II OSK 3170/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia del. WSA Jan Szuma (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy Wieliczka od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 sierpnia 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 747/24 ze skargi P.M. na uchwałę Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 26 stycznia 2023 r., nr XLIX/712/2023 w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka – obszar "B" 1. uchyla pkt I zaskarżonego wyroku z wyłączeniem stwierdzenia nieważności § 2 pkt 1 zaskarżonej uchwały w zakresie słów: "miejsca parkingowe należy realizować na ogólnodostępnych parkingach lub w garażach, z zastrzeżeniem nie wliczania do wskaźników parkingowych miejsc w garażach podziemnych w budynkach," w odniesieniu do działki ewidencyjnej nr [...] obręb [...], Gmina Wieliczka i w tej części oddala skargę; 2. uchyla pkt II zaskarżonego wyroku; 3. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego w całości.

Wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2024 r., sygn. akt I SA/Kr 747/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu skargi P.M., stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej w Wieliczce (zwanej dalej "Radą") z dnia 26 stycznia 2023 r., nr XLIX/712/2023 w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka – obszar "B" w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr [...], obręb [...], Gmina Wieliczka oraz zasądził od Gminy Wieliczka na rzecz skarżącego kwotę 797 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powyższy wyrok wydany został w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 26 stycznia 2023 r. Rada uchwaliła zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka – obszar "B" przyjętego uchwałą Rady z dnia 4 marca 2008 r., nr XV/181/2008. Zmieniono między innymi § 15 pkt 5 lit. a uchwały nr XV/181/2008 dotyczący miejsc parkingowych w obrębie zabudowy wielorodzinnej MW oraz zabudowy wielorodzinnej-mieszkaniowej MWU oraz § 24 ust. 5 tej uchwały w zakresie dotyczącym poszczególnych warunków zagospodarowania terenów MW (§ 2 pkt 1-7 uchwały nr XLIX/712/2023). Skargę na uchwałę z dnia 26 stycznia 2023 r. wniósł P.M., zarzucając naruszenie: 1. art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 1360, dalej "K.c.") w zw. z art. 2, art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 1-3 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 977; dalej "u.p.z.p.") poprzez nieuzasadnione prawnie, niecelowe, nieproporcjonalne i dowolne ograniczenie w zagospodarowaniu nieruchomości znajdujących się w obszarze 12MW planu, naruszające istotę prawa własności, w stopniu naruszającym władztwo planistyczne Gminy; 2. art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w zw. z § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2021 r. poz. 2404) poprzez nieprawidłowe, dowolne ustalenie zasad obsługi komunikacyjnej w zakresie minimalnej ilości miejsc parkingowych poprzez wykluczenie zaliczania do wskaźnika miejsc postojowych miejsc usytuowanych w podziemnych garażach w budynkach, naruszające istotę prawa własności, w stopniu naruszającym władztwo planistyczne Gminy; 3. art. 20 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. poprzez uchwalenie planu miejscowego, którego ustalenia w zakresie przeznaczenia terenów oznaczonych symbolem 12MW są niezgodne z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Wieliczka, w którym to dokumencie dla terenów zabudowy mieszkaniowej o średniej intensywności z przewagą zabudowy wielorodzinnej (MW) dopuszczono parametry zabudowy znacznie korzystniejsze dla inwestorów niż przewidziano to w uchwalonej zmianie obowiązującego planu miejscowego, a wprowadzona zasada, zgodnie z którą do minimalnej liczby miejsc postojowych nie wlicza się miejsc w garażach podziemnych w budynkach, nie ma charakteru bezwzględnego, gdyż nie dotyczy ona garaży, które zostały zaprojektowane jako ogólnodostępne; 4. art. 15 ust. 1 pkt 3 oraz 17 pkt 5 u.p.z.p. poprzez brak oceny finansowej skutków zmiany obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wobec powyższego skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności skarżonej uchwały w całości bądź w części w zakresie ustaleń dotyczących działki nr [...], obręb [...], gmina Wieliczka, to jest w zakresie § 2 pkt 1-9 zaskarżonej uchwały, a więc w zakresie, w jakim drastycznie ograniczono parametry dopuszczalnej zabudowy terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkalną wielorodzinną. Wystąpił także o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że jest właścicielem nieruchomości znajdującej się w obszarze objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka – obszar "B". Jest to nieruchomość gruntowa składająca się między innymi z działki o nr [...], obręb [...], gmina Wieliczka, dla której Sąd Rejonowy w Wieliczce, III Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...]