II OSK 1719/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Jan Szuma (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Julia Słomińska po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej C.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 marca 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 1460/22 w sprawie ze skargi C.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 5 października 2022 r. nr SKO.ZP/415/369/2022 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 7 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 1460/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę C.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. (zwanego dalej "Kolegium") z dnia 5 października 2022 r., znak SKO.ZP/415/369/2022 utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza B. (zwanego dalej "Burmistrzem") z dnia 18 sierpnia 2022 r., znak IK.6730.286.C.2020.AK w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działkach nr [...] i [...] w B.. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca, zarzucając naruszenie: 1. § 3 ust. 2 oraz 3 (powinno być ust. 1 i 2) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588, dalej "r.s.u.w.") poprzez zaakceptowanie przez Sąd pierwszej instancji wykładni tego przepisu, a w konsekwencji jego niezastosowanie. Organy administracji publicznej błędnie przyjęły, że wyznaczenie granic obszaru analizowanego w odległości większej niż trzykrotna szerokość działki frontowej w sposób nieuzasadniony wymogami ładu przestrzennego – w realiach stanu faktycznego sprawy, gdzie planowana inwestycja usytuowana jest w centrum enklawy domów jednorodzinnych oraz zabudowy wielorodzinnej dwukondygnacyjnej – jest prawidłowe. Zdaniem skarżącej błędem było też zaakceptowanie wyznaczenia obszaru analizowanego w kształcie zbliżonym do owalu, co spowodowało nieuzasadnione ujęcie w nim terenów znajdujących się w innym układzie urbanistycznym, między innymi za naturalną granicą w postaci rzeki U.. Wreszcie w ocenie C.B. wadliwie uczyniono przedmiotem analizy budynki o dużych gabarytach i funkcji niezgodnej z funkcją zabudowy sąsiadującej z terenem planowanej inwestycji, gdzie znajduje się zabudowa mieszkalna jednorodzinna oraz wielorodzinna o niskiej intensywności i niewielkich gabarytach; 2. § 6 ust. 1 i 2 r.s.u.w. poprzez zaakceptowanie niezgodnego z tymi przepisami, błędnego ustalenia przez organy administracji parametru szerokości elewacji frontowej, jako odstępującego od średniej wielkości tego parametru podanej przez autora analizy jako "ok. 11,1 m" i w rezultacie bezpodstawne ustalenie tego parametru nowej zabudowy na "maksymalnie 14 metrów"; 3. § 7 ust. 1 i 3 r.s.u.w. poprzez zaakceptowanie interpretacji powyższego przepisu zastosowanej przez organy obu instancji, polegającej na ustaleniu parametru wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej z tolerancją do 20%, pomimo, iż przepisy rozporządzenia nie przewidują możliwości ustalenia go w ten sposób; 4. art. 61 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (na datę zaskarżonej decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 503 z późn. zm., dalej "u.p.z.p.") poprzez jego niezastosowanie i zaakceptowanie przez Sąd pierwszej instancji ustalenia warunków nowej zabudowy, poprzez którą dopuszczona zostanie zabudowa o gabarytach i formie architektonicznej niewystępującej w obszarze analizowanym, to jest powstać ma budynek wielorodzinny o znacznych rozmiarach i kubaturze znacznie odbiegającej od występujących w okolicy domów jednorodzinnych i domów wielorodzinnych o niskiej intensywności zabudowy; 5. art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (na datę zaskarżonego wyroku Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm., dalej "P.p.s.a.") poprzez nieuzasadnione oddalenie skargi, w sytuacji gdy zaskarżona decyzja wadliwie utrzymała w mocy decyzję ustalającą warunki zabudowy wyznaczone sprzecznie z prawem; 6. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 [nie oznaczono aktu prawnego, jednak nie budzi wątpliwości, że autor skargi kasacyjnej miał na myśli ustawę z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (na datę zaskarżonej decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm., dalej "K.p.a.")] oraz § 3 ust. 2 oraz 3 r.s.u.w. poprzez zaakceptowanie przez Sąd pierwszej instancji oparcia przez organy rozstrzygnięcia na "Analizie funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym", która nie zawiera analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na obszarze analizowanym w sposób pozwalający ustalić warunki zabudowy zgodnie z wymogami ładu przestrzennego, architektury i urbanistyki, w szczególności bowiem dokument ten nie określa, na jakich działkach znajdują się budynki o jakim przeznaczeniu, jakich gabarytach i jakiej formie architektonicznej, poprzestając jedynie na wskazaniu: wysokości poszczególnych budynków, szerokości elewacji frontowej oraz nachylenia połaci dachowych i układu głównej kalenicy budynków względem frontu działki. C.B. podkreśliła, że opis funkcji zabudowy w obszarze analizowanym składa się z trzech zdań, a analizator poprzestał na stwierdzeniu, że w obszarze analizowanym znajdują się obiekty o wnioskowanej przez inwestora funkcji (bez wskazania, o jakie obiekty chodzi). Przez to stwierdzono, że inwestycja spełnia wymagania w zakresie kontynuacji funkcji, co wpłynęło na treść rozstrzygnięcia. Dalej Sąd pierwszej instancji niezasadnie przyjął, że postępowanie wyjaśniające zostało przez organy przeprowadzone w sposób prawidłowy, podczas gdy postępowanie to nie prowadziło do ustalenia w sposób zgodny z prawem zasadniczych elementów stanu faktycznego kontrolowanej sprawy administracyjnej; 7. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez zaakceptowanie przez Sąd pierwszej instancji błędnego ustalenia stanu faktycznego przez organy polegającego na błędnym ustaleniu przez autora analizy, że w obszarze analizowanym znajduje się więcej niż jeden budynek o dachu płaskim, co nie jest zgodne z rzeczywistością; 8. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z § 4 ust. 1 i 3 r.s.u.w. poprzez brak dostrzeżenia przez Sąd pierwszej instancji, że w decyzji ustalającej warunki zabudowy nie doszło do wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy LZ1, jak wynika z "Analizy funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym", na przedłużeniu istniejącej linii zabudowy "wytworzonej" przez istniejący budynek oddalony bardziej od drogi, lecz wyznaczenie tej linii, jako linii łączącej narożniki dwóch budynków na działkach sąsiadujących z działką inwestora. Zdaniem skarżącej tymczasem front działki inwestora sąsiaduje z dwoma budynkami, z których każdy jest oddalony od drogi publicznej o inną odległość, wobec czego nieprzekraczalna linia zabudowy powinna być ustalona jako linia przebiegająca po licu ściany tego z budynków sąsiadujących z terenem inwestycji, który jest bardziej oddalony od drogi. To miało wpływ na wynik zaskarżonego wyroku, gdyż ten Sąd pierwszej instancji zaakceptował takie wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy, która położona jest w sposób umożliwiający zbliżenie zabudowy podobnie jak ma to miejsce w przypadku budynku sąsiedniego znajdującego się bliżej drogi; 9. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. oraz § 5 ust. 1 i 2 r.s.u.w. poprzez zaakceptowanie przez Sąd pierwszej instancji błędu w ustaleniach faktycznych sprawy poczynionego przez organy, polegającego na wadliwym ustaleniu wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki. Autor analizy nie podawał powierzchni działek oraz powierzchni zabudowy, a jedynie wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy dla wybranych 12 nieruchomości, przy czym wskazał, że średnia obliczona dla tych 12 nieruchomości wynosi około 26%, co nawet nie jest zgodne z wynikiem ilorazu sumy wskazanych wartości oraz liczby nieruchomości, ponieważ działanie takie daje wynik 24,42% (po zaokrągleniu do tysięcznych). Dalej doszło do ustalenia wskaźnika wielkości nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki w wysokości innej niż średnia występująca w obszarze analizowanym bez wyczerpującego uzasadnienia, co wpłynęło na kształt rozstrzygnięcia poprzez zaakceptowanie tego błędnego parametru nowej zabudowy; 10. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. oraz § 6 ust. 1 i 2 r.s.u.w. poprzez zaakceptowanie błędnego ustalenia przez organy administracji parametru szerokości elewacji frontowej, jako odstępującego od średniej wielkości tego parametru podanej przez analizatora jako "ok. 11,1 m" i w rezultacie bezpodstawne ustalenie tego parametru nowej zabudowy na maksymalnie 14 metrów. Wskazując na powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Wniosła nadto o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 193 P.p.s.a. (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej i nie relacjonuje się w nim ustaleń faktycznych oraz argumentacji prawnej przedstawionych przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego (art. 183 § 2 P.p.s.a.), stąd należy ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów skargi kasacyjnej. Istota sporu w niniejszej sprawie, rzutująca na ocenę postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów, koncentruje się na prawidłowości zastosowania przez organy art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w odniesieniu do inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działkach nr [...] i [...] w B.. C.B., jako właścicielka nieruchomości sąsiedniej, podważa możliwość powstania na wyznaczonym obszarze obiektu, który jej zdaniem "znacznie odbiega od występujących w okolicy domów jednorodzinnych i domów wielorodzinnych o niskiej intensywności zabudowy". W pierwszej kolejności wskazuje na konieczność uwzględnienia ładu przestrzennego, w tym w zakresie urbanistyki i architektury oraz zasady kontynuacji w zakresie gabarytów oraz intensywności wykorzystania terenu. Podkreśla znaczenie prawidłowego wyznaczenia obszaru analizowanego. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, zgodnie z wytycznymi zawartymi w § 3 ust. 1 i 2 r.s.u.w. granica obszaru analizowanego powinna przyjąć formę okręgu, w którego centrum znajduje się działka objęta wnioskiem. Tymczasem, jak podnosi skarżąca kasacyjnie, Sąd pierwszej instancji popadł w sprzeczność stwierdzając, że teren analizowany został wyznaczony dokładnie poprzez zastosowanie trzykrotnej szerokości frontu działki, a jednocześnie przyjął kształt owalny, co miało oznaczać, że jeden z jego wymiarów musiał być inny niż wymagana przepisami dokładna trzykrotność frontu działki. Zdaniem C.B. to podstawowy błąd, ponieważ właśnie poprzez wyznaczenie obszaru analizowanego o kształcie owalnym przedmiotem analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu były budynki o dużych gabarytach i funkcji niezgodnej z funkcją zabudowy sąsiadującej z terenem planowanej inwestycji, gdzie znajduje się zabudowa mieszkalna jednorodzinna oraz wielorodzinna o niskiej intensywności i niewielkich gabarytach. W rzeczywistości jednak, co słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, kwestionowany przez skarżącą kasacyjnie owalny kształt obszaru analizowanego jest pochodną podłużnego kształtu działki inwestycyjnej. Fakt, że przedmiotem analizy były budynki o różnych gabarytach, to jest zarówno budynki mieszkalne jednorodzinne, jak i wielorodzinne, budynki usługowe oraz budynki gospodarcze i garażowe, stanowi właśnie o specyfice sąsiedztwa nieruchomości skarżącej kasacyjnie, a tym samym sąsiedztwa planowanej inwestycji. Jak wynika z utrwalonego w tym zakresie orzecznictwa, wbrew restrykcyjnemu stanowisku zawartemu w skardze kasacyjnej "w pewnych przypadkach, z uwagi na charakterystykę danego terenu, konieczne może być wyznaczenie terenu objętego analizą urbanistyczną w sposób nieodpowiadający kształtem figurze okręgu, ale może to być przykładowo również elipsa" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2023 r., sygn. akt II OSK 2119/20, Lex nr 3575381). Tym samym zarzut naruszenia § 3 ust. 1 oraz 2 r.s.u.w. uznać należało za nieuzasadniony. W odniesieniu do zarzutu naruszenia § 6 ust. 1 i 2 r.s.u.w. poprzez zaakceptowanie błędnego ustalenia parametru szerokości elewacji frontowej na maksymalnie 14 metrów podkreślenia wymaga, że ustalenie szerokości elewacji frontowej polega na określeniu w pierwszej kolejności średniej szerokości wynikającej z analizy obszaru, a następnie zmniejszenia i zwiększenia tej wartości o 20%. W niniejszej sprawie średnia szerokość elewacji frontowej wyniosła około 11,7 metrów, co zdeterminowało jej maksymalną wartość na 14 metrów. Ustalenie to wynika z szerokości najbliższych budynków o wartościach pomiędzy 11 a 14 metrów, przy uwzględnieniu, że część