II SAB/Ol 62/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Lipiński sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 lipca 2026 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "K. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. w sprawie podejrzenia wykonania robót budowlanych postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić Stowarzyszeniu "K. uiszczony wpis sądowy w kwocie 100 zł (słownie: sto złotych).

W dniu 13 marca 2026 r. Stowarzyszenie A (dalej: "stowarzyszenie" lub "skarżący") wywiodło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnemu w Olsztynie, za pośrednictwem organu, skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Mrągowie (dalej: "organ", "PINB") w sprawie wyjaśnienia legalności robót budowlanych (powiększenia balkonów) przy [...]. Skarżący zarzucił naruszenie art. 12 § 1 i 35 § 1 k.p.a. poprzez brak wnikliwego i szybkiego działania w sprawie i przekraczanie terminów załatwiania sprawy; naruszenie art. 64 § 2 k.p.a. poprzez celowe ignorowanie korespondencji elektronicznej i zaniechanie wezwania do uzupełnienia braków formalnych (podpisu), co stanowi próbę uniknięcia procedowania zgłoszonej samowoli oraz zarzucił PINB podejmowanie pozornych czynności wyjaśniających, które nie zmierzają do wydania merytorycznej decyzji. Stowarzyszenie wniosło o: zobowiązanie PINB do wydania decyzji administracyjnej, stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że od lat monitoruje sprawę nielegalnej rozbudowy balkonów. Obiekt znajduje się pod ochroną konserwatorską, a prace budowlane prowadzone są bez wymaganych zgód i pozwoleń. Pomimo wielokrotnych zgłoszeń pocztą tradycyjną oraz elektroniczną PINB pozostaje w bezczynności. Twierdzenie WINB, jakoby PINB podejmował czynności, jest bezzasadne w kontekście wieloletniego braku efektów. Do skargi skarżący załączył wniosek z 8 lipca 2025 r. o wszczęcie postępowania w sprawie samowoli budowlanej dotyczącej rozbudowy balkonu przynależnego do lokalu nr [...] w budynku [...]., skargę z 13 czerwca 2025 r. do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olsztynie (w skrócie: "WINB") na działania PINB dotyczące samowoli budowlanej przy [...] oraz zawiadomienie do Prokuratury Rejonowej w Mrągowie z 13 marca 2026 r. o podejrzeniu popełnienia przestępstwa polegającego na niedopełnieniu obowiązków służbowych przez PINB w sprawie samowoli budowlanej przy rozbudowie balkonów przy [...]. W odpowiedzi na skargę PINB wniósł o uznanie jej za nieuzasadnioną. Wyjaśnił, że po wpłynięciu zawiadomienia o możliwości wykonania robót budowlanych z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2025 r., poz. 418 ze zm.; dalej: "u.p.b.") podjął czynności rozpoznawcze w trybie przepisów działu VIII ustawy - Prawo budowlane. Zgodnie z art. 81 ust. 1 pkt 1 u.p.b. do właściwości organów nadzoru budowlanego należy kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego. W celu ustalenia, czy w tej sprawie doszło do wykonania robót budowlanych wymagających pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, o których mowa w art. 28 ust. 1 oraz art. 29-30 u.p.b., organ podjął czynności wyjaśniające. W szczególności: 1. dokonano oględziny przedmiotowego balkonu; 2. wystąpiono do Wspólnoty Mieszkaniowej z wezwaniem do złożenia wyjaśnień w zakresie robót wykonanych przy balkonie lokalu nr [...], 3. następnie skierowano wezwanie do właściciela lokalu nr [...] o przedstawienie informacji dotyczących zakresu, charakteru ewentualnych prac budowlanych, a także o wskazanie, czy dokonano wymaganego zgłoszenia bądź uzyskano stosowną decyzję administracyjną. Postępowanie wymaga uprzedniego ustalenia, czy doszło do wykonania robót budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 7 u.p.b., a jeżeli tak - czy miały one charakter robót wymagających pozwolenia na budowę, zgłoszenia, czy też należały do kategorii robót zwolnionych z tych obowiązków. Ustalenia te warunkują możliwość ewentualnego zastosowania przepisów art. 