II OSK 2290/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski (sprawozdawca) sędzia del. WSA Magdalena Dobek - Rak Protokolant: starszy asystent sędziego Anita Lewińska - Karwecka po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 czerwca 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 598/23 w sprawie ze skargi W.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2023 r. znak: KOA/3235/Ar/22 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. oddala skargę kasacyjną, 2. oddala wniosek R.R. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 czerwca 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 598/23, oddalił skargę W.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 17 stycznia 2023 r., znak KOA/3235/Ar/22 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołań A.G., B.P., A.G. oraz W.C., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z 22 czerwca 2022 r., nr 26/2022, ustalającą na rzecz R.R., warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie budynku usługowego na potrzeby istniejącej sali bankietowej na działkach nr ew. [...], [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. P./S. w P. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł W.C., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w całości. Wyrokowi zarzucono: 1. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") naruszenie przepisów postępowania: a. art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 80 k.p.a. polegające na przyjęciu, że SKO w Warszawie zebrało i rozpatrzyło materiał dowodowy w sposób wyczerpujący, bez jego dowolnej oceny oraz podjęło wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym w szczególności ocenie, że dokonana przez organ I i II instancji analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu spełnia wymogi określone przepisami przy jednoczesnym pominięciu wbrew zgromadzonemu w aktach materiałowi dowodowemu faktu istnienia na obszarze analizowanym zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej stojącej na przeszkodzie ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji zgodnie z wnioskiem inwestora, co miało wpływ na wynik sprawy; b. art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 61 § 4 i 10 § 1 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że prawidłowo ustalono krąg stron w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym zgodnie z prawem odmówiono dopuszczenia do udziału w sprawie w charakterze strony A.S. oraz parafii K. w P. oraz uniemożliwienie ww. osobom brania czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym na prawach strony, co miało wpływ na wynik sprawy; c. art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a. w zw. z art. 34 § 1 k.p.a. w zw. z art. 48 § 1 k.p.a. przez przyjęcie, że organy orzekające nie miały prawnego obowiązku wystąpienia do Sądu Rejonowego w P. z wnioskiem o ustanowienie dla nieznanych z miejsca pobytu współwłaścicieli działek nr [...] i [...] przy ul. S. [...] Z.Z. i B.M. przedstawiciela do reprezentowania ich w postępowaniu na prawach strony, co miało wpływ na wynik sprawy; d. art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a. przez przyjęcie, że nieuznanie za strony i niezawiadomienie o postępowaniu współwłaścicieli działek nr [...] i [...] przy ul. S. [...] Z.Z. i B.M., których działki bezpośrednio przylegają do działek inwestora i znajdują się w obszarze analizowanym nie powinno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji SKO w Warszawie, co miało wpływ na wynik sprawy; e. art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a. w zw. z art. 27 § 1 i 1a k.p.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. polegające na dwukrotnym wydaniu decyzji odwoławczej przez prawie ten sam skład SKO, co stanowi naruszenie zasady obiektywnego załatwienia sprawy, co miało wpływ na wynik sprawy; f. art.145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 r. poz. 503 z poźn. zm., dalej: "u.p.z.p.") przez przyjęcie, że zamierzona inwestycja nawiązuje do istniejącej na działkach sąsiednich cech i przeznaczenia zabudowy oraz jest kontynuacją funkcji architektonicznej występującej w analizowanym obszarze; g. art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. w zw. z art. 8, art. 9, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. przez przyjęcie, że SKO w Warszawie dostatecznie wyjaśniło podstawy i przesłanki utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji w sposób realizujący zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwiający dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w tym w szczególności wyjaśnienie przeprowadzonej przez organ I instancji analizy urbanistycznej jako miarodajnej i przesądzającej o możliwości ustalenia warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem inwestora, co miało wpływ na wynik sprawy; h. art.183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. przez orzekanie przez Sąd nieprawidłowo obsadzony, tj. udział w składzie orzekającym asesor WSA Anety Żak, co miało wpływ na wynik sprawy; 2. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie: a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w ten sposób, że Wojewódzki Sąd Administracyjny zaskarżonym wyrokiem oddalił skargę i pomimo naruszenia zasady sąsiedztwa określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz nieuwzględnienia wymagań ładu przestrzennego w tym urbanistyki i architektury oraz walorów architektonicznych i krajobrazowych unormowanych w art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p.; b. art.145 § 1 pkt 1 a p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i ze względu na zgodność z przewidywaną na działkach sąsiednich zabudową oraz kontynuację funkcji występującej w analizowanym obszarze nie wymaga zgodności ze "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta P." zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta P. nr [...] z dnia [...] 2000 r., co miało wpływ na wynik sprawy; c. § 7 ust. 1 w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588, dalej: "rozporządzenie planistyczne") przez błędną ich interpretację i przyjęcie, iż na podstawie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu jest możliwe ustalenie dla wnioskowanej inwestycji warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem inwestora, tj. przyjęcie, iż jest możliwe ustalenia dla wnioskowanej inwestycji górnej krawędzi kalenicy budynku wynoszącej 10 metrów oraz górnej krawędzi elewacji frontowej budynku nieodpowiednio do istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej; d. § 4 ust. 1 w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia planistycznego przez błędną ich interpretację i przyjęcie, iż na podstawie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu jest możliwe ustalenie dla wnioskowanej inwestycji warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem inwestora, tj. przyjęcie, iż jest możliwe ustalenia dla wnioskowanej inwestycji linii nowej zabudowy niebędącej przedłużeniem linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej; e. § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz.U. Nr 164, poz. 1589, dalej: "rozporządzenie nomenklaturowe") przez niewskazanie funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu wskazującej konkretny sposób użytkowania obiektów użytkowania obiektów budowlanych i sposobu zagospodarowania terenu. Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz decyzji SKO w Warszawie w całości i zasądzenie na rzecz skarżącego od SKO w Warszawie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania Ryszard Rogala, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, kwestionując zasadność podniesionych w niej zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. Stosownie do art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej formułowanej przez stronę skarżącą, organy administracji publicznej oraz Sąd I instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny został przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Liczne i rozbudowane w swej treści zarzuty, zarówno te odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania, jak i te dotyczące naruszenia prawa materialnego, sprowadzają się do zakwestionowania prawidłowości przeprowadzonej przez Sąd I instancji oceny zaskarżonej decyzji w zakresie: 1) wypełnienia przez planowaną zabudowę wymogów dobrego sąsiedztwa oraz ustaleń dotyczących funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu; 2) zgodności decyzji o warunkach zabudowy z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (dalej: "studium"); 3) udziału niepełnego kręgu podmiotów posiadających status strony w postępowaniu administracyjnym; 4) udziału w postępowaniu odwoławczym członków Kolegium – którzy zdaniem skarżącego kasacyjnie – podlegali wyłączeniu oraz 5) wydania wyroku przez Sąd – który zdaniem skarżącego kasacyjnie – nie spełniał warunku niezależności i bezstronności. Odnosząc się kolejno do wymienionych wyżej kwestii należy po pierwsze wyjaśnić, że przedmiot ustaleń planowanej zabudowy nie obejmuje oceny kontynuacji funkcji, albowiem ta nie ulega zmianie. Inwestor nie wnosił o zmianę istniejącej funkcji, zaś dotychczasowy sposób korzystania z terenu, będącego przedmiotem ustalania warunków zabudowy, nie był, jak wynika z akt sprawy, skutecznie zakwestionowany. Sama zaś funkcja zabudowy i zagospodarowania terenu, o