II OSK 2358/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa (sprawozdawca) Protokolant: asystent sędziego Joanna Ziółkowska po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. S.A. z siedzibą we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 lipca 2023 r. sygn. akt II SA/Wr 241/23 w sprawie ze skargi I. S.A. z siedzibą we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 16 lutego 2023 r. nr SKO 4122/212/22 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.

1. Wyrokiem z 11 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Wr 241/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej: "WSA we Wrocławiu") oddalił skargę I. S.A. z siedzibą we W. (dalej: "inwestor", "skarżący", "skarżący kasacyjnie") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu (dalej: "Kolegium", "SKO") z 16 lutego 2023 r. nr SKO 4122/212/22. Decyzją tą, Kolegium utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Wrocławia (dalej: "Prezydent", "organ pierwszej instancji") z 22 listopada 2022 r. nr 744/2022, którą odmówiono ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z lokalami usługowymi i garażem w kondygnacji naziemnej, garażem podziemnym, wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu oraz rozbiórkę istniejącego obiektu, przewidzianej do realizacji przy ul. [...] we W. (obręb [...], AM-[...], działki o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz AM-[...], część działki nr [...]). 2. Skargę kasacyjną od wyroku WSA we Wrocławiu złożył inwestor, zaskarżając go w całości, zarzucając: I. w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które - w każdym z poniższych przypadków z osobna — miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) przepisu art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm., dalej: "u.p.z.p."), § 3 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1588 ze zm., dalej: "rozporządzenie WZ") oraz w związku z art. 7, art. 15, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 pkt 6, § 3, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 1 ust. 2 pkt 1, pkt 7, ust. 4 pkt 4 lit. a i b, art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., poprzez oddalenie skargi wskutek nieprawidłowego przyjęcia przez sąd pierwszej instancji, że: a) Kolegium właściwie dokonało korekty obszaru analizowanego - do parametrów minimalnych, a w konsekwencji rozstrzygnięcie Kolegium opiera się na prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym, podczas gdy w okolicznościach omawianej sprawy wystąpiła potrzeba poszerzenia obszaru analizowanego poza wymogi minimalne, na co wskazał organ pierwszej instancji uzasadniając to koniecznością uzyskania pełnej wiedzy na temat kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu w całej jednostce osiedleńczej (zob. decyzja Prezydenta z 22 listopada 2022 r.); b) wnioskowana "zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna (...) nie stanowi kontynuacji ani uzupełnienia zieleni w formie ogródków działkowych", ani również kontynuacji czy rozwinięcia istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, podczas gdy zaplanowane przedsięwzięcie o niewielkich rozmiarach (dwa budynki mieszkalne wielorodzinne z funkcją usługową o maksymalnej wysokości górnej krawędzi elewacji - do gzymsu/attyki - 13,3 m) stanowi uzupełnienie istniejącego w sąsiedztwie sposobu zagospodarowania terenu, jakim jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna czy zabudowa związana z funkcją oświatową, przy czym zabudowa jednorodzinna i wielorodzinna są formami zabudowy mieszkaniowej (pełnią jednakową funkcję i ze względu na zasadę równości inwestycyjnej, każda z nich powinna być traktowana jako wystarczająca dla uznania kontynuacji funkcji), planowana inwestycja nie koliduje jednocześnie z zielenią rekreacyjną (ogródki działkowe); c) organy właściwe instancyjnie (Prezydent, Kolegium) dokładnie wyjaśniły stan faktyczny, zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy w świetle jego całokształtu, a wnioski organu poparte są konkretnymi przepisami prawnymi i rzeczową argumentacją prawniczą, odniesieniem do warunków lokalnych; d) mimo oparcia się przez SKO "na korekcie obszaru analizowanego" w odniesieniu do wielkości obszaru analizowanego uwzględnionego przez organ I instancji to działanie to "mieści się w ramach kompetycji organu odwoławczego wynikających z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a."; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 133 § 1, art. 134 § 1 i § 2 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na: a) błędnej ocenie okoliczności faktycznych sprawy i w konsekwencji nieprawidłowe przyjęcie przez sąd pierwszej instancji, że "w kontrolowanej sprawie nie nastąpiły warunki, które pozwoliłyby wykreować większy obszar analizowany, i pozostać w zgodzie z determinantami oraz przesłankami ustawowymi oraz rozporządzeniem WZ"; b) błędnej ocenie okoliczności faktycznych sprawy ustalonych przez organy właściwe instancyjnie (Prezydent, Kolegium) skutkujące wadliwym przyjęciem przez sąd pierwszej instancji, że z analizy urbanistycznej wynika, że planowana zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna nie uzupełnia i nie kontynuuje istniejącej zabudowy; c) błędnej ocenie okoliczności faktycznych sprawy ustalonych przez organy właściwe instancyjnie (Prezydent, Kolegium) skutkujące wadliwym przyjęciem przez sąd pierwszej instancji, że brak jest naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia WZ, ponieważ organy prawidłowo ustaliły, że warunek z tego przepisu nie został spełniony, co zamyka drogę do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i nie naruszono również przepisów procedury administracyjnej; 3) art. 151 w związku z art. 3 § 1, § 2 pkt 1 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., polegające na wadliwym skontrolowaniu przez sąd pierwszej instancji zaskarżonej decyzji SKO, poprzez błędną ocenę okoliczności faktycznych i prawnych prowadzącą do oddalenia skargi, podczas gdy organy właściwe instancyjne nie ustaliły wszystkich okoliczności faktycznych istotnych w sprawie, postępowanie dowodowe nie zostało przeprowadzone w zgodzie z normami procesowymi, a ocena materiału dowodowego nie odpowiada tym regułom, a tym samym doszło do naruszenia przepisów procedury administracyjnej, w tym art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 107 § 1 pkt 6, § 3 k.p.a., które miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albowiem Kolegium nie objaśniło powodów uznania, odmiennie od organu pierwszej instancji, że powiększenie obszaru analizowanego nie ma uzasadnienia w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy w sytuacji zasadności jego powiększenia, gdyż tak wyznaczony obszar tworzy urbanistyczną całość i pozwala na uzyskanie pełnej wiedzy oraz dokonanie ustaleń co do zabudowy i stanu zagospodarowania nieruchomości położonych w granicach obszaru analizowanego, a uzasadnienie decyzji nie tylko nie wyjaśnia okoliczności uniemożliwiających pozytywne załatwienie sprawy, ale także niezgodności zamierzenia inwestora z przepisami odrębnymi warunkującej wydanie decyzji odmownej w zakresie ustalenia warunków zabudowy; 4. przepisu art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a., polegające na: a) niewyjaśnieniu w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z treści art. 141 § 4 p.p.s.a. - podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w szczególności motywów uznania, że "Inwestycja skarżącego oznaczałaby nową zabudowę, nie stanowiącą kontynuacji funkcji czy uzupełnienia dotychczasowej zabudowy, ponieważ takiej zabudowy jak planowana przez skarżącą, w sąsiedztwie nie ma", jak również braku wyjaśnienia uznania, że planowana zabudowa godzi w zastany stan rzeczy, mimo stwierdzenia, że "Skład Orzekający zgadza się, że zabudowa jednorodzinna i wielorodzinna są formami zabudowy mieszkaniowej, i spełniają jednakową funkcję, a w związku z tym nie można automatycznie wykluczać sąsiedztwa obydwu form zabudowy mieszkaniowej", pozbawiając tym samym inwestora informacji o przesłankach wydanego rozstrzygnięcia; b) pominięciu okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, pozbawiających inwestora informacji o przesłankach rozstrzygnięcia, a tym samym niepozwalające na ocenę, na jakich to ustaleniach oparł się sąd pierwszej instancji stwierdzając, że "W kontrolowanej sprawie nie nastąpiły warunki, które pozwoliłyby wykreować większy obszar analizowany, i pozostać w zgodzie z determinantami oraz przesłankami ustawowymi oraz rozporządzeniem WZ"; II. w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego, tj.: 1. przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 1 ust. 2 pkt 1, pkt 7, ust. 4 pkt 4 lit. a i b u.p.z.p. w związku z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia WZ oraz w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji błędne zastosowanie, polegające na przyjęciu przez sąd pierwszej instancji, że planowana zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna składająca się z dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z lokalami usługowymi i garażem nie stanowi kontynuacji ani uzupełnienia istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz koliduje z zielenią w formie