II OSK 2983/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) sędzia del. WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 29 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 1100/24 w sprawie ze skargi J.T. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 lutego 2024 r., znak: DOR.7110.386.2023.MML w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.

1. Wyrokiem z 13 sierpnia 2024 r., VII SA/Wa 1100/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie w sprawie ze skargi J.T. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (GINB) z 28 lutego 2024 r. znak: DOR.7110.386.2023.MML, w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji – uchylił zaskarżoną decyzję. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: 2.1. Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, GINB powołaną wyżej decyzją na mocy art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2023, poz. 775 ze zm., K.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania J.T. – uchylił decyzję Wojewody Podkarpackiego z 2 października 2023 r. stwierdzającą, że decyzja Starosty Rzeszowskiego z 24 czerwca 2014 r. pozwalająca na budowę A.C. i Ł.C. (inwestorzy) budynku jednorodzinnego z garażem (dz. nr ew. [...] w [...]) narusza prawo oraz odmówił stwierdzenia jej nieważności z uwagi na upływ 5 lat od jej doręczenia. 2.2. W wyroku przywołano, iż organ centralny wskazał m. in., że inwestycja jest zgodna z decyzją z 5 października 2011 r. o warunkach zabudowy dla spornej inwestycji, odnośnie do: nieprzekraczalnej linii zabudowy; komunikacji; wskaźnika powierzchni zabudowy, kondygnacji; dachu dwu- lub wielospadowego o nachyleniu połaci od 30-45°; wysokości do 8 m ±20% (9,6 m) (proj. 8,82 m); wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej 3 - 8 m ±20% (proj. 5,1 m); szerokość elewacji frontowej do 16 m ± 20% (19,2 m) (proj. 19,ho m). Elewacje budynku inwestorów położone są: wschodnia z otworami 7,32 do 8,46 m od granicy z dz. nr ew. 3712/2; północna z otworami 4,13 m (narożnik) od granicy z dz. nr ew. [...] i 5,12 m (narożnik) od granicy z dz. nr ew. 3711/2 m; południowa z otworami 13,15 m od granicy z dz. dr. nr ew. 3713, co odpowiada § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. 2002, Nr 75, poz. 690 ze zm., "rozp. MI 2002" - wg stanu na dzień wydania decyzji o pozwoleniu na budowę). Obiekt jest zgodny z § 13 (przesłanianie), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń) i § 60 ust. 2 (m. in. nasłonecznienie pokoi) ww. rozporządzenia. 2.3. Sąd pierwszej instancji przywołał, iż GINB dalej wskazał, że według Wojewody decyzja rażąco narusza art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane (uPb) w zw. z § 271 ust. 2 rozp. MI 2002 z uwagi na usytuowanie budynku inwestorów w odległości 9,16 m od budynku drewnianego na działce nr ew. [...] należącej do J.T. Zgodnie bowiem z § 271 rozp. MI 2002 odległość ta powinna wynosić 12 m lub planowany obiekt winien mieć ścianę oddzielenia przeciwpożarowego. Jednak, zdaniem GINB, z projektu i innych dokumentów, którymi dysponował organ powiatowy nie wynika, aby budynek na działce nr ew. [...] był drewniany. Okoliczność tę ustalono dopiero na podstawie aktu notarialnego załączonego do wniosku skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego decyzją o pozwoleniu na budowę. W ocenie organu I instancji, projekt budowlany nie spełniał wymagań z § 8 pkt 3 pkt 2 oraz § 11 ust. 2 pkt 13 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. 2012, poz. 462 ze zm., rozp. MTBiGM 2012 - wg stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji). GINB nie podzielił stanowiska, że projekt budowlany nie spełniał ww. wymagań. Stwierdził organ centralny, że projekt zagospodarowania terenu zawiera oznaczenia rzędnych, wymiarów i odległości obiektów i urządzeń oraz ich przeznaczenie, w nawiązaniu do zabudowy sąsiedniej. Z ww. przepisów nie wynika obowiązek określania w projekcie, że budynki na sąsiednich działkach mają ściany lub przekrycie rozprzestrzeniające ogień. Dodał, że projekt budowlany zawiera warunki ochrony przeciwpożarowej, wskazujące, że budynek leży 9,16 m od najbliższego budynku i nie wskazuje, że jest on drewniany. Starosta nie miał więc podstaw do powzięcia wątpliwości co do zgodności projektu z § 271 ust. 2 rozp. MI 2002. Organ zaznaczył, że z akt wprawdzie nie wynika, że budynek od działki nr ew. [...] ma ścianę oddzielenia pożarowego, ale nie można tego wykluczyć. 2.4. W wyroku stwierdzono następnie, że GINB zauważył, iż ustalenie czy ściana projektowanego budynku inwestorów jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego, wymaga oceny projektu architektonicznego, do czego organy architektoniczno- budowlane nie są uprawnione, gdyż zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 uPb, kontroli podlega jedynie zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami prawa, w tym techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany sporządziły osoby uprawnione, a projektanci złożyli oświadczenie o zgodności projektu z przepisami i zasadami wiedzy technicznej. W ocenie organu centralnego źródłowa decyzja Starosty nie narusza zatem rażąco art. 35 ust. 1 pkt 2 uPb w zw. z § 271 ust. 2 rozp. MI 2002. Nie jest też obarczona pozostałymi wadami wymienionymi w art. 156 § 1 K.p.a. GINB podkreślił, że wprawdzie Wojewoda nie stwierdził nieważności decyzji Starosty, tylko jej wydanie z naruszeniem prawa z uwagi na upływ 5 lat od jej doręczenia, to jednak decyzja wydana w oparciu o art. 158 § 2 w zw. z art. 37b ust. 2 uPb w zw. z art. 156 § 2 K.p.a. może być prejudykatem do wystąpienia z żądaniem odszkodowania od organu, który udzielił pozwolenia na budowę. Z tego też względu, skoro nie wystąpiła żadna z wad z art. 156 § 1 K.p.a. to nie obowiązywał zakaz orzekania na niekorzyść strony odwołującej się. 3.1. Dalej w wyroku VII SA/Wa 1100/24 przywołano, że skargę na ww. decyzję złożył J.T. wskazując, że jest ona nie do przyjęcia, a jej uzasadnienie omija przepisy prawa. Sporny budynek usytuowano 9,16 m od budynku drewnianego skarżącego, co rażąco narusza § 271 ust. 2 rozp. MI 2002, zgodnie z którym odległość ta winna wynosić 12 m. Skarżący eksponował, iż Wojewoda jednoznacznie stwierdził, że decyzja Starosty rażąco narusza art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 271 ust. 2 rozp. MI 2002 podkreślając, że stwierdzone uchybienie narusza zasady bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz zagraża życiu i zdrowiu mieszkańców, jak i mieniu, a więc wartościom chronionym prawnie. Następnie skarżący kwestionował stanowisko GINB i stwierdził, że skoro złożono niepełny projekt budowlany, to Starosta miał obowiązek wezwać inwestora do jego uzupełnienia o istotne informację. Zaznaczył, że w odwołaniu kwestionował zastosowanie art. 37b uPb, gdyż winien mieć zastosowanie art. 156 § 2 K.p.a. Następnie wskazał na przewlekłość w rozpatrzeniu odwołania. Wniósł o uchylenie obu decyzji i stwierdzenie nieważności kontrolowanej decyzji, jako obarczonej wadą z art. 156 § 1 pkt 2 i § 2 K.p.a. 3.2. Wyrokując w sprawie VII SA/Wa 1100/24 kolejno wskazano, że w odpowiedzi na skargę organ centralny wniósł o jej oddalenie. 4.1. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie skargę uwzględnił. 4.2. W motywach swego orzeczenia sąd pierwszej instancji stwierdził, że budynek mieszkalny usytuowano 9,16 m od drewnianego budynku skarżącego na działce sąsiedniej nr ew. [...] zamiast wymaganych 12 m. W tej kwestii ocenę skutków powyższego naruszenia, jako rażących – w świetle art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. – mogłoby niweczyć jedynie jednoznaczne ustalenie, że w projekcie budowlanym ścianę projektowanego budynku od strony działki skarżącego przewidziano jako ścianę oddzielenia przeciwpożarowego. Zdaniem tegoż sądu nie odniosły natomiast zamierzonego skutku zarzuty dotyczące przewlekłości w rozpoznaniu odwołania przez organ odwoławczy, skoro niniejsze postępowanie toczyło się wyłącznie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji źródłowej Starosty Rzeszwoskiego. 5.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła A.C. – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając go w całości. 5.2. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuca się : 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024, poz. 935, Ppsa), w ten sposób, że sąd pierwszej instancji uchylił decyzję GINB z 28 lutego "2014" r. (oczywista omyłka w treści skargi kasacyjnej w dacie rocznej, prawidłowo powinno być "2024 r." – uwaga Sądu), znak: DOR.7110.386.2023.MML, błędnie przyjmując, że: - końcowe rozstrzygnięcie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Rzeszowskiego nr 823/4.55/2014 z 24 czerwca 2014 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę wymaga dokonania ustaleń w ograniczonym zakresie, podczas gdy postępowanie w sprawie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym, w