II OSK 3101/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Bąkowski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Anna Szymańska Protokolant: asystent sędziego Paweł Chyliński po rozpoznaniu w dniu 13 września 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 361/19 w sprawie ze skarg A.K., R.Z. oraz E.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 22 listopada 2018 r., znak KOA/3264/Ar/18 w przedmiocie ustalenia lokalizacji celu publicznego 1. prostuje zaskarżony wyrok w ten sposób, że w komparycji po słowach "22 listopada" w miejsce "2019 r." wpisuje "2018 r."; 2. oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 listopada 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 361/19, oddalił skargi A.K., R.Z. oraz E.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 22 listopada 2018 r., znak KOA/3264/Ar/18 w przedmiocie ustalenia lokalizacji celu publicznego. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wójt Gminy W. na wniosek P. sp. z o.o. z siedzibą w W. decyzją nr 69/2018 z dnia 19 września 2018 r. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej P. "LGI3324" wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz wewnętrzną linią zasilającą, projektowanej na terenie części działki nr ewid. [...] położonej w M., gm. W. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli G.W., E.D., A.K. i J.P. wskazując, że usytuowanie stacji bazowej będzie niekorzystnie oddziaływało na zdrowie skarżących oraz stanowi zagrożenie dla hodowli pszczół. Zaskarżoną decyzją z dnia 22 listopada 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy W. z dnia 19 września 2018 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy w pierwszej kolejności oznajmił, że odwołanie A.K. i J.P. zostanie rozpatrzone w odrębnym rozstrzygnięciu. Następnie wskazał, że z analizy lokalizacji oraz określonych przez wnioskodawcę parametrów technicznych projektowanej inwestycji wynika, że równoważna moc promieniowania izotropowo, określona w watach dla każdej z anten sektorowych, przy uwzględnieniu kąta maksymalnego pochylenia wiązki promieniowania (tilt), nie będzie występować w strefie mniejszej jak określono w przepisach § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 71; dalej: "rozporządzenie RM"). Oznacza to, że planowane przedsięwzięcie nie jest zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Organ wskazał także, że przeprowadzona analiza wykazała, że najbliższe zabudowania z budynkiem mieszkalnym, oddalone są na ok. 42 m w kierunku północno-wschodnim od projektowanej lokalizacji wieży stacji bazowej telefonii komórkowej. Budynek posiada wysokość maksymalną nieprzekraczającą 9 m n.p.t., a w strefie do 40 m wokół projektowanej inwestycji występują tereny rolne, działka z budynkiem gospodarczym oraz drogi wewnętrzne. Kolegium uznało, że lokalizacja stacji bazowej telefonii komórkowej nie wpłynie niekorzystnie na środowisko oraz zdrowie mieszkańców, nie spowoduje także zmiany wartości nieruchomości sąsiednich. A.K., R.Z. i E.G. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 22 listopada 2018 r., znak KOA/3264/Ar/18. Każdy z ww. skarżących zarzucił decyzji naruszenie: 1. art. 138 § 1 oraz art. 15 w zw. z art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") w sposób, który miał istotny wpływ na wynik postępowania, który nie uwzględnia prawidłowo złożonych środków zaskarżenia od decyzji organu pierwszej instancji, 2. art. 7, art. 10, art. 42, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w sposób, który miał istotny wpływ na wynik postępowania; 3. art. 50 ust. 1, art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 3, 5, 6, 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r., poz. 1945 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p.") oraz art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 121 z późn. zm., dalej: "u.g.n."), 4. art. 51 ust. 3 u.p.z.p., 5. art. 51 ust. 1 u.p.z.p., 6. art. 54 u.p.z.p., 7. rozporządzenia RM, 8. art. 71 ust. 1 i 2 oraz art. 72 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 r. poz. 2081 późn. zm., dalej: "u.i.