48 i nast. lub art. 50-51 u.p.b. Na obecnym etapie organ prowadzi działania wyjaśniające mające na celu ustalenie zakresu ewentualnie wykonanych prac budowlanych przy balkonie, ich wpływu na elementy konstrukcyjne budynku oraz części wspólne nieruchomości, a także ich zgodności z przepisami prawa budowlanego. Brak odbioru korespondencji przez właścicieli lokalu nr [...] powoduje brak możliwości dokonania ww. wyjaśnień. Odnosząc się do twierdzeń skarżącego, jakoby kierował do organu pisma z 13 czerwca 2025 r. oraz z 17 lipca 2025 r., PINB wskazał, że w dzienniku korespondencji Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Mrągowie brak jest jakiejkolwiek adnotacji o wpływie wskazanych pism. Nie zostały one zarejestrowane w systemie kancelaryjnym organu ani nie znajdują się w aktach sprawy. Ciężar wykazania faktu skutecznego wniesienia pisma do organu spoczywa na podmiocie, który z faktu tego wywodzi skutki prawne. W konsekwencji brak jest podstaw do uznania, że organ pozostawał w bezczynności w odniesieniu do korespondencji, która nie została skutecznie doręczona i nie wpłynęła do Inspektoratu. W ocenie organu nie zachodzi stan bezczynności w rozumieniu art. 37 § 1 k.p.a., gdyż podejmowane są konkretne czynności procesowe zmierzające do wyjaśnienia sprawy. Nie można również mówić o przewlekłości postępowania, gdyż organ prowadzi je zgodnie z zasadą szybkości i prostoty postępowania wyrażoną w art. 12 § 1 k.p.a., przy jednoczesnym zachowaniu obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Czas trwania czynności wynika z konieczności uzyskania stanowisk stron oraz analizy zgromadzonego materiału dowodowego. Do chwili obecnej organ podejmował działania adekwatne do etapu sprawy i nie pozostawał bierny. W dniu 30 marca 2026 r. PINB przekazał tut. Sądowi akta sprawy ze stanowiskiem WINB z 19 lutego 2026 r., który uznał, że pismo stowarzyszenia z 9 lutego 2026 r. zatytułowane "skarga na bezczynność i przewlekłość oraz ponaglenie" nie może stanowić ponaglenia w rozumieniu art. 37 § 1 k.p.a. WINB wskazał, że PINB podjął czynności związane z wyjaśnieniem kwestii robót budowlanych przy balkonie na wysokości lokalu nr [...] i są one w toku. Z ponaglenia nie wynika jakiego dokładnie postępowania ono dotyczy, a art. 37 §1 k.p.a. jasno określa, że instytucja ponaglenia dotyczy wszczętego konkretnego postępowania. Tutaj nie wskazano konkretnego postępowania, którego dotyczy złożone ponaglenie i zarzut bezczynności, zaś z wyjaśnień PINB i załączonych dokumentów, które dotyczą balkonu przy lokalu nr [...] wynika, że nie toczy się postępowanie administracyjne w tej sprawie i organ nadal podejmuje czynności zmierzające do wyjaśnienia legalności wykonywanych robót. Nie stwierdza się też bezczynności czy przewlekłości w tej kwestii z uwagi na podejmowane działania. W piśmie procesowym z 12 kwietnia 2026 r. stowarzyszenie argumentowało, że do samowoli budowlanej doszło. Skarżący oświadczył, że odpowiedź PINB do Sądu koncentruje się wyłącznie na sprawie balkonu lokalu nr [...], tworząc wrażenie, że chodzi o pojedynczy przypadek. Tymczasem stowarzyszenie od co najmniej 2021 r. zgłasza organowi systemowy problem samowoli budowlanych obejmujący powiększenie balkonów w wielu lokalach, zmianę balustrad z metalowych na drewniane, wymianę stolarki okiennej w obiekcie objętym ochroną konserwatorską. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako. "p.p.s.a."), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W myśl art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Właściwość Sądu w omawianym zakresie dotyczy niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych wymienionych w pkt 1-4, tj. aktów lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego z mocy art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. Na zasadzie wymienionych przepisów ochronie sądowej podlega terminowość wydawania decyzji administracyjnych, postanowień, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, a także