II OSK 316/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 1162/23 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w W. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 marca 2023 r. nr 298/23 w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 12 września 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 1162/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 marca 2023 r., nr 298/23 w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia 13 marca 2023 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej WINB), po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy [...], utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy (dalej PINB) nr IVOT/214/2022 z dnia 27 września 2022 r. nakazującej Wspólnocie Mieszkaniowej [...] w W. usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy [...] w W., poprzez wykonanie robót, w ramach których na Wspólnotę nałożono obowiązek: 1. wykonania naprawy obydwu odwodnień liniowych na wjeździe do garażu, 2. wykonania prawidłowego i szczelnego odprowadzenia wody opadowej z górnego odwodnienia liniowego do separatora, 3. wykonania nowego odwodnienia liniowego znajdującego się pod bramą garażową z prawidłowym i szczelnym odprowadzeniem wody opadowej do separatora, wykonanie izolacji pionowej połączenia zjazdu do garażu, 4. po prawidłowym wykonaniu odwodnień liniowych usunięcia wody spod płyty garażowej, 5. skucia tynków i osuszenia ściany w zawilgoconych pomieszczeniach technicznych, po usunięciu wody spod płyty garażowej odtworzenie tynków, - zgodnie z zakresem robót remontowych oznaczonych I stopniem pilności w protokole przeglądu rocznego stanu prawidłowości technicznej obiektu budowlanego w branży budowlanej sporządzonym w dniu 29 lipca 2021 r., przez mgr inż. G.K. Wspólnotę zobowiązano do wykonania tych obowiązków w terminie sześciu miesięcy od dnia kiedy decyzja stanie się ostateczna, oraz nakazano, by roboty były wykonywane pod nadzorem osoby posiadającej uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że sprawa dotycząca stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy [...] w W. była już przedmiotem postępowania przed WINB. W poprzednim rozstrzygnięciu nr 650/22 organ wskazał, iż stan techniczny przedmiotowego obiektu jest nieodpowiedni. Okoliczność tę potwierdzają zgromadzone w sprawie opracowania techniczne oraz prowadzone przez przedstawiciela PINB czynności kontrolne. W punkcie IV protokołu przeglądu rocznego z dnia 29 lipca 2021 r. wskazano zakres robót remontowych i kolejność ich wykonywania po kontroli wraz ze stopniem pilności ich wykonania. Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości przy [...] przedłożyła ekspertyzę techniczną nr 95/2021, dotyczącą przyczyn powstawania pęknięć i zawilgoceń występujących na kondygnacji podziemnej (hala garażowa, pomieszczenia techniczne oraz pomieszczenia dojścia do klatki schodowej i windy) wraz ze zjazdem - w budynku przy [...] w W., sporządzoną przez rzeczoznawcę budowlanego T.B., mgr inż. R.R. oraz mgr inż. H.W. Dodatkowo przedstawiciel PINB przeprowadził w dniu 17 sierpnia 2022 r. kontrolę, w czasie której stwierdził, że odwodnienie liniowe przy bramie wjazdowej w dalszym ciągu jest zdemontowane. Miejsce po zdemontowanym odwodnieniu zostało zabezpieczone w celu umożliwienia bezpiecznego przejazdu (na całej szerokości zjazdu). Pręty zbrojeniowe zostały zabezpieczone, zamontowano pompę odprowadzającą wodę ze zjazdu. Prowadzona jest książka kontroli poziomu wody w miejscu po zdemontowanym odwodnieniu liniowym. Zawilgocenia na ścianach klatki schodowej oraz przyległych pomieszczeniach wciąż występują, a woda dostaje się pod posadzkę garażu. W ocenie WINB, chybione jest twierdzenie Wspólnoty Mieszkaniowej, jakoby protokół przeglądu rocznego z dnia 29 lipca 2021 r. i ekspertyza techniczna nr 95/2021 były ze sobą sprzeczne. Drugie z wymienionych opracowań zawiera bowiem bardziej szczegółowy zakres robót budowlanych mających na celu usunięcie nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego garażu budynku przy [...] w W. PINB w uzasadnieniu skarżonej decyzji stwierdził przy tym wprost, iż ustalony - również na podstawie oględzin z dnia 17 sierpnia 2022 r. - stan faktyczny sprawy wciąż uzasadnia nakazanie wykonania części robót budowlanych wymienionych w ww. przeglądzie rocznym i równocześnie "wymienione w nich naprawy należy wykonać w oparciu o szczegółowy zakres robót wymieniony w ekspertyzie technicznej nr 95/2021". Sporządzający powołane opracowania posiadają wszelkie kompetencje i wiedzę specjalistyczną w wymaganym zakresie i ponoszą odpowiedzialność przed właściwą izbą zawodową za wykonane przez siebie opinie bądź ekspertyzy, niezależnie od tego na zlecenie jakiego podmiotu je wykonują. Zasadnym zatem, zdaniem WINB, było skorzystanie przez organ nadzoru budowlanego z dyspozycji art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Oceniając całokształt zgromadzonego materiału dowodowego prawidłowym jest także zakres robót wymienionych w zaskarżonej decyzji. Decyzja przewidziana w art. 66 jest zaś adresowana do właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego, na których stosownie do treści art. 61 ustawy Prawo budowlane ciąży obowiązek utrzymania obiektu w należytym stanie technicznym i estetycznym. Obowiązki wskazane w Rozdziale VI ustawy Prawo budowlane, związane z utrzymaniem obiektów budowlanych obciążają w myśl art. 61, właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego, a obowiązki wynikające z art. 66 Prawa budowlanego związane z utrzymaniem należytego stanu technicznego obiektu budowlanego, w którym istnieje wspólnota mieszkaniowa, powinny być nałożone właśnie na ten podmiot. Odpowiadając na zarzuty odwołania, dotyczące kwestii odpowiedzialności za stan techniczny przedmiotowego obiektu, WINB wyjaśnił, że dla zastosowania art. 66 nie są istotne przyczyny z jakich dany obiekt budowlany znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym i z czyjej winy powstały te nieprawidłowości. Ewentualne natomiast rozliczenia nakładów pomiędzy Wspólnotą, a innymi podmiotami mogą być rozliczane na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego i pozostają bez wpływu na postępowanie prowadzone w ramach nadzoru budowlanego w tej sprawie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na tę decyzję wniosła Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy [...] podnosząc zarzut naruszenia: 1. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. art. 107 pkt 5 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji PINB, która zawiera sformułowanie rozstrzygnięcia wadliwie, niespójnie i wewnętrznie sprzeczne; 2. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. art. 9 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji PINB, podczas gdy organ I instancji nie wykonał obowiązku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego; 3. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. art. 10 § 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji PINB podczas, gdy organ I instancji nie zapewnił skarżącej możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji, w szczególności zaś nie wyjaśnił stronie jej sytuacji procesowej i nie wskazał, którego z postępowań dotyczy wezwanie do zajęcia stanowiska; 4. art. 10 § 1 K.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącej możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem zaskarżonej decyzji; 5. art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, w szczególności poprzez brak podjęcia wystarczających czynności w celu ustalenia prawdy obiektywnej odnośnie przyczyn obecności wody w na poziomie -1 budynku przy [...] w W.; 6. art. 81 K.p.a. poprzez uznanie za udowodnioną okoliczność odnośnie przyczyn zawilgoceń poziomu -1, choć skarżącej nie dano możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów; 7. art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez nie zawieszenie postępowania, choć w sprawie niniejszej na organie ciążył taki obowiązek, bowiem rozpatrzenie tej sprawy i wydanie decyzji zależy od wyroku w sprawie [...] toczącej się przed Sądem Okręgowym [...], Wydział II Cywilny; 8. art. 101 K.p.a., poprzez niewydanie postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania, 9. art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane poprzez wydanie w sprawie nakazu, który jest merytorycznie nieprawidłowy, nie doprowadzi do celów zamierzonych w tym przepisie, a narazi Wspólnotę na dodatkowe koszty, a nadto organy nie ustaliły, kto powinien być adresatem decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona odrębnego lokalu garażowego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zarówno decyzja z 18 stycznia 2022 roku tak jak i zaskarżona decyzja nakazują wykonanie tych samych czynności (za wyjątkiem dwóch dotyczących prac zabezpieczających, które zostały wykonane). Choć prace nakazane w obu decyzjach PINB są tożsame, to jednak decyzja PINB z dnia 18 stycznia 2022 roku nakazuje je wykonać zgodnie z przeglądem rocznym stanu prawidłowości technicznej obiektu budowlanego w branży budowlanej, sporządzonym w dniu 29 lipca 2021 r. przez mgr inż. G.K. natomiast decyzja PINB z dnia 27 września 2022 roku zgodnie z ekspertyzą techniczną nr 95/21 dotyczącą przyczyn powstawania pęknięć i zawilgoceń występujących na kondygnacji podziemnej (hala garażowa, pomieszczenia techniczne oraz pomieszczenia dojścia do klatki schodowej i windy). Decyzja PINB z dnia 18 stycznia 2022 roku została uchylona decyzją WINB nr 650/22 z dnia 13 czerwca 2022 roku, natomiast decyzja PINB z dnia 27 września 2022 roku została przez WINB utrzymana w mocy przez decyzję WINB zaskarżoną niniejszą skargą. Ekspertyza techniczna nr 95/21, która ma być podstawą wykonania prac wymienionych w treści decyzji PINB z dnia 27 września 2022 roku określa jednak inny zakres prac niż zakres prac w decyzji PINB z dnia 18 stycznia 2022 roku i oba dokumenty są ze sobą nie do pogodzenia. Jest niemożliwym aby połączyć wykonanie prac z ekspertyzy z wykonaniem prac określonych w decyzji. Zakres prac w ekspertyzie jest szerszy i są tam inne rozwiązania. Tym samym zawarte w decyzji PINB z dnia 27 września 2022 