ś"). Skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy W. nr 69/2018 z dnia 19 września 2018 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu A.K. wskazała, że jest współwłaścicielem działki nr [...] położonej w miejscowości S. przy ul. [...] [...], gmina N. i stroną w przedmiotowych postępowaniach. Jej nieruchomość znajduje się w odległości niespełna 50 m od planowanej inwestycji i jest w obszarze oddziaływania ponieważ biegną przez nią co najmniej dwie osie główne wiązek promieniowa anten sektorowych, w tym przez obszary zabudowane lub możliwe do zabudowy. Wskazała także, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 22 listopada 2018 r. nie rozpatruje złożonego przez nią odwołania od decyzji Wójta Gminy W. nr 69/2018 z dnia 19 września 2018 r., przez co naruszona została zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Zarówno R.Z., jak i E.G. w uzasadnieniu skargi podnieśli, że usytuowanie masztu znacząco obniży wartość nieruchomości oraz uniemożliwi ich prawidłowe zagospodarowanie. Każdy ze skarżących wskazał także, że planowana inwestycja zaburzy w swoim sąsiedztwie istniejący ład przestrzenny, a organ nie dokonał ustaleń w zakresie możliwej kumulacji mocy anten pod kątem wymogu przeprowadzenia dla planowanej inwestycji oceny oddziaływania na środowisko. W odpowiedziach na skargi organ administracji publicznej wniósł o ich odrzucenie, a w przypadku uwzględnienia skarg o ich oddalenie. W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że skarżącym nie przysługuje status strony w postępowaniu o ustalenie lokalizacji celu publicznego wskazując, że stroną postępowania są inwestor, właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości objętych wnioskiem o ustalenie lokalizacji celu publicznego. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skargach Kolegium podtrzymało stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skargi nie zasługują na uwzględnienie, przy czym ocenił, że są one dopuszczalne i rozpoznał je merytorycznie. Zdaniem Sądu organ nie naruszył art. 53 § 1 u.p.z.p. oraz art. 10 i art. 42 k.p.a., wskazując że z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż organ I instancji podawał do wiadomości publicznej informacje o wszczęciu postępowania i wydanych w sprawie aktach administracyjnych, przez wywieszenie informacji na tablicy ogłoszeń w budynku Urzędu Gminy Wieliszew, jak i zamieszczenie obwieszczenia na stronie BIP przez okres 14 dni. W ocenie Sądu organ doszedł do trafnego wniosku, że równoważna moc promieniowania izotropowo dla pojedynczych anten wchodzących w skład planowanej stacji swoimi parametrami nie osiąga wyznaczników określonych w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia RM. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia ładu przestrzennego Sąd wskazał, że najbliższe zabudowania z budynkiem mieszkalnym, oddalone są na ok. 42 m w kierunku północno-wschodnim od projektowanej lokalizacji wieży stacji bazowej telefonii komórkowej. Budynek posiada wysokość maksymalną nieprzekraczająca 9 m n.p.t. W strefie do 40 m wokół projektowanej inwestycji występują tereny rolne, działka z budynkiem gospodarczym oraz drogi wewnętrzne. Sąd nie podzielił także stanowiska skarżących, którzy wskazują na negatywny wpływ inwestycji na przysługujące skarżącym prawo własności przez m.in. ograniczenie możliwości zabudowy czy realizację planowanych zamierzeń inwestycyjnych. Wskazane okoliczności mają charakter abstrakcyjny i potencjalny i jako takie pozostają poza ramami, które pozwalają zakwalifikować dane oddziaływanie, jako oparte na normie prawnej. Sąd zaznaczył, że wbrew zarzutom skargi w uzasadnieniu faktycznym Kolegium zajęło stanowisko wobec całego materiału procesowego oraz uzasadniło jasno i należycie swoje zdanie, a w szczególności uzasadniono, na jakiej podstawie uznano pewne fakty za prawdziwe, a jakie za nieudowodnione. Stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo, a zebrany materiał dowodowy pozwolił organom na legalną ocenę dopuszczalności ustalenia lokalizacji planowanej przez spółkę inwestycji celu publicznego. Zdaniem Sądu nie można zgodzić się również z zarzutem naruszenia art. 107 k.p.a., ponieważ uzasadnienie decyzji organu II instancji spełnia wymagania określone w art. 107 § 3 k.