podejmowanie innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Rolą Sądu w takich sprawach jest zbadanie czy organ, któremu bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zarzucono pozostaje w zwłoce w rozpatrzeniu wniesionego doń podania. Skarga na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie lub podjęcia czynności kończących postepowanie w sprawie, które mogą następnie podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Dlatego też w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zgodnie wskazuje się na specyfikę badania skarg na bezczynność lub przewlekłość postępowania, która polega na tym, że sąd ogranicza się do skontrolowania czy organ rzeczywiście nie podjął działania, do którego był zobowiązany. Skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, które może podlegać odrębnej kontroli sądu administracyjnego (art. 149 § 1 p.p.s.a.). Aby można było skutecznie zarzucić organowi administracji publicznej brak podjęcia nakazanego prawem działania, to należy najpierw ustalić, czy istnieje w ogóle przepis prawa obligujący ten organ do władczego działania podlegającego następnie kontroli sądowoadministracyjnej. Jest to warunek dopuszczalności skargi wywodzonej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., który wyraźnie wskazuje, że skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przysługuje tylko w przypadkach ściśle określonych. W myśl tego unormowania nie można wnieść skargi na bezczynności lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej, jeżeli w zakresie żądanym przez stronę żaden przepis nie obliguje organu do władczego działania. Należy przy tym odróżniać brak dopuszczalności skargi na bezczynność, czy przewlekłe prowadzenie postępowania – które dotyczy przypadków, gdy jednostka nie może w ogóle skutecznie wszcząć postępowania w sprawie, a w następstwie zarzucać bezczynności organu w załatwieniu sprawy (por: wyrok NSA z dnia 4 lipca 2007 r., sygn. akt. II OSK 1314/06, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"), od sytuacji braku zasadności skargi na bezczynność – gdy mimo istnienia przepisów prawnych, nie ma racji do zobowiązania organu do władczego działania. W rozpatrywanym przypadku skarżący zarzuca PINB bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie samowoli budowlanej. Zarzuca, że doszło do rozbudowania balkonu w budynku objętym ochroną konserwatorską bez wymaganego pozwolenia. Domaga się zobowiązania organu do wydania decyzji. Jednak z akt sprawy wynika jednoznacznie, że nie doszło do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie zarzucanej w skardze samowoli budowlanej dotyczącej rozbudowy balkonu przynależnego do lokalu nr [...]. Do skargi dołączony został wniosek dotyczący tylko wskazanych robót. Dlatego zasadnie PINB odniósł się tylko do tych robót. Sygnalizowanie przez skarżącego, że składał wnioski o wszczęcie postępowań dotyczących innych lokali i innego zakresu robót, których skarżący nie przedłożył i brak ich w aktach sprawy, a przez to nie sposób stwierdzić, czy rzeczywiście miały miejsce, dotyczy odrębnych spraw i podlegać mogą odrębnemu zaskarżeniu. W niniejszym postępowaniu ocenie Sądu podlega tylko terminowość postępowania w sprawie zgłoszonej PINB w dniu 8 lipca 2025 r. samowoli dotyczącej rozbudowy balkonu przynależnego do lokalu nr [...]. W tym zakresie, jak wyjaśnił organ, nie wszczął postępowania administracyjnego, ale prowadzi czynności sprawdzające. W takiej sytuacji nie mógł rozpocząć bieg terminów do załatwienia sprawy. Art. 61 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691; w skrócie: "k.p.a.") stanowi, że postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. W myśl § 3 datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Zgodnie zaś z § 4 o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. Stosownie zaś do art. 31 § 1 k.p.a. organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem: 1) wszczęcia postępowania, 2) dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny. PINB nie analizował, czy stowarzyszenie ma interes prawny w żądaniu wszczęcia postępowania i czy składane wnioski spełniły wymogi formalne, jednak w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie ma to znaczenia, gdyż art. 53a ust. 1 u.p.b. stanowi, że postępowania uregulowane w niniejszym rozdziale wszczyna się z urzędu. Dotyczy to postępowania legalizacyjnego i naprawczego, o których mowa w art. 48, art. 50 i art. 51 u.p.b. Istotnym pozostaje więc, że na kanwie art. 53a u.p.b. Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę w składzie siedmiu sędziów z dnia 8 września 2025 r., sygn. II OPS 2/25, w której orzekł, że: "1) Z uwagi na treść art. 53a ust. 1 i art. 72a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418, z późn. zm.) nie jest dopuszczalne wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego na wniosek osoby, która żąda od organu nadzoru budowlanego podjęcia działań, powołując się na własny interes prawny. Postępowania w tych sprawach wszczyna się wyłącznie z urzędu. 2) Organ nadzoru budowlanego, do którego wpłynął wniosek (żądanie) wszczęcia jednego z postępowań, o których mowa w art. 53a ust. 1 i art. 72a ustawy - Prawo budowlane, obowiązany jest do poinformowania wnioskodawcy, w drodze pisma o charakterze informacyjnym, o podjętych działaniach i zajętym stanowisku." W uzasadnieniu tej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się z urzędu lub na wniosek strony. Jeśli z normy prawa materialnego nie wynika w sposób wyraźny forma wszczęcia postępowania, przyjmuje się, że w przypadkach, gdy przedmiotem postępowania ma być przyznanie uprawnienia, postępowanie oparte jest na zasadzie skargowości, czyli jest wszczynane na wniosek, a jeśli przedmiotem postępowania jest nałożenie obowiązku, postępowanie jest wszczynane w oparciu o zasadę oficjalności, czyli z urzędu. NSA zauważył, odwołując się do doktryny i orzecznictwa, że ustawy regulujące względnie całościowy obszar regulacji administracyjnoprawnej, mogą zawierać odrębności proceduralne od przepisów procedury administracyjnej. Stosowanie tego rodzaju przepisów proceduralnych odbywa się zgodnie z regułą lex specialis derogat legi generali, rozumianą w taki sposób, że w pierwszej kolejności stosuje się przepisy procesowe szczególne zawarte w ustawie kompleksowej, a dopiero w dalszej kolejności (w zakresie, w jakim nie ma odrębnego uregulowania) stosuje się ogólną regulację proceduralną zawartą w przepisach k.p.a. W niektórych sytuacjach prawo materialnie wyraźnie wskazuje, z czyjej inicjatywy może nastąpić wszczęcie postępowania w określonej sprawie. Zdaniem NSA w składzie powiększonym procesowy przepis art. 61 § 1 k.p.a. powinien więc być interpretowany w bezpośrednim powiązaniu z przepisami materialnoprawnymi normującymi w sposób szczególny inicjatywę uruchomienia postępowania administracyjnego. Jednym z takich przepisów jest art. 53a ust. 1 u.p.b., stosownie do którego postępowania uregulowane w Rozdziale 5b ("Postępowanie w sprawie rozpoczęcia i prowadzenia robót budowlanych z naruszeniem ustawy") wszczyna się z urzędu. Art. 53a ust. 1 u.p.b. nie konkretyzuje więc tylko jednego ze sposobów wszczęcia postępowania, o którym mowa w art. 61 § 1 k.p.a. Gdyby przyjąć taką interpretację art. 53a ust. 1 u.p.b., zgodnie z którą możliwe jest wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego również na wniosek podmiotu, który żąda od organu podjęcia działań powołując się na własny interes prawny, to dodanie przez ustawodawcę do tekstu ustawy tych przepisów byłoby nie tylko zbędne, ale wprost prowadziłoby do zanegowania zmiany stanu prawnego. Wystarczająca byłaby dotychczasowa regulacja procesowa z art. 61 § 1 k.p.a. zakładająca wszczęcie postępowania administracyjnego na żądanie strony lub z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny w omawianej uchwale podkreślił także, że użycie przez ustawodawcę sformułowania, że wszczęcie postępowania w sprawach, o których mowa w