II OSK 2547/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędzia del. WSA Anna Szymańska (sprawozdawca) Protokolant starszy asystent sędziego Julia Słomińska po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 sierpnia 2023 r. sygn. akt II SA/Gd 118/23 w sprawie ze skargi P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 7 grudnia 2022 r. nr SKO Gd/2800/22 w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 23 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SA/Gd 118/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: WSA w Gdańsku, sąd wojewódzki, sąd pierwszej instancji) po rozpoznaniu skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: wnioskodawca, spółka, skarżący, skarżący kasacyjnie) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku (dalej: Kolegium, organ) z 7 grudnia 2022 r. nr SKO Gd/2800/22 w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego – oddalił skargę. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wójt Gminy Sulęczyno (dalej: Wójt, organ pierwszej instancji) decyzją z 19 października 2017 r. nr 6/2017 ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym - gminnym polegającej na budowie kanalizacji sanitarnej grawitacyjnej i tłoczonej wraz z przepompownią ścieków na terenie działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...], gmina [...]. Wnioskiem z 8 października 2018 r. spółka na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.; dalej: k.p.a.) wystąpiła o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją z 19 października 2017 r. Uzasadniając wniosek podniesiono, że przedmiotowa decyzja została skierowana wyłącznie do właścicieli działek, w tym niezabudowanych, znajdujących się po przeciwnej stronie drogi. Wskazano, że stanowiące własność spółki działki nr [...] i [...] mają sąsiadować z inwestycją. Odwołując się do art. 28 k.p.a. podniesiono, że wnioskodawca powinien występować w sprawie w charakterze strony. Ponadto z przepompowni, zwłaszcza w okresie letnim, będą dochodzić immisje w postaci silnego, duszącego smrodu. Wójt, postanowieniem z 5 listopada 2018 r. na podstawie art. 149 § 3 i 4, art. 28 i art. 146 § 2 k.p.a. odmówił wznowienia postępowania wskazując, że spółce nie służy przymiot strony w przedmiotowej sprawie oraz jest oczywiste, że w razie wznowienia postępowania mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Kolegium, po rozpoznaniu zażalenia od powyższego rozstrzygnięcia, postanowieniem z 15 stycznia 2019 r. uchyliło je i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazano m.in., że w sytuacji gdy wniosek o wznowienie postępowania jest oparty o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i zawiera stwierdzenie, że składający to podanie podmiot uważa, że przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu, to weryfikacja tych twierdzeń następuje po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Postanowieniem z 25 lutego 2019 r. Wójt wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z 19 października 2017 r. i po jego przeprowadzeniu decyzją z 31 lipca 2019 r., odmówił jej uchylenia. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że decyzję w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego doręczono, stosownie do art. 53 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073; dalej: u.p.z.p.), tylko właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości położonych w obszarze przeznaczonym pod inwestycję. Wójt zwrócił uwagę, że spółka do żadnej z tych kategorii się nie zalicza, nie może być także uznana za stronę postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. W wyniku wniesionego od powyższej decyzji odwołania, Kolegium decyzją z 12 listopada 2019 r. utrzymało ją w mocy. Na powyższą decyzję, spółka wniosła skargę do WSA w Gdańsku, który wyrokiem z 23 września 2020 r. sygn. akt II SA/Gd 73/20 uchylił zarówno zaskarżoną, jak i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji z 31 lipca 2019 r. oraz postanowienie Wójta z 25 lutego 2019 r. o wznowieniu postępowania. Zdaniem WSA w Gdańsku organy obu instancji nie zweryfikowały okoliczności wskazanych przez spółkę uzasadniających zachowanie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wójt, po przeprowadzeniu czynności mających na celu ustalenie daty, w której spółka dowiedziała się o decyzji z 19 października 2017 r., postanowieniem z 18 sierpnia 2021 r. wznowił postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie i po jego przeprowadzeniu decyzją z 4 października 2021 r. odmówił uchylenia swojej ostatecznej decyzji z 19 października 2017 r. W wyniku wniesionego od powyższej decyzji odwołania, Kolegium decyzją z 8 marca 2022 r. uchyliło ją w całości i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem Kolegium, organ pierwszej instancji nie dopełnił obowiązku przeanalizowania stanu sprawy w świetle art. 151 k.p.a. Wójt przyjął bowiem, że po upływie terminu 12 miesięcy od doręczenia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie można tej decyzji uchylić. Kolegium przyznało, że decyzji uchylić nie można, można jednak stwierdzić wydanie jej z naruszeniem prawa, jeżeli organ pierwszej instancji w ponownym postępowaniu ustaliłby istnienie przesłanki do takiego stwierdzenia (art. 151 § 2 k.p.a.). Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wójt, decyzją z 14 kwietnia 2022 r. nr 1/2022, odmówił uchylenia swojej ostatecznej decyzji z 19 października 2017 r. Organ pierwszej instancji przyznał, że wnioskodawca zachował miesięczny termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania, jednak podnoszone przez spółkę argumenty uznał za nie mogące stanowić okoliczności przesądzającej o powstaniu w toku postępowania przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. skutkującej koniecznością stwierdzenia, na podstawie art. 151 § 2 tej ustawy, wydania decyzji z 19 października 2017 r. z naruszeniem prawa. Kolegium, zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Kolegium podzieliło stanowisko Wójta odnośnie do zachowania przez spółkę terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania, a także co do tego, że nie ma wystarczających podstaw do uznania, aby w sprawie zaistniała przesłanka wznowieniowa określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a co za tym idzie brak jest podstaw do zastosowania regulacji art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Kolegium wskazało, że skoro art. 53 ust. 1 u.p.z.p. w sposób wyraźny określa zasady zawiadamiania i doręczania pism oraz decyzji stronom postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, to należy uznać za prawidłowe doręczenie zawiadomienia o wszczęciu postępowania i doręczenie decyzji inwestorowi oraz właścicielowi nieruchomości, na której zlokalizowana ma być inwestycja celu publicznego. Dalej, że pozostałe strony zostały zawiadomione w drodze obwieszczenia oraz w sposób zwyczajowo przyjęty. Podsumowując w ocenie Kolegium, spółka, podobnie jak pozostałe strony postępowania, miała możliwość zapoznania się z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania oraz z informacją o wydaniu decyzji na stronie BIP Urzędu Gminy Sulęczyno, na tablicy ogłoszeń tego urzędu oraz od sołtysa sołectwa Sulęczyno. Kolegium uznało, że organ pierwszej instancji zapewnił stronom czynny udział w postępowaniu w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, wobec czego brak było podstaw do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W sprawie nie doszło do naruszenia prawa, wobec czego brak jest podstaw do wydania decyzji w oparciu o przepis art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Dodatkowo wskazano na treść art. 53 ust. 8 u.p.z.p., zgodnie z którym nie uchyla się decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w przypadku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jeżeli upłynęło 12 miesięcy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia. Kolegium zwróciło uwagę, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego została ogłoszona 19 października 2017 r. (BIP) oraz 20 października 2017 r. (na tablicy ogłoszeń urzędu gminy). Ostatniej ze stron doręczono decyzję na piśmie w dniu 25 października 2017 r. Na zakończenie Kolegium podzieliło stanowisko Wójta, że nie zaszły przesłanki do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa. WSA w Gdańsku, we wskazanym na wstępnie wyroku nie uwzględnił skargi. W pierwszej kolejności zaznaczono, że w ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ pierwszej instancji zastosował się do wskazań i zaleceń zawartych w uzasadnieniu wyroku WSA w Gdańsku z 23 września 2020 r. sygn. akt II SA/Gd 73/20. Podano, że Wójt przeprowadził czynności mające na celu ustalenie daty, w której spółka dowiedziała się o decyzji z 19 października 2017 r., uznając że miesięczny termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania (art. 148 § 2 k.p.a.) został zachowany. Sąd wojewódzki wskazał, że Wójt w postanowieniu z 18 sierpnia 2021 r. jako podstawę wznowienia postępowania przyjął, zgodnie z żądaniem wnioskodawcy, okoliczność, że nie brała ona udziału w postępowaniu, tj. przesłankę wznowienia wskazaną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Natomiast po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego organ pierwszej instancji (a następnie organ odwoławczy) uznał, że podstawa ta nie istnieje, co skutkowało odmową uchylenia decyzji dotychczasowej. W