego, organ winien nałożyć obowiązek usunięcia nieprawidłowości i zażądać uzupełnienia lub przedłożenia ekspertyzy w zakresie oddziaływania budynku, a nie stwierdzać, iż nie jest ona poprawnie wykonana; 2. § 12 ust. 1 rozporządzenia, poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie ww. przepisu prawa, z uwagi na to, że organ jest związany decyzją o warunkach zabudowy i pozbawiony możliwości wyboru innych sposobów usytuowania budynku niż wskazane w decyzji o warunkach zabudowy; 3. ustaleń faktycznych, polegających na przyjęciu, iż planowana inwestycja jest niezgodna z warunkami zabudowy, a projekt budowlany jest zgodny z warunkami budowlanymi i warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wobec nie kwestionowania projektu; 4. przepisów postępowania z uwagi na nie zażądanie usunięcia nieprawidłowości w zakresie przedstawionej ekspertyzy oddziaływania budynku względem istniejących budynków bez wskazania nieprawidłowości i nie wskazania podstawy prawnej kwestionowanej ekspertyzy. Biorąc powyższe pod uwagę Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie inwestorowi pozwolenia na budowę budynku usługowo – handlowego, na działce nr [...], ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi niższej instancji. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda P., podtrzymując swoje stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd nie może natomiast kierować się względami słuszności czy też celowości. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145 - 150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a). Powyższe oznacza, że zaskarżony akt może zostać wzruszony przez Sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie, w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie dopatrzył się tego rodzaju naruszeń, które zadecydowały o konieczności wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji organów obu instancji. Przede wszystkim, zgodnie z art. 5 ust. 1 u.p.b., obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej. Sama decyzja o warunkach zabudowy stanowi rodzaj promesy, będącej pierwszym etapem czynności administracyjnych, zmierzających do realizacji inwestycji i otwiera drogę do uzyskania pozwolenia na budowę dla terenu, który obejmuje. Inwestor może takie pozwolenie otrzymać, pod warunkiem przedstawienia zgodnego z przepisami projektu budowlanego i spełnienia pozostałych warunków, wynikających z u.p.b. oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 29 stycznia 2014 r., IV SA/Po 799/13, LEX nr 1424667). Zatem Sąd nie może zgodzić się z tezą, jakoby decyzja o warunkach zabudowy automatycznie wpływała na obowiązek wydania przez organ administracji decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ odmawiając zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę nie jest też wbrew zarzutom skargi w tego typu postępowaniu zobligowany do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o warunkach zabudowy. Organy obu instancji działały w oparciu o dyspozycję art. 35 u.p.b. Zgodnie z art. 35 ust. 1 u.p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Na podstawie zaś art. 35 ust. 3 u.p.b. w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu, organ I instancji prawidłowo ocenił, że wniosek o wydanie pozwolenia na budowę jest niekompletny pod względem materialno-prawnych braków, po czym wezwał, postanowieniem z dnia [...] października 2013 r., wystosowanym na podstawie art. 35 ust. 3 u.p.b., do usunięcia w terminie do [...] listopada 2013 r. przez Skarżącego, szeregu braków formalnych wniosku o pozwolenie na budowę. Dodatkowo termin do spełnienia żądania, na wniosek zainteresowanego, został przedłużony przez organ I instancji do dnia [...] grudnia 2013 r. (postanowienie z dnia [...] listopada 2013 r., znak: [...]). Dokumentacja została przedłożona w dniu [...] grudnia 2012 r., jednakże jak słusznie wskazują organy, nie został spełniony pkt 2, pkt 5 i pkt 7 ww. postanowienia, nakładający obowiązek przedłożenia, stosownie do treści § 206 ust. 1 rozporządzenia ekspertyzy technicznej stanu obiektów istniejących, stwierdzającej ich stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania i uwzględniającej oddziaływanie wywołane wzniesieniem nowego budynku, ponieważ zgodnie z dyspozycją przywołanego w tym przepisie § 204 ust. 5 rozporządzenia, wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego nie może powodować zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego budynku lub obniżenia jego przydatności do użytkowania, gdyż została opracowana w sposób niezgodny ze stanem faktycznym, co