roku rozstrzygnięcie jest niespójne, wewnętrznie sprzeczne, czyli narusza ona art. 107 pkt 5 K.p.a.. Wspólnota ma wykonać to co wskazane zostało w decyzji a nie to co wskazano w ekspertyzie i oględzinach. W ocenie skarżącej WINB w ogóle nie odniósł się do poważnych naruszeń procedury administracyjnej przez PINB w decyzji z dnia 27 września 2022 roku. W PINB toczyły się i toczą pod tą samą sygnaturą oddzielne postępowania, dotyczące zawilgoceń na poziomie -1, zawilgoceń w lokalach i stanu tarasów na najwyższej kondygnacji. PINB wydał pod tą sygnaturą dwie decyzje, które zostały uchylone przez MWINB: decyzję z dnia 18 stycznia 2022 r. oraz decyzję z dnia 28 lutego 2022 r. Podczas oględzin w dniu 17 sierpnia 2022 roku pracownik PINB nie poinformował, na potrzeby jakiej decyzji prowadzona jest kontrola, choć przedstawiciele Wspólnoty zadawali takie pytania. W tej sytuacji pełnomocnik Wspólnoty w piśmie z dnia 16 września 2022 roku zwrócił się do PINB z wnioskiem o informację, do której ze spraw prowadzonych przez PINB, gdzie Wspólnota jest stroną, odnosi się wezwanie PINB z dnia 5 września 2022 roku. PINB nie udzielił żądanej informacji, a krótką i ogólnikową odpowiedź na pismo z dnia 16 września 2022 roku doręczył Wspólnocie wraz z zaskarżoną decyzją. Powyższe oznacza, że organ I instancji poprzez wyżej opisane działanie naruszył zarówno art. 9 K.p.a., nie udzielając informacji, do której udzielenia był zobowiązany, a nadto art. 10 § 1 K.p.a., gdyż faktycznie uniemożliwił Wspólnocie odniesienie się do zebranych dowodów i materiałów. Zarząd Wspólnoty mógł wskazać swoje zastrzeżenia w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Powyższe okoliczności zostały przytoczone w odwołaniu od decyzji PINB z dnia 27 września 2022 roku, jednak WINB w ogóle się do tych zarzutów nie odniósł. Co więcej, WINB również sam zignorował art. 10 § 1 K.p.a. i nie wezwał Wspólnoty w tym trybie do odniesienia się do zebranych w sprawie dowodów i materiałów. Wspólnota podniosła ponadto, że przed Sądem Okręgowym [...], Wydział II Cywilny toczy się sprawa o sygnaturze [...], która dotyczy między innymi obecności wody w poziomie -1 budynku. W sprawie tej Wspólnota domaga się, aby pozwany - deweloper, który wybudował budynek i który uzyskał od PINB pozwolenie na użytkowanie wadliwego budynku, dokonał napraw i uszczelnił poziom -1 Organ samodzielnie ocenia, czy istnieją podstawy do wydania nakazów zawartych w decyzji. Wspólnota przyznaje tym samym, że problem obecności wody występuje. Utrzymanie w mocy decyzji PINB bez zbadania całokształtu sprawy, z naruszeniem art. 77 § 1 i art. 81 K.p.a., powoduje dodatkowo niebezpieczeństwo, że Wspólnota wykona na podstawie decyzji PINB prace, do wykonania których zobowiązany jest deweloper i prace te okażą się dodatkowo niewystarczające dla powstrzymania zawilgoceń na poziomie -1, przez co Wspólnota zostanie narażona na znaczne, zupełnie niepotrzebne koszty, a i tak być może nie usunie przyczyn zawilgoceń i zaistnieje potrzeba wykonania ponownie nakazanych robót. Ponadto znajdujący się w poziomie -1 garaż jest odrębną nieruchomością wyłączoną z zarządzania przez Wspólnotę Mieszkaniową, co powoduje, że Wspólnota co do niektórych prac nie może zostać zobowiązana (KW [...]). W garażu znajdują się też części wspólne dla całego budynku. Zdaniem skarżącej sprawa tocząca się przed Sądem Okręgowym [...], Wydział II Cywilny o sygnaturze [...], ma znaczenie prejudycjalne dla niniejszej sprawy, bowiem będzie w niej rozstrzygana nie tylko kwestia odpowiedzialności za wady budynku, ale i kwestia zakresu i charakteru wad, które należy usunąć. Wspólnota za pismem z dnia 10 grudnia 2021 roku złożyła wniosek o zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.. Wniosek ten w ogóle nie został rozstrzygnięty. Wyrokiem z dnia 12 września 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 1162/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 marca 2023 r. w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżona decyzja nie zawiera takich wad, by koniecznym było jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Zdaniem Sądu, spór w sprawie nie dotyczy w zasadzie nieodpowiedniego stanu technicznego budynku mieszkalnego przy [...] w W., bowiem ten został wykazany w sposób niebudzący wątpliwości, lecz zakresu nałożonych przez organ nadzoru budowlanego obowiązków i ich adresata. Z akt sprawy wynika, że PINB przeprowadził w dniu 19 listopada 2021 r. kontrolę ww. budynku, w trakcie której ustalono, że odwodnienie liniowe znajdujące się przy bramie wjazdowej do garażu zostało zdemontowane. Ujawniono ponadto zawilgocenia na ścianach w okolicy zjazdu do garażu nad posadzką, zawilgocenia na ścianach klatki schodowej oraz przyległych pomieszczeń, zawilgocenia od posadzki w górę ściany. W miejscu wykonanych odkrywek w posadzce garażu stwierdzono obecność wody, na ścianach żelbetowych garażu stwierdzono miejscowo włosowate pęknięcia (przy części ślady po zaciekach). Również ślady po zawilgoceniach stwierdzono na ścianach zewnętrznych przy posadzce od strony lokalu nr 50, a także