budynków na terenie analizowanym to budynki gospodarcze i garażowe o małych gabarytach, a przedmiotem wniosku jest budynek mieszkalny wielorodzinny. Jest to w pełni zgodne z przywołanymi przepisami i uwzględnia maksymalny wskaźnik dla budynku mieszkalnego w granicach analizy wynoszący 15 metrów. Poprawnie ustalono również parametr wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej – 7 metrów z tolerancją do 20%. Co prawda, jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, rozporządzenie nie przewiduje precyzyjnej wartości 20% tolerancji, jak to zostało określone w decyzji, to jednak zastosowanie odstępstwa przewidzianego w § 7 ust. 4 r.s.u.w. zostało uzasadnione występowaniem w obszarze analizy budynków, które posiadają elewację frontową wyższą od 7 metrów (nawet 15,5 metra, zatem zbliżoną do wnioskowanej przez inwestora), przy jednoczesnym nawiązaniu do budynków sąsiednich, posiadających krawędź elewacji frontowej na poziomie 7 metrów. Zarzuty naruszenia § 6 ust. 1 i 2 oraz § 7 ust. 1 i 3 r.s.u.w. nie zasługiwały zatem na uwzględnienie. Wobec dokonanych powyżej rozważań nie istniały podstawy, aby odmówić dopuszczenia zabudowy o gabarytach i formie architektonicznej planowanej inwestycji. Co prawda jest to budynek wielorodzinny o znacznych rozmiarach oraz kubaturze i skarżąca kasacyjnie, jako właścicielka sąsiedniej nieruchomości, może odczuwać pewien dyskomfort związany z potencjalnym natężeniem ruchu w pobliżu jej miejsca zamieszkania, to jednak należy również mieć na uwadze, że specyfika obszaru, na którym ma powstać inwestycja nie wyklucza jednoznacznie zagospodarowania wolnego obszaru w sposób zaproponowany przez inwestora. Jak wynika z "Analizy funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym" w sąsiedztwie planowanej inwestycji, jak również nieruchomości skarżącej kasacyjnie znajdują się takie budynki jak Urząd Stanu Cywilnego, Urząd Miejski w B., czy Publiczna Szkoła Podstawowa. Są to przestrzenie użyteczności publicznej, które same w sobie nadają miejscu charakter zurbanizowany, gotowy na przyjęcie większej liczby mieszkańców. Projekt, który ma być zrealizowany w ramach planowanej inwestycji wpisuje się w tę specyfikę, stanowiąc wręcz uzupełnienie istniejącej w okolicy infrastruktury. Zachodziły zatem przesłanki do zaakceptowania ustalenia warunków nowej zabudowy, czym nie naruszono art. 61 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. W świetle powyższych rozważań na uwzględnienie nie zasługiwał szereg zarzutów naruszenia przepisów postępowania, stanowiących w zasadzie powtórzenie zarzutów wywiedzionych w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W pierwszej kolejności, za niezasadny uznać należało zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a., którego przesłanki aktualizują się w sytuacji braku podstaw do uwzględnienia skargi. W odniesieniu natomiast do zarzutów naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z poszczególnymi przepisami r.s.u.w. podkreślenia wymaga, że "Analiza funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym", na podstawie której ustalono warunki zabudowy planowanej inwestycji, została przygotowana zgodnie z wymogami ładu przestrzennego, architektury i urbanistyki. W sposób odpowiedni i adekwatny do realiów sprawy określono i opisano w niej parametry konieczne do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Poprzez czytelne, tabelaryczne wyodrębnienie poszczególnych parametrów oraz zwięzłe ich uzasadnienie w części opisowej, uzupełnionej załączonymi do dokumentu częściami graficznymi, umożliwiono ustalenie wymaganych wielkości w sposób logiczny i matematycznie zrozumiały. Nawiązując do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 1, art. 77 § 1 oraz § 3 ust. 2 oraz 3 r.s.u.w. zauważyć należy, że faktycznie w warstwie opisowej nie wyszczególniono, na jakich działkach znajdują się budynki o jakim przeznaczeniu, poprzestając na wskazaniu: wysokości poszczególnych budynków, szerokości elewacji frontowej oraz nachylenia połaci dachowych i układu głównej kalenicy budynków względem frontu działki. Dane te wynikają jednak z części graficznych załączonych do dokumentu, co wbrew twierdzeniom C.B. świadczy o ustaleniu w sposób zgodny z prawem zasadniczych elementów stanu