. Powyższe nieruchomości znajdują się na terenie oznaczonym w miejscowym planie symbolem 12MW – tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. P.M. wywodził dalej, że Rada dnia 26 stycznia 2023 r. dokonała zmiany części tekstowej uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka – obszar "B", bez dokonywania zmian w części graficznej planu. Rozstrzygnięto również o nieuwzględnieniu uwag wniesionych przez skarżącego na etapie procedury planistycznej. Zmiany dotyczyły: 1. określenia minimalnego wskaźnika parkingowego dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z dotychczasowego wskaźnika: 1 miejsce na 1 mieszkanie, na nowy wskaźnik: 1,5 miejsca na jedno mieszkanie, przy czym dodano zapis, zgodnie z którym nie będą wliczane do wskaźników parkingowych miejsca w garażach podziemnych w budynkach; 2. określenia wskaźnika dopuszczalnej powierzchni zainwestowania oraz wskaźnika intensywności zabudowy oraz wskaźnika powierzchni zabudowy, poprzez określenie wskaźnika dopuszczalnej powierzchni zainwestowania, która nie może przekroczyć 50% z zastrzeżeniem uwzględnienia wskaźnika intensywności zabudowy od 0,1 do 1,0 oraz wskaźnika powierzchni zabudowy, rozumianego, jako procentowy udział powierzchni zabudowy w powierzchni terenu inwestycji, max 30%. Ponadto dotyczyło to: 3. określenia wskaźnika terenu biologicznie czynnego z dotychczasowego, który nie mógł być niższy niż 40% na nowy, który nie może być niższy niż 50%, 4. określenia maksymalnej liczby kondygnacji nadziemnych w budynkach wielorodzinnych, z obowiązującego poprzednio wskaźnika w wysokości określonej jako nieprzekraczająca 5 kondygnacji na nowy: określony jako nieprzekraczający 3 kondygnacji; 5. określenia maksymalnej wysokości budynków wielorodzinnych i usługowych o dachu płaskim z obowiązującego poprzednio wskaźnika określonego, jako 16 metrów na nowy - 11 metrów oraz 6. określenia maksymalnej wysokości budynków wielorodzinnych i usługowych o dachu dwuspadowym lub wielospadowym z obowiązującego dotychczas wskaźnika 18 metrów na nowy 13 metrów. Nieruchomości P.M., jak podkreślił, objęte zostały zmianą planu w istotny sposób ograniczającą przysługujące mu prawo własności nieruchomości poprzez ograniczenie prawa zabudowy polegające na drastycznym zmniejszeniu dopuszczalnych parametrów zabudowy i wprowadzenie ograniczeń w zagospodarowaniu terenu. Rozpatrywane w sposób kompleksowy zmiany we wskaźnikach zabudowy i zagospodarowania terenu 12MW wyraźnie, zdaniem skarżącego, wskazują, że celem prawodawcy miejscowego nie były względy ładu przestrzennego, lecz jedynie ograniczenie opłacalności inwestowania na tym terenie, poprzez ograniczenie możliwej do zrealizowania powierzchni lokali mieszkalnych oraz usługowych lub ich ilości, na co wyraźnie wskazuje ograniczenie gabarytów budynków przy jednoczesnym zakazie uwzględniania we wskaźnikach parkingowych miejsc parkingowych w garażach podziemnych w budynkach. Skarżący wskazał przy tym, że na terenie sąsiadującym znajduje się wysoka zabudowa wielorodzinna, której parametry ustalono w oparciu o poprzednio obowiązującą treść miejscowego planu. Teren jego nieruchomości leży w obszarze przewidzianym dla intensywnej zabudowy wielorodzinnej, przy czym w studium celem polityki przestrzennej na tym terenie jest utrzymanie i zapewnienie harmonijnego rozwoju struktur przestrzennych jednostek osadniczych o wyraźnie zachowanym układzie przestrzennym – rozumiane jako optymalna koncentracja zabudowy w obecnych granicach zainwestowania miejscowości. Wprowadzenie zmian mających na celu jedynie drastyczne ograniczenie prawa zabudowy poprzez uchwalenie kompleksowej zmiany parametrów zabudowy i zagospodarowania terenu, w ocenie skarżącego powoduje, że zaskarżoną uchwałą Rada Miejska w Wieliczce przekroczyła granicę władztwa planistycznego. Ponadto, jak zauważył skarżący, Rada nie uzasadniła motywów, jakimi kierowała się dokonując istotnego pogłębienia dotychczasowych ograniczeń prawa zabudowy. Dodatkowo w skardze podniesiono, że decyzją z dnia 30 września 2021 r. Starosta Wielicki zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego (dwie części nadziemne) z garażem podziemnym, instalacjami wewnętrznymi wraz z zagospodarowaniem terenu oraz połączeniem z drogą wewnętrzną na działkach nr [...], [...], [...] w miejscowości C., gmina Wieliczka. Decyzja ta nie jest ostateczna, a zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uniemożliwia realizację tej inwestycji, która była zgodna z poprzednio obowiązującym brzmieniem aktu planistycznego. W ocenie skarżącego, działania organu planistycznego prowadzą do przeznaczenia znacznych terenów gminy, w tym jego nieruchomości, do terenów zabudowy mieszkaniowej o niskiej intensywności bez uprzedniej zmiany obowiązującego Studium. Nie uwzględniono również przyjętych w Studium założeń, zgodnie z którymi: "Projektowanie nowych terenów związanych z zabudową mieszkaniową (w szczególności z przewagą zabudowy wielorodzinnej) jest nie tylko ofertą inwestycyjną, ale również odpowiedzią na zwiększającą się liczbę mieszkańców (szczególnie poprzez imigrację), która świadczy o tym, że gmina Wieliczka postrzegana jest jako atrakcyjne miejsce do osiedlenia się. Ma to także związek z coraz częściej spotykanym zjawiskiem suburbanizacji. Z treści obowiązującego studium, zdaniem skarżącego, wynika jednoznacznie, że przeznaczenie określonych terenów pod zabudowę mieszkaniową, w tym wielorodzinną, było jednym z głównych założeń przyjętych w obowiązującym Studium. Tymczasem aktualne działania gminy wskazują na dążenie do istotnego ograniczenia przedmiotowej funkcji w uchwalanych planach miejscowych. Niezależnie od powyższego skarżący wskazał na niezgodność z obowiązującym Studium wprowadzonego w zaskarżonej uchwale przepisu, zgodnie z którym miejsca w garażach podziemnych w budynkach mają nie być wliczane do wskaźników parkingowych. Skarżący miał na uwadze, że co prawda studium przewiduje takie rozwiązanie, jednak równocześnie wskazał, że ograniczenie to nie dotyczy garaży, które zostały zaprojektowane jako ogólnodostępne. Tymczasem regulacja zawarta w zaskarżonej zmianie planu miejscowego dotyczy wszystkich, bez wyjątku, garaży podziemnych, a zatem również tych, które zostały zaprojektowane jako ogólnodostępne. W ocenie skarżącego omawiany przepis jest niezgodny z obowiązującym Studium. P.M. wskazał też, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 5 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 509/23 stwierdził nieważność skarżonej uchwały w części uznawszy, że Rada naruszyła zasady sporządzania planu miejscowego poprzez brak oceny finansowej skutków zmiany obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Przywołanym na wstępie wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części działki nr [...], obręb [...], Gmina Wieliczka oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania. Sąd pierwszej instancji nie miał wątpliwości, że P.M. przysługiwała legitymacja skargowa wywodzona z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 40 ze zm.; dalej "u.s.g."), jako że jest on właścicielem działki nr [...]. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, przedstawiwszy uwarunkowania prawne uchwalania planów miejscowych, skoncentrował się na wymogu wynikającym z art. 17 pkt 5 u.p.z.p., w myśl którego wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego, sporządza prognozę skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, z uwzględnieniem art. 36 u.p.z.p. Sąd pierwszej instancji przywołał następnie spektrum zmian, jakie zaskarżoną uchwałą z dnia 26 stycznia 2023 r. wprowadzono w uchwale z dnia 4 marca 2008 r., nr XV/181/2008 i zauważył, że mimo to w czasie trwania procedury planistycznej prognoza skutków finansowych nie została sporządzona. Sąd wywodził, że w aktach planistycznych znajdują się dwie opinie rzeczoznawcy majątkowego. Pierwsza dotyczy wartości możliwego odszkodowania z tytułu obniżenia wartości nieruchomości objętej księgą wieczystą [...], składającej się z działek o nr [...], [...], [...], [...], [...] i części działki nr [...] o łącznej powierzchni [...] ha, położonych w terenach zabudowy wielorodzinnej 12MW w C.. Na skutek uchwalenia kontrolowanej obecnie zmiany planu rzeczoznawca wskazał na możliwe odszkodowanie z tytułu obniżenia wartości na kwotę [...] zł. Druga opinia dotyczy możliwego odszkodowania z tytułu obniżenia wartości nieruchomości składających się z działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w miejscowości S. położonych na terenie zabudowy wielorodzinnej 5MW. W przypadku tej nieruchomości ustalono, że na skutek zmiany planu możliwe odszkodowanie z tytułu obniżenia wartości nieruchomości będzie wynosiło [...] zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zauważył dalej, że w aktach planistycznych znajduje się jedynie: Analiza pod kątem konieczności zmian prognozy skutków finansowych uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Wieliczka – obszar "B". Założono, że "ze względu na przedmiot zmiany dotyczący wyłącznie zapisów tekstowych, nie nastąpi zmiana założeń ekonomicznych przyjętych w prognozie finansowej". Poza przytoczeniem brzmienia art. 36 i 37 ust. 9 u.p.z.p. stwierdzono, że nie prognozuje się kosztów z tytułu odszkodowań. Jedynie stwierdza się, że "faktyczna ocena ograniczenia korzystania z nieruchomości zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem następować będzie indywidualnie w sytuacji dochodzenia roszczeń na drodze sądowej". Wyraźnie wskazano, że "odstąpiono od opracowania prognozy skutków finansowych uchwalenia mpzp". Sąd pierwszej instancji wywodził, że w ten sposób organ planistyczny był informowany o możliwych roszczeniach i możliwej wysokości odszkodowania związanego z uchwaleniem procedowanej zmiany. Organ nie prognozował żadnych wpływów oraz wydatków do budżetu i z budżetu gminy z żadnego powodu. W szczególności, odnośnie art. 36 ust. 1 i 3 u.p.z.p., ustalono, że ze względu na przedmiot zmiany nie prognozuje się kosztów z tytułu wykupu nieruchomości, a także nie prognozuje się kosztów z tytułu odszkodowań. Wobec tego skonkludowano, że faktyczna ocena skutków zmiany planistycznej następować będzie indywidualnie na drodze sądowej. W świetle prognozowanego braku wpływu zmiany planu na przychody i koszty – odstąpiono od opracowania skutków finansowych uchwalenia zmiany planu. Dokumentem obowiązującym wedle organu planistycznego pozostaje prognoza skutków finansowych planu pierwotnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie argumentował, że obowiązek określony w art. 17 pkt 5 u.p.z.p. ma na celu wskazanie wpływu zawartych w planie ustaleń na dochody i koszty gminy, a w przypadku możliwości ekonomicznego oszacowania – również ich orientacyjnych wysokości. Prognoza skutków finansowych nie jest aktem prawnym, nie podlega uchwaleniu ani publikowaniu, stanowi jedynie dokument pomocniczy dla rady gminy przy podejmowaniu uchwały w przedmiocie planu miejscowego. Podane w prognozie dane dotyczące kosztów i cen nieruchomości mają charakter szacunkowy, nie stanowią wyceny inwestycji, wyceny wartości nieruchomości czy wartości należnych odszkodowań. Jednakże rada gminy powinna mieć świadomość, uchwalając plan miejscowy, o jego finansowych skutkach i powinna być to rzetelna informacja ekonomiczna. Zdaniem Sądu pierwszej instancji prognoza skutków finansowych, o której mowa w art. 17 pkt 5 u.p.z.p., pełni funkcję informacyjną i nie jest załącznikiem do projektu planu miejscowego, a przedkładana jest radzie gminy, która powinna mieć wiedzę co do finansowych skutków uchwalenia planu. Stawiając zarzut istotnego naruszenia trybu sporządzania planu poprzez błędną zawartość prognozy skutków finansowych trzeba wykazać, iż taka prognoza doprowadziła do uchwalenia planu, a gdyby była rzetelną analizą ekonomiczną, do uchwalenia planu by nie doszło. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przywołując powyższe zaznaczył, że chociaż prognoza skutków finansowych pełni jedynie funkcję informacyjną i nie jest załącznikiem do projektu planu miejscowego, to w sytuacji takiej, jaka zachodzi w niniejszej sprawie, a więc gdy dotyczy istotnego ograniczenia możliwości zagospodarowywania licznych nieruchomości, Rada powinna mieć rzetelną wiedzę co do finansowych skutków uchwalenia zaskarżonego planu. Tymczasem w sprawie w ogóle nie sporządzono prognozy finansowej skutków zmiany planu, wbrew jednoznacznemu brzmieniu art. 17 ust. 5 u.p.z.p. obowiązującemu na dzień uchwalenia zmiany planu. Stwierdzenie przy tym, że obowiązuje prognoza z czasów uchwalenia pierwotnego planu uznać należało, zdaniem Sądu pierwszej instancji, za bezzasadne. Skoro bowiem zmieniają się parametry zabudowy, to nie można twierdzić, że obowiązuje poprzednia prognoza. Dla uchwalanej zmiany organ powinien był sporządzić prognozę jej dotyczącą. Odnosząc się do zgodności z prawem kwestionowanej zmiany planu w aspekcie merytorycznym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wywodził, że modyfikacje w zakresie wskaźników zabudowy w stosunku do planu poprzedniego w terenach zabudowy wielorodzinnej MW i w terenach zabudowy wielorodzinnej mieszkaniowo – usługowej MWU obejmujące zmniejszenie powierzchni zainwestowania, powierzchnię zabudowy z zakresu przeznaczenia dopuszczalnego, liczbę kondygnacji w budynkach wielorodzinnych, wysokość budynków wielorodzinnych i usługowych, oraz zwiększenie wskaźnika terenu biologicznie czynnego – same w sobie nie mogłyby zostać poczytane jako nadużycie władztwa planistycznego. Rada miała prawo kreować na swoim terenie porządek zabudowy, o którym jest przekonana, iż służy zachowaniu pewnych wartości: zwiększenia harmonii i ładu przestrzennego, rozgęszczenia skupisk mieszkańców, zmniejszenia ciasnoty zabudowy i wykreowania przestrzeni mniejszej jej intensywności. Jest tak, zwłaszcza, gdy takie działanie następuje w odpowiedzi na stanowisko mieszkańców. Sąd dodał, że wskaźniki dla danego terenu ustalono w planie pierwotnym zasadniczo na maksymalnym poziomie przewidzianym w Studium. Wbrew twierdzeniom skargi, wobec faktu, że wskaźniki zabudowy ustalono obecnie na poziomie niższym niż określony w Studium, nietrafny jest argument, że aktualnie są one sprzeczne ze Studium. Jednakże zmieniając parametry i wskaźniki na niekorzyść podmiotów realizujących zabudowę wielorodzinną, organ powinien przedstawić skutki finansowe tej zmiany, aby Rada mogła się z nimi zapoznać i świadomie obradować nad zmianą przy pełnym oglądzie stanu rzeczy. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że nie czyniąc tego, w sytuacji, gdy skutki były prognozowane w przedstawionej do akt planistycznych opinii rzeczoznawcy, organ planistyczny w istocie uchylił się od tego obowiązku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że nie jest pewne, wobec tego, że Rada uchwaliłaby zmianę planu, gdyby znała związane z tym prognozowane koszty. Już ta wątpliwość, w ocenie Sądu, świadczyła o naruszeniu w sposób istotny zasad sporządzania planu, poprzez brak sporządzenia prognozy skutków finansowych – a to skutkowało stwierdzeniem istotnego naruszenia art. 17 pkt 5 u.p.z.p. i § 10 r.MRiT. Niezależnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wypowiedział się w kwestii legalności dokonanej zmiany planu miejscowego odnośnie miejsc parkingowych w terenach MW i MWU. Pierwotnie plan wymagał dla mieszkańców 