miejscowo na sufitach w mieszkaniach pod tarasami czwartego piętra. Takie nieprawidłowości wskazywał również protokół przeglądu rocznego stanu sprawności technicznej obiektu budowlanego sporządzony w dniu 29 lipca 2021 r. Przy piśmie z dnia 18 maja 2022 r. przedłożono ekspertyzę techniczną nr 95/2021, sporządzoną przez rzeczoznawcę budowlanego T.B., mgr inż. R.R. oraz mgr inż. H.W. dotyczącą przyczyn powstawania pęknięć i zawilgoceń występujących na kondygnacji podziemnej wraz ze zjazdem – w budynku przy [...] w W. W dniu 17 sierpnia 2022 r. przeprowadzono ponowną kontrolę, w czasie której stwierdzono, że odwodnienie liniowe przy bramie wjazdowej w dalszym ciągu jest zdemontowane. Miejsce po zdemontowanym odwodnieniu zostało zabezpieczone w celu umożliwienia bezpiecznego przejazdu (na całej szerokości zjazdu). Pręty zbrojeniowe zostały zabezpieczone, zamontowano pompę odprowadzającą wodę ze zjazdu. Prowadzona jest książka kontroli poziomu wody w miejscu po zdemontowanym odwodnieniu liniowym. Zawilgocenia na ścianach klatki schodowej oraz przyległych pomieszczeniach występują w dalszym ciągu. W dalszym ciągu woda dostaje się pod posadzkę garażu. Sąd stwierdził, że wobec ujawnienia takich usterek organy miały podstawy do zastosowania art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Stosownie do tego przepisu, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Jak wskazuje się w orzecznictwie, decyzja wydana na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowalnego ma charakter związany, co oznacza, że w sytuacji wystąpienia przesłanki określonej w tym artykule, organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, lecz także zobligowany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości (por. wyroki NSA z 18 stycznia 2022 r., II OSK 377/19; z 17 listopada 2021 r., II OSK 3850/18). Funkcją decyzji wydanej na podstawie tego przepisu jest doprowadzenie obiektu do należytego stanu technicznego przez usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Rozstrzygnięcie decyzji - w nawiązaniu do stwierdzonych nieprawidłowości - powinno wyraźnie określać czynności, bądź prace i roboty budowlane, które adresat decyzji jest zobowiązany wykonać w celu zapewnienia prawidłowego stanu technicznego obiektu budowlanego. Nieodpowiedni stan techniczny obiektu budowlanego nie musi być równoznaczny z naruszeniem przepisów techniczno-budowlanych. Zwykle wynika bowiem z jego zużycia, nieodpowiedniego użytkowania, braku dbałości o obiekt, czy nieprzeprowadzania okresowych obowiązkowych kontroli i napraw. Przepis art. 66 Prawa budowlanego nie tworzy dla właściciela lub zarządcy obiektu nowego obowiązku, lecz precyzuje ustawowy obowiązek wynikający z art. 61 tej ustawy. Wobec tego usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w trybie powołanego przepisu może dotyczyć takich nieprawidłowości, które ujawniły się podczas użytkowania obiektu budowlanego i wiążą się z użytkowaniem tego obiektu, a decyzje wydawane przez organ nadzoru budowlanego powinny zmierzać do usunięcia stwierdzonych w obiekcie budowlanym nieprawidłowości. Rodzaj nałożonych obowiązków będzie każdorazowo zależał od skali i formy stwierdzonych nieprawidłowości. Mając na uwadze, że pracownicy organu nie zdecydowali się na samodzielne określenie zakresu koniecznych do wykonania prac naprawczych i oparli się na przedłożonych w toku postępowania ekspertyzach rolą Sądu pozostaje obecnie ocena, czy prawidłowo, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, oceniły złożone do akt sprawy opracowania techniczne. Pierwotny zakres obowiązków został nałożony na skarżącą na podstawie zakresu robót remontowych oznaczonych I stopniem pilności w protokole przeglądu rocznego stanu prawidłowości technicznej obiektu budowlanego w branży budowlanej sporządzonym w dniu 29 lipca 2021 r. przez mgr inż. G.K. Po uchyleniu decyzji nakładającej zakres obowiązków wg. tego opracowania i przedłożeniu nowego opracowania, zakres obowiązków na skarżącą został nałożony na podstawie zakresu robót wymienionego w ekspertyzie technicznej nr 95/2021, sporządzonej przez rzeczoznawcę budowlanego T.B., rzeczoznawcę budowlanego mgr inż. R.R. oraz mgr inż. H.W. posiadającego uprawnienia budowlane. Zaskarżona decyzja zawiera niespójne informacje, bowiem wskazuje, że niezbędny zakres robót remontowych ma zostać wykonany na podstawie protokołu przeglądu rocznego stanu prawidłowości technicznej obiektu budowlanego w branży budowlanej sporządzonym w dniu 29 lipca 2021 r., przez mgr inż. G.K., gdy tymczasem decyzja organu I instancji wskazuje, że zakresu robót ma zostać wykonany na podstawie ekspertyzy technicznej nr 95/2021. Mając jednak na uwadze, że w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji wskazano, że WINB utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji, a więc opartą na ekspertyzie nr 95/2021 należało uznać, że uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, a należało je bardziej rozpatrywać na zasadzie oczywistej omyłki. W ocenie Sądu skoro prace mają zostać wykonane na podstawie ekspertyzy technicznej