II OSK 2646/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Siegień (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła sędzia NSA Mirosław Gdesz Protokolant: starszy asystent sędziego Anna Górska po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. L. i G. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 sierpnia 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 686/22 w sprawie ze skargi A.L. i G. L. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 lutego 2021 r. znak WOB.7722.168.2020.MOPIE w przedmiocie nakazu wstrzymania robót budowlanych oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 686/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę A. L. i G. L. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 12 lutego 2021 r. w przedmiocie nakazu wstrzymania robót budowlanych. Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta N. (zwanego dalej PINB) z dnia 21 sierpnia 2020 r. nakazano G. L. i A. L. wstrzymanie robót budowlanych związanych z utwardzeniem części działki nr [...] w obrębie [...], w wyniku których powstały miejsca postojowe dla samochodów ciężarowych, realizowane bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz zobowiązano adresatów do zabezpieczenia budowy przed dostępem osób trzecich oraz dostarczenia do organu pierwszej instancji w terminie do dnia 31 grudnia 2020 r. dokumentacji wskazanej w sentencji postanowienia. W wyniku przeprowadzonej kontroli organ pierwszej instancji ustalił, że utwardzona powierzchnia działki, na której powstały miejsca postojowe dla samochodów ciężarowych wynosi około 8 arów. Tymczasem decyzja z dnia 17 listopada 1997 r. zatwierdzająca plan realizacyjny zagospodarowania terenu stacji paliw przewidywała parking o pow. 1,375 ara. Powołując się na art. 29 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. 2021 r., poz. 2351 ze zm., zwanej dalej Pr. bud.) organ pierwszej instancji stwierdził, że roboty budowlane polegające na utwardzeniu terenu, w wyniku których powstały miejsca postojowe dla samochodów ciężarowych wymagały uzyskania pozwolenia na budowę, a w związku z tym, że takie pozwolenie nie zostało wydane, wykonane roboty budowlane podlegają regulacji określonej w art. 48 Pr. bud. Postanowieniem Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 12 lutego 20201 r. uchylono powyższe postanowienie, a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że ustawa - Prawo budowlane przewiduje 3 tryby likwidacji skutków samowoli budowlanej, a PINB przedwcześnie zastosował normę wynikającą z art. 48. Organ pierwszej instancji rozważył jedynie kwalifikację prawną opartą na treści powyższego przepisu, a w ogóle nie rozważył innej możliwości kwalifikacji prawnej sprawy, a mianowicie nie rozstrzygnął, czy objęte przedmiotem postępowania utwardzenie terenu nie świadczy o przekroczeniu zakresu wydanej wcześniej decyzji pozwolenia na budowę stacji paliw z usługami towarzyszącymi na dz. nr [...] i [..]. Co więcej, o odniesieniu do powołanych decyzji dotyczących pozwolenia na użytkowanie organ pierwszej instancji nie zbadał kwestii, czy obejmowały one przedmiotowe utwardzenie terenu stanowiące parking, a jeżeli tak, to w jakim zakresie. Powyższe ma istotny wpływ na właściwą kwalifikację przedmiotu postępowania, a PINB nie przeprowadził postępowania dowodowego w zakresie wydanych decyzji administracyjnych, jak również odmówił postanowieniem z dnia 28 lipca 2020 r. przeprowadzenia dowodu z przedłożonego przez stronę skarżącą dziennika budowy. Co więcej, organ pierwszej instancji nie uzasadnił dokonanej zmiany w ustaleniach faktycznych, polegającej na zmianie numeru działki, na której zlokalizowane jest omawiane utwardzenie terenu – w odniesieniu do postanowienia wszczynającego postępowanie. Powyższa zmiana ustaleń faktycznych nie znalazła właściwego potwierdzenia w zgromadzonych aktach administracyjnych. Organ w tym zakresie jedynie dołączył wypis z rejestru gruntów, niemniej brak jest szczegółowej informacji odnośnie scalenia działek. W dalszej kolejności zarzucono, że organ pierwszej instancji nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego, tj. nie sporządził na mapie ewidencyjnej szkicu sytuacyjnego, na którym precyzyjnie określono by przedmiot postępowania, jego wymiary, jak również jego lokalizację. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że rolą organu było zatem zbadanie, czy utworzenie placu o większej powierzchni należy potraktować jako wykonanie robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia, czy też z przekroczeniem zakresu tej decyzji. Rację miał organ odwoławczy wskazując, że dokonanie powyższych ustaleń faktycznych powinno stanowić punkt wyjścia do ewentualnego wszczęcia adekwatnego trybu legalizacyjnego. Tymczasem organ pierwszej instancji nie tylko, że zaniechał powyższych rozważań, to uniemożliwił skarżącym przeprowadzenie dowodów, które mogły się przyczynić do rozstrzygnięcia tego zagadnienia. Sąd pierwszej instancji zauważył, że zażalenie może być wnoszone tylko na postanowienia enumeratywnie wyliczone w k.p.a. Przepisy k.p.a. nie przewidziały możliwości wniesienia zażalenia zarówno na postanowienie o wszczęciu postępowania, jak i postanowienia odmawiające przeprowadzenia dowodów. Powyższe rozumienie znalazło odzwierciedlenie w ugruntowanym orzecznictwie. Takie rozwiązanie nie oznacza jednak, że niezaskarżalne postanowienia nie podlegają nigdy merytorycznej weryfikacji. Zgodnie z art. 142 k.p.a. "postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji". Powyższy przepis potwierdza z jednej strony wynikające z art. 141 § 1 k.p.a. ograniczenie prawa do złożenia zażalenia wyłącznie do enumeratywnie wskazanych postanowień, a z drugiej strony gwarantuje prawo do ich podważenia, jednakże w odroczonym terminie – w ramach rozpatrzenia odwołania od decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Jeżeli zatem skarżący nie będą zadowoleni z treści decyzji, która zakończy przedmiotowe postępowanie, to w ramach złożonego odwołania będą uprawnieni do zakwestionowania poprawności postanowień, które zostały wydane w trakcie postępowania, a na które nie przysługiwało zażalenie. Tym samym skarżący nie mogą skutecznie skarżyć tych postanowień w ramach zażalenia na inne postanowienie, w tym przypadku na postanowienie wstrzymujące roboty budowlane, a ich oczekiwanie, że wraz z postanowieniem wstrzymującym roboty budowlane zostaną uchylone również inne postanowienia wpadkowe, na które nie przysługuje zażalenie – jest bezpodstawne. Skargę kasacyjną od tego wyroku wnieśli G. L. oraz A. L., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu: I. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej: p.p.s.a. przez wydanie zaskarżonego wyroku z pominięciem dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy; 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez sporządzenie lakonicznego, ogólnego uzasadnienia wyroku, brak stosownych ocen prawnych, a nadto zaniechanie wykazania przyczyn (zupełny brak ustosunkowania się przez Sąd do przedmiotowego zarzutu), dla których wyartykułowany przez skarżących w uzasadnieniu skargi zarzut naruszenia art. 124 § 1 k.p.a. nie okazał się być zasadny w świetle treści i zakresu rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 12 lutego 2021 r., które niewątpliwie nie zawierało rozstrzygnięcia w przedmiocie zaskarżenia w oparciu o art. 142 w zw. z art. 144 k.p.a., następujących postanowień: - postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta N. z dnia 18 czerwca 2020 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego, - postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta N. z dnia 28 lipca 2020 r. w przedmiocie odmowy przeprowadzenia wszystkich wnioskowanych przez stronę skarżącą dowodów, - postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta N. z dnia 21 sierpnia 2020 r. w przedmiocie odmowy zmiany postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta N. z dnia 28 lipca 2020 r. w przedmiocie odmowy przeprowadzenia wszystkich wnioskowanych przez stronę skarżącą dowodów; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji, pomimo istnienia naruszenia przez organ norm prawa materialnego (art. 124 § 1 k.p.a.), co miało bezpośredni wpływ na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia wedle argumentacji wyartykułowanej w uzasadnieniu skargi. II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) naruszenie art. 124 § 1 k.p.a. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że brak objęcia zaskarżonym postanowieniem rozstrzygnięcia w przedmiocie zaskarżonych jednocześnie z wniesieniem zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta N. z dnia 21 sierpnia 2020 r. w oparciu o art. 142 w zw. z art. 144 k.p.a. następujących postanowień: - postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta N. z dnia 18 czerwca 2020 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego, - postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta N. z dnia 28 lipca 2020 r. w przedmiocie odmowy przeprowadzenia wszystkich wnioskowanych przez stronę skarżącą dowodów, - postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta N. z dnia 21 sierpnia 2020 r. w przedmiocie odmowy zmiany postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta N. z dnia 28 lipca 2020 r. w przedmiocie odmowy przeprowadzenia wszystkich wnioskowanych przez stronę skarżącą dowodów, nie stanowi naruszenia przedmiotowej normy prawa materialnego, który to wniosek można domniemywać jedynie z treści sentencji zapadłego w sprawie wyroku oddalającego w całości skargę administracyjną skarżących, bowiem w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia nie sposób się doszukać jakiegokolwiek ustosunkowania się przez Sąd pierwszej instancji do tego rodzaju zarzutu, a w konsekwencji jednoczesne rozstrzygnięcie przez organ o odmowie uzupełnienia zaskarżonego postanowienia i stwierdzeniu niedopuszczalności wniesionych, a wskazanych wyżej zażaleń na postanowienia wpadkowe, nie świadczy o wewnętrznej sprzeczności zaskarżonego aktu administracyjnego; 2) naruszenie art. 142 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 141 § 4 k.p.a. poprzez nieprawidłową wykładnię przejawiającą się w nieuzasadnionym przyjęciu, że stronie nie przysługuje uprawnienie do wniesienia zażalenia na niezaskarżalne postanowienia wydane przez organ w toku postępowania administracyjnego, jednocześnie z zaskarżeniem postanowienia kończącego sprawę co do istoty, od którego przysługuje zażalenie. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm prawem przewidzianych oraz przeprowadzenie rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu natomiast bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W związku z zarzutami sformułowanymi w skardze kasacyjnej, istotą sporu w tej sprawie pozostaje, czy zakresem rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia uchylającego postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych, powinny być objęte postanowienia wpadkowe wyliczone w skardze kasacyjnej, tj. postanowienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie, postanowienie w przedmiocie odmowy przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę skarżącą oraz postanowienie o odmowie zmiany drugiego z wymienionych powyżej postanowień. Skarga kasacyjna nie zawiera zarzutów dotyczących prawidłowości (podstaw) uchylenia postanowienia w sprawie wstrzymania robót budowlanych i z tej przyczyny Naczelny Sąd Administracyjny nie dokonywał w tym zakresie kontroli zaskarżonego orzeczenia Sądu pierwszej instancji. Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy k.p.a. tak stanowi. Nie istnieje zatem domniemanie zaskarżalności zażaleniem wszystkich postanowień wydanych w sprawach. Zażalenie jest samodzielnym środkiem zaskarżenia, który przysługuje tylko na postanowienia, których zaskarżalność przewidują expressis verbis przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego bądź przepisy prawa materialnego, na podstawie których postanowienie zostało wydane. Co do zasady pozostałe, niezaskarżalne zażaleniem, postanowienia mogą być przez stronę kwestionowane dopiero w odwołaniu od decyzji, o czym stanowi art. 142 k.p.a. Rację ma Sąd pierwszej instancji argumentując, że postanowienie dowodowe należy do kategorii postanowień, które nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia, podobnie jak i postanowienie o wszczęciu postępowania administracyjnego, i z tej przyczyny, skoro przepisy prawa wyłączają możliwość ich zaskarżenia w toku instancji, organ odwoławczy nie może ich skuteczne uchylić. Słusznie