1 miejsce parkingowe na 1 mieszkanie. Zmiana planu określa 1,5 miejsca na 1 mieszkanie, co Sąd zaaprobował. Jednak zauważył, że równocześnie uchwałą z dnia 26 stycznia 2023 r. wprowadzono zasadę, że "miejsca parkingowe należy realizować na ogólnodostępnych parkingach lub w garażach, z zastrzeżeniem nie wliczania do wskaźników parkingowych miejsc w garażach podziemnych w budynkach". To pozostaje w relacji do Studium, gdzie stanowi się, że: "Do minimalnej liczby miejsc postojowych nie wlicza się miejsc w garażach podziemnych w budynkach, jeżeli garaże te nie zostały zaprojektowane jako ogólnodostępne". Sąd pierwszej instancji zauważył, że kwestionowana zmiana planu jawi się jako przekroczenie władztwa planistycznego, albowiem wyłącza z możliwości objęcia sferą parkingów zgodnych z planem znacznej liczby potencjalnych miejsc parkingowych, ze skutkiem tak dla inwestorów, jaki i mieszkańców. Ponadto jest to w sytuacji planowania garażu podziemnego wymóg stworzenia ilości miejsc parkingowych ponad miarę wynikającą ze wskaźnika, a tam, gdzie nie ma miejsca na parking naziemny – pozbawienie opcji zabudowy, możliwej z innego punktu widzenia. Wobec tego wedle Sądu przepis ten narusza art. 140 K.c. oraz art. 64 Konstytucji RP oraz zasadę proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP). W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w ramach interesu prawnego skarżącego P.M., czyli w odniesieniu do działki nr [...], obręb [...], gmina Wieliczka, której jest właścicielem, a położonej w terenie o symbolu 12MW – tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Gmina Wieliczka, zarzucając naruszenie: 1. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 133 § 1, art. 134, art. 141 § 4 oraz art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej "P.p.s.a.") poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, polegające na: a. nieuwzględnieniu, że Rada, podejmując zaskarżoną uchwałę zdawała sobie sprawę ze skutków finansowych uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, świadomie zrezygnowała ze sporządzania prognozy skutków finansowych zmiany miejscowego planu, co doprowadziło z kolei do bezpodstawnego założenia, że w razie sporządzenia prognozy skutków finansowych zmiany miejscowego planu Rada Miejska w Wieliczce mogłaby podjąć inną decyzję co do zaskarżonej uchwały, b. nieuwzględnieniu, że parkingi podziemne nie są ogólnodostępne w tym rozumieniu, że wjazd na nie ograniczony może być przez zarządców parkingu wobec pojazdów o określonych gabarytach, z instalacją LPG oraz elektrycznych; 2. art. 28 ust. 1 w zw. z art. 17 pkt. 5 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały, to jest przed wejściem w życie zmian wprowadzonych ustawą z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1688) w zw. z § 10 r.MRiT poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że brak sporządzenia prognozy skutków finansowych zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi istotne naruszenie trybu sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, skutkujące nieważnością uchwały; 3. art. 28 ust. 1 w zw. z art. 17 pkt. 5 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały, to jest przed wejściem w życie zmian wprowadzonych ustawą z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1688) w zw. z § 10 r.MRiT poprzez niewłaściwe zastosowanie i stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały, pomimo, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy brak sporządzenia prognozy skutków finansowych zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stanowił istotnego naruszenia trybu sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, skutkującego nieważnością uchwały; 4. art. 140 K.c. w zw. z art. 64 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis planu zgodnie z którym "miejsca parkingowe należy realizować na ogólnodostępnych parkingach lub garażach, z zastrzeżeniem nie wliczania do wskaźników parkingowych miejsc w garażach podziemnych w budynkach" stanowi przekroczenie władztwa planistycznego gminy, a w konsekwencji błędne zastosowanie wymienionych przepisów; 5. art. 147 § 1 P.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi, w sytuacji, gdy podlegała ona oddaleniu. Wskazując na powyższe, Gmina Wieliczka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji. Skarżąca kasacyjnie wystąpiła też o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. W piśmie procesowym z dnia 8 września 2025 r. Gmina Wieliczka uzupełniła uzasadnienie skargi kasacyjnej, wskazując, że Naczelny Sąd Administracyjny wydał cztery orzeczenia, w sprawach ze skarg innych stron na podlegającą badaniu w niniejszej sprawie uchwałę Rady Miejskiej w Wieliczce w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka – obszar "B", to jest wyroki: z dnia 23 września 2024 r., sygn. akt II OSK 885/24, II OSK 131/24 i II OSK 2270/23 oraz z dnia 16 stycznia 2025 r., sygn. akt II OSK 662/24. Gmina zaznaczyła, że w każdym z tych orzeczeń Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że niesporządzenie odrębnego dokumentu