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła we własnym imieniu A.K., posiadająca uprawnienia profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w całości. Wyrokowi zarzucono: I. na podstawie art. 173 § 1 i 2 oraz art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.") – naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: – art. 145 § 1 pkt 1 lit. b - c p.p.s.a. w zw. z art. 33 § 1a p.p.s.a. w zw. z art. 15 oraz art. 145 pkt 4 i art. 28 k.p.a. oraz art. 53 ust. 1 u.p.z.p. przez nieuchylenie decyzji organu II instancji i pominięcie okoliczności, iż skarżąca A.K. składała odwołanie od decyzji organu I instancji, które nie zostało przez organ II instancji rozpatrzone merytorycznie i łącznie z innymi odwołaniami, co spowodowało, że A.K. została pozbawiona bez własnej winy przez organ II instancji prawa do dwukrotnego rozpoznania sprawy administracyjnej; – art. 111 § 1 i 2 p.p.s.a. przez niepołączenie niniejszej sprawy ze sprawą ze skargi A.K. i J.P. prowadzonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pod sygn. akt IV SA/Wa 1045/19 dot. tej samej decyzji organu I instancji w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia; – art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 9, 10, 77 § 1 oraz 107 § 1 i 3 k.p.a. przez brak należytej kontroli przez sąd administracyjny działalności organów administracji obu instancji, w sytuacji braku przeprowadzenia przez te organy dostatecznie wnikliwej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co skutkowało wadliwym stwierdzeniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, co z kolei miało istotny wpływ na wydane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie; – art. 133 § 1 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm., dalej: "p.u.s.a.") przez wydanie wyroku, bez rozpatrzenia sprawy, niezgodnie z zasadami wynikającymi z ww. przepisów prawa; – art. 233 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz. 296 ze zm., dalej: "k.p.c.") w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. przez brak wszechstronnego rozważenia całego materiału dowodowego; – art. 133 § 1 p.p.s.a. przez wydanie wyroku z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych a także art. 141 § 4 p.p.s.a. przez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych w zw. z art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.z.p., tj.: – pominięcie okoliczności, że obszar oddziaływania inwestycji rozciąga się na tereny objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dopuszczającym zabudowę na tym obszarze, – pominięcie okoliczności, że nawet strefa do 40 m wokół planowanej inwestycji obejmuje tereny dostępne dla ludności, – przyjęcie, że w strefie do 40 m wokół projektowanej inwestycji występują tereny rolne, działka z budynkiem gospodarczym oraz drogi wewnętrzne, – przyjęcia, że miejsca dostępne dla ludności nie znajdują się w osiach głównych promieniowania wiązek anten sektorowych, – przyjęcie, że obszary obejmujące pola elektromagnetyczne przekraczające poziomy dopuszczalne występować będą w przestrzeni niedostępnej dla ludności, – nieuwzględnienie przy wyznaczaniu obszaru oddziaływania inwestycji kumulacji pola elektromagnetycznego zachodzącej pomiędzy poszczególnymi urządzeniami mogącymi emitować takie promieniowanie, – przyjęcie, że organ II instancji ustosunkował się do twierdzeń zawartych w odwołaniu a także podjął czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny oraz słuszny interes strony, – pominięcie, że ustalenia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydanej w niniejszej sprawie nie zawierają określenia parametrów i wskaźników inwestycji, w szczególności mocy i częstotliwości promieniowania poszczególnych anten, w tym anten radiolinii, odległości poszczególnych instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi czy kierunku usytuowania anten; – art. 151 p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skarg. II. na podstawie art. 173 § 1 i 2 oraz art. 174 pkt 1 p.p.s.a. – naruszenie prawa materialnego, tj.: – art. 71 ust. 2 u.i.ś.o. przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji uznanie, iż inwestor nie był zobowiązany do załączenia do wniosku o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, – art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 5 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 13 oraz art. 72 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 3 u.i.ś.o. przez ich niezastosowanie i pominięcie, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach (i przeprowadzona ewentualnie w jej ramach ocena oddziaływania na środowisko) dotyczy przedsięwzięcia jako całości (całego zamierzenia), wszystkich jego elementów, a nie poszczególnych anten z osobna, – § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia RM przez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, – § 2 ust. 2 oraz § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia RM przez ich niezastosowanie, a w konsekwencji nieuwzględnienie kumulacji pola elektromagnetycznego zachodzącej pomiędzy poszczególnymi urządzeniami mogącymi emitować takie promieniowanie, – art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r. poz. 799 późn. zm., dalej: "p.o.ś.") przez jego niezastosowanie, – art. 6 ust. 2 pkt 2 oraz art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 124 ust. 2 p.o.ś. przez ich niezastosowanie, a w konsekwencji przyjęcie, że okoliczność ograniczenia możliwości zabudowy na sąsiednich nieruchomościach będących własnością skarżących ma charakter abstrakcyjny i potencjalny i pozostaje poza ramami, które pozwalają zakwalifikować dane oddziaływanie, jako oparte na normie prawnej. Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (znak sprawy: KOA/3264/Ar/18) z dnia 22 listopada 2018 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy W. nr 69/2018 z dnia 19 września 2018 r. oraz zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych, ewentualnie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych. W związku z oświadczeniem zawartym w zaskarżonej decyzji, według którego odwołanie A.K. i J.P. zostanie rozpatrzone w odrębnym rozstrzygnięciu, należało dodatkowo wskazać, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (nie podając w powyższym oświadczeniu motywów zajęcia takiego stanowiska), po rozpatrzeniu odwołania A.K. i J.P. decyzją nr KOA/3611/Ar/18 z dnia 17 stycznia 2019 r. umorzyło postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu wskazano, że przyczyną umorzenia postępowania odwoławczego było wniesienie odwołania przez osoby niebędące stronami postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego. Decyzja ta została zaskarżona przez A.K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 27 listopada 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 1045/19, oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego. A.K., posiadająca uprawnienia profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę kasacyjną od tego wyroku, która została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 czerwca 2023 r., sygn. akt II OSK 2531/20 (CBOSA). Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. Mimo wielu postawionych zarzutów, skarga kasacyjna dotyczy dwóch podstawowych grup zagadnień, a mianowicie 1) zagadnień formalnoprawnych, na które składają się kwestie przebiegu postępowania przed organem odwoławczym w kontekście udziału czy też braku udziału skarżącej kasacyjnie w tym postępowaniu oraz rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny skarg na decyzje SKO z 22 listopada 2018 r. i z 17 stycznia 2019 r. w osobnych postępowaniach i 2) zagadnień merytorycznych, na które składają się kwestie trybu oraz rezultatu ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Odnosząc się do pierwszego z wymienionych zagadnień należało uznać za nieuzasadniony zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b - c p.p.s.a. w zw. z art. 33 § 1a p.p.s.a. w zw. z art. 15 oraz art. 145 pkt 4 i art. 28 k.p.a. oraz art. 53 ust. 1 u.p.z.p. Po pierwsze, zgodnie z art. 53 ust. 1 u.p.z.p.: "O wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie." W niniejszej sprawie jest poza sporem, że skarżąca kasacyjnie nie posiadała statusu podmiotów wymienionych w zdaniu drugim cytowanego przepisu. Oznacza to, że o wskazanych w art. 53 ust. 1 u.p.z.p. zd. 1 czynnościach i aktach mogła dowidzieć się z obwieszczenia lub zawiadomienia dokonanego w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. W skardze kasacyjnej nie podniesiono zaś by organy nie wywiązały się z obowiązków wynikających z tego przepisu. Po drugie, organ odwoławczy, pomimo oświadczenia o rozpatrzeniu odwołania skarżącej kasacyjnie "w odrębnym rozstrzygnięciu", zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, był zobowiązany powtórnie merytorycznie rozpoznać sprawę, nie będąc ograniczonym zarzutami postawionymi przez strony i niezależnie od treści tychże zarzutów. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ odwoławczy sprostał temu obowiązkowi. Po trzecie, pominięcie przez Sąd okoliczności rozpatrzenia odwołania skarżącej kasacyjnie "w odrębnym rozstrzygnięciu", należy ocenić krytycznie, jednakże, ze wskazanych wyżej względów powyższe zaniechanie nie kwalifikuje się jako naruszenie przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie można też podzielić stanowiska skarżącej kasacyjnie, że w wyniku wydania zaskarżonego wyroku doszło do naruszenia art. 111 § 1 i 2 p.p.s.a., zgodnie z którym: "§ 1 Sąd zarządza połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli mogły być objęte jedną skargą. § 2 Sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku." Przywołane przepisy wskazują na dwie różne przyczyny połączenia kilku oddzielnych spraw w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia: możliwość objęcia kilku oddzielnych spraw jedną skargą oraz pozostawanie kilku oddzielnych spraw w związku ze sobą. Zarzucenie równoczesnego naruszenia art. 111 § 1 p.p.s.a. i 111 § 2 p.p.s.a. nie jest zrozumiałe. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika, czy naruszenie miało polegać na niepołączeniu spraw w celu ich łącznego rozpoznania, czy też rozpoznania i rozstrzygnięcia, jak również, czy naruszenie to miało polegać na niepołączeniu spraw w celu ich łącznego rozpoznania mimo możliwości objęcia tych spraw jedną skargą, czy też mimo pozostawania ich w związku ze sobą. W świetle powyższego nie bez znaczenia jest również i to, że okoliczność przewidziana w art. 111 § 1 p.p.s.a. obliguje do połączenia spraw w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, natomiast art. 111 § 2 p.p.s.a. pozostawia ocenie sądu dokonanie takiego połączenia. Ponadto, odnosząc się do zarzutu naruszenia zarówno art. 111 § 1 p.p.s.a., jak i art. 111 § 2 p.p.s.a., wypada w tym miejscu wyjaśnić, że przytoczenie podstaw kasacyjnych powinno być precyzyjne, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, nie może domyślać się intencji skarżącej kasacyjnie i we własnym zakresie konkretyzować zarzutów, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować. Z kolei uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do naruszenia jakich przepisów prawa doszło zdaniem skarżącej kasacyjnie. Odnosząc się do grupy zagadnień dotyczących trybu i rezultatu ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, za nieuzasadniony należało uznać, że Sąd I instancji trafnie ocenił postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ odwoławczy. W zaskarżonej decyzji wskazano na kluczowe dla sprawy wyniki analizy architektoniczno-urbanistycznej, z której wynika, że w odniesieniu do projektowanej instalacji L081, L082, L083 oraz U091, U092, U093, zarówno dla minimalnych pochyleń wiązek 0° jak i maksymalnych 10° bark występowania miejsc dostępnych dla ludności w odległości odpowiednio: 20 m i 40 m od środka elektrycznego anten w osi głównej wiązki promieniowania danej anteny, co zwalniało inwestora z obowiązku załączenia do wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Gdy chodzi zaś o podnoszone w skardze kasacyjnej kwestie kumulacji oddziaływań przedsięwzięcia na środowisko, to w tym względzie kluczowego znaczenia nabiera uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 7 listopada 2022 r. (sygn. akt III OPS 1/22, LEX nr 3429156.), podjęta po rozpoznaniu zagadnienia prawnego przedstawionego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2022 r. (sygn. akt III OSK 703/21). W uchwale tej stwierdzono, że: "Przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 71, ze zm.) jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten." Według art. 187 § 2 p.p.s.a., uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, podjęta na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a., jest w danej sprawie wiążąca. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podnosi się, że uchwała taka ma ponadto tzw. ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym: "Jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio." Zatem przepis ten nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu NSA. Skład, który nie podziela wspomnianego stanowiska, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi powiększonemu (por. wyrok NSA z 10.12.2007 r., I FSK 172/07, LEX nr 1014064; wyrok NSA z 29.02.2008 r., I OSK 254/07, LEX nr 453451; postanowienie NSA z 10.01.2013 r., II FSK 824/10, LEX nr 1274250). Naczelny Sąd Administracyjny, nie kwestionując stanowiska wyrażonego w powołanej uchwale, a równocześnie rozpoznając sprawę o podobnym stanie faktycznym i prawnym, jest więc związany treścią przywołanej