II OSK 1654/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Siegień sędzia del. WSA Grzegorz Antas (spr.) Protokolant: inspektor sądowy Monika Ciura po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. [...] we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Wr 491/20 w sprawie ze skargi W. [...] we W. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 sierpnia 2020 r. nr 759/2020 w przedmiocie zawieszenia postępowania 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z 27 maja 2020 r. nr 1108/2020, 2. zasądza od Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz W. [...] we W. kwotę 540 (pięćset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 16 lutego 2021 r., II SA/Wr 491/20 oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej [...] we W. (dalej: Wspólnota Mieszkaniowa) na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: DWINB) z 26 sierpnia 2020 r., nr 759/2020 w przedmiocie zawieszenia postępowania. W odniesieniu do ustaleń faktycznych i prawnych, które stały za wydanym orzeczeniem, Sąd I instancji stwierdził, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: PINB) postanowieniem z 27 maja 2020 r., nr 1108/2020, działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 i art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), dalej: k.p.a., a także art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.), dalej: p.b., zawiesił postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych związanych z przebudową lokalu usługowego nr 1A znajdującego się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] we W. PINB wyjaśnił, że wydanym postanowieniem uwzględnił wniosek inwestora – H.H. o zwieszenie ww. postępowania. Powinno ono pozostawać bez biegu do czasu rozstrzygnięcia sprawy ustanowienia dla Wspólnoty Mieszkaniowej zarządcy przymusowego, toczącej się przed Sądem Rejonowym dla [...] we W. (sygn. akt [...]) oraz przeprocedowania zgłoszonego przez inwestora projektu uchwały w sprawie wyrażenia zgody na dysponowanie nieruchomością wspólną przy ul. [...] we W. na cele budowlane w zakresie objętym postępowaniem naprawczym wynikającym z wykonania przez inwestora robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę udzielonym decyzją Prezydenta [...] z 13 grudnia 2012 r., nr 6451/2012, zmienioną decyzją z 18 kwietnia 2013 r., nr 1772/2013. W wyniku złożonego przez Wspólnotę Mieszkaniową zażalenia DWINB postanowieniem z 26 sierpnia 2020 r. utrzymał w mocy postanowienie PINB, podzielając w całości ustalenia przyjęte przez organ I instancji. Organ zażaleniowy wyjaśnił, że badane postanowienie było poprzedzone wydaniem przez DWINB decyzji z 26 października 2016 r., nr 1320/2016 utrzymującej w mocy decyzję PINB z 2 czerwca 2016 r., nr 1546/2016 zatwierdzającą projekt budowlany zamienny i udzielającą H.h. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych związanych z przebudową ww. lokalu usługowego, które to akty zostały uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 11 kwietnia 2017 r., II SA/Wr 856/16, od którego skargę kasacyjną H.H. oddalił Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 26 czerwca 2019 r., II OSK 2108/17, podzielając stanowisko, że organy nadzoru budowlanego w ramach postępowania prowadzonego w trybie art. 51 ust. 4 p.b. mają obowiązek badania legitymowania się przez inwestora prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. DWINB zauważył, że w następstwie prawomocnego uchylenia decyzji z 26 października 2016 r. PINB 17 grudnia 2019 r. wezwał inwestora do przedłożenia dokumentu potwierdzającego jego prawo do dysponowania nieruchomością wspólną. W odpowiedzi na powyższe inwestor wystąpił o zawieszenie postępowania, argumentując to brakiem rozpoznania przez Wspólnotę Mieszkaniową jego żądania o wyrażenie zgody na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane, co powodowało, iż koniecznym było wystąpienie z wnioskiem o ustanowienie zarządcy przymusowego. DWINB stwierdził, że podziela stanowisko PINB, iż możliwość uzyskania przez