której mowa w § 2 pkt 2 rozporządzenia nomenklaturowego, została wprost określona w rozstrzygnięciu organu I instancji, z którego wynika że warunki zabudowy ustala się dla budynku usługowego na potrzeby istniejącej sali bankietowej. Natomiast, gdy chodzi o kontynuację parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., to jak wynika z przeprowadzonej analizy architektoniczno-urbanistycznej, jej wyników oraz uzasadnienia wydanej na ich podstawie decyzji, określone w tym względzie parametry i wskaźniki odpowiadają wymogom przewidzianym w przepisach rozporządzenia planistycznego w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji: Obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznaczono od strony ul. P. jako przedłużenie linii zabudowy znajdującej się na działce sąsiedniej nr [...], zaś od strony ul. S. jako przedłużenie linii zabudowy znajdującej się na działce sąsiedniej nr [...]. Z kolei kwestionowana przez skarżącego kasacyjnie wysokość elewacji frontowej 7,5 m została przyjęta na podstawie przeprowadzonej analizy architektoniczno-urbanistycznej, przy uznaniu za zasadne nawiązanie do gabarytów zabudowań znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej zabudowy, która będzie tworzyć spójną całość urbanistyczną. Wskazany sposób wyznaczenia wysokości elewacji frontowej znajduje podstawę prawną w § 7 ust. 4 rozporządzenia planistycznego dopuszczającego wyznaczenie jej z pominięciem reguł określonych w § 7 ust. 1 i 3 tegoż rozporządzenia, jeżeli wynika to z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Również wysokość głównej kalenicy ustalono zgodnie z § 8 rozporządzenia planistycznego, według którego: "Geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym." Ustalenie tego parametru na poziomie nie wyższym niż 10 m, zostało dokonane, tak jak w przypadku ustalenia wysokości elewacji frontowej, w nawiązaniu do zabudowy znajdującej się w najbliższym sąsiedztwie, a co za tym idzie zgodnie z cytowanym przepisem, odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Mając powyższe na uwadze należało uznać za nieuzasadnione zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.; § 2 pkt 2 rozporządzenia nomenklaturowego; § 4 ust. 1 w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia planistycznego; § 7 ust. 1 w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia planistycznego oraz powiązane z nimi zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 8, art. 9, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Po drugie, nie sposób też zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 a p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., które – zdaniem skarżącego kasacyjnie – miało polegać na przyjęciu przez Sąd I instancji, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie wymaga zgodności z ustaleniami obowiązującego studium. Odnosząc się do tego zarzutu należy przypomnieć, że zgodnie z art. 9 ust. 5 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, studium nie jest aktem prawa miejscowego. Zatem nie może ono stanowić materialnoprawnej podstawy decyzji administracyjnej, jaką jest decyzja o warunkach zabudowy. To, że jak podnosi skarżący kasacyjnie, studium stanowi podstawę aksjologiczną w zakresie gminnego planowania i zagospodarowania przestrzennego i podejmowanych w tym zakresie działań, nie oznacza tym samym, że jest również podstawą normatywną. Przeciwnie, ustalenia studium jako aktu o charakterze wewnętrznym nie mogą stanowić podstawy dla aktu stosowania prawa, kształtującego sytuację prawną jego adresata pozostającego poza systemem władzy publicznej. Po trzecie, należało podzielić stanowisko prezentowane w zaskarżonym wyroku, pozostające w zgodzie z ugruntowaną linią orzeczniczą dotyczącą nieskuteczności zarzutów prowadzenia postępowania administracyjnego z pominięciem podmiotów posiadających status strony, podnoszonych przez osoby niebędące tymi podmiotami. Uprawnioną do zgłoszenia zarzutu pominięcia w postępowaniu administracyjnym bez własnej winy jest bowiem wyłącznie osoba, której zarzut ten dotyczy. Zatem sąd administracyjny może taki zarzut uwzględnić o ile korzysta z niego strona, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (zob. m.in. wyroki NSA z: 26.01.2009 r., II OSK 51/08, LEX nr 509705; 7.04.2009 r., II OSK 451/08, LEX nr 535813; 8.11.2009 r., II OSK 1781/08, LEX nr 589041; 10.02.2011 r., II OSK 277/10, LEX nr 1071242.; 9.06.2011 r., II OSK 990/10, LEX nr 898486; 11.09.2012 r., II OSK 913/11, LEX nr 1971446; 9.05.2013 r., II OSK 9/12, LEX nr 1328546; 26.11.2013 r., II OSK 1475/12, LEX nr 2203942; Wyrok NSA z 4.11.2014 r., II OSK 1743/14, LEX nr 2137344; 10.12.2014 r., II OSK 1275/13, LEX nr 1596022 oraz z 3.08.2017 r., II OSK 2896/16, LEX nr 2352491). Nadto nie można zgodzić się twierdzeniem skarżącego kasacyjnie, że w niniejszej sprawie organy orzekające miały obowiązek wystąpienia do sądu z wnioskiem o wyznaczenie przedstawiciela dla nieznanych z miejsca pobytu Z. Z. i B.M. – współwłaścicieli działek nr [...] i [...] przy ul. S. [...]