ogródków działkowych, podczas gdy prawidłowa wykładania tych przepisów winna prowadzić do wniosku, że planowana zabudowa stanowi kontynuację istniejącego w sąsiedztwie sposobu zagospodarowania terenu, stanowiącego zabudowę mieszkaniową jednorodzinną czy zabudowę związaną z funkcją oświatową i nie koliduje z zielenią rekreacyjną (ogródki działkowe), albowiem nie tylko nie jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu ale ją uzupełnia, a pojęcie kontynuacji funkcji należy rozumieć w sensie szerokim, zgodnie z wykładnią systemową i funkcjonalną, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela, czy inwestora po to, aby mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy, a w konsekwencji należało uznać, że spełniona została zasada dobrego sąsiedztwa w odniesieniu do planowanej inwestycji; 2) § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia WZ w związku z art. 4 ustawy z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 1986) w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji nieprawidłowe zastosowanie, stanowiące wynik błędnego uznania przez sąd pierwszej instancji, że w okolicznościach badanej sprawy nie zachodziła sytuacja uzasadniająca powiększenie obszaru analizowanego, podczas gdy z uwagi na całokształt uwarunkowań przestrzennych wskazane było poszerzenie tego obszaru poza granice minimalne, obejmujące działki w całym kwartale ograniczonym al. [...], ul. [...], al. [...] oraz ul. [...] (jak uczynił to organ pierwszej instancji), a w rezultacie sąd niewłaściwie stwierdził brak podstaw do poszerzenia obszaru analizowanego. Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżący kasacyjnie inwestor wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy tj. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji Prezydenta w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej i uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona; w przypadku nieuwzględnienia przez sąd powyższego wniosku uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia WSA we Wrocławiu; zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 3.2. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie nie występują, wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. 3.3. Dalej należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł w niniejszej sprawie zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i prowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko co do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku sądu pierwszej instancji (por. np. wyrok NSA z 24 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 1511/22, CBOSA). 3.4.Bezzasadny okazał się zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten może stanowić skuteczną podstawę kasacyjną wówczas, gdy uzasadnienie kontrolowanego wyroku nie zawiera obligatoryjnych elementów, wskazanych w tym przepisie albo zostało sporządzone w ten sposób, że nie pozwala na kasacyjną kontrolę orzeczenia. Równocześnie należy podkreślić, że za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można kwestionować ocen prawnych zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W szczególności, okoliczność, że stanowisko zajęte przez Sąd pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną, nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz nie poddaje się kontroli kasacyjnej (por. np. wyrok NSA z 23 listopada 2022 r., sygn. akt II OSK 3514/19 oraz wyrok NSA z 20 grudnia 2022 r., sygn. akt II OSK 2315/21 - CBOSA). Przenosząc te uwagi na grunt niniejszej sprawy należy, po pierwsze, stwierdzić, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku WSA we Wrocławiu zawiera wszystkie obligatoryjne elementy, wskazane w art. 141 § 4 p.p.s.a. Po drugie, na podstawie uzasadnienia tego wyroku można ustalić, czym kierował się WSA we Wrocławiu oddalając skargę. Spełniona została zatem podstawowa funkcja, jaką ma pełnić uzasadnienie wyroku. W szczególności, uzasadnienie tego wyroku koncentruje się na dwóch kluczowych dla rozstrzygnięcia kwestiach, tj. ocenie, czy w sprawie zaistniały podstawy rozszerzenia granic obszaru analizowanego, a następnie, czy w sprawie został spełniony warunek dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.). Sąd rozpoznał zatem istotę sprawy. Równocześnie trzeba wskazać, że w świetle zasady kauzalności uchybień procesowych (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) oraz wtórnego, wobec rozstrzygnięcia, znaczenia uzasadnienia wyroku, ewentualne wady uzasadnienia polegające na pominięciu niektórych kwestii podnoszonych przez stronę skarżącą mogą doprowadzić do uchylenia wyroku tylko wówczas, gdy w świetle akt danej sprawy oraz relewantnych dla oceny legalności danego aktu administracyjnego przepisów prawa, odniesienie się do tych kwestii w uzasadnieniu wyroku Sądu pierwszej instancji mogłoby, z wysokim prawdopodobieństwem, doprowadzić do odmiennego wyniku sprawy (por. np. wyrok NSA z 23 października 2024 r., sygn. akt II OSK 44/22; wyrok NSA z 5 marca 2025 r., sygn. akt II OSK 2366/24; wyrok NSA z 11 lutego 2026 r., sygn. akt II OSK 1564/25 - CBOSA). Sytuacja taka w realiach niniejszej sprawy nie zachodzi. 