ma istotny wpływ na spełnienie szeregu warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, m.in. § 13, § 60 i § 271 rozporządzenia. Organ zatem w celu należytego wyjaśnienia sprawy, nałożył na inwestora obowiązek, w którym precyzyjnie wskazał jakie dokumenty winien złożyć inwestor w celu uzupełnienia wniosku. Nie spełnienie tego obowiązku w wymaganym zakresie uprawniało organ I instancji do wydania decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, także zarzut naruszenia przez organy art. 35 ust. 3 u.p.b. należy uznać za bezpodstawny. Sąd pragnie też zauważyć, że w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę obowiązkiem organów administracji jest też zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm u.p.b. i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Właścicielowi nieruchomości przysługują prawne środki ochrony przed sposobem zagospodarowania na cele budowlane nieruchomości sąsiedniej, jeżeli projektowany sposób zagospodarowania kolidowałby z jego prawnie chronionym interesem poprzez naruszenie przez inwestora obowiązujących przepisów techniczno - budowlanych oraz norm dotyczących budowy (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 lipca 2012 r., VII SA/Wa 2249/11, LEX nr 1326887). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zaszły przesłanki do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę z uwagi na brak wyjaśnień rozbieżności usytuowania projektowanego budynku w stosunku do istniejącego budynku usługowego z otworem okiennym w ścianie szczytowej na działce sąsiedniej nr ew. [...], gdyż wg. projektu zagospodarowania terenu budynki te są połączone, a wg. rzutów (przyziemia) odległe o rząd około 40 cm (pkt 5 postanowienia organu) oraz braku zwymiarowania w projekcie zagospodarowania wzajemnych odległości obiektów (projektowanego i istniejącego) wymóg art. 34 ust. 3 pkt.1 u.p.b. (pkt 7 postanowienia). W obowiązującym stanie prawym powstała szczelina o szerokości 40 cm pomiędzy budynkiem uczestnika postępowania a projektowanym, dyskwalifikuje ten ostatni z uwagi na naruszenie przepisów u.p.b. Zatem uczestnik postępowania słusznie podnosi, nie godząc się na przedmiotowe rozwiązanie projektowe, że tak niewielka odległość trwale uniemożliwi mu przeprowadzenie konserwacji i napraw jego budynku, a w ścianie zachodniej budynku znajduje się okno pomieszczenia użytkowego, które zostanie całkowicie zasłonięte i zacienione. Sąd nie popiera zatem zarzutów dokonania przez organy błędnej interpretacji § 12 ust. 1 rozporządzenia, odnoszącego się do prawidłowego sytuowania budynku na działce budowlanej w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, pozwolenie na budowę przy granicy nieruchomości może być wydane w wyjątkowych sytuacjach, wyłącznie gdy istnieją po temu szczególnie uzasadnione przyczyny i nie sprzeciwia się temu interes właścicieli sąsiadującej po granicy nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2312/10, LEX nr 1138137). W ocenie Sądu posadowienie budynku przez Skarżącego przy granicy nieruchomości, przy zacienieniu okna uczestnika postępowania, które pełni nie tylko funkcję ochrony przed czynnikami atmosferycznymi, ale też zapewnia dostęp światła i widoku naruszałoby przepisy u.p.b. i przywoływanego § 12 ust. 1 rozporządzenia. Jedynie rozstrzygnięcie przez właściwy organ nadzoru budowlanego sprawy ewentualnej samowoli budowlanej, na którą to wskazuje Skarżący, mogłoby mieć wpływ, przy spełnieniu pozostałych zapisów u.p.b., na prawidłowe rozpoznanie i załatwienie sprawy z wniosku o pozwolenie na budowę. Odnosząc się końcowo do przeprowadzonego przez organy administracji postępowania dowodowego w sprawie, Sąd ocenia je jako zupełne i odpowiadające przepisom ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.). Ekspertyza, tak jak każdy inny dowód w sprawie podlegała swobodnej ocenie przez organ administracji w prowadzonym postępowaniu dowodowym, a to, że została sporządzona przez osobę do tego uprawnioną nie przesądza o jej wartości dowodowej dla celów rozpatrywanej sprawy. Organ nie był zobligowany do wnoszenia o uzupełnienie ekspertyzy, tym bardziej, że w przytaczanym postanowieniu, wskazywał na elementy tego dowodu, które nie spełniają norm u.p.b. Organy zatem prawidłowo poddały analizie ten dowód w sprawie, ale stwierdziły, że jest pozbawiony zupełności, co m.in. w kontekście całego zebranego materiału dowodowego dało podstawę do wydania decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżone decyzje są zgodne z prawem. Dlatego też orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.