prognozy skutków finansowych nie miało charakteru istotnego naruszenia trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p., a w konsekwencji, że nie zachodzi przesłanka do stwierdzania nieważności zaskarżonej uchwały w całości. Zdaniem Gminy przywołane judykaty potwierdzają zasadność skargi kasacyjnej organu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego (art. 183 § 2 pkt 1-6 P.p.s.a.), stąd należy ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów skargi kasacyjnej. Na wstępie należy podkreślić, że w zakresie omawianych zagadnień prawnych uchwała z dnia 26 stycznia 2023 r., nr XLIX/712/2023 była kontrolowana przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawach o sygn. akt: II OSK 2270/23, II OSK 131/24, II OSK 885/24 oraz II OSK 662/24. Przyjęte tam stanowisko zostało w piśmie procesowym z dnia 8 września 2025 r. przedstawione przez Gminę Wieliczka na poparcie jej skargi kasacyjnej i jest ono w pełni aprobowane także przez skład orzekający w niniejszej sprawie. Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie posłuży się argumentacją przedstawioną w uzasadnieniach wymienionych orzeczeń, uznając ją za własną. Skarga kasacyjna Gminy Wieliczka okazała się usprawiedliwiona w zakresie kluczowego argumentu, który legł u podstaw stwierdzenia nieważności planu w granicach interesu prawnego strony. Należy przypomnieć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził nieważność planu w zakresie działki nr [...], obręb [...], Gmina Wieliczka stanowiącej przedmiot własności P.M. z powodu braku w toku procedury planistycznej przygotowania dokumentu, jakim jest prognoza skutków finansowych. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że stosownie do art. 17 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym w dacie uchwalenia planu wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu podejmuje szereg czynności mających na celu przygotowanie projektu planu, w tym sporządza prognozę skutków finansowych (art. 17 pkt 5 u.p.z.p.). Jednocześnie nadmienić trzeba, że uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu została podjęta 31 maja 2021 r. i zgodnie z § 12 ust. 1 r.MRiT zastosowanie znajdują – do oceny tego planu – przepisy poprzedniego aktu wykonawczego, to jest rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587, dalej "r.MI"). § 11 r.MI statuuje warstwę treściową takiej prognozy, w tym prognozę wpływu ustaleń planu na dochody i wydatki gminy, w tym wydatki gminy na opłaty i odszkodowania, o których mowa w art. 36 u.p.z.p., a także wnioski i zalecenia co do proponowanych w planie rozwiązań, z uwzględnieniem owych skutków finansowych. Prognoza ma na celu wskazanie wpływu zawartych w planie ustaleń na dochody i koszty gminy, a w przypadku możliwości ekonomicznego oszacowania, również ich orientacyjnych wysokości (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2021 r., sygn. akt II OSK 2809/18, orzeczenia.nsa.gov.pl). Pełni ona jedynie funkcję informacyjną, nie jest załącznikiem do projektu planu miejscowego, a przedkładana jest radzie gminy, która powinna mieć wiedzę co do finansowych skutków uchwalenia planu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2022 r., sygn. akt II OSK 81/19, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zawartość prognozy nie przekłada się bezpośrednio na konkretne uregulowania normatywne w planie, stanowi natomiast istotne narzędzie kształtowania polityki planistycznej. Przyjęte bowiem rozwiązania planistyczne mogą się wiązać z obciążeniami dla gminy (choćby odszkodowania za rzeczywistą szkodę lub środki na wykup nieruchomości – art. 36 ust. 1 i 3 u.p.z.p.), ale także z dochodami gminy (opłata z tytułu wzrostu wartości nieruchomości – art. 36 ust. 4 u.p.z.p.). Prognoza ma ułatwić podjęcie uchwały w aspekcie skutków finansowych, nie zaś z punktu widzenia ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju. Innymi słowy, kluczowa jest jej treść, przy czym nie wymaga się, aby wynikały z niej ściśle wyliczone kwoty wydatków i przychodów gminnych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2020 r., sygn. akt II OSK 1593/18, orzeczenia.nsa.gov.pl). Co istotne, sąd administracyjny nie jest uprawniony do kontroli trafności i zasadności przyjętych w prognozie szacunków lub wniosków wynikających z prognozy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2164/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Celem prognozy jest zapewnienie radzie gminy elementarnej wiedzy z zakresu skutków finansowych wynikających z przyjęcia uchwalanych rozwiązań planistycznych. Bezspornie organ wykonawczy Gminy Wieliczka nie przedłożył w toku procedury planistycznej odrębnego dokumentu, jakim jest prognoza skutków finansowych. Doszło tym samym do naruszenia trybu uchwalenia planu, gdyż niewątpliwie procedura planistyczna wymaga takiej prognozy. Kluczowe jest natomiast, czy uchybienie to miało charakter istotny w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Należy bowiem przypomnieć, że tylko istotne naruszenie trybu sporządzania planu powoduje nieważność