II OSK 1060/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Gdesz Sędziowie Sędzia NSA Wojciech Mazur (sprawozdawca) Sędzia del. WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 19 grudnia 2023 r. sygn. akt II SA/Bd 841/23 w sprawie ze skargi F. sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 1 czerwca 2023 r. nr WIR.VIII.7840.1.215.2019.MSe w przedmiocie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od F. sp. z o.o. z siedzibą w B. na rzecz D. M. kwotę 507 (słownie: pięćset siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej: spółka) na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego (dalej: Wojewoda) z 1 czerwca 2023 r. nr WIR.VIII.7840.1.215.2019.MSe w przedmiocie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, wyrokiem z 19 grudnia 2023 r. o sygn. II SA/Bd 841/23, uchylił zaskarżoną decyzją oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] (dalej: Prezydent) z 3 lipca 2019 r., zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego. Jak podał Sąd I instancji, organy administracji obu instancji uznały, że przedłożony przez inwestora zamienny projekt budowalny, po jego uzupełnieniu, jest zgodny z prawem, co skutkowało zmianą pierwotnej decyzji Prezydenta w ten sposób, że uwzględniono zmiany w stosunku do poprzedniego projektu, polegające m.in. na zmianie liczby kondygnacji budynku. W ocenie Sądu stanowisko to jest jednak przedwczesne i dowolne, ponieważ nie zostało wystarczająco uzasadnione zarówno w sferze faktycznej, jak i w sferze prawnej. Sąd zaakcentował, że budowa budynku z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków decyzji o pozwoleniu na budowę, bez uzyskania pozwolenia zamiennego, jest samowolą budowlaną w części dotyczącej tych odstępstw. Zdaniem Sądu I instancji analiza akt sprawy nie pozwala na jednoznaczne ustalenie, czy przed datą wydania decyzji przez organ I instancji inwestor rozpoczął prace budowlane obejmujące też zamierzenie inwestycyjne określone w projekcie zamiennym. Jak wyjaśnił Sąd, z załącznika do pisma procesowego inwestora z 18 września 2019 r. wynika, że dziennik budowy wydano 4 stycznia 2019 r., wówczas inwestor przystąpił do realizacji prac zatwierdzonych decyzją Prezydenta z 30 listopada 2018 r. Przed rozpoczęciem tych robót dokonano jednak zmian w pierwotnym projekcie i w dacie 14 grudnia 2018 r. sporządzono projekt zamienny. Ta zbieżność czasowa, w ocenie Sądu, wymagała w sprawie ustalenia, czy roboty rozpoczęte najpóźniej w styczniu 2019 r. objęły (i w jakim zakresie) prace zaprojektowane w grudniu 2018 r. Z kolei na dzień wydania decyzji przez organ II instancji całość tych robót była już z pewnością wykonana, o czym świadczy informacja przedstawiona przez inwestora w piśmie procesowym z 29 marca 2023 r. Inwestor jest uprawniony do realizacji prac zaplanowanych w projekcie zamiennym po uzyskaniu ostatecznej decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Jak wynika natomiast z całokształtu sprawy całość prac zakończył przed wydaniem decyzji ostatecznej, tj. decyzji organu II instancji. Co prawda w realiach rozpoznawanej sprawy z uwagi na wadliwość doręczenia decyzji pierwszoinstancyjnej rozważenia przez organ II instancji wymagałaby kwestia wstrzymania wykonalności decyzji Prezydenta z 3 lipca 2019 r. wobec wniesienia odwołania przez spółkę. Tych rozważań zabrakło, a organ I instancji nie poczynił jakichkolwiek ustaleń co do zakresu robót budowlanych podjętych przez inwestora już w styczniu 2019 r. i realizowanych w trakcie trwania postępowania zainicjowanego jego wnioskiem z 21 grudnia 2018 r. Tym samym organy nie poczyniły istotnych ustaleń i w konsekwencji nie rozważyły, czy w sprawie nie zachodziła przeszkoda do prowadzenia postępowania w przedmiocie zmiany decyzji Prezydenta z 30 listopada 2018 r. W przekonaniu Sądu stanowisko Prezydenta wyrażone w decyzji z 3 lipca 2019 r. w zakresie zgodności inwestycji z planem miejscowym należało poprzedzić dokładną analizą postanowień tego planu, która powinna znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji. Tak się jednak w niniejszej sprawie nie stało. Ponadto z kontrolowanej decyzji organu I instancji nie wynika, by organ ten badał przedłożone rozwiązania projektowe, choć w prowadzonym postępowaniu dostrzegł braki w zamiennym projekcie budowlanym, nakazując inwestorowi ich usunięcie w wydanym postanowieniu z 15 stycznia 2019 r. W tym zakresie nie przedstawiono jednak w decyzji ustaleń i oceny zarówno w odniesieniu do złożonego projektu zamiennego, jak i w odniesieniu do nadesłanego przez inwestora uzupełnienia tegoż projektu, w tym głównie w aspekcie jego zupełności oraz spełnienia wymogów przepisów techniczno-budowlanych. Jak wskazał Sąd I instancji, inwestor, składając oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w przypadku współwłasności, zobowiązany jest posiadać zgodę współwłaściciela nieruchomości, która powinna być wyrażona w sposób jednoznaczny i nie może być dorozumiana. W aktach sprawy tymczasem brak jest dokumentu potwierdzającego dysponowanie przez inwestora zgodą współwłaścicielki nieruchomości, czego organ I instancji nie dostrzegł. Zdaniem Sądu podobne błędy do opisanych powyżej popełnił organ odwoławczy. Niedostateczna jest również argumentacja Wojewody co do prawidłowości analizy zacienienia i przesłaniania. Skargę kasacyjną od powołanego wyroku Sądu I instancji wywiódł D. M. (dalej: skarżący kasacyjnie), reprezentowany przez adwokata, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie prawa materialnego, tj.: a) art. 36a ust. 1 i 3 w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż organ administracji zobowiązany jest w każdej sytuacji weryfikować zgodność oświadczenia inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowalne, nawet gdy nie jest ono kwestionowane, a ponadto wskazane oświadczenie inwestora powinno być składane wraz z dokumentami potwierdzającymi to prawo, b) art. 28 ust. 1 w zw. z art. 35 ust. 1 i 4 w zw. z art. 36a ust. 1 i 3 ustawy Prawo budowlane, a także art. 37 ust. 2 ustawy Prawo budowalne w szczególności w brzmieniu obowiązującym od 19 września 2020 r. w zw. z art. 25-27 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw poprzez błędną wykładnię prowadzącą do uznania, iż - organ administracji w każdej sytuacji powinien badać czy rozpoczęto prace budowalne objęte projektem zamiennym, - w sytuacji rozpoczęcia przez inwestora prac budowalnych na podstawie ostatecznej decyzji organu I instancji o zmianie pozwolenia na budowę wydanej przed 19 września 2020 r., ich zakończeniu również w okresie ostateczności tej decyzji, w tym po 19 września 2020 r., a ponadto wobec przywrócenia [...] sp. z o.o. prawa do wniesienia odwołania i wydania decyzji przez organ II instancji po 19 września 2020 r., nie jest możliwe prowadzenie postępowania i wydanie decyzji w sprawie zmiany pozwolenia na budowę, a organ winien umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe, c) art. 36a ust. 3 ustawy Prawo budowalne poprzez jego niezastosowanie i pominięcie, a tym samym nieuwzględnienie kwestii, iż w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę przepisy art. 32-35 tejże ustawy stosuje się odpowiednio jedynie do wnioskowanego zakresu zmiany, 2. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 133 i art. 134 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7, art. 8, art. 11, art. 12, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji organów obu instancji z uwagi na brak wystarczającego uzasadnienia dla ustalenia, iż przyjęte rozwiązania projektowe nie naruszają ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sytuacji, gdy decyzja organu I instancji zawiera wyczerpujące i prawidłowe uzasadnienie w tym przedmiocie, natomiast organ II instancji powielił te ustalenia przy braku jakichkolwiek zarzutów stron w tym zakresie, b) art. 133 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7, art. 8, art. 11, art. 12, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji organów obu instancji z uwagi na brak wystarczającego uzasadnienia argumentacji co do prawidłowości analizy zacienienia i przesłaniania z powołaniem na dwa konkurencyjne dokumenty znajdujące się aktach sprawy w sytuacji, gdy dokumentacja załączona do wniosku była zgodna z wymogami, sporządzona przez uprawnione osoby, a złożona przez [...] sp. z o.o. opinia prywatna była obarczona tak oczywistymi błędami, że nie powodowała wątpliwości, w szczególności wymagających przeprowadzenia dodatkowego dowodu z opinii biegłych, c) art. 145 § 1 pkt 1 c w zw. z art. 7, art. 8, art. 11, art. 12, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji organów obu instancji ze wskazaniem konieczności rozważenia czy postępowanie o zmianie pozwolenia na budowę nie pozostaje bezprzedmiotowe i konieczności umorzenia postępowania w sytuacji, gdy inwestor rozpoczął i ukończył inwestycję dysponując ostateczną decyzją o zmianie pozwolenia na budowę, ewentualne konsekwencje umorzenia postępowania poniesie jedynie inwestor, a obowiązujące od 19 września 2020 r. przepisy prawa dopuszczają wydanie decyzji o zmianie pozwolenia na budowę nawet w stosunku do inwestycji zakończonych, 3. a ponadto z ostrożności na podstawie art. 183 § 2 pkt 4 i 5 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nieważność postępowania spowodowaną: a) rozpoznaniem sprawy na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, co skutkowało pozbawieniem stron możliwości obrony ich praw, b) rozpoznaniem sprawy przez skład orzekający sprzeczny w przepisami prawa, bowiem obejmujący osoby nieuprawnione do orzekania. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie sprawy i oddalenie skargi spółki, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wniesiono ponadto o zasądzenie kosztów postępowania oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dziennika budowy wraz z protokołem kontroli obowiązkowej zakończonej budowy obiektu. W piśmie procesowym z 7 maja 2024 r. pełnomocnik spółki zawarł odpowiedź na skargę kasacyjną i wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej. Z kolei w piśmie z 1 października 2025 r. pełnomocnik [...] Fundacja [...], którą postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 kwietnia 2025 r. o sygn. II OSK 1060/24 dopuszczono do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika, przychyliła się w całości do stanowiska skarżącego kasacyjnie zawartego w jego skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, gdyż zarzut skargi kasacyjnej oparty na podstawie art. 183 § 2 pkt 4 i 5 p.p.s.a. jest niezasadny. Sąd I instancji prawidłowo procedował w oparciu o przepisy art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, świadczą o tym zarządzenie z 29 września 2023 r. (k. 30) oraz stanowisko skarżącego kasacyjnie na piśmie (k. 35). Również trudno odnieść się do drugiego zarzutu nieważności postępowania a mianowicie składu orzekającego niezgodnego z przepisami prawa, gdyż pełnomocnik skarżącego kasacyjnie w sposób wyjątkowo ogólny i dowolny przedstawił tę okoliczność co nie pozwala na zajęcie stanowiska przez Naczelny Sąd Administracyjny w tej kwestii. Dlatego też kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej. Podstawy, na które można powołać się w skardze kasacyjnej, sprecyzowano w art. 174 p.p.s.a., którego pkt 1 przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych formach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący wykazał możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. W sytuacji, w której skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W niniejszej sprawie mając na uwadze wzajemne zależności pomiędzy zarzutami prawa materialnego i przepisów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny przedstawi swoje stanowisko w odniesieniu do obydwu podstaw kasacyjnych przedstawionych w skardze kasacyjnej. Sąd I instancji uchylił obydwie decyzje organów administracyjnych na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a. a więc naruszeniu przepisów postępowania, w szczególności przepisów dotyczących postępowania dowodowego wymienionych w k.p.a.. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że całkowicie błędne jest stanowisko Sądu I instancji co do braku wystarczającego uzasadnienia co do zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego przepisy art. 32-35 tej ustawy mają zastosowanie w niniejszej sprawie wyłącznie w zakresie zmiany pierwotnego pozwolenia a więc wyłącznie zmiany użytkowania oraz przebudowy, rozbudowy i nadbudowy 6-ej i 7-ej kondygnacji, gdyż pozostałe kwestie w tym zakresie rozstrzygnęło pierwotne pozwolenie na budowę. Z uzasadnienia decyzji organu II instancji (str. 3 pkt 3) wynika, że inwestycja w zakresie obejmującym zaskarżoną decyzję organu I instancji jest zgodna z zapisami m.p.z.p "Śródmieście - Dworcowa - Lipowa", organ II instancji szczegółowo odniósł się do zarzutów przedstawionych w odwołaniu a dotyczących szczegółowych rozwiązań projektowych w zakresie zgodności z zapisami planu miejscowego. Sąd I instancji również poza ogólnymi stwierdzeniami braku odniesienia się do całości m.p.z.p nie wskazał na żadne wątpliwości co do możliwości sprzeczności inwestycji z miejscowym planem. Naczelny Sąd Administracyjny w całości akceptuje stanowisko zawarte w decyzjach organów administracyjnych w powyższym zakresie. Co do kwestii oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane to stanowisko Sądu I instancji razi nieuzasadnionym formalizmem. Nieruchomość, na której zlokalizowana jest inwestycja stanowi współwłasność małżeńską ustawową inwestora i jego małżonki A. M., która jest uczestnikiem postępowania a więc żadnych wątpliwości w tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzega, a zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące tej kwestii są jak najbardziej zasadne. Także problem zacienienia i przesłaniania sąsiedniego budynku spółki [...] zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego został prawidłowo przedstawiony w projekcie spełniającym wymogi obowiązujących przepisów w tym zakresie a mianowicie § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z powołanym przepisem pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu, innych formach opieki przedszkolnej