nr 95/2021, to nie mają wpływu na wynik sprawy twierdzenia strony skarżącej, że obie opinie przedłożone w sprawie są ze sobą sprzeczne. Jak już bowiem wyjaśniono, pierwotna decyzja PINB z dnia 18 stycznia 2022 roku – oparta na opinii z dnia 29 lipca 2021 r., została uchylona decyzją WINB nr 650/22 z dnia 13 czerwca 2022 roku, natomiast decyzja PINB z dnia 27 września 2022 roku – oparta na opinii nr 95/21 została przez WINB utrzymana w mocy. Wobec tego zatem to ona wskazuje zakres niezbędnych robót budowlanych mających na celu usunięcie powstałych podczas użytkowania obiektu budowlanego nieprawidłowości, wiążących się z użytkowaniem tego obiektu. Zalecenia i sposób wykonania prac w ww. budynku pozostaje spójny z ujawnionymi nieprawidłowościami jego stanu technicznego. Sposób ustalenia poszczególnych etapów prac i technicznych sposobów ich wykonania pozostaje poza kontrolą Sądu, ponieważ dotyczy wiadomości specjalnych, których nie posiada Sąd, a które posiadają osoby o stosownych uprawnieniach budowalnych. Nakaz usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego budynku mieszkalnego został prawidłowo skierowany do zarządcy obiektu budowlanego, gdyż na nim spoczywa m.in. obowiązek utrzymania i użytkowania obiektu budowlanego w sposób wskazany w art. 61 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego. Przepis ten nie tworzy nowego obowiązku, lecz tylko precyzuje ustawowy obowiązek wynikający z art. 61 przywołanej ustawy i zezwala wyłącznie na doprowadzenie obiektu do odpowiedniego stanu. Nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy podnoszone w skardze zarzuty, że wspólnota nie jest właścicielem garażu podziemnego ani że obecnie toczy się postępowanie przed sądem powszechnym dotyczące odpowiedzialności za wady budynku. Co prawda za dopuszczalne uznać należy, w konkretnych okolicznościach faktycznych, nałożenie obowiązku na właściciela części obiektu budowlanego w sytuacji, gdy stanowi ona odrębny przedmiot własności, jednak w kontrolowanej sprawie taka okoliczność nie występuje, bowiem o wątpliwości co do odpowiedniego stanu w garażu podziemnym stanowiły m.in. zawilgocenia ścianek klatek schodowych oraz przyległych pomieszczeń. Trudno zatem przyjąć, że są to wyłącznie elementy budynku, które nie mają związku z pozostałą jego częścią, mimo, że sam garaż stanowi odrębny przedmiot własności. Ponadto sporządzona opinia techniczna wskazuje, że główna przyczyna powstania zawilgoceń jest spowodowana nieszczelnością koryta odwodnieniowego w bramie wjazdowej, a jak wskazuje Wspólnota w piśmie z 10 grudnia 2021 r. odwodnienia liniowe w bramie oraz ściany w poziomie -1 traktuje jako części wspólne nieruchomości. Mając ponadto na uwadze obowiązki zarządcy obiektu, określone m.in. w art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego to trudno przyjąć za właściwą interpretację taką, która prowadziłaby do zwolnienia z tych obowiązków zarządcy tylko z tego powodu, że część obiektu stanowi przedmiot odrębnej własności. Pierwszeństwo w wyborze adresata decyzji powinno dotyczyć właściciela lub zarządcy całego obiektu budowlanego, traktowanego jako techniczna i funkcjonalna całość. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, Sąd podkreślił, że organ nadzoru budowlanego powinien, tak jak w odniesieniu do wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia prawa materialnego, wyczerpująco zebrać i rozpatrzyć materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.), a następnie ocenić dowody zgodnie z zasadą swobodnej oceny materiału dowodowego (art. 80 K.p.a.). Wbrew zarzutom skarżącej Sąd nie uznał, że te przepisy zostały naruszone. Rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie zostało oparte na opinii osób posiadających wiadomości specjalne z zakresu procesu budowalnego (rzeczoznawców budowlanych) a opracowanie sporządzone przez te osoby zostało właściwie ocenione przez organy orzekające w sprawie. Dokonały również porównania obowiązków wskazanych jako koniecznych do wykonania w obu przedłożonych ekspertyzach trafnie określając zakres koniecznych napraw. Organy przeprowadziły również oględziny, zaś wyniki kontroli, zakres nałożonych obowiązków zawarto w zaskarżonej decyzji, która dostatecznie realizuje obowiązek o jakim mowa w art. 107 § 3 K.p.a. Nie było również podstaw do uznania, że postępowanie w sprawie było prowadzone z naruszeniem art. 10 K.p.a. Jak wynika z akt sprawy pismem z dnia 5 września 2022 r. zawiadomiono Wspólnotę Mieszkaniową o możliwości zapoznania się z aktami i wypowiedzenia się co do dowodów zebranych w sprawie stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego. W piśmie z dnia 18 lipca 2022 r. poinformowano o kontroli aktualnego stanu faktycznego, zaś w piśmie z dnia 5 września 2022 r. PINB poinformował skarżącą o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów oraz zgłoszonych żądań. W piśmie z dnia 23 listopada 2022 r. WINB zawiadomił skarżącą o toczącym się postępowaniu i poinformował o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. Wbrew zarzutom skargi trudno zarzucić organowi odwoławczemu