ramach którego dokonuje się weryfikacji przesłanek określonych w art. 156 § 1 K.p.a., nie prowadzi się przy tym żadnego postępowania wyjaśniającego, dowodowego, ani nie dokonuje się ustaleń nawet w ograniczonym zakresie; - decyzja GINB z 28 lutego "2014" r. (uwaga j.w.), wymaga wyeliminowania jej z obrotu prawnego z uwagi na to, że jest co najmniej przedwczesna, bowiem organ nie dokonał ustaleń w ograniczonym zakresie; - decyzja GINB z 28 lutego "2014" r. (uwaga j.w.), wymaga wyeliminowania jej z obrotu prawnego z uwagi na to, że zachodzi rażąca i bezsprzeczna niezgodność pomiędzy treścią decyzji Starosty Rzeszowskiego nr 823/4.55/2014 z 24 czerwca 2014 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę a normą prawną, w oparciu o którą decyzja ta została wydana, podczas gdy taka niezgodność nie istnieje; - decyzja GINB z 28 lutego "2014" r. (uwaga j.w.), wymaga wyeliminowania jej z obrotu prawnego z uwagi na to, że organ nie zbadał jej skutków z punktu widzenia wymagań praworządności, podczas gdy badanie skutków wpływu decyzji wydanej w sposób bezsprzecznie niezgodny z normą prawną jest warunkiem badania przesłanki wpływu takiej decyzji na wymagania praworządności; - decyzja GINB z 28 lutego "2014" r. (uwaga j.w.), wymaga wyeliminowania jej z obrotu prawnego z uwagi na to, że zachodzi niezgodność decyzji Starosty Rzeszowskiego nr 823/4.55/2014 z 24 czerwca 2014 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę z przepisami rozp. MI 2002, podczas gdy - gdyby nawet możliwe było aktualnie stwierdzenie takiej niezgodności - nie mogłoby to stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę, z uwagi na to, że nie doszło do rażącego naruszenia prawa; - decyzja GINB z 28 lutego "2014 r." (uwaga j.w.), wymaga wyeliminowania jej z obrotu prawnego z uwagi na to, że Starosta Rzeszowski wydając przedmiotowe pozwolenie na budowę nie zbadał zgodności projektu budowlanego z normami technicznymi, podczas, gdy obowiązek taki nie wynikał z przepisów prawa; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, a to 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 uPb według stanu prawnego w dacie wydania decyzji Starosty Rzeszowskiego nr 823/4.55/2014 z 24 czerwca 2014 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez sąd, że obowiązkiem Starosty Rzeszowskiego było zbadanie zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi, podczas, gdy Starosta Rzeszowski nie był do tego uprawniony. 5.3. Strona skarżąca kasacyjnie wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zasądzenie na jej rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, oświadcza jednocześnie, że zrzeka się rozprawy. 5.4. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, wydając zaskarżony wyrok sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że obowiązkiem Starosty Rzeszowskiego była kontrola projektu budowlanego z punktu widzenia jego zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi. Podnosi, że jeśli nie zachodzi oczywista i bezsprzeczna niezgodność pomiędzy decyzją a nomą prawną, nie można przyjąć, że taka sprzeczność istnieje, a co za tym idzie, nie podlegają badaniu dalsze przesłanki wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6.1. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2024, poz. 935) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów kasacyjnych (art. 193 zd. 2 Ppsa). Wobec skutecznego zrzeczenia się rozprawy, sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym. 6.2. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 Ppsa nie poddaje się kontroli. Strona skarżąca kasacyjnie nie dostrzega, że tak określona podstawa kasacyjna to przykład regulacji rozbudowanej, składającej się z kilku punktów – a), b) i c). W przepisach art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) Ppsa określono formę wyroku uwzględniającego skargę na decyzję administracyjną lub postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym w zależności od stwierdzenia przez sąd administracyjny rodzaju naruszonego prawa przez skarżony organ. W judykaturze zasadnie podkreśla się, że w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12; 5 lipca 2017 r., II GSK 3071/15; 25 maja 2017 r., I OSK 469/16; 29 maja 2018 r., II FSK 1624/16; 10 listopada 2022 r., II FSK 744/20; CBOSA.nsa.gov.pl). Zarzuty kasacyjne nieodpowiadające tym warunkom uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę ich zasadności. Sąd kasacyjny nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych (por. np. wyrok NSA z 16 listopada 2011 r., II FSK 861/10, CBOSA). Naczelny Sąd Administracyjny, jak to uprzednio wskazano, jest związany zarzutami skargi kasacyjnej, przeto wymagane jest od fachowego pełnomocnika sporządzającego skargę kasacyjną precyzyjnie wskazane tych przepisów, którym miałby uchybić sąd pierwszej instancji. Zatem ten zarzut skargi kasacyjnej, wobec związania w tym zakresie przez Naczelny Sąd Administracyjny, nie poddaje się kontroli. 