II OSK 2261/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Leszek Kiermaszek, Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak – Kubiak, sędzia NSA Mirosław Gdesz (spr.), Protokolant starszy asystent sędziego Sylwia Misztal, po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 maja 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 237/22 w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 29 listopada 2021 r. nr SKO.ZP/415/580/2020 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.

1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 13 maja 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 237/22 oddalił skargę A.C. (dalej skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 29 listopada 2021 r. nr SKO.ZP/415/580/2020 uchylającą decyzję Prezydenta Miasta K. z 22 marca 2019 r. nr AU-2/6730.2/334/2019 ustalającą warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową, garażem podziemnym i wewnętrznym układem komunikacyjnym na dz. nr [...] wraz ze zjazdem z dz. nr [...] przy ul. [...] w K." w części dotyczącej pkt I ppkt 4 lit. e załącznika do decyzji i w tym zakresie orzekł, że ustala zgodnie ze wskazaniami uchwały Nr LIII/723/12 Rady Miasta Krakowa z dnia 29 sierpnia 2012 r. "Program obsługi parkingowej dla miasta Krakowa" wskaźniki liczby miejsc postojowych: 1,2 miejsca na 1 mieszkanie oraz 20 miejsc postojowych na 100 zatrudnionych, zaś w pozostałym zakresie utrzymującą ją w mocy. Sąd Wojewódzki stwierdził w pierwszej kolejności, że jest związany oceną prawną wyrażoną w wyroku z 25 września 2020 r., sygn. II SA/Kr 409/20. W uzasadnieniu tego wyroku stwierdzono, że ustalone w decyzji parametry zabudowy (z wyjątkiem ustalenia liczby miejsc postojowych), nie budzą wątpliwości Sądu, a ostateczna treść decyzji znajduje swoje uzasadnienie w prawidłowo sporządzonej analizie architektoniczno – urbanistycznej. Sąd I instancji uznał, że Kolegium kierując się wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu do wydanego wyroku, mając na uwadze założenia programu obsługi parkingowej dla miasta Krakowa, usunęło wskazane uchybienie i w odniesieniu do rozstrzygnięcia zawartego w pkt I ppkt 4 lit. e załącznika nr 1 do decyzji. Za niezasadny uznano zarzut nieważności zaskarżonej decyzji. Wbrew twierdzeniom skarżącego, zaskarżoną decyzją Kolegium nie zmieniło ostatecznej decyzji tego organu z 18 listopada 2020 r. nr SKO.ZP/415.202/2020 dotyczącej innego zamierzenia. Odnosząc się natomiast do zarzutu, że zaskarżona decyzja nie została doręczona S. C., Sąd wskazał, iż odebrała ona pierwsze zawiadomienie w sprawie. Wobec tego jednak, że strona nie zawiadomiła organu o zmianie miejsca zamieszkania, wszelka korespondencja była kierowana przez organ pod dotychczasowy adres. 2. Skarżący wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj. § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. Nr 164, poz. 588) i art. 61 ust. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r. poz. 1945) polegającym na tym, że nie uwzględniono w linii zabudowy granicy projektowanej inwestycji następujących o parametrów tj. odległości od granicy działki [...] od działek będących współwłasnością skarżącego tj. [...], [...], która jest około 2 m, zacienienia działki; 2) naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik postępowania, tj. art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej Ppsa) poprzez niezawieszenie postępowania z uwagi na toczące się postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym ze skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 20 lipca 2021 r. (sygn. akt II SA/Kr 174/21), pominięcie faktu, że S. C. nie jest stroną w postępowaniu przed organami administracji publicznej I i II instancji pomimo miejsca zamieszkania w K. przy ul. [...]. Niedopuszczenie S. C. jako strony w postępowaniu administracyjnym powoduje nieważność decyzji administracyjnej, której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 Kpa. W oparciu o wskazane zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. 3.2. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Przy tym zgodnie z art. 193 zdanie drugie Ppsa uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o stan faktyczny przyjęty w orzeczeniu przez sąd I instancji. 3.3. Wywiedziony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim mają odpowiadać budynki i ich usytuowanie wymyka się spod kontroli instancyjnej. Autor skargi kasacyjnej nie dostrzegł, że paragraf ten dzieli się na 13 ustępów. W judykaturze zgodnie zaś podkreśla się, że w odniesieniu do unormowania, które nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów i punktów oraz innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd I instancji, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 27 marca 2012 r. sygn. akt II GSK 218/11, 30 listopada 2012 r. sygn. akt I OSK 2001/12, 17 maja 2019 r. sygn. akt II OSK 1665/17, 3 sierpnia 2021 r. sygn. akt II OSK 519/21). Z uwagi na niewskazanie konkretnej normy prawnej ww. zarzut jest niezasadny. Dodatkowo należy wskazać, że organ ustalający warunki zabudowy, nie jest uprawniony do badania takich kwestii, jak minimalna odległość planowanych obiektów od granic działki sąsiedniej, wpływ planowanej inwestycji na przyszłą możliwość zabudowy innych nieruchomości, czy też problemu zacieniania działek. Wszystkie te zagadnienia będą podlegały badaniu w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. 3.4. Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia postępowania wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 Ppsa sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zawieszenie postępowania, o którym mowa w tym przepisie ma charakter fakultatywny, co oznacza, że ocena zawieszenia pozostawiona została uznaniu sądu, który powinien rozważyć, czy w sprawie celowe jest wstrzymywanie biegu sprawy i czy nie naruszy ono praw gwarantowanych w ustawie zasadniczej. Taka sytuacja w ogóle nie miała miejsca w niniejszej sprawie, ponieważ zaskarżona decyzja dotyczy zamierzenia inwestycyjnego jakim jest budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową, garażem podziemnym i wewnętrznym układem komunikacyjnym, a w sprawie rozstrzygniętej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 20 lipca 2021 r. postępowanie obejmuje jako przedmiot inwestycję polegającą na nadbudowie, rozbudowie i przebudowie istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na budynek mieszkalny wielorodzinny z garażem podziemnym na działce nr [...]. Nie można zatem wywodzić tezy o tożsamości obydwu inwestycji w zakresie przedmiotu sprawy, gdyż różni je funkcja (tylko mieszkaniowa albo mieszkaniowo-usługowa) przy zachowaniu tożsamości inwestora oraz terenu inwestycji. 3.5. Brak zapewnienia udziału w postępowaniu S. C. w ogóle nie może być rozpatrywany jako ewentualne naruszenie art. 156 § 1 pkt 3 Kpa. Uczestnictwo w postępowaniu administracyjnym jest prawem, a nie obowiązkiem strony. Tylko podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu, co powoduje zaistnienie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Dotyczy to również Sądu rozstrzygającego sprawę ze skargi podmiotów biorących udział w postępowaniu, który niejako z urzędu nie ma podstaw do podnoszenia, że podmiot niewnoszący skargi został pominięty w postępowaniu administracyjnym. 3.6. Reasumując, wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne. 3.7. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Ppsa, skargę kasacyjną oddalił.