II OSK 3141/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: sędzia NSA Mirosław Gdesz sędzia del. WSA Grzegorz Antas (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 sierpnia 2024 r. sygn. akt II SA/Łd 275/24 w sprawie ze skarg J. G. i J. G.1 na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 stycznia 2024 r. nr 12/2024 w przedmiocie wstrzymania budowy 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę J. G.1; 2. odrzuca skargę J. G.; 3. zwraca J. G. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi; 4. zasądza od J.G.1 na rzecz G. W. kwotę 477 (czterysta siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 20 sierpnia 2024 r., II SA/Łd 275/24, w wyniku rozpoznania skarg J. G. i J. G.1, uchylił zaskarżone postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: ŁWINB) z 19 stycznia 2024 r., nr 12/2024 oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: PINB) z 16 listopada 2023 r., nr 60/2023 w przedmiocie wstrzymania budowy. W odniesieniu do ustaleń faktycznych i prawnych, które stały za wydanym orzeczeniem, Sąd I instancji stwierdził, że kierując się ustaleniami przyjętymi w wyniku przeprowadzonych w dniu 10 maja 2023 r. oględzin działki nr ew. [...] w miejscowości [...], gmina [...], wskazujących na wykonanie w 2019 r. przez J. G. i J. G.1 jako inwestorów utwardzenia ww. działki (nieregularne wymiary 54,00-82,00 m x 35,00-83,00 m), pełniącego funkcję placu składowego (ustawienie palet w rzędach różnej wielkości, rozstawionych w grupach w różnych miejscach, wykonanie przyłącza hydrantowego z hydrantem naziemnym) PINB postanowieniem z 16 listopada 2023 r., działając na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 w zw. z art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333), dalej: p.b., a także art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775), dalej: k.p.a., wstrzymał roboty budowlane związane z budową przez skarżących placu składowego palet na działce nr ew. [...], obręb [...] i nałożył obowiązek przedstawienia w terminie do 29 lutego 2024 r. zaświadczenia wójta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3 p.b., nakazując niezwłocznego na podstawie art. 48 ust. 3 p.b. udrożnienie dojścia do hydrantu zastawionego paletami w dniu kontroli w ramach ustalenia wymagań dotyczących niezbędnych zabezpieczeń ww. budowy. W wyniku rozpatrzenia zażalenia G. W. ŁWINB postanowieniem z 19 stycznia 2024 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. w związku z art. 48 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1, ust. 3 i ust. 5 p.b., uchylił w całości zaskarżone postanowienie i orzekł o wstrzymaniu budowy przez skarżących budowli - placu składowego palet zlokalizowanego na działce nr ew. [...], obręb [...] i nakazaniu niezwłocznego udrożnienia dojścia do hydrantu zastawionego paletami, znajdującego się na ww. działce, informując równocześnie o możliwości złożenia wniosku o legalizację ww. obiektu budowlanego w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia o wstrzymaniu budowy. Organ zażaleniowy wskazał, że podziela w całości ustalenia przyjęte przez PINB, iż trwałe utwardzenie gruntu, rozmiary obszaru przekształconego oraz faktyczne jego wykorzystywanie dają podstawy do uznania, że inwestorzy bez wymaganego pozwolenia na budowę wykonali budowę placu składowego, który jako wygrodzony teren służy do składowania na nim towarów oraz poruszania się na nim środków transportu. Postępowanie dowodowe przeprowadzone przez PINB, jak stwierdził ŁWINB, nie budzi zastrzeżeń, jednakże zwrócić uwagę należało na to, że zaskarżone postanowienie wydano na podstawie art. 48 p.b. w brzemieniu obowiązującym do 18 września 2020 r. Mocą art. 1 pkt 31 ustawy z dnia 13 lutego 2020 roku o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471), dalej: z.p.b., przepis ten uległ jednakże zmianie. Organ I instancji