też Sąd pierwszej instancji podnosi, że takie rozwiązanie nie oznacza jednak, że ww. niezaskarżalne postanowienia nie podlegają żadnej merytorycznej weryfikacji. W kontekście zarzutów skargi kasacyjnej wyraźnie odróżnić należy dwie odrębne kwestie, jakimi są możliwość zakwestionowania postanowień niezaskarżalnych zażaleniem w sposób przewidziany prawem oraz dopuszczalność ich uchylenia przez organ odwoławczy. Nie podważając stanowiska wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu oraz wyroku Sądu pierwszej instancji, że prawo zakwestionowania postanowień wpadkowych służy stronie łącznie z prawem odwołania od decyzji kończącej postępowanie, o czym przesądza treść art. 142 k.p.a., zauważyć należy, że w obecnym stanie prawnym w postępowaniu legalizacyjnym prawo do zakwestionowania postanowień wpadkowych istnieje już na wcześniejszym etapie postępowania, jeszcze przed wydaniem decyzji kończącej postępowanie, przy czym możliwość ta nie determinuje dopuszczalności ich uchylenia przez organ odwoławczy. Ponieważ Prawo budowlane zawiera rozbudowaną regulację procesową, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego znajdują zastosowanie w postępowaniach jurysdykcyjnych prowadzonych przez organy nadzoru budowlanego na zasadzie norm legi generali (M. Rydzewska, Postępowania administracyjne przed organami nadzoru budowlanego, Warszawa 2022, s. 13). Postanowienie może być zaskarżone także wtedy, gdy możliwość taka została wskazana w przepisach prawa materialnego. Takim przepisem prawa materialnego jest m.in. art. 48 ust. 4 Pr. bud., zgodnie z którym na postanowienie o wstrzymaniu budowy przysługuje zażalenie. Skoro przepis ten zawiera normę, która uprawnia adresata postanowienia wydanego na jego podstawie do wniesienia zażalenia, stwarza zatem możliwość ewentualnego kwestionowania treści postanowień wpadkowych już w zażaleniu na postanowienie o wstrzymaniu budowy, a nie dopiero wówczas, gdy sprawa robót budowlanych, których dotyczy przepis art. 48 ust. 2 Pr. bud., zostanie rozstrzygnięta decyzją administracyjną. Oznacza to, że zarzuty przeciwko postanowieniom wyliczonym w skardze kasacyjnej, na które nie służy zażalenie, można było podnieść już w zażaleniu na postanowienie o wstrzymaniu budowy, tak jak strona skarżąca uczyniła w tej sprawie. Dopuszczalność merytorycznej weryfikacji postanowień wpadkowych w postanowieniu wydanym po rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie o wstrzymaniu budowy nie oznacza jednak, że postanowienie organu drugiej instancji powinno zawierać w zakresie sentencji rozstrzygnięcie w przedmiocie postanowień wpadkowych, jak tego dowodzi skarga kasacyjna, i nie jest zasadne stanowisko, że postanowienia te mogą zostać uchylone w wyniku uwzględnienia zażalenia na postanowienie o wstrzymaniu budowy. Skoro postanowienia te nie są zaskarżalne zażaleniem, nie istnieje prawna możliwość ich skutecznego uchylenia przez organ drugiej instancji. Ani Kodeks postępowania administracyjnego, ani Prawo budowlane nie dają podstaw do uchylenia postanowień, na które nie przysługuje zażalenie, postanowieniem wydanym po rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie o wstrzymaniu budowy. Pomimo występowania w treści art. 142 k.p.a. słowa "zaskarżenie", stwarza on jedynie uprawnienie do wniesienia określonego rodzaju zarzutów procesowych (niesamoistnych) w odwołaniu od decyzji (por. G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Lex 2010), a w przypadku, o którym mowa w art. 48 ust. 2 Pr. bud., także w zażaleniu na postanowienie o wstrzymaniu budowy. Nie mają zatem racji skarżący kasacyjnie argumentując, że zaskarżone postanowienie powinno zawierać w zakresie sentencji rozstrzygnięcia "wyrzeczenia" co do rozpoznania postanowień wpadkowych zaskarżonych jednocześnie z postanowieniem o wstrzymaniu budowy. Z tych przyczyn bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. sprowadzający się do zarzutu nieuwzględnienia przez Sąd pierwszej instancji braku w zaskarżonym postanowieniu rozstrzygnięcia odnoszącego się do postanowień wpadkowych. Brak możliwości uchylenia postanowień wpadkowych nie oznacza jednak w istocie naruszenia interesu strony, gdyż skutki