II OSK 2405/25

Dnia 15 lipca 2026 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA Jacek Chlebny Sędzia NSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Mazowieckiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2025 r., sygn. akt VII SAB/Wa 60/25 w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w sprawie rozpatrzenia wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę znak: WIR-I.7840.6.89.2024.RR oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 20 czerwca 2025 r., sygn. akt VII SAB/Wa 60/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uwzględniając skargę P. sp. z o.o. z siedzibą w W., w pkt I zobowiązał Wojewodę Mazowieckiego do rozpoznania wniosku skarżącej Spółki o udzielenie pozwolenia na budowę w terminie 30 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; w pkt II stwierdził, że Wojewoda dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu sprawy; w pkt III stwierdził, że bezczynność, o której mowa w pkt II wyroku, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; w pkt IV zasądził od Wojewody na rzecz skarżącej Spółki kwotę 597 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Na wstępie Sąd I instancji przyjął, że zostały spełnione formalne przesłanki do wniesienia skargi na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w związku z pozostawieniem w dniu 5 listopada 2024 r. bez rozpoznania wniosku skarżącej z 5 sierpnia 2024 r. o pozwolenie na budowę dla inwestycji pn. "Budowa tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, tj. nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu". Przechodząc do merytorycznej oceny wywiedzionej skargi Sąd I instancji, z powołaniem się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt I OPS 2/13, uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie. W orzecznictwie wskazuje się, że czynność pozostawienia podania bez rozpoznania zwalnia z zarzutu bezczynności wtedy, gdy jest prawidłowa, tj. gdy została poprzedzona zasadnym wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych (por. wyrok NSA z 4 marca 2020 r., I OSK 1374/19). W świetle powyższego, ocena zarzutu bezczynności organu w kontrolowanej sprawie była uzależniona od ustalenia czy Wojewoda Mazowiecki, jako organ właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę [...] (art. 28 ust. 1 ustawy [...]; zwanej dalej "specustawą") zasadnie, na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572), zwanej dalej "K.p.a.", wezwał Spółkę do usunięcia wskazanych w piśmie z 19 sierpnia 2024 r. braków formalnych złożonego w dniu 5 sierpnia 2024 r. wniosku o wydanie pozwolenia na budowę tymczasowego obiektu budowlanego. Artykuł 64 § 2 K.p.a. dotyczy wyłącznie tego rodzaju braków pisma, których nieusunięcie nie pozwala na nadanie temu pismu dalszego biegu. Tym samym norma art. 64 § 2 K.p.a. dotyczy okoliczności, które organ uznaje za istotne jedynie formalnie. Stanowisko takie jest jednolicie prezentowane zarówno w orzecznictwie sądowym, jak i w literaturze prawniczej (por. wyroki NSA: z 23 stycznia 1996 r., II SA 1473/94; z 12 maja 2006 r., I OSK 869/05; W. Chróścielewski (red.), Z. Kmieciak (red.), Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, opubl. WK 2019; H. Knysiak-Molczyk (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, opubl. WK 2015). W ocenie Sądu, postępowanie organu nie było zgodne z prawem. Organ wojewódzki zażądał w trybie art. 64 § 2 K.p.a. wskazania nazwy i adresu zamierzenia budowlanego (pkt 4 i 6 formularza PB-8), podczas gdy informacje te podane były w nadesłanym formularzu. We wniosku wskazano również rodzaj robót i obiektów budowlanych objętych tym wnioskiem. W odniesieniu do żądania przedłożenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji objętej wnioskiem, jako warunku formalnego podania, przy odwołaniu się do art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane, zwanej dalej "P.b.", (pkt 3 wezwania), Sąd zaznaczył, że w orzecznictwie sądów administracyjnych zauważa się, że nie jest to stricte wymóg formalny wniosku, ponieważ w tym zakresie złożenie odpowiedniego dokumentu wymaga uprzednio merytorycznej oceny, czy w ogóle jest to w sprawie wymagane, co przeczy stanowisku jakoby ocena w tym zakresie mogła być dokonywana na wstępnym etapie badania kompletności wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę (braku formalnego) – por. wyrok NSA z 11 września 2024 r., II OSK 546/24. Stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., kwestie zgodności projektu budowlanego z normami planistycznymi należą do merytorycznej oceny organu architektoniczno-budowlanego, a nie – braków formalnych wniosku. Jeżeli w tym zakresie istnieją nieprawidłowości, to organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, co wynika z art. 35 ust. 3 ww. ustawy. Brak zaś wykonania takiego wezwania uprawnia organ do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 5 P.b.), a nie pozostawienia wniosku bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 K.p.a. Ponadto Sąd wskazał, że kolejnym brakiem zakwalifikowanym przez organ jako formalne uchybienie, był brak wskazania czasu użytkowania oraz terminu rozbiórki, podczas gdy w punkcie 4 formularza wniosku dane te zostały podane. Wezwanie sformułowane w punkcie 5 wniosku również nie mogło zostać zakwalifikowane jako wadliwość formalna żądania, gdyż dotyczyło ewentualnej modyfikacji zawartych informacji wobec potencjalnej zmiany zakresu inwestycji. Podobnie Sąd ocenił informacje zakwalifikowane przez Wojewodę jako braki wniosku wskazywane w punkcie 6 wezwania. Zastrzeżono w nim bowiem konieczność autoryzowania dopisków i zmian w pierwotnie złożonym wniosku bądź załącznikach. W ocenie Sądu, także informacje zawarte w punkcie 7 wezwania nie dotyczyły stwierdzonych wadliwości formalnych wniosku, gdyż zaznaczono w nich jedynie ogólnie wymóg załączania dokumentów w oryginale lub poświadczonych za zgodność, podczas gdy – jak słusznie zauważa skarżąca – rozporządzenie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 12 lutego 2021 r. w sprawie określenia wzoru formularza wniosku o wydanie pozwolenia na budowę tymczasowego obiektu budowlanego, przewiduje możliwość złożenia kopii decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Konkludując Sąd stwierdził, że braki wykazywane w wezwaniu z 19 sierpnia 2024 r. nie mogą być uznane za wymóg formalny wniosku o wydanie pozwolenia na budowę tymczasowego obiektu budowlanego, którego nieusunięcie rodzi dla wnioskodawcy konsekwencje w postaci pozostawienia jego wniosku bez rozpoznania, tym bardziej, że częściowo braki te nie zaistniały w ogóle. Dlatego ocena co do spełnienia warunku zgodności planowanej inwestycji z aktami planistycznymi (decyzją o warunkach zabudowy, czy decyzją lokalizacyjną) mogła skutkować odmową ustalenia warunków zabudowy, ewentualnie umorzeniem postępowania na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., do czego organ nawiązał w odpowiedzi na skargę. W tych warunkach Sąd doszedł do przekonania, że organ pozostaje bezczynny w rozpoznaniu ww. wniosku. Wydanie zawiadomienia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania wskazuje na nieuprawnione odstąpienie od wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie złożonego przez skarżącą wniosku. W okolicznościach badanej sprawy skarga na bezczynność jest zatem uzasadniona. W tej sytuacji, biorąc pod uwagę, że do dnia wyrokowania nie wykazano, że sprawa została załatwiona w formie prawem przewidzianej, Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", zobowiązał organ do załatwienia sprawy w terminie 30 dni, liczonym od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Orzekając w oparciu o art. 149 § 1a p.p.s.a., że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, Sąd miał na względzie, że rażące naruszenie prawa jest kwalifikowaną postacią naruszenia prawa. Ustawodawca nie zdefiniował kryteriów stanu rażącego naruszenia prawa, pozostawiając dokonanie kwalifikacji w tym zakresie uznaniu sądu orzekającego, opierającemu się na analizie całokształtu okoliczności sprawy. Uznanie to cechuje brak sztywnych ram wartościowania danego stanu rzeczy, opiera się ono na analizie całokształtu okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu wskazań ustawowych, zasad doświadczenia życiowego i zawodowego. Mając na względzie te kryteria Sąd uznał, że bezczynność nie ma charakteru rażącego. Organ pozostawał bowiem w mylnym przekonaniu o formalnym charakterze braków złożonego wniosku, które wymagały dokonania wykładni przepisów prawa i wyjaśnienia, a więc nie doszło do wadliwości o dużym ciężarze gatunkowym. Rażącym naruszeniem prawa będzie zaś stan, w którym bez wątpliwości i wahań można powiedzieć, że prawo naruszono w sposób oczywisty i znaczący (por. wyrok NSA z 26 lutego 2016 r., I OSK 2451/14). Taka zaś sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. W przedmiocie kosztów Sąd orzekł na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 i art. 206 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. złożył Wojewoda Mazowiecki, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie w całości skargi "zwykłej", ewentualnie – uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 2 K.p.a. i art. 33 ust. 6 P.b. przez uznanie, że Wojewoda Mazowiecki wadliwie wezwał inwestora do uzupełnienia braków formalnych przez zobowiązanie go do przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, podczas gdy zdaniem Sądu I instancji "właściwym trybem wyjaśnienia tej kwestii powinno odbyć się w trybie art. 35 ust. 3 P.b."; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a. przez przyjęcie, że Wojewoda dopuścił bezczynności pozostawiając bez rozpoznania wniosek inwestora o pozwolenie na budowę dla inwestycji pn. "Budowa tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, tj. nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu". W piśmie procesowym z dnia 6 października 2025 r. skarżąca Spółka wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy w trybie art. 182 § 2 p.p.s.a. i w sprawie nie żądano przeprowadzenia rozprawy, dlatego przedmiotowa sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna nie dostarcza argumentacji, za pomocą której można by skuteczne podważyć legalność zaskarżonego wyroku. Ani pozostawienie w oparciu o art. 64 § 2 K.p.a. bez rozpoznania wniosku o pozwolenie na budowę, ani ewentualny wymóg prawny co do konieczności przedstawienia decyzji o warunkach zabudowy, nie mogą w okolicznościach niniejszej sprawy skutecznie stanowić przeszkody do stwierdzenia bezczynności Wojewody w rozpatrywaniu wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Należy wskazać, że Sąd I instancji niewadliwie swoje rozstrzygnięcie oparł na poglądzie orzeczniczym zawartym w wyroku NSA o sygn. akt II OSK 546/24, który, wbrew twierdzeniom Wojewody, stanowi emanację wiodącej linii orzeczniczej. Otóż należy w pełni podzielić pogląd, że stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., kwestie zgodności projektu budowlanego z normami planistycznymi należą do merytorycznej oceny organu architektoniczno-budowlanego, a nie – braków formalnych wniosku. Jeżeli w tym zakresie istnieją nieprawidłowości to organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, co wynika z art. 35 ust. 3 P.b. Brak wykonania takiego wezwania uprawnia organ do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, co wynika z art. 35 ust. 5 P.b., a nie pozostawienia wniosku bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 K.p.a. Poza tym także z art. 33 ust. 2 pkt 3 P.b. wynika, że do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie jest to zatem stricte wymóg formalny wniosku. W tym zakresie złożenie odpowiedniego dokumentu wymaga uprzednio merytorycznej oceny, czy w ogóle jest to w sprawie wymagane, co przeczy stanowisku jakoby ocena w tym zakresie mogła być dokonywana na wstępnym etapie badania kompletności wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę (braku formalnego). Potwierdza to zaistniała w niniejszej sprawie okoliczność, że z treści skierowanego do skarżącej Spółki wezwania nie wiadomo z jakich względów dołączenie do wniosku decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu miałoby być wymagane zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tym bardziej w sytuacji gdy skarżąca Spółka uzyskała decyzję Zarząd Dzielnicy [...] z dnia 28 maja 2024 r., nr [...], o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy (dla inwestycji polegającej na budowie zadaszeń zabezpieczających zabytkowe relikty zachodniej pierzei [...] oraz wzniesieniu budowli i prototypowych stanowiących fragmenty ścian obiektów przeznaczonych do odbudowy w celu przetestowania proponowanych rozwiązań technicznych i materiałowych) jako bezprzedmiotowego, z uwagi na kwalifikację przedmiotowej inwestycji zgodnie z art. 2 specustawy [...]. Należy dostrzec, że stosownie do art. 16 ust. 1 specustawy dla tego rodzaju inwestycji to Wojewoda Mazowiecki wydaje decyzję, ale o ustaleniu lokalizacji inwestycji, a nie o warunkach zabudowy, a wniosek w tym zakresie może odnosić się do całości lub części inwestycji (art. 16 ust. 2 specustawy). Ponadto organ planistyczny (Zarząd Dzielnicy [...]) wskazał też na art. 25 ust. 1 specustawy wyłączający w części przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Okoliczności te zostały wyłożone Wojewodzie w piśmie skarżącej Spółki z 23 września 2024 r. Jednak Wojewoda te okoliczności pominął, pozostawiając wniosek bez rozpoznania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z ww. przepisów prawa wynika, że dla przedmiotowej inwestycji w pierwszej kolejności należałoby dokonać merytorycznej oceny, czy stanowi ona element inwestycji [...], bo dla takich inwestycji nie jest wymagane uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast w świetle art. 2 pkt 1 lit. b tiret 2 specustawy Wojewoda jeżeli żąda decyzji o warunkach zabudowy to musiałby wykazać, że przedmiotowa inwestycja polegająca na posadowieniu dwóch wiat namiotowych o wymiarach 20,7 x 55,1 x 2,5 m (wiata północna) oraz 25,2 x 54,8 x 2,5 m (wiata południowa) jako budowa tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, tj. nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu – nie zalicza się do inwestycji w zakresie [...]