uchwały. Zatem również i z tego względu nie można było uznać skargi kasacyjnej za uzasadnioną. Wbrew stanowisku wyrażonemu we wniesionym środku odwoławczym, Sąd I instancji przeprowadził właściwą kontrolę legalności zaskarżonej decyzji i prawidłowo zastosował konstrukcję prawną z art. 151 p.p.s.a. oddalenia skargi skoro ta nie naruszała prawa. Przy uwzględnieniu prawidłowości umorzenia postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2023 r., sygn. akt II OSK 2531/20, niniejsza sprawa ustalenia lokalizacji celu publicznego została definitywnie rozstrzygnięta. Zatem brak uzasadnionych podstaw, niezależnie od podniesionych wyżej uchybień niemających istotnego wpływu na wynik postępowania, do zastosowania wobec zaskarżonej decyzji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., skoro nie ujawniono naruszeń prawa uzasadniających uwzględnienie wniesionej skargi na ww. podstawie prawnej. Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a.. Do naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. dochodzi wówczas, gdy sąd wydaje rozstrzygnięcie na podstawie innego materiału niż ten, który jest zawarty w aktach sprawy. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza bowiem jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w aktach sprawy. Przepis ten nie służy natomiast kwestionowaniu oceny przez Sąd materiału dowodowego i ustalonego w sprawie stanu faktycznego, z którą nie zgadza się skarżąca (wyrok NSA z 18.01.2023 r., II OSK 2581/21, LEX nr 3514534). W niniejszej sprawie, Sąd I instancji orzekając na podstawie akt sprawy i w oparciu o materiał tam pomieszczony nie naruszył ww. normy prawa. Z kolei przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się Sąd I instancji, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi i standardy, o których stanowi art. 141 § 4 p.p.s.a. Z motywów wyroku wynika tok rozumowania, pozwalający jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował Sąd I instancji, podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie i tym samym wyrok poddaje się kontroli instancyjnej (por. wyroki NSA z: 25.11.2010 r., I GSK 1215/09, LEX nr 744719; 24.02.2015 r., II OSK 1761/13, LEX nr 1658196; 7.04.2017 r., I GSK 816/15, LEX nr 2287129). Sama zaś okoliczność, że skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z wyrokiem, nie może stanowić skutecznej podstawy naruszenia omawianego przepisu. Powołany w powiązaniu z innymi przepisami zarzut naruszenia przepisów postępowania przepis art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. ma charakter ustrojowy. Określa on jedynie kryterium, według którego sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej. Wydanie wyroku niezgodnie z oczekiwaniem skarżącej kasacyjnie nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Nie ma bowiem żadnych podstaw do przyjęcia, że Sąd pierwszej instancji nie dokonał kontroli działalności administracji publicznej oraz że badanie to przeprowadził w innym aspekcie niż zgodność z przepisami, które w sprawie miały zastosowanie. Niezależnie od tego zauważyć należy, że powołany wyżej art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. wyznacza jedynie ramy sądowej kontroli. Przede wszystkim jednak zauważyć należy, że Sąd I instancji przeprowadził kontrolę legalności zaskarżonej decyzji, a to że wydał wyrok, który został zakwestionowany skargą kasacyjną, nie oznacza naruszenia ww. normy ustrojowej. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie drugim wyroku. Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a., Sąd z urzędu może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Z kolei w myśl art. 156 § 3 p.p.s.a., jeżeli sprawa toczy się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, Sąd ten może z urzędu sprostować wyrok pierwszej instancji. W niniejszej sprawie w zaskarżonym wyroku z dnia 27 listopada 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie błędnie wskazał datę wydania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie znak KOA/3264/Ar/18, jako 22 listopada 2019 r., zamiast prawidłowej daty 22 listopada 2018 r. Błąd w zakresie niewłaściwego wskazania roku wydanej decyzji należało uznać za oczywistą omyłkę, co tym samym oznacza, że zaszły podstawy do sprostowania przedmiotowego wyroku. Z powyższych względów na podstawie art. 156 § 1 i 3 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie pierwszym wyroku.