art. 53a ust. 1 u.p.b. następuje z urzędu, oznacza, że wyłączone jest zainicjowanie postępowania na wniosek (na żądanie osoby powołującej się na własny interes prawny). Założeniem nowelizacji Prawa budowlanego było doprowadzenie do usunięcia dotychczasowych rozbieżności w odniesieniu do formy wszczęcia postępowania przez organ nadzoru budowlanego (na rozbieżności te zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku). Dodanie do tekstu Prawa budowlanego art. 53a ust. 1 miało ostatecznie rozwiać wątpliwości i przesądzić, że postępowania administracyjne w tych sprawach inicjowane są tylko na zasadzie oficjalności. Skierowany do organu nadzoru budowlanego wniosek (żądanie) wszczęcia postępowania nie stanowi "żądania wszczęcia postępowania", o którym mowa w art. 61 § 1 k.p.a. Wniosek o wszczęcie postępowania z urzędu nie jest zaś wnioskiem, który inicjowałby jakieś odrębne postępowanie, którego złożenie obligowałoby organ do wydania postanowienia o odmowie jego wszczęcia. Przepis art. 61a § 1 k.p.a. nie stwarza podstawy prawnej do wydania postanowienia odmownego z tej przyczyny, że wydając takie postanowienie organ byłby jedynym jego adresatem. Jeżeli jedyną formą zainicjowania danego rodzaju postępowania jest jego wszczęcie z urzędu, to żądanie wszczęcia takiego postępowania ze strony innego podmiotu, w tym osoby powołującej się na własny interes prawny, należy potraktować w kategorii źródła informacji, wymagającej weryfikacji przez właściwy organ co do zasadności przesłanek obligujących do prowadzenia tego postępowania. Chociaż skierowane do organu nadzoru budowlanego żądanie nie może zostać potraktowane jako prawnie skuteczna inicjatywa wszczęcia postępowania administracyjnego to jednakże stanowi sygnalizację (wskazanie, impuls) do podjęcia wstępnych, przedprocesowych czynności zmierzających do ustalenia, czy doszło do naruszeń Prawa budowlanego w stopniu uzasadniającym wszczęcie postępowania z urzędu. Końcowo NSA wskazał, że skoro organ nadzoru budowlanego nie jest zobowiązany do wydania, w oparciu o art. 61a § 1 k.p.a., postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawach, o których mowa w art. 53a ust. 1 i art. 72a u.p.b., to brak reakcji tego organu polegający na niezajęciu stanowiska w procesowej formie nie może być kwestionowany w drodze ponaglenia (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.), tj. środka zwalczającego bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W konsekwencji także skarga na bezczynność organu w tego rodzaju sprawach stanowi skargę niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Merytoryczne rozpatrzenie ponaglenia przez organ wyższego stopnia, a także skuteczne wniesienie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu jest możliwe jedynie w sytuacji toczącego się postępowania w konkretnej sprawie. W orzecznictwie i piśmiennictwie podkreśla się, że brak jest podstaw do przyjęcia bezczynności organu administracji w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy prawa nie przewidują działania organów w określonej formie prawnej. Musi bowiem istnieć obowiązek prawny działania organu administracji i określona prawna forma tego działania, ujęta w ramy form procesowego rozstrzygnięcia sprawy (zob. wyroki NSA: z 20 kwietnia 1999 r., sygn. akt I SAB 161/98, 14 stycznia 2021 r., sygn. akt I GSK 1722/20; J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2008 r. s. 292)". Na zasadzie art. 269 § 1-3 p.p.s.a. skład orzekający jest związany powyższą uchwałą. Istota mocy ogólnie wiążącej uchwał sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki więc nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować (patrz m.in.: Andrzej Kabat [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", LEX/el 2021, pkt 3 do art. 269). Mając powyższe na uwadze, Sąd odrzucił skargę jako nieodpuszczalną - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 100 zł orzeczono na zasadzie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.