postanowień o odmowie przeprowadzenia dowodów upadają w związku z uchyleniem postanowienia o wstrzymaniu budowy. Wraz z wydaniem postanowienia kasacyjnego, zachodzić będzie potrzeba ponownego rozpoznania sprawy zasadności wstrzymania robót budowlanych, a w tym powtórnej oceny i kwalifikacji stanu faktycznego sprawy, w szczególności w zakresie kwalifikacji przedmiotu postępowania, w związku z czym strona skarżąca nie będzie ograniczona w możliwości powtórnego składania wniosków dowodowych. Jakkolwiek w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ drugiej instancji zawarł ogólne stwierdzenie, że strona może zaskarżyć postanowienia wpadkowe wyłącznie w odwołaniu od decyzji, a nie łącznie z wniesionym zażaleniem na postanowienie PINB z 21 sierpnia 2020 r., ustosunkował się jednak do zarzutów dotyczących kwestionowanych postanowień. Istotne pozostaje, że podstawą uchylenia postanowienia w sprawie wstrzymania robót budowlanych były de facto okoliczności dotyczące oceny prawidłowości postanowień dowodowych wydanych w sprawie. Świadczy o tym argumentacja zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, w którym organ drugiej instancji wskazał, że PINB nie przeprowadził postępowania dowodowego w zakresie wydanego pozwolenia na budowę stacji paliw z usługami towarzyszącymi, jak również odmówił postanowieniem z dnia 28 lipca 2020 r. przeprowadzenia dowodu z przedłożonego przez stronę skarżącą dziennika budowy. Organ drugiej instancji zauważył, że organ pierwszej instancji nie dostrzegł, a przez to w ogóle nie rozważył, innej możliwości kwalifikacji prawnej sprawy niż wynikająca z art. 48 Pr. bud., a mianowicie czy objęte przedmiotem postępowania utwardzanie terenu nie świadczy o przekroczeniu zakresu decyzji o pozwoleniu na budowę stacji paliw z usługami towarzyszącymi. Co więcej, organ odwoławczy odnotował, że w odniesieniu do decyzji o pozwoleniu na użytkowanie organ pierwszej instancji nie zbadał kwestii, czy wydane pozwolenia na użytkowanie obejmowały przedmiotowe utwardzenie terenu stanowiące parking, a jeżeli tak, to w jakim zakresie. Podstawą uchylenia postanowienia o wstrzymaniu budowy była zatem niewystarczająca kwalifikacja przedmiotu postępowania, co wiązało się z nienależycie przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym i dowodowym. Skarżący w zażaleniu wykazali zatem, że wada postanowień dowodowych miała istotny wpływ na zawarte w postanowieniu o wstrzymaniu budowy rozstrzygnięcie sprawy. Organ drugiej instancji odniósł się także do postanowienia o wszczęciu postępowania, porównując wskazany w nim przedmiot postępowania do przedmiotu postępowania określonego w kolejnych wydanych rozstrzygnięciach w sprawie. Mimo braku prawnej możliwości uchylenia w postanowieniu kasacyjnym postanowień wpadkowych kwestionowanych przez stronę skarżącą, postanowienie kasacyjne znosi skutki prawne postanowień dowodowych, a po powrocie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, organ ten będzie zobowiązany do ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i dowodowego z udziałem strony skarżącej, w tym w szczególności w zakresie kwalifikacji przedmiotu postępowania. Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. z tej przyczyny, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera argumentację sprowadzającą się do przedstawienia przyczyn, dla których nie jest dopuszczalne uchylenie postanowień wpadkowych przez organ odwoławczy, a zatem Sąd pierwszej instancji odniósł się do zarzutu strony skarżącej, że zaskarżone postanowienie nie zawiera rozstrzygnięcia w przedmiocie postanowień wpadkowych i wykazał, że stanowisko to nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Skoro brak podstaw prawnych by wywodzić, że sentencja zaskarżonego postanowienia powinna zawierać rozstrzygnięcie co do postanowień wpadkowych, na które zażalenie nie przysługuje, nie jest zasadna argumentacja skargi kasacyjnej, jakoby pomiędzy odmową uzupełnienia zaskarżonego postanowienia o orzeczenie co do ww. postanowień, a postanowieniami stwierdzającymi niedopuszczalność zażaleń na postanowienia wpadkowe zachodziła wewnętrzna sprzeczność. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.