czy też PINB naruszenie informowania strony o okolicznościach sprawy czy też zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania (art. 9 i 10 K.p.a.), skoro w toku całego postępowania administracyjnego informowano skarżącą o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Ponadto zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. może odnieść skutek tylko wtedy, jeżeli strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Warunkiem sine qua non uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie, że takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Do strony stawiającej zarzut należy wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy, a taki związek nie został wykazany. Sąd uznał brak rozpoznania przez organy wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania za naruszające przepisy postępowania, jednak uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Żądanie zawieszenia postępowania związane było z pozwem skierowanym do developera, który wybudował budynek i który uzyskał od PINB pozwolenie na użytkowanie wadliwego budynku, aby dokonał napraw. Zakres obowiązków nałożony na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowalnego może dotyczyć jedynie właściciela lub zarządcy, którym developer już nie jest. Ponadto wskazany przepis ma charakter interwencyjny i rodzi po stronie organu obowiązek określenia terminu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości przez właściciela lub zarządcę jako podmioty zobowiązane do dbałości o należyty stan budynku i które mogą najszybciej usunąć powstałe wady. W sytuacji ujawnienia nieprawidłowości organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, lecz zobowiązany do podjęcia działań w ramach posiadanych kompetencji i wydania decyzji nakazującej ich usunięcie w trybie art. 66 ustawy - Prawo budowlane. Sąd stwierdził, że zawieszenie postępowania w oczekiwaniu na wyrok sądu powszechnego niweczyłoby w zasadzie zasadę szybkiej reakcji na stwierdzone uchybienia stanu technicznego budynku i koniecznych w związku z tym działań. Sąd odmówił dopuszczenia dowodu z przedłożonych wraz ze skargą dokumentów, bowiem sąd administracyjny w zasadzie orzeka na podstawie materiału faktycznego i dowodowego sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Dopuszczalność przeprowadzenia przez sąd administracyjny dowodów uzupełniających z dokumentów ma charakter wyjątkowy. Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej P.p.s.a.) nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy organy właściwe w sprawie ustaliły ten stan zgodnie z regułami procedury administracyjnej, a następnie, czy do poczynionych ustaleń prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego. Ponadto dopuszczenie dodatkowych dokumentów jako dowód jest możliwe, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. W ocenie Sądu w sprawie objętej skargą nie istniały wątpliwości co do stanu technicznego budynku, a skoro nie istniały, to zasadnie organy wdrożyły tryb określony w art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane prawidłowo ustalając adresata tego obowiązku. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniosła Wspólnota Mieszkaniowa [...] w W. podnosząc zarzuty naruszenia: 1. art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie tego przepisu i wydanie nakazu wykonania prac, który jest merytorycznie nieprawidłowy, nie doprowadzi do celów zamierzonych w tym przepisie czyli do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, a narazi skarżącą Wspólnotę na dodatkowe koszty; 2. art. 66 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 61 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 6 ustawy o własności lokali przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, iż na skarżącej Wspólnocie ciąży nakaz wykonania prac dotyczących odrębnego lokalu garażowego, którym skarżąca Wspólnota, nie zarządza i którego nie jest właścicielem; 3. art. 106 § 3 P.p.s.a. poprzez odmowę dopuszczenia dowodów z następujących dokumentów: a. opinii biegłego sądowego G.S. z października 2017 roku, b. opinii biegłego sądowego G.S. z dnia 18 lipca 2018 roku, c. analizy przyczyn występowania zawilgoceń w garażu podziemnym obiektu budowlanego sporządzona przez G.M. z dnia 28 sierpnia 2018 roku, d. opinii technicznej J.L. z dnia 9 października 2019 roku, e. opinii uzupełniającej biegłego sądowego G.S. z dnia 9 lutego 2020 roku, f. opinii biegłego sądowego T.M. z dnia 1 lutego 2023 roku, g. opinii biegłego sądowego P.G. z dnia 24 kwietnia 2023 roku, h. postanowienia Sądu Okręgowego [...] z dnia 7 września 2022 roku, na fakt, że kwestia przyczyn obecności wody na poziomie -1 budynku przy [...] w W. jest wciąż nierozstrzygnięta i jest ona przedmiotem postępowania sądowego o sygnaturze [...], toczącego się przed Sądem Okręgowym [...], Wydział II Cywilny; dopuszczenie tych dowodów z dokumentów nie powodowało nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, a było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości co do prawidłowości obowiązków nałożonych w decyzji na skarżącą; opinie te są ze sobą niezgodne w zakresie przyczyn obecności wody i czynności koniecznych do naprawy poziomu -1; Sąd dopuszczając te dowody mógł stwierdzić, że wobec ww. sprzeczności wyjaśnienie stanu faktycznego przez Organy wymaga dalszych czynności i w konsekwencji uchylić zaskarżoną decyzję, błąd ten miał w związku z tym oczywisty, istotny wpływ na wynik sprawy. 