6.3. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia prawa materialnego, a to błędnej wykładni art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 uPb, poprzez przyjęcie, że obowiązkiem Starosty Rzeszowskiego wydającego pozwolenie na budowę było zbadanie zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi, gdy Starosta miał nie być do tego zobowiązany. Sąd pierwszej instancji w motywach swego wyroku, uchylając zaskarżoną decyzję, zajął stanowisko, wedle którego projekt budowlany powinien zawierać informacje dotyczące potencjalnych oddziaływań planowanego obiektu budowlanego na otoczenie, a więc również na obiekty znajdujące się na działkach sąsiednich, a obowiązkiem organu w postępowaniu zwyczajnym było dokonanie sprawdzeń w tym zakresie, stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1,2 i 3 uPb (s. 6 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). W konsekwencji – w ocenie sądu a quo – Starosta Rzeszowski winien ocenić zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, które – co sąd pierwszej instancji podkreślił – określają konkretne wymogi co do oddziaływania planowanego obiektu budowlanego na otoczenie, w tym rodzaj i zasięg nie tylko potencjalnych uciążliwości, ale również i zagrożeń m. in. dla zdrowia i życia ludzi oraz mienia. Dalej sąd pierwszej instancji uwypuklił, że projekt zagospodarowania działki lub terenu winien spełniać wymogi z "art." 271 ust. 1 i 2 rozp. MI 2002 (oczywista omyłka, powinno być "§" 271 ust. 1 i 2 – uwaga Sądu), a to w aspekcie usytuowania planowanego budynku inwestorów od zabudowy drewnianej na sąsiedniej działce. Wszystkie te wywody sądu pierwszej instancji nie naruszają przepisów prawa. Stosownie do art. 35 ust. 1 uPb, w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania przez Starostę Rzeszowskiego decyzji o pozwoleniu na budowę, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6. W judykaturze nie budzi wątpliwości, że zgodnie z przyjętym rozwiązaniem zawartym w art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 uPb, organ architektoniczno-budowlany nie jest uprawniony do sprawdzenia zgodności z przepisami projektu architektoniczno-budowlanego, a wyłącznie do przeprowadzenia takiej kontroli w odniesieniu do projektu zagospodarowania działki lub terenu (por. wyrok NSA z 18 lipca 2023 r., II OSK 2672/20, LEX nr 3611492). Projekt budowlany powinien zawierać szereg informacji dotyczących potencjalnych uciążliwości projektowanego obiektu budowlanego dla otoczenia, a obowiązkiem organu jest dokonanie oceny w tym zakresie, stosownie do kompetencji wyznaczonych w art. 35 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 uPb (por. wyrok NSA z 13 lutego 2020 r., II OSK 859/18, LEX nr 3015170). W takim i tylko takim zakresie sąd pierwszej instancji trafnie uwypuklił kwestię badania przez właściwy organ architektoniczno-budowlany zgodności projektu budowlanego, tj. w aspekcie projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami techniczno-budowlanymi. Nie może budzić zaś wątpliwości – w świetle obowiązującego w dacie wydania spornego pozwolenia na budowę przez Starostę Rzeszowskiego – rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2002 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. 2012, poz. 462), że projekt budowlany obejmował projekt zagospodarowania działki lub terenu (por. § 6 ust. 2 pkt 1, § 7 ust. 1, § 8 ust. 1 cyt. rozporządzenia). Na wymogi, którym powinien odpowiadać projekt budowlany w części dotyczący projektu zagospodarowania działki lub terenu, które wynikają z cyt. rozporządzenia, powoływał się słusznie sąd pierwszej instancji w motywach swego wyroku (por. s. 5 uzasadnienia wyroku VII SA/Wa 1100/24). Z powyższych względów nie jest trafny zarzut naruszenia prawa materialnego, sformułowany w skardze kasacyjnej. 7. Skoro skarga kasacyjna nie posiadała usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu w myśl art. 184 Ppsa.