II OSK 1033/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Anna Szymańska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 17 grudnia 2024 r., sygn. akt lI SA/Ol 846/24 w sprawie ze skargi I. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 5 września 2024 r. nr SKO.73.303.2024 w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 17 grudnia 2024 r., sygn. akt lI SA/Ol 846/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie (dalej: WSA w Olsztynie, sąd wojewódzki, sąd pierwszej instancji) po rozpoznaniu skargi I. Z. (dalej: skarżący, skarżący kasacyjnie) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie (dalej: Kolegium) z 5 września 2024 r. nr SKO.73.303.2024 w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy – oddalił skargę. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wójt Gminy Gietrzwałd (dalej: Wójt, organ pierwszej instancji) decyzją z 31 stycznia 2024 r. nr 40/2023 ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o nazwie Gietrzwałd I o łącznej mocy nie przekraczającej 30 MW wraz z niezbędnymi urządzeniami i infrastrukturą techniczną (towarzyszącą) na części nieleśnej działki nr [...] obręb [...], gmina [...] (dalej: decyzja WZ). Organ pierwszej instancji, postanowieniem z 21 lutego 2024 r. nr RRG-B.6730.61.2023 sprostował oczywistą omyłkę pisarską w decyzji WZ w ten sposób, że w pkt 1 sentencji, zdaniu drugim, w drugim akapicie oraz w uzasadnieniu zamiast błędnego numeru działki [...], wpisał prawidłowy numer działki tj. [...]. Kolegium, zaskarżonym postanowieniem utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W ocenie Kolegium z treści decyzji rozpatrywanej łącznie wraz z załącznikami, jak i z akt sprawy wynika, jakiej działki decyzja dotyczy, a tym samym, że wpisanie w dwóch miejscach numeru [...] nastąpiło na skutek oczywistej pisarskiej omyłki, do której znajduje zastosowanie art. 113 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej: k.p.a.). WSA w Olsztynie, we wskazanym na wstępie wyroku stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie sądu pierwszej instancji, omyłkę polegającą na dwukrotnym oznaczeniu numeru działki jako "[...]", podczas gdy jej prawidłowy numer to "[...]" należy zakwalifikować jako wadę nieistotną, której rektyfikacja w żaden sposób nie rzutuje ani na prawa i obowiązki strony ani też na zawarty w prostowanej decyzji opis istotnych ustaleń stanu faktycznego. Tym samym, nie można mówić o jakiejkolwiek ingerencji w merytoryczną treść decyzji WZ czy też o modyfikacji zawartego w niej rozstrzygnięcia. Na zakończenie stwierdzono, że przedmiotowa omyłka ma charakter oczywisty. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, zaskarżając go w całości, zarzucając naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 113 § 1 k.p.a., poprzez błędne uznanie, że organ administracji działał zgodnie z prawem, dokonując sprostowania decyzji w zakresie, który nie był wynikiem oczywistego błędu pisarskiego lub rachunkowego, lecz stanowił istotną ingerencję w treść rozstrzygnięcia. Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Olsztynie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania za obie instancje, według norm prawem przepisanych. Pismem z 27 lutego 2025 r. skarżący kasacyjnie oświadczył, że zrzeka się rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA") zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez NSA. Skarga kasacyjna okazała się nieusprawiedliwiona. W ocenie skarżącego kasacyjnie sprostowanie decyzji WZ nie miało charakteru oczywistej omyłki, lecz prowadziło do merytorycznej modyfikacji treści rozstrzygnięcia, co powinno skutkować wydaniem nowej decyzji, a nie sprostowaniem. W ocenie NSA stanowisko to jest błędne. Zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Omyłki te mogą powstać wskutek błędnego wpisania jakiegoś słowa lub słów, ich pominięcia czy poprzez wyraźne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie danego wyrazu bądź cyfry. Jedną z przesłanek dopuszczalności zastosowania art. 113 § 1 k.p.a. jest oczywistość stwierdzonego błędu czy omyłki. Jeżeli dana kwestia budzi wątpliwości, a do stwierdzenia, czy doszło do popełnienia omyłki, wymagana jest głębsza analiza akt postępowania, automatycznie będzie to wykluczać oczywistość takiej omyłki. (por. wyrok NSA z 23 sierpnia 2023 r. sygn. akt II OSK 2948/20). W szczególności należy zaznaczyć, że wyznacznikiem oczywistości omyłki jest możność natychmiastowego i niepozostawiającego wątpliwości wykrycia uchybienia w drodze powierzchownego zestawienia treści rozstrzygnięcia z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy. Przy czym, granice sprostowania wyznacza m.in. reguła, że instytucja sprostowania nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia, czy też ponownego, odmiennego rozpoznania sprawy. Inaczej mówiąc sprostowaniu nie mogą podlegać błędy i omyłki istotne, odnoszące się do ustalenia obowiązującego prawa, stanu faktycznego sprawy, jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (por. wyrok NSA z 16 maja 2024 r. sygn. akt II OSK 1009/22). W ocenie NSA, w okolicznościach przedmiotowej sprawy doszło do oczywistej omyłki w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a. poprzez błędne wpisanie numeru działki stanowiącej teren inwestycji w pkt 1. sentencji oraz w zdaniu siódmym uzasadnienia decyzji WZ tj. zamiast prawidłowego numeru 10/27, wpisano numer 27/10. W szczególności z zestawienia materiału dowodowego z treścią decyzji WZ wynika, że inwestycja będzie realizowana na części działki nr [...]. We wniosku o ustalenie warunków zabudowy z 16 maja 2023 r. potwierdza powyższe pkt 6., 7.1., 7.8., jak również jego część graficzna przedstawiająca granice terenu objętego wnioskiem. Dalej, w załączniku graficznym do decyzji WZ widnieje działka nr [...]. Ponadto w decyzji WZ w rozstrzygnięciu, którym ustalono warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji podano, że będzie ona realizowana "na części nieleśnej działki ewidencyjnej nr [...] obręb [...], gm. [...]". Tym samym, analiza akt administracyjnych sprawy prowadzi do wniosku, że błędne oznaczenie działki inwestycyjnej miało charakter oczywistej omyłki. Polegało na przestawieniu znaków (tutaj liczb), potocznie zwanym błędem czeskim. Przy czym, przedmiotowe sprostowanie nie doprowadziło do zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Parametry dotyczące nowej zabudowy ustalone decyzją Wójta z 31 stycznia 2024 r. pozostały niezmienione. W tym stanie rzeczy skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. NSA orzekał na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym.