II OSK 2116/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Gdesz Sędziowie Sędzia NSA Wojciech Mazur (sprawozdawca) Sędzia del. WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 536/25 w sprawie ze skargi J. T. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 grudnia 2024 r. znak DOR.7110.360.2024.DAN w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. T. (dalej: skarżący, skarżący kasacyjnie) na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB, organ) z 30 grudnia 2024 r. znak DOR.7110.360.2024.DAN w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, wyrokiem z 22 maja 2025 r. o sygn. VII SA/Wa 536/25, oddalił skargę. Sąd I instancji wyjaśnił na wstępie, że zaskarżona decyzja była udostępniona na stronie internetowej GINB od 8 do 21 stycznia 2025 r., a zatem złożona 20 lutego 2025 r. skarga nie mogła zostać uznana za spóźnioną, natomiast jej wniesienie przed doręczeniem skarżącemu decyzji nie mogło skutkować uznaniem skargi jako przedwczesnej. Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził m.in., że kwestie dotyczące zarówno przedmiotowych, jak i podmiotowych przesłanek zastosowania specustawy gazowej stanowią przedmiot oceny w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu. Skoro zatem Wojewoda Pomorski wydał decyzję ustalającą lokalizację inwestycji w zakresie terminalu dla spornego przedsięwzięcia, to uznał, że uczestnik postępowania (inwestor) jest podmiotem, o którym mowa w art. 38 pkt 5 danej ustawy, a inwestycja ma na celu wytwarzanie energii elektrycznej lub ciepła z gazu. W postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, organ architektoniczno-budowlany związany jest natomiast decyzją o lokalizacji inwestycji. Mimo, że decyzja lokalizacyjna nie była ostateczna w dniu wydania zaskarżonej decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę, gdyż jak wskazał GINB, przed Ministrem Rozwoju i Technologii toczyło się postępowanie odwoławcze w tym przedmiocie, to nie stanowiło to przeszkody do wydania decyzji objętej skargą. Sąd I instancji wskazał, że skoro w sprawie wydano decyzję lokalizacyjną, to kwestia jej zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ewentualnie skutków jej niezgodności nie może stanowić przedmiotu postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność planowanej inwestycji z decyzją lokalizacyjną, a nie miejscowym planem. Dalej Sąd stwierdził, że wymóg zachowania odległości gazociągu od drogi publicznej nie został naruszony. Wyjaśnił ponadto, że brak zachowania wymaganej prawem odległości gazociągu od skrajnego toru kolejowego dotyczy działek ewidencyjnych nr [...] i [...] obręb [...] [...], które nie należą do skarżącego, a zatem nawet gdyby wskazywane przez skarżącego naruszenie w danym zakresie faktycznie miało miejsce, to pozostaje ono bez wpływu na jego sytuację prawną. Sąd podzielił stanowisko organu, że obecne przepisy nie wskazują, jakie dane mają być zawarte w decyzji o pozwoleniu na budowę w podanym przez skarżącego zakresie, stąd też brak podnoszonych elementów w decyzji organu I instancji, nie stanowiło naruszenia prawa, które skutkować powinno jej uchyleniem. Skargę kasacyjną od powołanego wyroku Sądu I instancji wywiódł skarżący, reprezentowany przez adwokata, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 151, art. 145 § 3 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") w związku art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2022 r poz. 2000 ze zm.; dalej "Kpa.") polegające na niezasadnym nieuchyleniu decyzji i nieumorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego w całości wobec braku spełnienia kryterium przedmiotowego, o którym mowa w art. 38 pkt 5 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu (Dz.U. z 2009 r. Nr 84, poz. 700 ze zm.; dalej "u.g."), a w konsekwencji braku podpadania inwestycji pod przepisy u.g., przy jednoczesnym uznaniu, że WSA w Warszawie nie może oceniać w niniejszym postępowaniu popadania inwestycji pod przepisy u.g., b) art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 151, art. 145 § 3 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 136 § 1 Kpa. w związku z art. 11 Kpa. w związku z art. 15 Kpa. polegające na akceptacji przez WSA zaniechania organu w postaci braku przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego, uznania za bezzasadny wniosek skarżącego zgłoszony w odwołaniu o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci uchwały nr XX/380/12 Rady Miasta Gdyni z dnia 23 maja 2012 roku, a w konsekwencji braku umożliwienia skarżącemu skorzystania z zasady dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego, c) art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 151, art. 145 § 3 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 1994 r. Nr 89, poz. 414 ze zm.; dalej "Pr.bud.") w związku z art. 15 ust. 1 u.g w związku z art. 75, 77 oraz art. 80 Kpa. polegające na akceptacji przez WSA zaniechania organów w postaci sprawdzenia zgodności projektu przed wydaniem decyzji w sprawie z dokumentami wymienionymi w art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr.bud., a w konsekwencji nieprzeprowadzenie kompletnego postępowania dowodowego w niniejszej sprawie, d) art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 151, art. 145 § 3 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 97 § 1 pkt 4 i art. 142 Kpa. polegające na akceptacji przez WSA stanowiska, że decyzje zaskarżone w odwołaniu od decyzji Wojewody Pomorskiego z 12 sierpnia 2024 r. nr 103/2024/AZ w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania były zasadne ze względu na rygor natychmiastowej wykonalności decyzji lokalizacyjnej, a postępowanie toczące się wskutek zaskarżenia decyzji lokalizacyjnej nie mogło stanowić zagadnienia wstępnego, podczas gdy: - przeczy zasadom logiki, aby jednocześnie kwestie niepodpadania inwestycji pod przepisy u.g. trzeba było podnieść w postępowaniu związanym z decyzją lokalizacyjną, - "zagadnienie wstępne", o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 Kpa. to zagadnienie otwarte, a decyzja lokalizacyjna nie weszła do obrotu prawnego, 2. naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 38 pkt 5 u.g. poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, że kwestia, iż inwestycja nie stanowi inwestycji, o której mowa w art. 38 pkt 5 u.g. może być rozpoznawana jedynie w postępowaniu lokalizacyjnym, w sytuacji, gdy PGE nie może wytwarzać energii elektrycznej ani ciepła z paliwa gazowego w miejscu, którego dotyczy inwestycja wobec braku odpowiedniej koncesji, a co za tym idzie inwestycja nie może zostać uznana za realizowaną na potrzeby właśnie takiego wytwarzania, a sąd administracyjny ma obowiązek stosować przepisy i jego rolą, jeżeli ma to znaczenie dla wydania zakwestionowanej decyzji, jest analiza wszystkich przepisów z tym związanych, a nie tylko części z tych przepisów, z tego powodu, że już wydana została decyzja lokalizacyjna, a w konsekwencji naruszenie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a poprzez bezpodstawne oddalanie skargi skarżącego, b) art. 15 ust. 2 u.g. w związku z art. 34 ust. 1 u.g. poprzez ich zastosowanie i uznanie, że związanie organów decyzją lokalizacyjną oznacza, iż niniejszego postępowania nie można umorzyć, a także że rygor natychmiastowej wykonalności decyzji lokalizacyjnej przesądza o tym, że niniejsze postępowanie nie jest bezprzedmiotowe, a w konsekwencji naruszenie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a poprzez bezpodstawne oddalanie skargi skarżącego, c) art. 43 ust. 1 i 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 1985 r. Nr 14, poz. 60 ze zm.; dalej "u.d.p.") w związku z art. 3 pkt 1 i 3, art. 35 ust. 1 pkt 3a, art. 9 ust. 2 Pr.bud. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że prawidłowe jest niezachowanie wymaganej odległości 6 metrów drogi gminnej od gazociągu w sytuacji, gdy część działki została wykorzystana na potrzeby dojazdu na pas montażowy, podczas gdy ustanowienie zjazdu z drogi publicznej nie jest zwolnieniem z wymogu zachowania odległości gazociągu od drogi publicznej, a w konsekwencji naruszenie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez bezpodstawne oddalanie skargi, d) art. 53 ust. 2 i art. 57 ust. 2 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz.U. z 2003 r. Nr 86, poz. 789 ze zm.; dalej "u.t.k.") w związku z art. 35 ust. 1 pkt 2 i pkt 3a lit. a oraz art. 9 ust 2 Pr.bud. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że niezachowanie wymaganej "odległości 20" od skrajnego toru kolejowego od trasy gazociągu jest bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, uchybienie nie narusza interesu prawnego skarżącego, przy jednoczesnym braku w aktach sprawy dowodu potwierdzającego odstępstwo od przepisów u.t.k., podczas gdy kwestia braku niezachowania wymaganych odległości powoduje, że skarżący nie może korzystać z nieruchomości zgodnie z przeznaczeniem, a w konsekwencji naruszenie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez bezpodstawne oddalanie skargi, e) art. 107 § 2 Kpa. w związku z art. 93 ust. 1-3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1112 ze zm.; dalej "u.o.s.") w związku z art. 36 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 4 Pr.bud. w związku z art. 15 ust. 1 u.g. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że brak określenia szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych oraz brak określenia szczegółowych wymagań dotyczących nadzoru na budowie, nie stanowi naruszenia prawa, a ponadto, że nie ma przepisów, które powinna zawierać zaskarżona decyzja, podczas gdy decyzja Wojewody Pomorskiego z 12 sierpnia 2024 r. powinna być uzasadniona również pod kątem środowiskowym, w decyzji zostały pominięte warunki środowiskowe, na inwestora nie zostały nałożone jakiejkolwiek obowiązki, a w konsekwencji naruszenie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a poprzez bezpodstawne oddalanie skargi. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie, w przypadku braku przychylenia się do powyższego wniosku, o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wniesiono ponadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej. Podstawy, na które można powołać się w skardze kasacyjnej, sprecyzowano w art. 174 p.p.s.a., którego pkt 1 przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych formach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący wykazał możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. W sytuacji, w której skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W rozpoznawanej sprawie jednakże zarzut procesowy ma związek, w zasadniczej części, z zarzutami odnoszącymi się do prawa materialnego, dlatego też celowym jest odniesienie się najpierw do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Wobec postawionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 38 pkt 5 u.g. zwrócić należy uwagę, że kwestie dotyczące zarówno przedmiotowych, jak i podmiotowych przesłanek zastosowania u.g. stanowią przedmiot oceny w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu. Skoro zatem Wojewoda Pomorski wydał decyzję (z 6 listopada 2023 r.), ustalającą lokalizację inwestycji w zakresie terminalu dla spornego przedsięwzięcia to uznał, że uczestnik postępowania jest podmiotem, o którym mowa w powołanym przepisie, a inwestycja ma na celu wytwarzanie energii elektrycznej lub ciepła z gazu. W postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, organ architektoniczno-budowlany związany jest natomiast decyzją o lokalizacji inwestycji (art. 15 ust. 2 u.g.). Mimo, że decyzja lokalizacyjna nie była ostateczna w dniu wydania zaskarżonej decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę, gdyż jak wskazał GINB, toczyło się postępowanie odwoławcze w tym przedmiocie, to nie stanowiło to przeszkody do wydania decyzji o udzieleniu danego pozwolenia. Decyzja o lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu jest na mocy art. 34 ust. 1 u.g. natychmiast wykonalna. Istotą zaś natychmiastowej wykonalności decyzji administracyjnych w zakresie terminalu jest to, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji staje się od razu wykonalna i jednocześnie stanowi tytuł egzekucyjny, a wniesienie odwołania od takiej decyzji w terminie przez jakikolwiek podmiot trzeci nie wstrzymuje wykonania tej decyzji przez podmiot, który ją uzyskał i przystąpił na tej podstawie do realizacji poszczególnych etapów przedsięwzięcia. Zasadnie wobec tego Sąd I instancji stwierdził, wbrew oczekiwaniu skarżącego, że nie było podstaw do umorzenia postępowania, z uwagi na brak przedmiotu postępowania. Skoro w dacie rozpatrywania sprawy w przedmiocie pozwolenia na budowę w obrocie prawnym funkcjonowała decyzja lokalizacyjna, to organy obu instancji nie były uprawnione do sprawdzania prawidłowości decyzji lokalizacyjnej, jak też postępowania poprzedzającego jej wydanie. (...), lecz dopóki decyzja nie została usunięta z obrotu prawnego, to była wiążąca w sprawie pozwolenia na budowę (tak: wyrok NSA o sygn. II OSK 622/21; dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie https://cbois.nsa.gov.pl/cbois/query, dalej "CBOSA"). Co za tym idzie, kwestia zgodności decyzji lokalizacyjnej z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nie