inwestora dokumentu w formie uchwały potwierdzającej jego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przesądza, że zachodzi w sprawie podstawa do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Wspólnota Mieszkaniowa złożyła skargę na ww. postanowienie DWINB, wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie poprzedzającego je postanowienia, zarzucając organowi naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że postanowienie PINB odpowiada przepisom prawa, co w konsekwencji stanowiło podstawę do utrzymania w mocy postanowienia organu I instancji przez DWINB; 2) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez bezpodstawne uznanie, że w sprawie występuje zagadnienie wstępne, o którym mowa w ww. przepisie, w sytuacji, gdy w oparciu o akta sprawy nie ulega wątpliwości, iż Wspólnota Mieszkaniowa w uchwale z 31 sierpnia 2012 r., nr 8/2012 odmówiła zgody m.in. w zakresie wykonania mechanicznej instalacji wywiewnej; 3) art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wszystkich istotnych w sprawie okoliczności, w szczególności poprzez dokonanie błędnej oceny materiału dowodowego, polegającej na ustaleniu, że podnoszona przez Wspólnotę Mieszkaniową okoliczność dotycząca braku jej zgody na wykonane prace, do której odnosiły się wyroki sądów powszechnych oraz Sądu Najwyższego, nie ma żadnego znaczenia w kontekście podjętego rozstrzygnięcia; 4) art. 12 k.p.a. polegające na przewlekłym prowadzeniu postępowania dotyczącego samowolnie realizowanych prac budowlanych. W odpowiedzi na skargę DWINB wniósł o jej oddalenie. Oddalając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Sąd I instancji wskazał, że skoro inwestor zainicjował przed sądem powszechnym stosowne postępowanie obejmujące problematykę prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, to okoliczność ta, istotny element postępowania naprawczego, jako stanowiąca na tym etapie zagadnienie wstępne, musiała zostać uwzględniona. Właściwą formą uwzględnienia tej okoliczności było zawieszenie postępowania. Sąd I instancji zaznaczył, że ziściła się także przesłanka w postaci badania zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, albowiem sprawa z wniosku inwestora zawisła przed Sądem Rejonowym dla [...] we W. Wydział VIII Cywilny. Nadto chodzi o zagadnienie wstępne w prowadzonym postępowaniu, gdyż rozstrzygnięcie przez sąd powszechny sprawy prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane determinuje kształt ostatecznego rozstrzygnięcia jakie zapadnie przed organem nadzoru budowlanego. Zdaniem Sądu I instancji, nie znajdowały uzasadnienia zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 czy art. 80 k.p.a. Orzekające organy uwzględniły wszystkie istotne okoliczności istniejące w sprawie. Sprawa uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej nr 8/2012, jakkolwiek ostatecznie rozstrzygnięta i mająca znaczenie w prowadzonym procesie inwestycyjnym, nie wyklucza uzyskania przez inwestora tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością na cele budowlanego w aktualnie zawisłej przed sądem powszechnym sprawie z wniosku inwestora o ustanowienie zarządcy przymusowego i poddanie pod głosowanie wnioskowanej uchwały. Sąd zaznaczył, że rozpoznawana skarga dotyczy postanowienia o zawieszeniu postępowania, a nie bezczynności organu czy przewlekłości postępowania. Dlatego też bez wpływu na ocenę legalności kwestionowanego aktu pozostaje zarzut naruszenia art. 12 k.p.a. Wspólnota Mieszkaniowa złożyła skargę kasacyjną, którą zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez nieprawidłowe uznanie przez Sąd I instancji, że występuje zagadnienie wstępne o którym mowa w ww. przepisie, w sytuacji, gdy w oparciu o akta sprawy nie ulega wątpliwości, że Wspólnota Mieszkaniowa w uchwale z 31 sierpnia 2012 r., nr 8/2012 oraz stanowisku z 10 listopada 2020 r. odmówiła inwestycji zgody w zakresie wykonania mechanicznej instalacji wywiewnej; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 12 k.p.a. polegające na przewlekłym prowadzeniu postępowania dotyczącego samowolnie realizowanych prac budowlanych, w szczególności, gdy działania inwestora mają charakter obstrukcyjny, albowiem Wspólnota Mieszkaniowa w uchwale nr 8/2012 kategorycznie odmówiła inwestycji zgody w zakresie wykonania mechanicznej instalacji wywiewnej. Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej Wspólnota Mieszkaniowa wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wnosząc jednocześnie o dopuszczenie uzupełniającego dowodu z dokumentu w postaci informacji Wspólnoty Mieszkaniowej z 10 listopada 2020 r. podtrzymującej stanowisko w zakresie funkcjonowania wentylacji mechanicznej oraz pisma z 4 lutego 2021 r. W odpowiedzi na skargę kasacyjną H.H. i G.H. wnieśli o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Wystąpili również o oddalenie w całości wniosków dowodowych zgłoszonych w skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjne zważył, co następuje: Przeprowadzając kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oceniając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że została ona oparta przez skarżącą na uzasadnionych podstawach. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowania, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Wskazany przepis nakazuje organowi prowadzącemu postępowanie zawiesić je wtedy, gdy wydanie przez właściwy organ orzeczenia kończącego to postępowanie uzależnione jest od rozstrzygnięcia powstałej kwestii prejudycjalnej przez inny organ lub sąd, przy czym pomiędzy takim orzeczeniem a rozstrzygnięciem tejże kwestii występować musi związek bezpośredni, a brak rozstrzygnięcia powstałego zagadnienia prawnego w oddzielnym postępowaniu przed właściwym organem lub sądem stanowi przeszkodę do merytorycznego załatwienia sprawy. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji kończącej postępowanie jest w ogóle niemożliwe. Obowiązek rozważenia przez organ prowadzący postępowanie, czy w świetle posiadanych materiałów dowodowych i przepisów obowiązującego prawa jest możliwe rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji administracyjnej, należy odróżnić od stwierdzenia, że toczące się inne postępowanie w razie jego zakończenia może prowadzić do zmiany oceny określonych okoliczności kształtujących wynik załatwianej sprawy, co może wiązać się z wydaniem decyzji odmiennej treści (korzystnej/niekorzystnej dla strony). Takie rozumienie zakresu zastosowania art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. jest jednolicie przyjmowane w piśmiennictwie (por. G. Łaszczyca, Zawieszenie ogólnego postępowania administracyjnego, Kraków 2005, s. 101), jak też jest aprobowane w dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z 25 października 2023 r., II OSK 1318/22; wyrok NSA z 29 czerwca 2023 r., II OSK 595/22; wyrok NSA z 3 sierpnia 2021 r., II OSK 3172/18; wyrok NSA z 27 kwietnia 2021 r., II OSK 1283/19; wyrok NSA z 19 lutego 2021 r., II OSK 3011/20; wyrok NSA z 28 kwietnia 2020 r., II OSK 1757/19). Z uwagi na to, że zawieszenie postępowania jest instytucją tamującą jego bieg i opóźniającą merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, nie należy przy interpretacji art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. stosować wykładni rozszerzającej (por. wyrok NSA z 24 stycznia 2024 r., II OSK 1064/21). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji, poddając swojej kontroli zaskarżone postanowienie DWINB, wadliwie uznał, że złożenie przez inwestora wniosku do Sądu Rejonowego dla [...] we W. o ustanowienie dla Wspólnoty Mieszkaniowej zarządcy przymusowego może stanowić zagadnienie wstępne w toczącym się postępowaniu naprawczym, a w konsekwencji podstawę jego zawieszenia. W świetle art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., jak to zostało już zauważone, organ administracji zobligowany jest bowiem do zawieszenia postępowania tylko wtedy, gdy w sprawie wystąpi zagadnienie, którego brak rozstrzygnięcia wyklucza każde, zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony zakończenie postępowania administracyjnego. Sytuacji takiej, jak słusznie przyjęła skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa, nie powinno odnosić się tymczasem do niniejszej sprawy. W toku jej rozpatrywania organy nadzoru budowlanego zobowiązane były uwzględnić ocenę prawną sformułowaną w wyroku z 26 czerwca 2019 r., II OSK 2108/17 przez Naczelny Sąd Administracyjny, który odwołując się do stanowiska wyrażonego w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 stycznia 2011 r., II OPS 2/10, ONSAiWSA 2011/2/22 stwierdził, że na etapie zatwierdzania projektu budowlanego zamiennego przedłożonego przez inwestora w wyniku wykonania obowiązku nałożonego na niego uprzednio na mocy decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b., nie podlega wyłączeniu badanie tytułu prawnego tego inwestora do nieruchomości, ponieważ na wskazanym etapie procedury naprawczej, który jest objęty dyspozycją art. 51 ust. 4 p.b., projekt budowlany zamienny powinien być oceniony przez organ pod kątem spełnienia tych samych wymagań, jakie stawiane są projektowi budowlanemu zatwierdzanemu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Sąd I instancji zasadnie stwierdzając, że w postępowaniu wywołanym istotnym odstąpieniem przez inwestora od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Prezydenta [...] z 13 grudnia 2012 r. konieczne było wykazanie prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, nie nadał tym niemniej właściwego znaczenia temu, że wskazana sprawa cywilna, którą inwestor zainicjował przed sądem powszechnym, pozbawiona była doniosłości procesowej z punktu widzenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Nie może budzić wątpliwości, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada stosowania stanu prawnego i faktycznego obowiązującego w dacie podejmowania decyzji załatwiającej sprawę administracyjną. Oznacza to, że organy administracji są zobowiązane prowadzić postępowanie, mając na uwadze zasadniczo istniejący stan prawny i faktyczny, a nie stan przyszły. Jeżeli znany był stan własnościowy obiektu budowlanego, którego dotyczyły roboty budowlane zrealizowane w okolicznościach wymienionych w art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b., to organy nadzoru budowlanego po wezwaniu inwestora pismem z 17 grudnia 2019 r. do przedstawienia dokumentu potwierdzającego posiadane prawo do wykonania określonych w projekcie budowlanym zamiennym robót budowlanych obejmujących części wspólne budynku przy ul. [...] we W., czemu towarzyszyło wyznaczenie terminu 3 miesięcy na dopełnienie obowiązku opisanego w wezwaniu, powinny były sytuację prawną inwestora określić w sposób odpowiadający treści ustaleń, jakie po upływie ww. terminu wynikały ze stanu rozpatrywanej sprawy (por. wyrok NSA z 8 lutego 2024 r., II OSK 554/22). O kierunku rozstrzygnięcia sprawy przesądzać powinna ocena zachowania inwestora, tj. sposób jego zastosowania się do wezwania, nie powinna go natomiast kształtować, inaczej niż przyjmuje skarżąca kasacyjnie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, treść uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej z 31 sierpnia 2012 r., nr 8/2012. Jakkolwiek wyrok Sądu Najwyższego z 6 września 2018 r., V CSK 475/17 oddalający skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego we W. z 24 maja 2017 r., [...] potwierdził niemożność traktowania ww. uchwały jako udzielającej zgody na dysponowanie nieruchomością wspólną na cele budowlane i na podobnym stanowisku stanął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 lipca 2017 r., II OSK 1831/16 wydanym w sprawie zainicjowanej skargą na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z 20 sierpnia 2013 r., nr O-557/13 odmawiającą zmiany pozwolenia na budowę, tym niemniej orany nadzoru budowlanego zobowiązane były uwzględnić, że wskazana uchwała dotyczyła innego zamierzenia niż poddane rozstrzygnięciu, wobec czego inwestorowi w ramach wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 4 