ocenie sądu pierwszej instancji organy prawidłowo przyjęły, że zawiadomienie o decyzji Wójta z 19 października 2017 r. i innych czynnościach w postępowaniu zakończonym wydaniem tej decyzji spółka, która nie była ani inwestorem, ani właścicielem bądź użytkownikiem wieczystym nieruchomości, na której została zlokalizowana inwestycja, nastąpiło poprzez udostępnienie jej tych informacji na stronie podmiotowej urzędu gminy, a ponadto poprzez umieszczenie na tablicach ogłoszeń urzędu gminy i sołectwa przez okres 14 dni. Zawiadomienia te uznano za odpowiadające wymogom stawianym w przepisach art. 53 ust. 1 u.p.z.p. i art. 49 § 1 k.p.a. Oceniając argumentację spółki, w której wskazano na konieczność wydania w sprawie decyzji na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. zauważono, że art. 53 ust. 8 u.p.z.p. jest przepisem lex specialis w stosunku do art. 146 § 1 k.p.a., ale w odniesieniu do odmiennej regulacji terminu (zob. wyrok NSA z 20 lutego 2020 r. sygn. akt I OSK 942/18). Wyjaśniono, że w przypadku decyzji dotyczącej lokalizacji inwestycji celu publicznego termin, po upływie którego nie jest możliwe uchylenie decyzji wynosi 12 miesięcy, a nie jak przewiduje to art. 146 § 1 k.p.a. 10 lub 5 lat (w zależności od okoliczności). Dalej, że po upływie tego terminu możliwe jest prowadzenia postępowania wznowieniowego, nie jest jednak możliwe uchylenie decyzji dotyczącej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nie oznacza to jednak, jak twierdzi autor skargi, że w tej sytuacji organ powinien był wydać decyzję na podstawie art. 151 § 2 k.p.a., tj. decyzję stwierdzającą, że decyzja Wójta z 19 października 2017 r. została wydana z naruszeniem prawa. Wyjaśniono, że upływ dwunastomiesięcznego terminu obligowałby organ pierwszej instancji do wydania takiej decyzji tylko wówczas, gdyby uznał on, że w sprawie została spełniona przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. gdyby spółkę pozbawiono możliwości udziału w postępowaniu zakończonym decyzją z 19 października 2017 r. Organ uznał jednak, że przesłanka ta w niniejszej sprawie nie zaistniała, co w konsekwencji skutkowało wydaniem decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., tj. decyzji odmawiającej uchylenia decyzji z 19 października 2017 r., które to rozstrzygnięcie sąd wojewódzki uznał za prawidłowe. Na zakończenie podniesiono, że po ponownym przeprowadzeniu postępowania Wójt stwierdził, że nie zaszły przesłanki do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa, zaś Kolegium - a także WSA w Gdańsku - podzieliło stanowisko Wójta w tym zakresie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła spółka, zaskarżając go w całości, zarzucając: I. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w postępowaniu sądowoadministracyjnym i oddalenie skargi na skutek niewłaściwego zastosowania naruszonego przepisu skutkującego uznaniem, że organ dokonał prawidłowego zawiadomienia skarżącego o wydaniu decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego z 19 października 2017 r., dokonując udostępnienia informacji w wyżej wskazanym zakresie na stronie podmiotowej Urzędu Gminy i na tablicach ogłoszeń Urzędu Gminy oraz Sołectwa, podczas gdy wymaganym na gruncie przepisu art. 53 ust. 1 u.p.z.p. zwyczajowo przyjętym na terenie Gminy Sulęczyno sposobem zawiadomienia stron postępowania była forma pisemna, której niedochowanie w okolicznościach sprawy skutkować winno stwierdzeniem, że organ nie uczynił zadość dyspozycji rzeczonego przepisu; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 53 ust. 8 u.p.z.p. w zw. z art. 146 § 1 w zw. z art. 151 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w postępowaniu sądowoadministracyjnym i oddalenie skargi na skutek niewłaściwego zastosowania naruszonych przepisów skutkującego uznaniem, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniała możliwość uchylenia decyzji organów I i II instancji, podczas gdy w okolicznościach niniejszej sprawy oraz w świetle ww. przepisów zachodziły podstawy do stwierdzenia wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa wobec faktu, że skarżący nie został zawiadomiony o fakcie wydania decyzji z 19 października 2017 r. w sposób zwyczajowo przyjęty na terenie Gminy Sulęczyno, co skutkowało pozbawieniem skarżącego możliwości udziału w postępowaniu bez jego winy; II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w postępowaniu sądowoadministracyjnym i oddalenie skargi na skutek niewłaściwego zastosowania naruszonych przepisów skutkującego uznaniem, że organ prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe w przedmiotowej sprawie, podczas gdy organ nie podjął działań mających na celu weryfikację zwyczajowo przyjętego sposobu dokonywania zawiadomień na terenie Gminy Sulęczyno oraz ustalenie uczynienia zadość temuż zwyczajowi przez organ wydający decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżąca kasacyjnie spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz rozpoznanie skargi na decyzję Kolegium; ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia WSA w Gdańsku; w każdym przypadku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym, z uwzględnieniem opłat skarbowych od udzielonych pełnomocnictw w kwocie łącznej 34 zł według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA") zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez NSA. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty, zarówno naruszenia przepisów procesowych, jak i materialnych dotyczą w istocie jednej zasadniczej kwestii dotyczącej zagadnienia związanego ze sposobem zawiadomienia przez organ pierwszej instancji o wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W ocenie skarżącej kasacyjnie nastąpiło to w sposób niezgodny z przepisami u.p.z.p., co uzasadnia domaganie się uchylenia decyzji ostatecznej z 19 października 2017 r., bądź stwierdzenia, że została ona wydana z naruszeniem prawa w oparciu o przesłankę, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 53 ust. 1 u.p.z.p. Przepis ten stanowi szczególną regulację prawną związaną z doręczaniem stronom pism i aktów administracyjnych w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Modyfikuje on i częściowo wyłącza stosowanie w tego rodzaju sprawach kodeksowych regulacji związanych z doręczaniem pism w ramach postępowania administracyjnego. Według art. 49 § 1 k.p.a. jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej. Takim właśnie przepisem szczególnym jest wymieniony na wstępie art. 53 ust. 1 u.p.z.p. W sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego o wszczęciu postępowania oraz postanowieniach i decyzji kończącej to postępowanie na piśmie zawiadamia się jedynie inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, natomiast pozostałe strony – w drodze publicznego obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Powołany przepis reguluje dwie kwestie. Po pierwsze, rozstrzyga o zakresie przedmiotowym zawiadomień – nakłada na organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego obowiązek zawiadamiania o wszczęciu postępowania, o wydanych postanowieniach oraz o decyzji kończącej postępowanie. Po drugie, formułuje warunki prawidłowości zawiadomień – obliguje do zawiadamiania poprzez obwieszczenie i jednocześnie w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Odmiennie zatem od reguły wynikającej z treści art. 49 k.p.a., organ nie ma możliwości wyboru sposobu zawiadomienia, lecz powinien dokonać go w obu trybach, wskazanych treścią art. 53 ust. 1 u.p.z.p. (por. wyrok NSA z 28 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 258/12, wyrok NSA z 28 listopada 2019 r., sygn. II OSK 2873/18 - CBOSA). Artykuł 53 ust. 1 u.p.z.p. wprowadza więc zmianę w postępowaniu administracyjnym ogólnym, polegającą na odmiennym niż w k.p.a. uregulowaniu spraw związanych z zawiadamianiem stron o czynnościach procesowych. Przepis ten stosuje się tylko do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jeżeli postępowanie dotyczy takiej decyzji, to zgodnie z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Rozwiązanie takie likwiduje praktyczne trudności z właściwym zawiadomieniem stron, które stanowią czynnik przedłużający procedurę. Obwieszczenia dokonuje się, zależnie od miejscowych warunków, w prasie lokalnej, w innym medium publicznym, np. w internecie, również przez zamieszczenie go na tablicy ogłoszeń urzędu gminy czy w innym miejscu publicznym. Oprócz tego niezbędne jest skorzystanie ze sposobów zwyczajowo przyjętych w danym miejscu. Ustawa wymienia wąską kategorię podmiotów, których zawiadomienie o wszczęciu postępowania powinno nastąpić na piśmie, czyli w sposób zindywidualizowany. Są to inwestor, właściciele oraz użytkownicy wieczyści nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego. Przepis ten wskazuje tylko uprawnionych do nieruchomości położonych na obszarach realizacji inwestycji, nie zaś w kręgu oddziaływania inwestycji (zob. red. Z. Niewiadomski, K. Jaroszyński, A. Szmytt, Ł. Złakowski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2019). Z akt sprawy wynika, że Wójt Gminy Sulęczyno zapewnił stronom czynny udział w postępowaniu zwyczajnym. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania i możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, jak i doręczenie decyzji Wójta z 19 października 2017 r. spełniają wymogi określone w art. 53 ust. 1 u.p.z.p. Przy czym doręczenia na piśmie w formie indywidualnej zostały dokonane inwestorowi oraz właścicielom nieruchomości, na których inwestycja celu publicznego miała zostać zrealizowana. Natomiast właściciele działek sąsiadujących z terenem planowanej inwestycji, w tym skarżąca, o wszczęciu postępowania zostali zawiadomieni w drodze obwieszczenia ogłoszonego 25 sierpnia 2017 r. w BIP Urzędu Gminy Sulęczyno, na tablicy ogłoszeń tego urzędu oraz przesłanego sołtysowi sołectwa [...] w celu rozpowszechnienia w sposób zwyczajowo przyjęty. Z kolei o zawiadomieniu z 29 września 2017 r. w drodze obwieszczenia w BIP ogłoszonego 29 września 2017 r., poprzez wywieszenie na tablicy ogłoszeń w dniu 2 października 2017 r., zaś o wydanej decyzji - w drodze obwieszczenia ogłoszonego w BIP 19 października 2017 r., na tablicy ogłoszeń w dniu 20 października 2017 r. oraz w sposób zwyczajowo przyjęty. Należy zatem stwierdzić, że zastosowany przez Urząd Gminy Sulęczyno w niniejszej sprawie sposób zawiadomienia stron pozostaje w zgodzie z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. Zawiadomienie stron zarówno poprzez wywieszenie informacji o postępowaniu na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy Sulęczyno, a także na stronie internetowej BIP Urzędu oraz poprzez sołtysa sołectwa [...] było wystarczające. Skarżąca miała zatem możliwość zapoznania się z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania oraz informacją o wydaniu decyzji, które zostały udostępnione na stronie BIP Urzędu Gminy Sulęczyno, na tablicy ogłoszeń urzędu, a także za pośrednictwem sołtysa sołectwa Sulęczyno. Wbrew stanowisku skarżącej forma pisemna zawiadomienia nie jest zwyczajowo przyjętym na terenie Gminy Sulęczyno sposobem zawiadomienia stron postępowania, co konsekwentnie podnosi skarżący kasacyjnie. Okoliczność, że jednostkowo właściciele działek, na których nie będzie realizowana przedmiotowa inwestycja, otrzymali zawiadomienia na piśmie – nie tworzy zwyczaju w danej miejscowości. Należy takie zdarzenie traktować wyłącznie jako incydentalne zdarzenie, nie mające znaczenia dla kształtowania się zwyczaju. Organ na terenie danej gminy posiada wiedzę o lokalnych zwyczajach i takowe stosuje w postępowaniu. Organ pierwszej instancji nie był zatem zobligowany do powiadomienia skarżącej na piśmie, bowiem sposób zawiadomienia skarżącej w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, spełniał wymogi określone w art. 53 ust. 1 u.p.z.p. i art. 49 § 1 k.p.a. Wobec powyższego, zarówno organy, jak i sąd wojewódzki, zasadnie uznały, że skarżąca kasacyjnie została prawidłowo zawiadomiona o postępowaniu toczącym się w sprawie, wobec czego nie wystąpiła przesłanka wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 53 ust. 8 u.p.z.p. w zw. z art. 146 § 1 w zw. z art. 151 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zgodnie z art. 53 ust. 8 u.p.z.p. nie uchyla się decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w przypadku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jeżeli upłynęło 12 miesięcy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia. Przepis ten stanowi lex specialis w stosunku do przepisu art. 146 § 1 k.p.a. Jeżeli potwierdziłaby się przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, a od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji ostatecznej upłynęło więcej niż 12 miesięcy, organ prowadzący wznowione postępowanie nie może uchylić dotychczasowej decyzji, a władny jest wyłącznie stwierdzić na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 8 u.p.z.p., że dotychczasowa decyzja wydana została z naruszeniem prawa. Skoro jednak skarżąca nie została pozbawiona możliwości udziału w postępowaniu zakończonym decyzją z 19 października 2017 r., to w konsekwencji nie mógł mieć zastosowania art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 8 u.p.z.p. Nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zarzut dotyczący naruszenia art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. Postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone przez organy z zachowaniem podstawowych zasad postępowania wyjaśniającego. Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie organy wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności mające znaczenie do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, które wynikają ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Organy przeprowadziły postępowanie dowodowe, weryfikujące tryb zawiadamiania stron określony w art. 53 ust. 1 u.p.z.p. Natomiast w skardze kasacyjnej nie wskazano na przesłanki, które pozwoliłby podważyć wiarygodność poczynionych ustaleń. Mając powyższe na uwadze, NSA na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.