II OSK 1848/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 15 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. M., A. M., A. P., M. P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 kwietnia 2026 r. sygn. akt II SAB/Gl 35/26 o odrzuceniu skargi T. M., A. M., A. P., M. P. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Miasta Ustroń w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie; 2. oddalić wniosek T. M., A. M., A. P., M. P. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Postanowieniem z 27 kwietnia 2026 r., II SAB/Gl 35/26, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę T. M., A. M., A. P. i M. P. (dalej: skarżący) na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Miasta Ustroń w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie 84 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej, bliźniaczej oraz wolnostojącej wraz z miejscami postojowymi oraz infrastrukturą techniczną, na nieruchomości oznaczonej jako działka nr ewid. [...], obręb H., położonej w U. przy ul. [...]. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w uchwale z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19, Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Podstawą dla odrzucenia tego rodzaju skargi jest przepis art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Za inną przyczynę niedopuszczalności skargi, należy bowiem uznać okoliczność braku przedmiotu skargi w chwili jej wniesienia rozumianego, jako bezczynność niedającą się już usunąć ze względu na rozstrzygnięcie sprawy przez organ w sposób kończący postępowanie administracyjne. Po wydaniu rozstrzygnięcia w sprawie, nawet jeżeli rozstrzygnięcie to nastąpi po upływie terminu wyznaczonego w przepisach obowiązującego prawa, bezczynność postępowania pozostaje stanem historycznym, czyli takim, który istniejąc w przeszłości, nie może być uznany w procedurze sądowoadministracyjnej za nadal podlegający ocenie w kontekście celu tej procedury, tj. przeciwdziałania braku podjęcia działań organu w określonym terminie. Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 7 marca 2022 r., II OPS 1/21, w której przyjął, że wniesienie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania, przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd I instancji podkreślił także, że Sąd Najwyższy w wyroku z 13 kwietnia 2022 r., I NSKP 21/21, przyjął, że z chwilą podpisania decyzji mamy do czynienia z wydaniem decyzji w sensie procesowym. Oznacza to, że decyzja istnieje, natomiast dzień jej wydania jest miarodajny dla oceny jej podstawy prawnej i faktycznej. Zdaniem Sądu I instancji taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Postępowanie przed organem zakończyło się wydaniem w dniu 8 stycznia 2026 r. decyzji nr WZ-1/2026 w przedmiocie warunków zabudowy. Każdy ze skarżących został poinformowany w trybie obwieszczenia, na podstawie art. 49a ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), o wydanej merytorycznej decyzji. Natomiast skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ w powyżej opisanym zakresie skarżący wnieśli w piśmie z 12 stycznia 2026 r., za pośrednictwem platformy e-PUAP, a więc już po wydaniu decyzji. W chwili złożenia skargi w obrocie prawnym pozostawała powyżej wskazana decyzja. Tym samym okoliczność przywołana w skardze, że obwieszczenie o wydaniu decyzji opublikowano w dniu 14 stycznia 2026 r., pozostaje bez wpływu na wynik niniejszej sprawy. Skargę kasacyjną od powyższego wnieśli skarżący, zaskarżając je w całości, wnosząc o jego zamianę w całości i stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji oraz że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżący kasacyjnie zrzekli się przy tym przeprowadzenia rozprawy. Sądowi I instancji zarzucono naruszenie: I. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 i art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przez błędną ich wykładnię polegającą na uznaniu, że sam fakt opatrzenia decyzji administracyjnej datą wcześniejszą niż data wniesienia skargi na bezczynność w sytuacji, gdy decyzja ta nie wywoływała w tej dacie skutków procesowych wobec żadnej ze stron postępowania (nie została doręczona, nie została obwieszczona, nie znajdowała się w aktach sprawy udostępnionych stronie ani w aktach przekazanych organowi rozpoznającemu ponaglenie) – stanowi okoliczność czyniącą skargę niedopuszczalną, a w konsekwencji że stan bezczynności stał się "stanem historycznym" w rozumieniu uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19 oraz z 7 marca 2022 r., II OPS 1/21, mimo że uchwały te dotyczyły stanów faktycznych, w których skarga na bezczynność organu została złożona po tym jak decyzja organu została stronom doręczona (lub obwieszczona z upływem terminu z art. 49 § 2 k.p.a.), a tym samym strony dysponowały środkami zaskarżenia decyzji w toku instancji; 2. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez sporządzenie uzasadnienia, które nie odnosi się do kluczowych dowodów zawnioskowanych przez skarżących, w szczególności do treści samej skargi z 12 stycznia 2026 r., w której skarżący stwierdzają, że "decyzja nie została wydana" oraz do okoliczności, że w aktach sprawy udostępnionych skarżącemu w dniu 9 stycznia 2026 r. nie znajdował się żaden dokument z datą 8 stycznia 2026 r. (w szczególności decyzja z tej daty), a pierwsza udokumentowana czynność ujawnienia treści decyzji nastąpiła 14 stycznia 2026 r., a także ograniczenie rozpoznania sprawy do badania jedynie formalnej daty wydania decyzji bez zbadania, czy w dniu wniesienia skargi (12 stycznia 2026 r.) decyzja faktycznie została wydana i wywoływała skutki procesowe wobec stron postępowania; 3. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. i art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przez przyjęcie, że zachodzi przesłanka odrzucenia skargi, w sytuacji gdy w istocie zachodziły podstawy do stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, w których to sytuacjach art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. wprost przewiduje upoważnienie sądu do stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce, niezależnie od tego, czy w toku postępowania sądowo-administracyjnego doszło do wydania aktu kończącego postępowanie administracyjne; II. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy przez: 1. art. 110 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) w zw. z art. 49a k.p.a. i art. 49 § 2 k.p.a. przez ich pominięcie i uznanie, że decyzja, która nie została doręczona stronom ani obwieszczona, jest "decyzją w sprawie" kończącą stan bezczynności, mimo że zgodnie z art. 110 § 1 k.p.a. organ jest związany decyzją dopiero od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, a w postępowaniach prowadzonych w trybie obwieszczeniowym (art. 49a k.p.a.) skuteczność doręczenia powstaje po upływie 14 dni od obwieszczenia (art. 49 § 2 k.p.a.). Skarżący kasacyjnie podnieśli ponadto, że wykładnia art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. przyjęta przez Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu stwarza ryzyko arbitralnego kształtowania daty wydania decyzji w sposób wyłączający sądową kontrolę bezczynności, przez co narusza zasadę efektywności sądowej kontroli administracji wynikającą z art. 184 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania i rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Zasadny okazał się zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 i art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przez błędną wykładnię polegający na uznaniu, że fakt opatrzenia decyzji datą wcześniejszą niż data wniesienia skargi na bezczynność w sytuacji, gdy decyzja ta nie wywoływała w tej dacie skutków procesowych wobec żadnej ze stron postępowania (nie została doręczona, nie została obwieszczona, nie znajdowała się w aktach sprawy udostępnionych stronie ani w aktach przekazanych organowi rozpoznającemu ponaglenie) stanowi okoliczność czyniącą skargę niedopuszczalną. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest bowiem dopuszczalne odrzucenie skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ wniesionej przed doręczeniem skarżącym ostatecznej decyzji w sprawie. Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., z "bezczynnością" mamy do czynienia w sytuacji gdy "nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1". Z kolei "przewlekłość" została zdefiniowana przez ustawodawcę jako stan, w którym "postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy" (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). W świetle tych definicji zdarzeniem prawnym, które kończy stan bezczynności lub przewlekłości, jest załatwienie sprawy przez organ. W tym miejscu należy odwołać się do art. 104 § 1 k.p.a., zgodnie z którym, organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. W świetle art. 104 § 1 k.p.a. należy przyjąć, że momentem załatwienia sprawy jest z reguły, w razie braku odmiennych regulacji ustawowych, wydanie decyzji (por. np. R. Hauser, Terminy załatwiania spraw w k.p.a. w doktrynie i orzecznictwie sądowym, RPEiS 1997, z. 1, s. 3). Organ, który wydał decyzję, zobowiązany jest do doręczenia decyzji na piśmie albo ogłasza ją ustnie (art. 109 § 1-2 k.p.a.). Jak stanowi art. 110 § 1 k.p.a. organ administracji, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Moment skutecznego doręczenia decyzji stronie ma zatem dwojakie znaczenie dla dalszego przebiegu postępowania administracyjnego. Po pierwsze, z tą chwilą decyzja zaczyna wiązać organ, który ją wydał i jednocześnie dopiero od tego momentu może zostać zaskarżona we właściwy sposób. Tym samym decyzja administracyjna, chociaż podpisana przez organ, który ją wydał, nie