3.5. Z podobnych powodów, jakie wskazano w punkcie 3.4 powyżej, za bezzasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji jasno wynika, czym kierowało się Kolegium utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta. Uzasadnienie to jest istotnie zwięzłe, ale jest to raczej zaleta, niż wada zaskarżonej decyzji. 3.6. Bezzasadne okazały się zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące wyznaczenia granic obszaru analizowanego. W świetle § 3 ust. 2 rozporządzenia WZ, granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Na tle tego przepisu należy przyjąć, że zasadą jest wyznaczanie obszaru analizowanego w podstawowych jego wymiarach (por. np. wyrok NSA z 14 lutego 2024 r., sygn. akt II OSK 1220/21, CBOSA). Obszar ten może być poszerzony dopiero wówczas, gdy pojawią się szczególne okoliczności uzasadniające taką zmianę. Powiększenie obszaru analizowanego zawsze musi jednak służyć zachowaniu ładu przestrzennego. Celem samym w sobie takiego powiększenia nie może być jedynie umożliwienie realizacji przedsięwzięcia objętego wnioskiem (por. np. wyrok NSA z 20 grudnia 2022 r. sygn. akt II OSK 2321/21, CBOSA). Innymi słowy, poszerzenie obszaru analizowanego ponad minimalne wymiary jest możliwe, ale musi być uzasadnione wymogami ładu przestrzennego, a ponadto uzasadnienie dla takiego poszerzenia powinno być szczegółowo umotywowane w analizie oraz w uzasadnieniu decyzji o warunkach zabudowy (por. np. wyrok NSA z 14 lutego 2023 r., sygn. akt II OSK 375/20, CBOSA). W realiach niniejszej sprawy brak jest takich szczególnych okoliczności, związanych z potrzebą zachowania ładu przestrzennego, które uzasadniałyby rozszerzenie granic obszaru analizowanego. Wręcz przeciwnie, już podstawowe granice obszaru analizowanego, z uwagi na szerokość frontu działki, doprowadziły do objęcia analizą bardzo dużego obszaru (3 x 74 m). Obszar ten był zupełnie wystarczający do opracowania analizy urbanistycznej. W tym kontekście tylko informacyjnie warto wskazać, że ustawodawca dostrzegł problem nadmiernego rozszerzania granic obszaru analizowanego i w sprawach wszczętych od 24 września 2023 r. maksymalne granice obszaru analizowanego nie mogą przekraczać 200 m (zob. art. 61 ust. 5a u.p.z.p. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw –Dz.U. z 2023 r., poz. 1688). 3.7. Bezzasadne okazały się również zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. WSA we Wrocławiu w zaskarżonym wyroku zasadnie przyjął, podobnie jak wcześniej Kolegium, że wprowadzenie wnioskowanej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej w sposób oczywisty naruszy zasadę kontynuacji funkcji zabudowy. Na analizowanym terenie dominuje bowiem zieleń w formie ogródków działkowych, uzupełniona nieliczną i rozproszoną zabudową mieszkaniową jednorodzinną oraz oddaloną od terenu inwestycji zabudową usługową związaną z oświatą. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w świetle art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., zwykle zabudowa jednorodzinna może bezkolizyjnie współistnieć z zabudową wielorodzinną. Odmiennie należy jednak ocenić sytuację, taką jak zaistniała w niniejszej sprawie, gdy zabudowa wielorodzinna ma być wprowadzona na zasadzie tzw. zabudowy plombowej na terenie jednolicie dotychczas zagospodarowanym w odmienny sposób. W takim przypadku zabudowa wielorodzinna może godzić w ład przestrzenny, nie tworzy bowiem harmonijnej całości z otoczeniem (art. 1 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 1 u.p.z.p.; por. np. wyrok NSA z 2 lipca 2024 r., sygn. akt II OSK 1692/23 oraz wyrok NSA z 16 maja 2024 r., sygn. akt II OSK 1373/21 – CBOSA). Tylko obiter dictum należy dodać, że tego rodzaju ograniczenie nie godzi w istotę prawa własności, albowiem inwestor zwykle w dalszym ciągu zachowuje prawo do zabudowy, w tym zabudowy o funkcji mieszkalnej. Powinna to być jednak zabudowa mieszkalna jednorodzinna, która już występuje na analizowanym terenie (por. np. wyrok NSA z 29 maja 2025 r., sygn. akt II OSK 2350/24, CBOSA). 3.8. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.