oraz szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (tj. 21.03. oraz 22.09.) w godzinach 8.00-16.00, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7.00-17.00. W mieszkaniach wielopokojowych wymagania te powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju. W przypadku budynków zlokalizowanych w zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia. Warunki te spełnia analiza zacienienia przedstawiona w projekcie budowlanym, natomiast opinia złożona przez spółkę w trakcie postępowania odwoławczego prowadzonego po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2022 r. pochodzi z sierpnia 2020 r. i zawiera błędy merytoryczne, które w prawidłowy sposób zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej (str. 9). Ostatnia z kwestii, która zdaniem Sądu I instancji była podstawą uchylenia obydwu decyzji to kwestia zmian w Prawie budowlanym, które weszły w życie z dniem 19 września 2020 r. i zdaniem Sądu I instancji wobec tego, że przed zakończeniem postępowania odwoławczego zostały zakończone roboty budowlane przedmiotowe postępowanie nie powinno się toczyć i jako bezprzedmiotowe powinno zostać umorzone. Właściwą drogą zaś powinno być postępowanie prowadzone przez organy nadzoru budowlanego w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Stanowisko Sądu I instancji nie zasługuje na akceptację w warunkach niniejszej sprawy. Przede wszystkim należy mieć na uwadze, że inwestor zakończył prace na podstawie ostatecznej decyzji z dnia 3 lipca 2019 r., gdyż wniesione przez spółkę [...] odwołanie zostało dopiero skutecznie potwierdzone, że jest wniesione w terminie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2022 r. o sygn. II OSK 1664/21 a więc dopiero w tej dacie zostało skutecznie wniesione i mogło wywołać skutki określone w art. 130 § 2 k.p.a. natomiast prace budowlane jak wynika z dziennika budowy (str. 17) zostały zakończone 20 października 2020 r. a obowiązkową kontrolę przez organy nadzoru budowlanego przeprowadzono 18 listopada 2020 r. Ponadto należy zauważyć, że toczyło się również postępowanie wznowieniowe zainicjonowane przez spółkę, ale zakończyło się umorzeniem postępowania przez Wojewodę Kujawsko-Pomorskiego w dniu 1 czerwca 2023 r. W trakcie zarówno przedmiotowego postępowania jak i postępowania wznowieniowego były składane wnioski o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji, jednakże postanowieniem Prezydenta Miasta [...] z dnia 3 lipca 2019 r. i postanowieniem Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 4 października 2019 r. odmówiono wstrzymania wykonania decyzji. Inwestor więc działał na podstawie ostatecznej decyzji w chwili zakończenia prac, które faktycznie zakończyły się po wejściu w życie zmian w Prawie budowlanym, ale z tego powodu mając na uwadze wyżej przedstawiony stan faktyczny i długość toczącego się postępowania odwoławczego (ponad 3 lata) inwestor nie może ponosić konsekwencji w postaci wyeliminowania decyzji, które nie naruszają przepisów prawa w sposób przedstawiony przez Sąd I instancji o czym wspomniano wyżej. Należy również zauważyć, że Sąd analizę stanu faktycznego prowadzonych robót budowlanych przeprowadza na podstawie 3 stron z dziennika budowy i korespondencji inwestora, a przecież nie było problemu ażeby sprawę wyjaśnić kompleksowo, po prostu zażądać dziennika budowy i wszystkie kwestie zostałyby wyjaśnione, a mianowicie, że inwestor rozpoczął prace budowlane objęte pozwoleniem z dnia 3 lipca 2019 r. w dniu 15 sierpnia 2019 r., więc wątpliwości Sądu I instancji były całkowicie niezasadne. Inwestycja jest od kilku lat użytkowana i wobec braku wątpliwości co do legalności wydanych decyzji obecnie odsyłanie inwestora na drogę postępowania przed organami nadzoru budowlanego, które zaaprobowały użytkowanie przedmiotowej inwestycji byłoby nadmiernym formalizmem i generowało dodatkowe koszty dla inwestora, który nie miał wpływu na to, że postępowanie odwoławcze trwało ponad 3 lata. Należy także zauważyć, iż aktualne przepisy Prawa budowlanego dopuszczają możliwość wydania pozwolenia na budowę również po zakończeniu prac budowlanych. Dlatego też z powyższych względów stanowisko Sądu I instancji nie mogło być zaakceptowane i mając na uwadze w większości zasadne zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania i uznając sprawę za dostatecznie wyjaśnioną na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. Na zwrot kosztów składają się wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej kasacyjnie spółki występującego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (w kwocie 240 złotych), wpis sądowy od skargi kasacyjnej (250 złotych) oraz poniesiona opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa (17 złotych).