wchodzi do obrotu prawnego i nie wywołuje żadnych skutków prawnych przed jej doręczeniem lub ogłoszeniem stronie (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2019 r., s. 662). W tym miejscu zauważyć należy, że kwestia relacji między podpisaniem a doręczeniem aktu administracyjnego w powiązaniu ze skargą na bezczynność organu nie została szerzej rozwinięta w uzasadnieniu uchwały z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19. Powiązanie kwestii bezczynności organu nie tylko z wydaniem przez organ decyzji rozumianej jako jej podpisanie, ale również z jej wejściem do obrotu prawnego, nie pozostaje jednak w sprzeczności z treścią tej uchwały. Wynika z niej bowiem, że: "[...] wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [...].". Mowa jest o wydaniu przez organ decyzji ostatecznej, a zatem takiej, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 16 § 1 k.p.a.). Nie można natomiast mówić w tym przypadku o decyzji, od której termin na wniesienie odwołania jeszcze nie zaczął biec, bowiem decyzja nie została doręczona. Między innymi w wyroku z 25 listopada 2020 r., II OSK 3377/19, Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że w sytuacji gdy skarżącym domagającym się załatwienia sprawy nie doręczono decyzji kończącej postępowanie, mają oni prawo podjęcia środków prawnych zwalczania bezczynności lub przewlekłości organu. Stanowisko to odpowiada wykładni przepisów art. 149 § 1 p.p.s.a. wyrażanej w orzecznictwie jeszcze przed nowym unormowaniem instytucji bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, wprowadzonym z dniem 15 sierpnia 2015 r. ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658). Według tej wykładni, celem dyspozycji wynikającej z art. 149 § 1 p.p.s.a. powinno być takie ukierunkowanie działania organów administracji publicznej, aby strona nie została pozbawiona, bez własnej winy, narzędzi prawnych do zwalczania bezczynności. Z kolei w wyroku z 24 lutego 2021 r., II OSK 1854/20, wskazano, że "dla prawidłowego zastosowania art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. konieczna jest właściwa ocena stanu faktycznego sprawy. Niewątpliwie ocena ustania bezczynności jest uwarunkowana nie tylko wydaniem aktu. Oczekiwana przez skarżącą decyzja powinna nadto wejść do obrotu prawnego. (...) Co do zasady, skuteczne doręczenie przynajmniej jednej ze stron postępowania powoduje, że akt administracyjny wywołuje skutki prawne, wobec jego wejścia do obrotu prawnego. Czym innym jest jednak związanie organu i wszystkich stron decyzją, która weszła do obrotu prawnego, a czym innym jest relacja między organem, a stroną, której decyzji nie doręczono". Kwestia ta była natomiast szerzej analizowana w późniejszej uchwale z 7 marca 2022 r., II OPS 1/21, w której przesądzono, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził zarazem, że po rozstrzygnięciu sprawy przez organ, nawet jeżeli rozstrzygnięcie to nastąpi po upływie terminu wyznaczonego w przepisach obowiązującego prawa, przewlekłość postępowania pozostaje stanem historycznym, czyli takim, który istniejąc w przeszłości, nie może być uznany w procedurze sądowoadministracyjnej za nadal podlegający ocenie w kontekście celu tej procedury, tj. przeciwdziałania opieszałości organu w wydaniu rozstrzygnięcia, skoro organ wydał już takie rozstrzygnięcie. Za rozstrzygnięcie sprawy przez organ administracji należy przy tym uznać nie tyle samo wydanie aktu administracyjnego, ale jego uzewnętrznienie wobec stron postępowania w postaci jego doręczenia stronom ze skutkiem prawnym ostatecznego zakończenia postępowania administracyjnego. Samo wydanie aktu przez organ jest bowiem czynnością techniczną, która nabiera doniosłości prawnej w postaci rozstrzygnięcia sprawy dopiero w chwili, gdy zostanie skutecznie oświadczona stronom postępowania, jako kończąca tok postępowania. Podkreślenia również wymaga, że z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 26 lutego 2025 r., SK 100/22, wynika, iż art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. rozumiany w ten sposób, że uniemożliwia rozpoznanie merytoryczne przez sąd administracyjny skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji lub innego przewidzianego prawem rozstrzygnięcia, mimo że skarga na bezczynność została wniesiona zanim stronie doręczono decyzję lub inne rozstrzygnięcie, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 w zw. z art. 77 ust. 1 Konstytucji RP. Trybunał Konstytucyjny zauważył, że skutkiem wydanego przez niego wyroku nie jest utrata mocy obowiązującej art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. jako jednostki redakcyjnej, a tylko wyeliminowanie znaczenia tego przepisu, które zostało wskazane w sentencji orzeczenia Trybunału jako niekonstytucyjne. Oznacza to, że możliwe jest merytoryczne rozpoznanie przez sąd administracyjny skargi na bezczynność organu