planu w całości lub części. W tym zakresie należy podzielić zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. w zw. z art. 133 § 1, art. 134, art. 141 § 4 oraz art. 147 § 1 P.p.s.a. Wojewódzki sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta została zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie prognozy finansowej przeprowadzona nieprawidłowo, bowiem Sąd pierwszej instancji naruszył przepisy procesowe w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności skarżonego aktu bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Kontrola planu to także zapoznanie się z zawartością akt planistycznych. Na ich bowiem podstawie można skontrolować przede wszystkim, czy został zachowany tryb uchwalenia planu: ogłoszenia, obwieszczenia, prognoza oddziaływania na środowisko, prognoza finansowa, opiniowanie i uzgadnianie projektu, wyłożenie projektu, rozpoznawanie wniosków, uwag. W aktach planistycznych w niniejszej sprawie znajduje się opisana w części sprawozdawczej uzasadnienia "Analiza pod kątem konieczności zmiany prognozy skutków finansowych uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Wieliczka – obszar B" z której wynika, że w procedurze uwzględniono skutki finansowe uchwalenia zmiany planu. Wykazały one, że nie prognozuje się kosztów z tytułu wykupu i odszkodowań. Jednocześnie jednak zastrzeżono, że faktyczna ocena ograniczenia korzystania z nieruchomości zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem, następować będzie indywidualnie w sytuacji dochodzenia roszczeń na drodze sądowej. Dalej w aktach znajduje się uzasadnienie do projektu planu z analizą wpływu projektu zmiany planu na finanse gminy. Wynika z niej, że zmiany dotyczą wyłącznie przepisów planu, nie dochodzi do zmiany przeznaczenia terenów i proponowane regulacje nie wykazują zmian w poziomie zarówno wydatków, jak i dochodów Gminy. Potwierdzeniem, że Rada miała informację co do skutków finansowych zmiany planu jest także rozpatrzenie uwag do przyjętego planu, w tym podmiotu mającego działki na terenie tego planu i stawiającego analogiczne zarzuty – Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]". Zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. rada uchwalając plan miejscowy jednocześnie rozstrzyga o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu. Jedną z uwag nieuwzględnionych była uwaga wymienionej Spółdzielni. W jej efekcie w załączniku do uchwały (poz. 5 w tabeli) ustosunkowano się do kwestii skutków finansowych przyjętych rozwiązań, powtarzając, że ewentualne odszkodowania będą uwzględniane indywidualnie. Powyższe prowadzi do wniosku, że Rada uchwalając zmianę planu miała wiedzę, czy i jakie skutki finansowe mogą z niej wynikać i taki stan rzeczy był wystarczający do skonkludowania, że art. 17 pkt 5 w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. nie został naruszony w stopniu istotnym, pomimo, że nie sporządzono odrębnego dokumentu prognozy. Kluczowa jest tutaj wiedza i świadomość członków Rady (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2021 r., sygn. akt II OSK 2809/18, z dnia 26 maja 2022 r., sygn. akt II OSK 1753/19 oraz z dnia 9 czerwca 2022 r., sygn. akt 2258/20, orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie formalnie oceniając kwestię prognozy finansowej, bez szczegółowego zbadania zawartości akt planistycznych i nie dokonując wartościowania naruszenia art. 17 pkt 5 u.p.z.p. uchybił nie tylko art. 133 § 1 P.p.s.a., ale także art. 141 § 4 P.p.s.a. bowiem nie dokonał oceny w uzasadnieniu wyroku tych elementów akt planistycznych, które dotyczyły zbadania skutków finansowych uchwalenia planu. W konsekwencji nie ocenił także kluczowej kwestii, czy gdyby taki odrębny dokument prognozy powstał, nie doszłoby do uchwalenia planu niniejszej treści. Tymczasem analiza akt planistycznych prowadzi do wniosku, że Rada miała wiedzę co do skutków finansowych zmiany i je zaakceptowała, podejmując zaskarżony akt. Ostatecznie doprowadziło to do niewłaściwego zastosowania art. 147 § 1 P.p.s.a. przez wyeliminowanie z obrotu zaskarżonej uchwały w całości w obrębie działki skarżącego Z tych względów zarzuty skargi kasacyjnej związane z prognozą finansową, a więc zarzut omówiony powyżej i analogiczny zarzut, tyle że bazujący na naruszeniu art. 28 ust. 1 w zw. z art. 17 pkt 5 u.p.z.p., okazały się trafne, a tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie błędnie stwierdził nieważność planu w zakresie dwóch działek skarżącego z powodu istotnego naruszenia trybu uchwalenia planu. Dla porządku zaznaczyć jedynie trzeba, że nieadekwatny do sprawy okazał się zarzut § 10 r.MRiT, gdyż ten akt prawny nie znajdował zastosowania do zaskarżonej uchwały z uwagi na datę podjęcia uchwały o przystąpieniu do zmiany planu miejscowego, na co zwrócono uwagę wyżej. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska Gminy Wieliczka co do zarzutu naruszenia władztwa planistycznego poprzez przyjęcie w § 2 pkt 1 zaskarżonej zmiany planu regulacji odnoszącej się do zasady realizacji miejsc parkingowych. Otóż zaskarżona zmiana planu przewiduje, że miejsca parkingowe należy realizować na ogólnodostępnych parkingach i garażach, z zastrzeżeniem niewliczania do wskaźników parkingowych miejsc w garażach podziemnych w budynkach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że taka regulacja planu stanowi nadużycie kompetencji planistycznych Gminy i z takim stanowiskiem należy się zgodzić. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w planie obowiązkowo określa się minimalną liczbę miejsc do parkowania, w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową. Natomiast z § 4 pkt 9 lit. c r.MI wynika, że zapisując w planie ustalenia dotyczące budowy systemów komunikacji określa się ilość miejsc parkingowych w stosunku do ilości mieszkań (w przypadku zabudowy mieszkaniowej). Dyrektywa ta została poprawnie zrealizowana bowiem przyjęto, że należy zapewnić do obsługi mieszkańców 1,5 miejsca parkingowego na 1 mieszkanie. Przepisy natomiast nie wskazują, w jaki sposób należy zrealizować wymóg zapewnienia tych miejsc, co zostało pozostawione lokalnemu prawodawcy. Celem ustawodawcy nakazującego ustalenie liczby miejsc parkingowych w planie miejscowym jest zapewnienie prawidłowej dostępności komunikacyjnej danego terenu. Zgodnie z § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 1225) zagospodarowując działkę budowlaną należy urządzić stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów, a liczbę tych stanowisk należy dostosować do wymagań wynikających z planu miejscowego. Chodzi o to także, aby nowa inwestycja w zakresie parkowania nie obciążała wyłącznie dróg publicznych czy miejsc postojowych zaplanowanych dla sąsiednich nieruchomości (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2650/15, orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepisy natomiast nie przesądzają, w jaki sposób ten cel osiągnąć, poza dyrektywą, aby miejsca te co do zasady były urządzane na terenie inwestycyjnym. Oznacza to pewną elastyczność w zależności od planów inwestycyjnych. Jeżeli inwestor planuje wybudowanie garaży podziemnych, zaprojektowana ilość miejsc parkingowych spełni cel zapewnienia tych miejsc. W innym wypadku miejsca te zostaną zapewnione na zewnątrz lub w odrębnym budynku z miejscami do parkowania. Nie ma przeszkód prawnych, aby przyjąć najbardziej racjonalne i optymalne narzędzie realizacji obowiązku zapewnienia miejsc, uzależnione od możliwości inwestycyjnych i uwarunkowań technicznych. Tymczasem wykluczenie miejsc w garażach podziemnych powoduje obowiązek zapewnienia ich na zewnątrz lub w budynku garażowym, co zaburzy estetykę osiedla, zmniejszy powierzchnię do zabudowy, ponadto spowoduje nadpodaż tych miejsc przy uwzględnieniu liczby miejsc zapewnionych już w garażach podziemnych w budynku mieszkalnym. Obecne standardy budownictwa wielomieszkaniowego jako zasadę (jeżeli nie ma przeszkód obiektywnych, jak choćby tereny podmokłe) przewidują parkingi podziemne. Stąd proponowany w zaskarżonej uchwale o zmianie planu sposób zapewnienia miejsc należy uznać nie tylko za naruszający uprawnienia właścicieli, ale także za czynnik hamujący rozwój nowoczesnego budownictwa. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przeprowadzona w zaskarżonym wyroku ocena regulacji planu w zakresie miejsc parkingowych jako naruszającej władztwo planistyczne jest usprawiedliwiona i tym samym zarzut naruszenia art. 140 K.c. w zw. z art. 64 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP nie mógł być uznany za skuteczny w zakresie oczekiwanym przez Gminę Wieliczka. W konsekwencji oznacza to, że mimo błędnego stanowiska Sądu pierwszej instancji co do oceny znaczenia braku sporządzenia prognozy skutków finansowych, zaskarżona uchwała, w odniesieniu do § 2 pkt 1 w zakresie słów: "miejsca parkingowe należy realizować na ogólnodostępnych parkingach lub w garażach, z zastrzeżeniem nie wliczania do wskaźników parkingowych miejsc w garażach podziemnych w budynkach", wymagała wyeliminowania z obrotu przez stwierdzenie jej nieważności. W tej sytuacji skarga kasacyjna Gminy Wieliczka podlegała uwzględnieniu jako zasadna i skutkowała uznaniem braku podstaw do stwierdzenia nieważności planu w całości w granicach działki ewidencyjnej P.M. nr [...], obręb [...]. W efekcie tego, na podstawie art. 188 P.p.s.a., orzeczono o uchyleniu zaskarżonego wyroku w punkcie I – ale z wyłączeniem zasadnego stwierdzenia nieważności analizowanego wyżej fragmentu § 2 pkt 1 dotyczącego miejsc parkingowych – i w tym zakresie oddalono skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. Zarazem Naczelny Sąd Administracyjny w punkcie 2 sentencji wyroku uchylił punkt II zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie dotyczący kosztów postępowania, natomiast orzekł o odstąpieniu od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego w całości na podstawie art. 206 i art. 207 § 2 P.p.s.a. (punkt 3 sentencji wyroku), uznając, że jest to uzasadnione treścią zapadłych w obu instancjach orzeczeń, które skutkowałyby wzajemnym zniesieniem zasądzanych kosztów. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a.