może stanowić przedmiotu postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Postawiony zatem przez skarżącego kasacyjnie zarzut braku przeprowadzenia dowodu z uchwały Rady Miasta Gdyni nr XX/380/12 z 23 maja 2012 r., celem zbadania zgodności planowanej inwestycji z przebiegiem gazociągu ustalonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, powiązany z uniemożliwieniem skorzystania z powtórnie przeprowadzonego postępowania administracyjnego, nie zasługuje na uwzględnienie, gdy okoliczności towarzyszące wydaniu decyzji lokalizacyjnej pozostawały bez wypływu na decyzję w przedmiocie spornego pozwolenia. Wobec tego, że decyzja lokalizacja posiadała walor natychmiastowej wykonalności, wniesione zaś odwołania na dzień wydanie zaskarżonej decyzji nie były rozpoznane, brak było podstaw do zawieszenia postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, gdyż toczące się postępowanie odwoławcze w związku z zaskarżeniem decyzji lokalizacyjnej nie mogło stanowić zagadnienia wstępnego, o którym stanowi art. 97 § 1 pkt 4 Kpa.. Idąc dalej, przyznać należy rację twierdzeniu, że wymóg zachowania odległości gazociągu od drogi publicznej nie został naruszony. Z projektu dołączonego do wniosku o pozwolenie na budowę wynika, że planowany gazociąg zaprojektowano ponad 6 m od zewnętrznej krawędzi jezdni gminnej drogi publicznej - ul. P.. Wymóg ten nie jest spełniony dla części istniejącego placu manewrowego tej drogi, przy czym część działki [...] wykorzystano na potrzeby dojazdu na pas montażowy, jako zjazd z drogi publicznej. Zasadnie ponadto stwierdził Sąd I instancji, że brak zachowania wymaganej prawem odległości gazociągu od skrajnego toru kolejowego dotyczy działek ewid. nr [...] i [...] obręb [...] [...], które nie należą do skarżącego, a zatem nawet gdyby wskazane przez niego naruszenie faktycznie miało miejsce, pozostawałoby bez wpływu na jego sytuację prawną. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że – jak przyznał sam skarżący – zgodnie z projektem w części dotyczącej działki ewid. nr [...], będącej jego własnością, zachowano około czterdziestometrową odległość od przyczółków wiaduktu kolejowego. W konsekwencji wskazywane przez skarżącego kasacyjnie uchybienia w zakresie zastosowania norm prawnomaterialnych zawartych w przepisach u.d.p., u.t.k. czy Pr.bud., pozostawały bez wpływu na treść wyroku objętego skargą kasacyjną. Wobec zarzutu skoncentrowanego wokół naruszenia zaskarżonym wyrokiem norm środowiskowych powiązanych ze sporną inwestycją, należy, za Sądem I instancji, zwrócić uwagę na decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku z 28 lipca 2023 r., w której wskazano m.in., że na etapie realizacji przedsięwzięcia należy prowadzić stały nadzór przyrodniczy przez specjalistów z dziedzin: zoologicznej i botanicznej, zaś wyniki nadzoru należy odnotować w sprawozdaniu z prowadzonego nadzoru. Zawiera ona ponadto wskazówki dotyczące zakresu realizacji nadzoru, tj. poprzez: szkolenia dla pracowników, wskazania ochronne w trakcie realizacji prac, kontrolowanie placów budowy oraz nadzorowanie nad wykonaniem zapisów decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w zakresie przestrzegania ustalonych warunków realizacji inwestycji oraz nad wykonaniem działań w ramach innych zezwoleń wynikających z ustawy o ochronie przyrody. Zasadnie wobec tego Sąd I instancji przyznał rację organowi, który stwierdził, że nie było potrzeby powtarzania tych kwestii w decyzji o pozwoleniu na budowę. Stąd też zarzut kasacyjny naruszenia art. 36 ust. 1 pkt 4 Pr. bud. należało uznać za niezasadny. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że zarzut uchybienia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jak i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (tak: uchwała NSA o sygn. II FPS 8/09, wyrok NSA o sygn. II FSK 568/08; dostępne w CBOSA). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Powołany przepis jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Oceniając kwestionowany wyrok pod tym kątem stwierdzić należy, że Sąd I instancji odniósł się do okoliczności sprawy i prawidłowo wyjaśnił motywy leżące u podstaw podjętego rozstrzygnięcia. Mając na uwadze, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, uzasadnieniu zaś zaskarżonego wyroku nie sposób przypisach wadliwości polegającej na braku spełnienia warunków określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.