. Otóż w aktach sprawy znajduje się postanowienie Sądu Rejonowego dla Krakowa [...] w Krakowie z dnia 25 listopada 2015 r. (sygn. akt I Ns 1609/15/K o stwierdzeniu nabycia spadku po Z.Z. przez B.L. w całości. Wyżej wymieniona B.L. była stroną postępowania, a co za tym idzie jednym z adresatów zaskarżonej decyzji. Z tych też względów niezasadne okazały się również zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 61 § 4 i 10 § 1 k.p.a., w zw. z art. 34 § 1 k.p.a. w zw. z art. 48 § 1 k.p.a. Po czwarte, nieskutecznie skarżący kasacyjnie, zarzuca Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a. w zw. z art. 27 § 1 i 1a k.p.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., ponieważ wymienione przepisy k.p.a. przewidują okoliczności, które nie miały miejsca w niniejszej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 27 § 1a k.p.a.: "Członek samorządowego kolegium odwoławczego podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jeżeli brał udział w wydaniu decyzji objętej wnioskiem." Jak już wyżej wskazano zaskarżona decyzja została wydana w wyniku wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta P. z 22 czerwca 2022 r., nr 26/2022, nie zaś na podstawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzja Kolegium nie została też wydana w wyniku zaskarżenia wcześniejszego rozstrzygnięcia tego organu rozpatrującego odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta P. z 22 czerwca 2022 r., nr 26/2022. Stąd też nie zachodziła w sprawie okoliczność przewidziana w art. 27 § 1 k.p.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. (wyłączenie członka Kolegium od udziału w postępowaniu w sprawie w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji). Po piąte, nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art.183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Wadliwość procesu powoływania sędziego lub asesora nie może bowiem być samodzielną przesłanką wyłączenia sędziego ze składu orzekającego jako osoby nieuprawnionej, ale musi ponadto wystąpić konkretna okoliczność, która prowadzi do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Oznacza to konieczność indywidualnego podejścia do orzeczeń wydawanych przez sędziów i asesorów, a także do kwestii związanych z ich wyłączeniem (por. zdanie odrębne Sędziego Krzysztofa Wojtyczka do wyroku ETPCz z 3 lutego 2022 r. Advance Pharma Sp. z o.o. przeciwko Polsce). W orzecznictwie NSA przyjmuje się, że nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności postępowania fakt, że dany sędzia (asesor) orzekający w sprawie został mianowany na swój urząd na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej ustawą z 8 grudnia 2017 r. W razie wątpliwości co do bezstronności i niezależności danego sędziego/asesora konieczne jest zbadanie konkretnych faktów mających te wątpliwości uzasadniać w świetle okoliczności danej sprawy (por. mi. in. postanowienia NSA z: 27.01.2020 r., I OSK 1917/18; 28.01.2020 r.; 5.02.2020 r., I OSK 1394/18; 24.02.2022 r., III FZ 833/21; 13.05.2022 r., III OZ 291/22; 22.06.2022 r., III OZ 412/22, podane orzeczenia pochodzą z bazy CBOSA). Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni to stanowisko podziela, i dodatkowo wskazuje, że wątpliwość, co do bezstronności i niezawisłości sędziego musi mieć charakter realny, a nie potencjalny, zgodnie ze stanowiskiem przedstawionym w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zob. wyroki z: 9 lipca 2020 r. VQ versus Land Hessen, C-272/19, ECLI:EU:C:2020:535; 6 października 2021 r. w sprawie W. Ż, C-487/19; 22 lutego 2022 r. w sprawach połączonych C-562/21 PPU i C-563/21 PPU). Ponadto, należy też zaznaczyć, że pełnomocnik skarżącego został zawiadomiony o składzie Sądu I instancji, w jakim rozpatrywana będzie skarga jego mocodawcy i pomimo tego nie złożył wniosku, o którym mowa w art. 5a ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 z późn. zm.). W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku, oddalając wniosek uczestnika postępowania zgłoszony na rozprawie o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wniosek ten nie mógł zostać uwzględniony, bowiem przepisy art. 204 pkt 1 i 2 p.p.s.a., regulujące zwrot kosztów postępowania kasacyjnego w razie oddalenia skargi kasacyjnej, nie przewidują zwrotu tychże kosztów na rzecz uczestnika postępowania.