II OSK 2623/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Bąkowski (sprawozdawca) Sędzia del. WSA Anna Szymańska Protokolant starszy asystent sędziego Julia Słomińska po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Stowarzyszenia P. w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 10 sierpnia 2023 r. sygn. akt II SA/Op 239/22 w sprawie ze skargi K. Spółka z o.o. w O. i skargi Stowarzyszenia P. w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 kwietnia 2022 r. nr SKO.40.2391.2021.li w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SA/Op 239/22, oddalił skargi K. sp. z o.o. z siedzibą w O. oraz Stowarzyszenia P. w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z 29 kwietnia 2022 r., nr SKO.40.2391.2021.li w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Opola z 16 lipca 2021 r., nr UAB.6733.14.2021.AD o ustaleniu na rzecz P. sp. z o.o. z siedzibą w W. lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...] wraz z kablową linią zasilającą oraz kanalizacją kablową przy ul. K. [...], na terenie części działki nr [...], karta mapy [...], obręb [...] w O. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosło Stowarzyszenie P. w R., reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w całości. Wyrokowi zarzucono naruszenie: 1. art. 2, 7, 45 ust. 1, 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm., dalej: "Konstytucja RP") w zw. z art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") przez uniemożliwienie skarżącemu złożenia skargi konstytucyjnej w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej z uwagi na brak konkretnej jednostek redakcyjnych przepisów dotyczących ochrony zdrowia oraz życia; 2. art. 2, 7, 45 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nieustosunkowanie się do zarzutów skargi, lecz dokonanie analizy, której ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewiduje; 3. art. 141 § 4 oraz 3 § 1 p.p.s.a. przez nieusprawiedliwione i sprzeczne z zasadami logiki stanowisko zawarte w wyroku, z którego wynika, iż wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie wymaga od organów dokonania jakiejkolwiek analizy w zakresie warunków i ochrony ładu przestrzennego, wpływu na środowisko, dóbr kultury współczesnej w rozumieniu pojęć ustawowych wskazanych w ustawie; 4. art. 141 § 4 oraz 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 9, 77 § 1, 107 § 1, 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") w powiązaniu z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. przez niedokonanie pełnej oceny decyzji po kątem zgodności z przepisami prawa procesowego oraz materialnego tym bardziej, że nie wiadomo, w jaki określono obszar oddziaływania inwestycji oraz jej wypływ na środowisko w rozumieniu ustawy; 5. art. 58 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 oraz 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r. poz. 741 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p.") w powiązaniu z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przez niedokonanie analizy w zakresie przewidzianym ustawę z uwagi na nieokreślenie czy inwestycja naruszy chroniony prawem interes publiczny oraz osób trzecich tym bardziej, że obniżenie wartości nieruchomości sąsiedniej lub wręcz uniemożliwienie korzystania z niej naraża organ konsekwencje prawne, o których mowa w przepisach; 6. art. 54 pkt 2 lit. a w zw. z art. 2 pkt 1 u.p.z.p. w powiązaniu z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przez nieprzeprowadzenie analizy ładu przestrzennego, przez który należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. W niniejszej sprawie organ nie udowodnił, że inwestycja nie zaburzy ładu przestrzennego, o którym mowa w ustawie; 7. art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c w powiązaniu z art. 54 pkt 2 lit. b w zw. z art. 2 pkt 3 u.p.z.p. w powiązaniu z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przez niepodanie we wniosku danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko w rozumieniu wskazanym w art. 2 pkt 3 ww. ustawy w zw. z art. 3 pkt 39 ustawy prawo ochrony środowiska. W istocie nie wiadomo, jakie elementy środowiska organ analizował tym bardziej, że z treści decyzji to nie wynika; 8. art. 54 pkt 2 lit. b w zw. z art. 2 pkt 10 u.p.z.p. w powiązaniu z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przez niewykazanie, iż w oddziaływaniu obiektu nie znajdą się dobra kultury współczesnej; 9. art. 4 ust. 1 w zw. z art. 2, 7, 87 ust 1 Konstytucji RP w zw. z § 1 pkt 1 lit. b, § 1 pkt 2 lit. b, § 3, § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2022 r. poz. 1071) w zw. z art. 60 w powiązaniu z art. 63 ust 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r. poz. 247 z poźn. zm., dalej: "u.i.ś") przez pominięcie, iż przepisy rozporządzenia, o którym mowa powyżej nie odnosiły się w istocie do środowiska oraz nie uwzględniały ustawowych wymogów, o których mowa w ustawie; 10. art. 38, 39, 74 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r. poz. 2448, dalej: "rozporządzenie MZ") w powiązaniu z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przez przyjęcie, iż ww. akt prawny sporządzony bez udziału lekarzy, naukowców znosi ochronę zdrowia i życia i to w sytuacji, w której Ministerstwo Zdrowia przyznaje, iż nie badało wpływu pola elektromagnetycznego o wartościach podanych w rozporządzeniu na środowisko, lecz dostosowało przepisy do zaleceń EU z roku 1999; 11. art. 52 ust. 2 pkt 2 lit c w zw. z art. 54 ust 1 u.p.z.p. w powiązaniu z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przez niewskazanie w decyzji konkretnych mocy EIRP radioliniowych oraz nieokreślenie przedmiotu sporu, jako całości użytkowanej stanowiącej telekomunikacyjny obiekt budowlany; 12. art. 107 § 1 pkt 4, 5, 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 52 ust 2 pkt 1 u.p.z.p. w powiązaniu z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przez niewskazanie przepisów prawa materialnego oraz sporządzenie do nich uzasadnienia, z których wynikałoby jak ustalono obszar oddziaływania inwestycji z określeniem terenu, na który ma oddziaływać (lokalnie czy też ponadlokalnie); 13. art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p. w powiązaniu z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., ponieważ z decyzji nie wynika, ochrona interesu osób trzecich w odniesieniu do konkretnego przepisu prawa materialnego. Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżących od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych. Pismem z dnia 9 kwietnia 2026 r. Stowarzyszenie O. wniosło o dopuszczenie do udziału w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w niniejszej sprawie oraz o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. W uzasadnieniu wniosku zakwestionowano trafność zaskarżonego wyroku oraz decyzji organów obu instancji. Naczelny Sąd Administracyjny dopuścił wnioskujące Stowarzyszenie do udziału w niniejszym postępowaniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. Stosownie do art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej formułowanej przez stronę skarżącą, organy administracji publicznej oraz Sąd I instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny został przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W pierwszej kolejności należy podnieść, że zarzuty skargi kasacyjnej są obciążone wadami konstrukcyjnymi. Wbrew przytoczonym wyżej przepisom art. 174 p.p.s.a., w zarzutach nr 2, 3 i 9 zabrakło wskazania, czy podniesione zarzuty dotyczą naruszenia prawa materialnego, czy też przepisów postępowania. Ponadto, przy zarzutach naruszenia prawa materialnego (to jest przy zarzutach, w których skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie, wymienione w nich przepisy powiązało z art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) należało wskazać, czy zarzucane naruszenie – zdaniem skarżącego kasacyjnie Stowarzyszenia – nastąpiło przez błędną wykładnię, czy też przez niewłaściwe zastosowanie tego prawa. W przypadku zarzutów naruszenia przepisów postępowania należało natomiast wyjaśnić, dlaczego – według skarżącego kasacyjnie Stowarzyszenia – naruszenie ich przez Sąd I instancji mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i w czym ów wynik się przejawiał. Sposób przedstawienia zarzutów skargi kasacyjnej opartych na podstawie art. 174 p.p.s.a., nie spełnia zatem ustawowego wymogu w tym zakresie, a trzeba pamiętać, że przedstawienie podstaw kasacyjnych, w świetle art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., jest obligatoryjne, zaś same podstawy powinny być jednoznacznie sprecyzowane. Wprawdzie w praktyce orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego nie dochodzi do automatycznego dyskwalifikowania skarg kasacyjnych w sytuacji, gdy zarzuty kasacyjne nie wypełniają wszystkich wymogów konstrukcyjnych określonych w art. 176 w zw. z art. 174 p.p.s.a., to jednak Naczelny Sąd Administracyjny nie jest umocowany do ich konkretyzowania, czy też korygowania. To bowiem wnoszący skargę kasacyjną określa granice kontroli orzeczenia Sądu I instancji. Do autora skargi kasacyjnej należy zatem wskazanie, konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania oraz w jaki sposób – w jego ocenie – doszło do ich naruszenia. Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związanym granicami skargi nie może domyślać się intencji skarżących kasacyjnie i formułować za nich zarzutów pod adresem skarżonego wyroku (por. wyrok NSA z 17.05.2021 r., II OSK 3828/18, LEX nr 3192269). Poza tym uzasadnienie skargi kasacyjnej sprowadza się w swej istocie do tego, że w zaskarżonym wyroku – zdaniem skarżącego kasacyjnie Stowarzyszenia – "nie wskazano jakichkolwiek przepisów odrębnych, jak również nie dokonano analizy pod kątem ochrony ładu przestrzennego, środowiska", co nie umożliwiło złożenie precyzyjnej skargi kasacyjnej, a w dalszej kolejności skargi do Trybunału Konstytucyjnego (s. 3). Mając to na uwadze należy wskazać, że uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno zawierać rozwinięcie zarzutów przez wyjaśnienie, w czym strona skarżąca upatruje naruszenia przez Sąd I instancji w każdym z wskazanych w zarzucie przepisów. Uzasadnienie to powinno szczegółowo określać, do jakiego naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało. Obowiązek ten, któremu skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie nie sprostało, został określony w art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i jest pochodną związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej (por. wyroki NSA z 17.05.2021 r., II OSK 3828/18, LEX nr 3192269; 15.03.2023 r., II OSK 991/20, LEX nr 3550102; 17.01.2024 r., I FSK 2284/19, LEX nr 3720673 oraz z 11.07.2024 r., II FSK 359/24, LEX nr 3743170). Niezależenie od podniesionych zastrzeżeń, odnosząc się do pierwszego z podniesionych zarzutów, a mianowicie naruszenia art. 2, 7, 45 ust. 1, 79 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przez uniemożliwienie skarżącemu złożenia skargi konstytucyjnej w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej z uwagi na brak konkretnej jednostek redakcyjnych przepisów dotyczących ochrony zdrowia oraz życia, to opierając się na brzmieniu zarzutu i lakonicznym jego uzasadnieniu wypada zaznaczyć, że wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie Stowarzyszenia, zarówno organ w zaskarżonej decyzji, jak i Sąd I instancji, powoływali przepisy adekwatne do przedmiotu niniejszej sprawy, dotyczące podstawy i zasad ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego (kolejno: art. 2 pkt 5, art. 50 ust. 1, 1a i 2, art. 52 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 53 ust. 1 i ust. 3 oraz ust. 4 pkt 9, art. 54 pkt 1, pkt 2 lit. b) i d), art. 54 pkt 3, art. 56 u.p.z.p.) i z tej normatywnej perspektywy zgodnie uznano prawidłowość decyzji Prezydenta. Również w odniesieniu przepisów odrębnych, które w zakresie, jakim można odczytać z zarzutów i uzasadnienia skargi kasacyjnej stanowią oś sporu w niniejszej sprawie, Kolegium i Sąd dokonali w ramach swojej kognicji kontroli ustaleń lokalizacji inwestycji celu publicznego uwzględniając przepisy u.i.ś. (art. 71 ust. 2 art. 72 ust. 1 pkt 3), p.o.ś. (art. 124 ust. 2) oraz § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839 z późn. zm.). Skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie, zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 2, 7, 45 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., nie wskazało też, do których konkretnie zarzutów skargi nie ustosunkował się – jego zdaniem – Sąd I instancji oraz jakiej analizy dokonał tenże Sąd, która nie została przewidziana w u.p.z.p. Nie sposób też zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 141 § 4 oraz 3 § 1 p.p.s.a., które miało polegać na zawarciu w zaskarżonym wyroku stanowiska, zgodnie z którym, wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie wymaga od organów dokonania jakiejkolwiek analizy w zakresie warunków i ochrony ładu przestrzennego, wpływu na środowisko, dóbr kultury współczesnej, albowiem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie zawarto takiego stanowiska. W podnoszonym zarzucie naruszenia art. 141 § 4 oraz 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 9, 77 § 1, 107 § 1, 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie określono, w jakim konkretnie zakresie decyzja po kątem zgodności z przepisami prawa procesowego oraz materialnego nie została w pełni oceniona, a następnie dlaczego – według skarżącego kasacyjnie Stowarzyszenia – naruszenie tych przepisów przez Sąd I instancji mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, jak wynika z akt sprawy, podniesione w tym zarzucie kwestionowane określenie obszaru oddziaływania inwestycji zostało wyznaczone na podstawie danych przedstawionych przez wnioskodawcę opracowań pozytywnie zweryfikowanych przez organ po uprzedniej analizie przeprowadzonej przez uprawnionego projektodawcę decyzji. Również przypisywanie zaskarżonemu wyrokowi naruszenia art. 58 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 oraz 2 u.p.z.p. w zw. z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., jak i art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p. w zw. z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. nie zasługuje na uwzględnienie. Z art. 4 