nie uwzględnił, że skoro budowa spornego placu składowego została zakończona przed 19 września 2020 r., na co wskazują oświadczenia stron postępowania i pozyskana dokumentacja geodezyjna ze Starostwa Powiatowego w [...], to w sprawie powinny znaleźć zastosowanie przepisy obowiązujące w dacie popełnienia samowoli budowlanej. Regulacja intertemporalna zawarta w art. 25 z.p.b. nakazuje stosować dotychczasowe przepisy prawa budowlanego do toczących się spraw administracyjnych - wszczętych i niezakończonych przed wejściem w życie ustawy zmieniającej. Data popełnionej samowoli budowlanej ma charakter irrelewantny. W sprawie postępowanie administracyjne zostało formalnie wszczęte 5 czerwca 2023 r., natomiast pierwsza czynność z zakresu postępowania wyjaśniającego została podjęta 10 maja 2023 r., zatem w sprawie winny znaleźć zastosowanie przepisy aktualnie obowiązujące. Odwołując się do zasady wyrażonej w wyroku NSA z 26 maja 2023 r., III OSK 2319/21, ŁWINB stwierdził, że wskazana wadliwość nie uzasadnia przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, zasadne jest bowiem wyłącznie zreformowanie kontrolowanego rozstrzygnięcia obejmujące zastosowanie przepisu art. 48 p.b. w brzmieniu aktualnie obowiązującym. Organ wyjaśnił, że w myśl art. 49d ust. 1 pkt 1 p.b. wysokość opłaty legalizacyjnej w przypadku budowy wymagającej decyzji o pozwoleniu na budowę oblicza się zgodnie z przepisem art. 59f p.b., z tym że stawka opłaty podlega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu. Inwestorzy mogą w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia złożyć do PINB wniosek o legalizację obiektu zgodnie z art. 48 ust. 3 p.b. Skargi na ww. postanowienie ŁWINB złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J. G. i J. G.1, wnosząc o jego uchylenie i zarzucając organowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. łączone z niepodjęciem czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnieniu stanu faktycznego, dowolną oceną materiału dowodowego i brakiem wzięcia pod uwagę słusznego interesu strony przy wydawaniu decyzji. W odpowiedzi na skargę ŁWINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Uwzględniając skargi J. G. i J. G.1, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w zaskarżonym wyroku stwierdził, że działanie organu II instancji naruszyło zasadę dwuinstancyjności postępowania. Sąd I instancji wyjaśnił, że istotą dwuinstancyjności jest dwukrotne merytoryczne rozstrzygnięcie tej samej sprawy przez dwa różne organy administracji. Właściwe zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga więc nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez właściwe organy, ale konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego tak, aby dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie istotne okoliczności sprawy. Sąd podkreślił, że rolą organu w postępowaniu poprzedzającym wydanie postanowienia o wstrzymaniu robót budowanych wydanego na podstawie art. 48 ust. 1 p.b. jest prawidłowe określenie kwalifikacji prawnej obiektu, którego dotyczy legalizacja, okoliczność ta przesądza bowiem o tym, czy w ogóle prowadzenie postępowania legalizacyjnego w danym przypadku jest zasadne. W sytuacji, w której organ I instancji nie wypowiedział się na temat możliwości legalizacji obiektu budowlanego i nie pouczył strony o możliwości legalizacji, organ II instancji nie mógł tego błędu naprawić w postępowaniu odwoławczym. Zdaniem Sądu, istotną okolicznością sprawy jest poinformowanie skarżących o możliwości legalizacji obiektu budowlanego, jej kosztach oraz zasadach. Organ II instancji także nie wypełnił prawidłowo dyspozycji normy art. 48 ust. 3 p.b. gdyż odesłanie do art. 59f p.b. nie jest informacją o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej Uczestnik postępowania G. W. złożyła skargę kasacyjną, którą zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej: p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 15, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez niesłuszne uchylenie orzeczeń organów nadzoru budowlanego wskutek uznania, że organ II instancji naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania, uchylając postanowienie organu I instancji i orzekając w sprawie, podczas gdy brak zawarcia wniosku o możliwości przeprowadzenia legalizacji obiektu nie jest równoznaczny z brakiem rozpoznania merytorycznego sprawy i przeanalizowania wszystkich dowodów w sprawie, bowiem dotyczy kwestii formalnej; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 48 ust. 3 w zw. z art. 59f ust. 1-6 p.b. polegające na uznaniu, że wydane w sprawie postanowienie o wstrzymaniu budowy nie spełniało wymogów ustawowych i było nieprawidłowe, podczas gdy Sąd I instancji zastosował nieprawidłową interpretację przepisu, która nakłada na organ wymogi sprzeczne z literalną i systemową wykładnią przepisu. Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej G. W. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, oświadczając, że zrzeka się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przeprowadzając kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki, enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oceniając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że została ona oparta przez skarżącą kasacyjnie na usprawiedliwionych podstawach. Postawiony Sądowi I instancji zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 15, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. jest uzasadniony w zakresie, w jakim dotyczy błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji, że wydanie przez ŁWINB jako organ zażaleniowy postanowienia reformatoryjnego (art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a.) powinno być kwalifikowane jako uchybienie zasadzie dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.). W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że zasada dwuinstancyjności oznacza, iż każda sprawa (kwestia) powinna podlegać dwukrotnemu, merytorycznemu rozstrzygnięciu przez dwa organy różnego stopnia. Do złamania tejże zasady, wbrew odmiennej ocenie Sądu, nie mogło jednakże dojść wskutek wydania zaskarżonego postanowienia, ponieważ podjęte przez ŁWINB rozstrzygnięcie nie skutkowało rozpoznaniem przez tenże organ po raz pierwszy sprawy, w granicach której organy nadzoru budowlanego orzekały, stwierdzając, że skarżący dopuścili się samowoli budowlanej, realizując bez wymaganego pozwolenia na budowę plac składowy na działce nr ew. [...] w miejscowości [...]. Zaakcentowane przez Sąd wymaganie, zgodnie z którym "konieczne jest, aby rozstrzygnięcia [...] zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego tak, aby dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie istotne okoliczności sprawy" (s. 14 uzasadnienia wyroku) niewątpliwie zostało w kontrolowanej sprawie dochowane. Sąd I instancji wyraził w wyroku opinię, że w sytuacji, w której organ I instancji "nie wypowiedział się na temat możliwości legalizacji obiektu budowlanego i nie pouczył strony o możliwości legalizacji to organ II instancji nie mógł tego błędu naprawić w postępowaniu odwoławczym" (s. 14 uzasadnienia wyroku). Budzić ona musi jednakże zasadnicze zastrzeżenia. Po pierwsze, sformułować je należy z uwagi na fakt, że postanowieniem z 16 listopada 2023 r. PINB, wstrzymując budowę placu składowego, nałożył na skarżących obowiązek przedłożenia dokumentów legalizacyjnych. To działanie na gruncie art. 48 ust. 2 i 3 p.b., pozostając alternatywą dla orzekanego bezwzględnego nakazu rozbiórki na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 p.b., powinno być traktowane jako potwierdzające na wstępnym etapie postępowania możliwość legalizacji obiektu budowlanego, o której "wypowiedział się" w przewidzianej formie procesowej organ I instancji. Po drugie, wątpliwości budzi kwestia zwrócenia przez Sąd uwagi na znaczenie procesowe nieustalenia tejże kwestii w kontrolowanym postępowaniu. Jeżeli w świetle przepisów, które powinny w sprawie prawidłowo znajdować zastosowanie, zaznaczona kwestia podlegać ma badaniu, jak przyjął ustawodawca, dopiero po wydaniu postanowienia o wstrzymaniu budowy, ponieważ dopiero złożenie wniosku o legalizację prowadzi w trybie art. 48b ust. 1 p.b. do nałożenia przez organ nadzoru budowlanego postanowieniem obowiązku przedłożenia dokumentów legalizacyjnych (w oparciu o które możliwość legalizacji obiektu budowlanego może zostać rozważona), nie zachodziły w niniejszej sprawie warunki pozwalające Sądowi I instancji stwierdzić, iż wadliwość obciążająca zaskarżone postanowienie z 19 stycznia 2024 r. polega na niepoczynieniu w tym zakresie niezbędnych ustaleń wraz z zaznaczeniem, że ŁWINB nie mógł "tego błędu naprawić" w postępowaniu zażaleniowym. Zarówno PINB, jako organ I instancji, jak i ŁWINB, jako organ II instancji (organ zażaleniowy), rozpoznawały – jak należy zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjąć – tożsamą sprawę, której przedmiotem było ustalenie, czy zachodzą przesłanki wydania postanowienia o wstrzymaniu budowy. Nie może ulegać wątpliwości, że istotą postępowania toczącego się na podstawie art. 48 ust. 1 p.b. zarówno na gruncie stanu prawnego obowiązującego przed dniem 19 września 2020 r., jak i w brzmieniu nadanym art. 48 p.b. przez art. 1 pkt 31 z.p.b. jest ustalenie faktu popełnienia samowoli budowlanej, który to stan skutkuje obowiązkiem orzeczenia przez organ nadzoru budowlanego o wstrzymaniu budowy. Zarówno PINB, jak i ŁWINB oparły swoje rozstrzygnięcia na tożsamym stanie faktycznym – fakcie dokonania utwardzenia przez skarżących terenu działki inwestycyjnej i wykorzystywania go jako placu składowego palet, co nakazywało spornym robotom budowlanym nadać kwalifikację budowy (art. 3 pkt 5 p.b.) prowadzącej do powstania wskazanego obiektu budowlanego (budowli), który nie został w dacie jego wykonania (2019 r.) w świetle brzmienia art. 29 ust. 1 pkt 1-29 p.b. zwolniony z obowiązku poprzedzenia jego realizacji uzyskaniem przez inwestora pozwolenia na budowę. Nakazywało to przypisać skarżącym dopuszczenie się samowoli budowlanej objętej procedurą legalizacyjną. Skoro stan faktyczny nie budził wątpliwości i nie wymagał przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części, organ zażaleniowy miał nie tyle prawo, co obowiązek prawny zastosować w toku rozpatrywania zażalenia G. W. art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. Zastosowanie prawidłowej – aktualnej na dzień orzekania – podstawy prawnej (art. 48 ust. 1 pkt 1 p.b.) oraz uzupełnienie postanowienia o przewidziane prawem informacje (pouczenie o możliwości wystąpienia o legalizację obiektu oraz konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w trybie art. 48 ust. 3 p.b.) stanowiło, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, klasyczny przykład konwalidacji błędu organu I instancji w trybie zażaleniowym. Skierowanie sprawy wstrzymania budowy do I instancji wyłącznie w celu korekty zastosowanej podstawy prawnej rozstrzygnięcia i uzupełnienia go o informacje opisane w art. 48 ust. 3 p.b. stanowiłoby naruszenie zasady szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.), jak i uchybiałoby, na co wskazują poczynione uwagi w całości współbrzmiące ze stanowiskiem zajętym przez ŁWINB odnośnie do zaznaczonego zagadnienia w końcowym fragmencie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia (s. 9), zasadzie dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.), wypaczając jej sens gwarancyjny. Sąd I instancji nie zwrócił wystarczającej uwagi na to, że gdy przesłanki materialne orzekania zostały