faktycznego kontrolowanej sprawy. Nie naruszono również art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. w zakresie, jak wskazała skarżąca kasacyjnie: "błędnego ustalenia, że w obszarze analizowanym znajduje się więcej niż jeden budynek o dachu płaskim, co nie jest zgodne z rzeczywistością". Z treści punktu 2 lit. e "Analizy funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym" oraz załączonych do niej części graficznych wynika, że na terenie analizowanym występuje kilka budynków z dachami płaskimi o funkcji gospodarczo-garażowej. Co więcej, przy obliczaniu średniej wysokości zabudowy (około 10,2 metrów) budynki te pominęto, dostosowując finalną wartość wysokości do budynków mieszkalnych wielorodzinnych po drugiej stronie ulicy o wysokości 11,5 metrów. Na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z § 4 ust. 1 i 3 r.s.u.w. Do kwestii poprawności wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy LZ1 odniósł się Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Podkreślił, że na stronie piątej decyzji o warunkach zabudowy expressis verbis wyszczególniono, że linia zabudowy "wyznaczona została jako przedłużenie linii zabudowy wyznaczonej przez budynek znajdujący się w większej odległości od pasa drogowego", to jest budynek położony na działce nr [...], co prawidłowo wyjaśniło motywy postępowania. C.B., jak wynika z jej argumentacji zawartej w skardze kasacyjnej, kwestionuje działanie organu i akcentuje, że polegało ono na zabiegu wyznaczenia linii przez połączenie narożników dwóch sąsiadujących budynków, co nie jest tożsame z wyrysowaniem jej w odległości od drogi publicznej wyznaczonej budynkiem dalej od niej położonym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sposób wyznaczenia linii zabudowy nie narusza § 4 r.s.u.w. Linia zabudowy została wykreślona stosownie do położenia budynków na działkach sąsiednich, natomiast pewna specyfika zastanej sytuacji wyraża się w tym, że budynki sąsiednie nie mają frontów położonych dokładnie równolegle w stosunku do drogi, natomiast względem siebie pozostają w niemalże jednej linii. W takiej sytuacji sposób wyznaczenia linii zabudowy mógł podlegać interpretacji autora analizy urbanistycznej, posiadającego stosowne uprawnienia wymagane zgodnie z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega, że w realiach sprawy można wysuwać pewne zastrzeżenia, czy spełnione zostały przesłanki, tak z § 4 ust. 1, jak i z § 4 ust. 3 r.s.u.w. Niemniej jednak restrykcyjne badanie tej kwestii pozbawione jest celu, skoro i tak zgodnie z § 4 ust. 4 r.s.u.w. dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy. W analizie urbanistycznej wyjaśniono sposób wyznaczenia linii zabudowy LZ1, jako łączącej sąsiednie budynki i przyjąć należy, że takie rozwiązanie spełnia wymogi ładu przestrzennego. Warto zauważyć, że wyznaczona linia zabudowy jest niemalże równoległa do granicy działki drogowej i w istocie rzeczy porządkuje układ nowej zabudowy, względem zabudowy zastanej. Trudno więc wysunąć przeciwko takiemu rozwiązaniu racjonalne argumenty z powołaniem chociażby na wymagania ładu przestrzennego. Poprawnie ustalono ponadto wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej. Jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, uzyskany przez C.B. wynik (24,42% w zaokrągleniu do setnych) jest właściwy w przypadku wliczenia do sumy tylko jeden raz wskaźnika 18,5% przyporządkowanego nieruchomościom oznaczonym w tabeli l.p. 4 i l.p. 5. Natomiast prawidłowe obliczenie średniej wymaga dwukrotnego uwzględnienia, jako składnika sumy, wartości 18,5%, bowiem wartość ta, choć taka sama, jest właściwa dla dwóch odrębnych nieruchomości. Tak przeprowadzone działanie matematyczne daje w zaokrągleniu do setnych wynik 25,96%, który jest zgodny z przyjętą przez analizatora i organy średnią "około 26%". Zaakceptować należało również ustalenie parametru szerokości elewacji frontowej, co zostało opisane powyżej. Zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z § 5 ust. 1 i 2 oraz § 6 ust. 1 i 2 r.s.u.w. nie mogły wobec powyższego zostać uwzględnione. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, oceniając zarzuty skargi kasacyjnej jako nieusprawiedliwione, orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.