p.b., powinna zostać przyznana możliwość wykazania, iż legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie umożliwiającym zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego. Przedstawione w toku postępowania sądowego wyjaśnienia uczestnika postępowania wskazują, że Wspólnota Mieszkaniowa miała uchwałami nr 5-7/2020 podjętymi w drodze indywidualnego zbierania głosów zdecydować o wyrażeniu zgody na montaż pochylni wjazdowej do lokalu nr 1A, przebudowę ścian zewnętrznych elewacji frontowej budynku oraz zwiększenie mocy elektrycznej zamówionej dla lokalu do 35,0 kW i wykonanie robót budowlanych w obrębie klatki schodowej budynku w zakresie niezbędnym do wykonania zaprojektowanego zamierzenia. Jeżeli powyższe twierdzenia zostałyby potwierdzone przez organy, sytuacja ta oznacza, że wyłącznie kwestia realizacji wentylacji mechanicznej dla przebudowanego lokalu, pozostając objęta spornością, powinna zostać poddana szczególnemu rozważeniu przez organy nadzoru budowlanego. Nieudzielenie przez Wspólnotę Mieszkaniową ostatecznie zgody na zastosowanie wymienionego rozwiązania projektowego dotyczącego części wspólnej budynku, przy założeniu, że stanowić miałoby ono element przedstawionego projektu budowlanego zamiennego, uniemożliwiałoby bowiem zatwierdzenie tego dokumentu wraz z udzieleniem inwestorowi pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. W odniesieniu do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 12 k.p.a. należy wyjaśnić, że jakkolwiek zasada ciągłości postępowania nie została przez ustawodawcę wprowadzona do katalogu zasad ogólnych postępowania jako odrębna zasada ogólna, tym niemniej jednak podejmowane przez organ czynności procesowe powinny być nakierowane na ich podporządkowanie wymaganiu integralności (koncentracji, nieprzerywalności), ponieważ każda przerwa w postępowaniu przedłuża, a czasami udaremnia osiągnięcie jego celu, którym jest rozpoznanie i rozstrzygnięcie przez organ bez zbędnej zwłoki sprawy indywidualnej (por. G. Łaszczyca [w:] System prawa administracyjnego procesowego. Tom II, Część 3. Zasady ogólne postępowania administracyjnego, red. J. P. Tarno, W. Piątek, Warszawa 2018, s. 543 i n.). Jeżeli zatem postępowanie ma stanowić w ujęciu zakładanym przez ustawodawcę zwarty i konsekwentny ciąg czynności procesowych przeprowadzanych bez niepotrzebnych przerw, to wadliwością jest obarczone każde działanie organu, które kierunkowy charakter podejmowanych czynności wyłącza poprzez wzięcie pod uwagę przy załatwianiu sprawy zagadnień nie pozostających w związku z nią, albo wykazujących taki związek, niemniej mający wyłącznie charakter pośredni, nieodpowiadający treści art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Wydaje się, że skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa tę płaszczyznę stosowania kodeksowej zasady ogólnej wyrażonej w art. 12 k.p.a. miała przede wszystkim na uwadze, zarzucając organom nadzoru budowlanego "przewlekłe prowadzenie postępowania" i przypisując działaniom inwestora charakter obstrukcyjny, obliczony na przedłużenie postępowania, co naruszać ma uprawnienia innych niż inwestor stron, a nie bezpośrednio normę art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., toteż sprowadzenie przez Sąd I instancji zgłoszonych przez stronę skarżącą zastrzeżeń do problemu, który podlegać może rozważeniu wyłącznie w postępowaniu zainicjowanym skargą na przewlekłe prowadzenie postępowania, nie mogło zostać zaaprobowane. Kierując się powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną. Stwierdzając, że zachodzi podstawa do uchylenia zaskarżonego wyroku, a jednocześnie uznając, iż istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. w następstwie uchylenia wyroku Sądu I instancji rozpoznał skargę i stwierdzając, że zaskarżone postanowienie DWINB i poprzedzające je postanowienie PINB zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, mającym istotny wpływ na wynik sprawy, orzekł o ich uchyleniu stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.