administracyjnego w sytuacji, gdy wydał on wprawdzie decyzję (lub inne rozstrzygnięcie określone przepisami prawa), ale nie została doręczona stronie (uczestnikowi) postępowania, a skarga na bezczynność została wniesiona przed doręczeniem decyzji. Należy przy tym wskazać, że również Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały z 7 marca 2022 r., I OPS 1/21, dotyczącej dopuszczalności złożenia skargi do sądu administracyjnego na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego stwierdził m.in., że wydanie rozstrzygnięcia kończącego postępowanie administracyjne stanowi przeszkodę do złożenia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego tylko wtedy, gdy rozstrzygnięcie organu zostało wprowadzone do obrotu prawnego przez jego doręczenie stronom ze skutkiem prawnym ostatecznego zakończenia postępowania administracyjnego. W powyższe wpisuje się orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, które stoi się na stanowisku, że należy rozróżnić etapy kończące postępowanie administracyjne – pierwszy polegający na podpisaniu aktu przez piastuna funkcji organu lub osobę upoważnioną i drugi polegający na jego uzewnętrznieniu przez wprowadzenie do obrotu prawnego. Dopiero po ziszczeniu się obu tych warunków można mówić o wydaniu rozstrzygnięcia kończącego postępowanie. W związku z powyższym, zarówno uchwała II OPS 5/19, jak i późniejsza z 7 marca 2022 r., II OPS 1/21, nakazujące odrzucenie skarg na bezczynność lub przewlekłość organu wniesionych po ostatecznym zakończeniu postępowania administracyjnego, mają zastosowanie do spraw, w których skarga na bezczynność lub przewlekłość została wniesiona nie tylko po wydaniu przez organ aktu administracyjnego, ale również po jego doręczeniu stronie, która taką skargę wnosi (zob. wyrok NSA z 11 maja 2022 r., II OSK 1794/21 i powołane tam orzecznictwo). Pozostawienie kwestii doręczenia decyzji poza granicami postępowania pozbawiłoby stronę, bez jej winy, narzędzi prawnych do zwalczania bezczynności organu (zob. postanowienia NSA z 29 kwietnia 2026 r., II OSK 517/26 i z 19 czerwca 2026 r., I OSK 1520/25). Z uwagi na powyższe należy przyznać rację skarżącym kasacyjnie, że w niniejszej sprawie pierwsze udokumentowane wprowadzenie decyzji Burmistrza z 8 stycznia 2026 r. do obrotu prawnego miało miejsce w dniu 14 stycznia 2026 r., tj. 2 dni po wniesieniu skargi i w dacie stwierdzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej bezczynności organu. Dodatkowo, zauważenia również wymaga, na co zasadnie zwrócili uwagę skarżący kasacyjnie, że decyzja datowana na dzień 8 stycznia 2026 r. nie znajdowała się ani w aktach sprawy udostępnionych stronie w dniu 9 stycznia 2026 r. (które obejmowały dokumentację do dnia 5 stycznia 2026 r.), ani w aktach przekazanych organowi wyższego rzędu rozpoznającemu ponaglenie skarżących (wprawdzie przekazanie akt miało miejsce 7 stycznia 2026 r., ale w okresie pomiędzy 8 stycznia 2026 r. – datą wydania decyzji, a 14 stycznia 2026 r. – datą wydania postanowienia przez Kolegium organ nie uzupełnił akt o wydaną w sprawie decyzję i nie poinformował Kolegium o jej wydaniu). Jak wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy dopiero w dniu 14 stycznia 2026 r. zostało opublikowane obwieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej w trybie art. 49a k.p.a. i organ nadał list polecony za zwrotnym potwierdzeniem odbioru pełnomocniczce M. P. w postępowaniu administracyjnym – D. P. Żadne z tych zdarzeń nie zaistniało zatem przed dniem 12 stycznia 2026 r., tj. datą wniesienia skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania. Pełnomocniczka ww. inwestora odebrała list polecony w dniu 19 stycznia 2026 r. Wobec pozostałych skarżących, z uwagi na tryb obwieszczeniowy z art. 49a k.p.a., fikcja prawna doręczenia z art. 49 § 2 k.p.a. zaistniała dopiero 28 stycznia 2026 r. Skarga na bezczynność z 12 stycznia 2026 r. wniesiona została zatem po wydaniu, ale przed doręczeniem/obwieszczeniem stronom decyzji i przed jej wejściem do obrotu prawnego. Skarga ta wpłynęła bowiem w okresie, w którym – niezależnie od daty widniejącej na samej decyzji – rozstrzygnięcie nie wywoływało jeszcze skutków procesowych wobec żadnego ze skarżących, ani wobec organu wyższego stopnia. W tym stanie rzeczy skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania jest dopuszczalna i powinna być przedmiotem merytorycznego rozpoznania. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1. sentencji. Zawarty w skardze kasacyjnej wniosek dotyczący zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego podlegał oddaleniu (o czym orzeczono jak w punkcie 2. sentencji), ponieważ art. 203 i art. 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu I instancji kończące postępowanie w sprawie (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 4 lutego 2008 r., I OPS 4/07).