. W innym wypadku wezwanie powinno dotyczyć żądania przedstawienia decyzji lokalizacyjnej do całości lub części inwestycji, o jakiej mowa w art. 2 pkt 1 specustawy. Dopiero wtedy Wojewoda mógłby wskazać, że do wniosku o pozwolenie na budowę, zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 3 P.b., należy dołączyć w oryginale lub poświadczoną za zgodność z oryginałem zgodnie z art. 76 i art. 76a K.p.a. ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji objętej wnioskiem, jeżeli jest wymagana bądź decyzję lokalizacyjną, co potwierdza treść art. 28 ust. 7 specustawy, zgodnie z którym ilekroć w przepisach Prawa budowlanego mowa jest o decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, rozumie się przez to także decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji. Są to więc kwestie, które wymagają merytorycznej oceny, a poza tym przy jej dokonywaniu Wojewoda nie może opierać się wyłącznie na treści art. 33 ust. 2 pkt 3 P.b. Otóż należy zauważyć, że z art. 33 ust. 6 P.b. wynika, iż w przypadku wezwania do usunięcia braków innych niż braki, o których mowa w art. 35 ust. 1, stosuje się art. 64 § 2 K.p.a., z tym że wezwanie wnoszącego do usunięcia braków nie powinno nastąpić później niż po upływie 14 dni od dnia wpływu wniosku. W pełni należy zatem podzielić ocenę, zgodnie z którą w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę organ dokonuje wezwań w trybie art. 64 § 2 K.p.a. jedynie w zakresie, który nie dotyczy dokumentów badanych przez organ w oparciu o przepis art. 35 ust. 1 P.b., a zgodnie z tym przepisem m.in. zgodność inwestycji z normami planistycznymi, to kwestie merytoryczne, a więc decydujące o udzieleniu pozwolenia na budowę albo odmowie jego udzielenia. Wreszcie ma rację Sąd I instancji, że w niniejszej sprawie ma znaczenie zasada prawna wynikająca z uchwały NSA o sygn. akt I OPS 2/13, zgodnie z którą "na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 K.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)". Zasada ta potwierdza bowiem, że istniały w niniejszej sprawie podstawy do skutecznego wniesienia skargi na bezczynność organu, pomimo tego, że organ ten pozostawił wniosek o pozwolenie na budowę bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. Ponadto wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej przedstawione powyżej stanowisko zbieżne jest z wiodącą linią orzeczniczą w tego rodzaju sprawach (por. wyroki NSA: z 11 września 2024 r., II OSK 546/24; z 22 września 2022 r., II OSK 1467/22; z 29 sierpnia 2019 r., II OSK 796/19; z 18 października 2017 r., II OSK 1888/17; z 28 października 2010 r., II OSK 917/10). Składowi orzekającemu NSA znany jest także przywołany w skardze kasacyjnej pogląd przeciwny (patrz: wyrok NSA z 11 lutego 2020 r., II OSK 1892/19), który jednak nie zyskał szerokiej orzeczniczej aprobaty, a poza tym pogląd ten nie uwzględnia specyfiki postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, gdzie określone w art. 35 ust. 1 P.b. kwestie podlegają zasadniczo merytorycznej ocenie organu architektoniczno-budowlanego, o czym wyżej była mowa. Mając powyższe na względzie w skardze kasacyjnej nie podważono skutecznie oceny Sądu I instancji, który niewadliwie uwzględnił skargę "zwykłą" i stwierdził bezczynności Wojewody w zakresie o jakim mowa w art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz zobowiązał Wojewodę do rozpoznania sprawy z wniosku skarżącej Spółki, z tą oceną, że stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., kwestie zgodności projektu budowlanego z normami planistycznymi należą do merytorycznej oceny organu architektoniczno-budowlanego, a nie – braków formalnych wniosku. Ma zatem rację Sąd I instancji, że jeżeli w tym zakresie istnieją nieprawidłowości, to organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, co wynika z art. 35 ust. 3 ww. ustawy. Brak wykonania takiego wezwania uprawnia organ do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 5 P.b.), a nie pozostawienia wniosku bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 K.p.a. Dlatego zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 2 K.p.a. i art. 33 ust. 6 P.b. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a. – nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. Nie orzeczono o kosztach na rzecz skarżącej Spółki z uwagi na wniesienie pisma procesowego z dnia 6 października 2025 r., stanowiącego odpowiedź na skargę kasacyjną, po terminie o jakim mowa w art. 179 p.p.s.a.