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. wynika, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego określa sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu w odniesieniu do inwestycji posiadających status inwestycji celu publicznego. Ma więc ona charakter deklaratoryjny, gdyż organ stwierdza w niej, czy w świetle powszechnie obowiązującego porządku prawnego jest dopuszczalna realizacja inwestycji określonej we wniosku inwestora na wskazanym przez niego terenie. Ponadto w decyzji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją znajdują się wytyczne dotyczące etapu realizacji planowanej inwestycji w zakresie ochrony interesów osób trzecich ujęte w pkt. 2 lit. d) rozstrzygnięcia, zgodnie z którym, inwestycja nie może pozbawić osób trzecich dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, jak również ma zapewnić ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie oraz ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. Także zarzut naruszenia art. 54 pkt 2 lit. a w zw. z art. 2 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. nie mógł zostać uwzględniony z uwagi na brak jego rozwinięcia w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przez wskazanie na czym miałoby polegać naruszenie zasady ładu przestrzennego oraz w jakie konkretnie wartości w zakresie ładu przestrzennego miałaby godzić realizacja planowanej inwestycji. Nie sposób też uznać za zasadne zarzuty naruszenia art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c w zw. z art. 54 pkt 2 lit. b w zw. z art. 2 pkt 3 u.p.z.p. w zw. z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 107 § 1 pkt 4, 5, 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 52 ust 2 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. We wniosku inwestora znajduje się bowiem informacja o obszarze oddziaływania obiektu, który obejmuje działkę nr [...]. Ponadto do wniosku została dołączona analiza rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej. Obszar oddziaływania został zaś określony w postaci graficznej poprzez naniesienie odpowiednich oznaczeń na mapę załączoną do wniosku, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Gdy chodzi zaś o zarzut naruszenia art. 54 pkt 2 lit. b w zw. z art. 2 pkt 10 u.p.z.p. w zw. z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przez niewykazanie, iż w oddziaływaniu obiektu nie znajdą się dobra kultury współczesnej, należy wyjaśnić że w decyzji utrzymanej w mocy przez zaskarżoną decyzji w pkt 2 b) rozstrzygnięcia stwierdzono, że w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia nie występują obiekty objęte prawnymi formami ochrony. Nietrafny okazał się też zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 w zw. z art. 2, 7, 87 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z § 1 pkt 1 lit. b, § 1 pkt 2 lit. b, § 3, § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1071) w zw. z art. 60 u.i.ś przez pominięcie, iż przepisy rozporządzenia, o którym mowa powyżej nie odnosiły się w istocie do środowiska oraz nie uwzględniały ustawowych wymogów, o których mowa w ustawie. Po pierwsze, Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odnosił się do przywołanego w tym zarzucie rozporządzenia z dnia 5 maja 2022 r. Po drugie, zmiany wprowadzone powyższym rozporządzeniu nie miały zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana 29 kwietnia 2022 r., zaś przepisy tego rozporządzenia weszły w życie 4 czerwca 2022 r. Także zarzut naruszenia art. 38, 39, 74 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z przepisami rozporządzenia MZ w zw. z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika bowiem by Sąd I instancji – jak twierdzi skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie – przyjął, że rozporządzenie MZ "znosi ochronę zdrowia i życia". Nie można też zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 52 ust. 2 pkt 2 lit c w zw. z art. 54 ust 1 u.p.z.p. w zw. z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Zarówno we wniosku, jak i w decyzji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją został określony rodzaj inwestycji, która ma polegać na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...] wraz z kablową linią zasilającą oraz kanalizacją kablową. Również parametry techniczne inwestycji zostały określone we wniosku oraz decyzji organu I instancji (m.in.: wieża stalowa o wysokości do 35 m; 3 anteny sektorowe usytuowane na wysokości 32 m, skierowane na azymuty: 40°, 140° i 270°; 4 anteny radioliniowe usytuowane na wysokości 30 m, skierowane na 2°, 81°, 140° i 292°; równoważna moc promieniowania izotropowo (EIRP) dla pojedynczej anteny sektorowej do 794 W; maksymalne pochylenie osi głównej wiązki (tilt) do 10°). W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.