przez organ I instancji ustalone prawidłowo i materiał dowodowy jest kompletny, zastosowanie niewłaściwego brzmienia przepisu przez organ I instancji nie może skutkować zastosowaniem przez organ zażaleniowy art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a. Wadliwość tego rodzaju, nie mieszcząc się w zakresie zastosowania ww. regulacji, powinna bowiem wprost prowadzić do wydania postanowienia odpowiadającego aktualnemu stanowi prawnemu. O ile organ zażaleniowy nie rozpoznaje na gruncie przepisów p.b. nowej sprawy, może w ramach kompetencji przewidzianych w postępowaniu legalizacyjnym zmienić podjęte rozstrzygnięcie, poprawić zastosowaną przez organ I instancji podstawę prawną, uzupełnić zamieszczone w postanowieniu pouczenie, jak też w całości skorygować błędnie rozważone ustalenia, co, wbrew założeniu przyjętym w zaskarżonym wyroku, nie tworzy nowej sytuacji materialnoprawnej, której zaistnienie wymaga uwzględnienia ograniczeń wynikających z art. 15 k.p.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, za zasadny należy również uznać zarzut określenia wyniku kontroli legalności zaskarżonego postanowienia ŁWINB z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 48 ust. 3 w zw. z art. 59f ust. 1-6 p.b. Zawarta w postanowieniu ŁWINB informacja dotycząca zasad obliczania opłaty legalizacyjnej odpowiada wymaganiu wynikającemu z art. 48 ust. 3 p.b. Argumentacja skargi kasacyjnej opiera się na trafnym podkreśleniu potrzeby dokonania oceny różnicującej zastosowanie się przez organ do obowiązku wskazania w postanowieniu o wstrzymaniu budowy "zasad obliczania" opłaty legalizacyjnej oraz obliczenia jej konkretnej wysokości ("ustalenie opłaty"), co jest przedmiotem odrębnego postępowania wszczynanego w związku ze złożeniem wniosku o legalizację obiektu budowlanego (por. wyrok NSA z 26 września 2024 r., II OSK 2735/21). Kierując się powyższymi względami, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 oraz art. 151 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok, uznając jednocześnie, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, rozpoznał skargę wniesioną przez J. G.1 i ją oddalił z uwagi na nienaruszenie przez zaskarżone postanowienie z 19 stycznia 2024 r. prawa materialnego i przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ocena materiału dowodowego, wbrew twierdzeniu skarżącego, nie może być traktowana jako uchybiająca art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., ustalenia organów jednoznacznie bowiem wskazują na utwardzenie przez skarżących działki w odniesieniu do jej terenu określonego w załączniku do protokołu oględzin z 10 maja 2023 r., znak PINB.5160.32.2023 i jego wykorzystywanie użytkowe (w ramach prowadzonej zorganizowanej działalności) jako placu składowego. Uzasadniało to, wobec naruszenia przez skarżących obowiązku wskazanego w art. 28 ust. 1 p.b., wydanie na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 p.b. zaskarżonego postanowienia wstrzymującego budowę wskazanej budowli. Treść nadana wyrokowi w punkcie 2 i 3 znajduje swoją podstawę w art. 189 w zw. z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i wynika ze stwierdzenia, że skarga J. G. nie mogła podlegać merytorycznemu rozpoznaniu przez Sąd I instancji, jako że została wniesiona przez skarżącą po terminie. Skarżący wnieśli skargi równocześnie (7 marca 2024 r.), niemniej ocena terminowości podjętych w tym zakresie czynności procesowych wymagała zauważenia, że skarżącemu decyzja ŁWINB została doręczona 9 lutego 2024 r., natomiast skarżącej 26 stycznia 2024 r., co powoduje, że ostatnim dniem terminu wyznaczonego przez art. 53 § 1 p.p.s.a. do wniesienia skargi przez skarżącą był 26 lutego 2024 r. (poniedziałek). Uzasadniało to orzeczenie o zwrocie uiszczonego przez skarżącą wpisu od skargi (art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a.