4. art. 3 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 lit. c) P.p.s.a.: a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji nr 298/23 Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sytuacji, gdy utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją decyzja Organu I instancji zawiera sformułowanie rozstrzygnięcia wadliwie, niespójnie i wewnętrznie sprzeczne, gdyż wskazane w tej decyzji prace do wykonania przez skarżącą są niespójne i sprzeczne z ekspertyzą powołaną w sentencji decyzji przez Organ I instancji, b. w zw. z art. 9 K.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji nr 298/23 Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sytuacji, gdy utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją decyzja organu I instancji została wydana na skutek postępowania, w którym organ I instancji naruszył ww. przepis i nie wykonał obowiązku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego; c. w zw. z art. 10 § 1 K.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji nr 298/23 Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sytuacji niezapewnienia skarżącej przez organy obu instancji możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem zaskarżonych decyzji, w szczególności zaś organ I instancji nie wyjaśnił stronie jej sytuacji procesowej i nie wskazał, którego z postępowań dotyczy wezwanie do zajęcia stanowiska; d. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., art 80 K.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji nr 298/23 Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sytuacji niezebrania i nierozpatrzenia przez organy obu instancji całego materiału dowodowego, w szczególności poprzez brak podjęcia wystarczających czynności w celu ustalenia prawdy obiektywnej odnośnie przyczyn obecności wody w na poziomie -1 budynku przy [...] w W.; e. w zw. z art. 81 K.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji nr 298/23 Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sytuacji bezzasadnego uznania przez organy obu instancji za udowodnioną okoliczność przyczyn zawilgoceń poziomu -1 budynku przy [...], choć skarżącej nie dano możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów; f. w związku z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji nr 298/23 Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sytuacji, gdy żaden z organów obu instancji nie zawiesił postępowania, choć na organach ciążył taki obowiązek, bowiem rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od wyroku w sprawie [...] toczącej się przed Sądem Okręgowym [...], Wydział II Cywilny, w ramach którego to postępowania jest rozpatrywany stan poziomu -1 budynku przy [...] i zakres oraz przyczyny istniejących wad; g. w zw. z art. 101 K.p.a., poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji nr 298/23 Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sytuacji, gdy żaden z organów obu instancji nie wydał postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania, do czego były zobowiązane na podstawie art. 101 K.p.a.. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające, zdaniem skarżącej kasacyjnie Wspólnoty Mieszkaniowej, potwierdzać zasadność podniesionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2026 r.,poz. 143, dalej jako "P.p.s.a."), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez Wspólnotę Mieszkaniową [...] w W. nie ma usprawiedliwionych podstaw. W skardze kasacyjnej podniesione zostały zarzuty zarówno naruszenia prawa materialnego jak też naruszenia przepisów postępowania. W sytuacji gdy skarga kasacyjna zawiera zarzuty naruszenia prawa materialnego oraz zarzuty naruszenia tych przepisów postępowania, których stosowanie warunkuje prawidłowość ustaleń faktycznych, w pierwszej kolejności rozpoznane muszą być zarzuty związane z naruszeniem przepisów postępowania. Zastosowanie przez organ administracji lub sąd administracyjny przepisów prawa materialnego polega na ocenie prawnej określonego stanu faktycznego. O zarzucie naruszenia prawa materialnego można mówić wówczas, gdy nie jest kwestionowany ustalony w sprawie stan faktyczny, tylko jego ocena prawna. Nie jest możliwe dokonanie oceny zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego przy jednoczesnym kwestionowaniu ustaleń faktycznych. Nie wiadomo bowiem wówczas w odniesieniu do jakich ustaleń oceniać prawidłowość zastosowania tych przepisów. W ocenie, Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest w przedmiotowej sprawie podstaw do przyjęcia, że Sąd I instancji zaakceptował wydanie przez organy administracji decyzji z naruszeniem art. 77 K.p.a. i art. 80 K.p.a. Wskazać należy, że z art. 7 K.p.a. wynika, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organy administracji mają więc obowiązek podejmować czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy nie zaś wszelkie czynności, których przeprowadzenie postuluje strona postępowania. To czy dany dowód zostanie przeprowadzony zależy od oceny przydatności tego dowodu dla wyjaśnienia okoliczności sprawy co do których organ miał wątpliwości. Szeroki zakres środków dowodowych możliwych do zastosowania w sprawie na podstawie art. 75 K.p.a. nie powoduje konieczności ich przeprowadzania jeśli dana okoliczność została już wyjaśniona w oparciu o inny dowód i nie został on podważony. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgromadzony w rozpatrywanej sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia i nie wymagał uzupełnienia. Ocena tego materiału dowodowego jest prawidłowa i nie nosi cech dowolności. Zarzut naruszenia art. 81 K.p.a. nie mógł skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej. Przedstawiciele Wspólnoty aktywnie uczestniczyli w postępowaniu dowodowym. Nawet jeśli nie mogli wypowiedzieć się co dowodów, to swoje zastrzeżenia mogli zawrzeć w odwołaniu a następnie w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który dokonał oceny zasadności tych zastrzeżeń. Podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej nie mógł też być zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. Kwestia naruszenia tego przepisu była przedmiotem rozważań Sądu I instancji. Stanowisko wyrażone przez ten Sąd, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy w pełni podzielić. Ponowne przytaczanie tego stanowiska jest niecelowe. Nie znajdują uzasadnienia podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 107 § 1 pkt 5 K.p.a. i art. 9 K.p.a. Decyzja organu I instancji zawiera rozstrzygnięcie, które jest jasne i nadaje się do wykonania. Wymieniono w nim prace jaki powinny zostać wykonane i treść nałożonego na Wspólnotę nie budzi wątpliwości. Jak to zostało już wcześniej wskazane materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania dawał podstawy do nałożenia tych obowiązków. Organy administracji, zgodnie z treścią art. 9 K.p.a. są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Obowiązek ten nie może jednak przekształcać się w doradzanie stronie postępowania jakie działania strona ta ma podejmować w tym postępowaniu. Nie można też obowiązku wynikającego z ww. przepisu utożsamiać z udzielaniem przez organ administracji stronie takich informacji, których strona oczekuje, gdyż są dla niej korzystne w sytuacji, gdy brak jest podstaw faktycznych i prawnych do udzielania takich informacji. Podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej nie mógł być zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Organ nadzoru budowlanego posiada kompetencje do samodzielnego rozstrzygania o tym jakiego rodzaju prace budowlane należy wykonać, by zapewnić prawidłowy stan techniczny budynku. To rozstrzygnięcie organu nadzoru budowlanego może mieć znaczenie dla toczącej się przed sądem cywilnym sprawy a nie wynik postępowania cywilnego dla rozstrzygnięcia organu administracji. Zarzut naruszenia art. 101 K.p.a. również nie mógł być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej. Słusznie Sąd I instancji wskazał, że uchybienie polegające na nierozpoznaniu wniosku o zawieszenie postępowania nie miało wpływu na wynik sprawy i stanowisko to, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy w pełni podzielić. Nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia art. 106 § 3 P.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Skoro przepis stanowi, że "sąd może" przeprowadzać dowody uzupełniające z dokumentów, a nie, że "sąd ma obowiązek", to nieprzeprowadzenie przez Sąd I instancji z urzędu dowodu z dokumentu nie może być uznane za naruszenie ww. przepisu. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie tego przepisu i wydanie nakazu wykonania prac, który jest merytorycznie nieprawidłowy, nie doprowadzi do celów zamierzonych w tym przepisie czyli do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego skarżąca kasacyjnie w istocie kwestionuje poczynione w sprawie przez organ administracji ustalenia faktyczne. Jak to już zostało wcześniej wskazane brak jest podstaw do podważania ustaleń faktycznych, które legły u podstaw zastosowania ww. przepisu. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. . 66 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 61 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 6 ustawy o własności lokali przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, iż na skarżącej Wspólnocie ciąży nakaz wykonania prac dotyczących odrębnego lokalu garażowego, którym skarżąca Wspólnota, nie zarządza i którego nie jest właścicielem. Okoliczność, że Wspólnota nie jest właścicielem garażu ani nie zarządza tym lokalem nie podważa zgodności z prawem nałożonego na Wspólnotę obowiązku. W garażu znajdują się też części wspólne, którymi Wspólnota zarządza a nałożone na Wspólnotę obowiązki dotyczą części wspólnych budynku. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.