II OSK 1480/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Joanna Pietraś - Skobel po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 lutego 2025 r. sygn. akt II SA/Łd 760/24 w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 9 sierpnia 2024 r. nr 195/2024 znak: WOP.7721.105.2024.DB w przedmiocie umorzenia w całości dalszego postępowania administracyjnego w sprawie budowy budynku mieszkalnego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 26 lutego 2025 r., sygn. akt II SA/Łd 760/24 oddalił skargę A. P. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: ŁWINB) z dnia 9 sierpnia 2024 r. nr 195/2024 w przedmiocie umorzenia w całości dalszego postępowania administracyjnego w sprawie budowy budynku mieszkalnego. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzją z 9 sierpnia 2024 r., nr 195/2024, ŁWINB na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.), dalej: k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: PINB) z dnia 16 kwietnia 2024 r., nr 52/2024, którą na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzono w całości jako bezprzedmiotowe dalsze postępowanie administracyjne w sprawie: budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, usytuowanego na nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] (dz. nr ewid. [...] i [...]), obręb [...]. Organ II instancji przedstawił stan faktyczny sprawy, z którego wynika, że niniejsza sprawa była już kilkukrotnie przedmiotem rozpoznania przez organy nadzoru budowalnego. PINB w trakcie kontroli budowy budynków mieszkalnych jednorodzinnych na nieruchomości położonej w [...], przy ul. [...] (dz. nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...]) przeprowadzonej [...] grudnia 2019 r. ustalił, że działce nr ewid. [...] i [...] prowadzone są roboty budowalne związane z budową budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Inwestorami są J. C. i M. C. Roboty realizowane są w oparciu o decyzję Starosty [...] z 27 marca 2012 r., nr 198/2012. Przebieg robót rejestrowany jest w dzienniku budowy nr [...], wydanym [...] marca 2014 r. Dziennik budowy prowadzony jest prawidłowo. Roboty budowlane rozpoczęto 26 marca 2014 r. Zawiadomienie o zamiarze rozpoczęcia robót przyjęto bez zastrzeżeń. W dniu kontroli zabezpieczenie placu i tablica informacyjna były prawidłowe. Obsługa geodezyjna prowadzona była bez zastrzeżeń. Obiekt został wyznaczony na gruncie 5 marca 2014 r. przez uprawnionego geodetę. W trakcie kontroli zauważono odstępstwo od warunków decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zatwierdzonego projektu budowlanego polegające na zmianie układu ścian wewnątrz budynku w poziomie kondygnacji parteru. Co istotne w sprawie, Wojewoda Łódzki decyzją z dnia 15 września 2023 r., nr 229/2023 odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z 27 marca 2012 r., nr 198/2012., a Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 18 marca 2024 r. utrzymał ww. decyzje w mocy. W toku ponownie prowadzonego postępowania wyjaśniającego organ I instancji pismem z 8 stycznia 2024 r. wystąpił do Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: PGWWP), Zarząd Zlewni w [...] z prośbą o udzielenie informacji, czy na działkach o nr ewid. [...], [...] i [...], obręb [...], położonych w [...], ul. [...], występują urządzenia melioracji wodnych. Odpowiadając na ww. wystąpienie zastępca dyrektora PGWWP, Zarząd Zlewni w [...] pismem z 5 lutego 2024 r. poinformował, że z mapy ewidencyjnej wynika, że działki o nr ewid. [...], [...] i [...] zlokalizowane są w obszarze zmeliorowanym w ramach obiektu "[...]", dla których w zasobach ewidencyjnych nie ma planów powykonawczych z przebiegiem urządzeń drenarskich. Ustalenie faktycznego przebiegu podziemnych rurociągów drenarskich, w przypadku takiej konieczności, należy do właściciela gruntu. W dniu 14 marca 2024 r. przeprowadzono rozprawę administracyjną w sprawie dotyczącej budowy budynków mieszkalnych jednorodzinnych, usytuowanych na nieruchomościach położonych w [...] przy ul. [...] (działka nr ewid. [...], [...] i [...]), przy udziale M. C., U. P. oraz A. P. Podczas rozprawy przesłuchano U. P. i M. C. w charakterze świadków, pouczając ich o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Organ odwoławczy dokonując analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego uznał, że szerokość ściany północnej wg projektu wynosi 8,95m, natomiast wykonano szerokość 9,02m, co spowodowało zmianę o 1,00%; szerokość ściany południowej wg projektu wynosi 8,95m, natomiast wykonano szerokość 9,00m, co spowodowało zmianę o 1,00%; długość ściany wschodniej wg projektu wynosi 14,65m, natomiast wykonano długość 14,73m, co spowodowało zmianę o 1,00%; długość ściany zachodniej wg projektu wynosi 14,65m, natomiast wykonano długość 14,70m, co spowodowało zmianę o 1,00%. Biorąc powyższe pod uwagę ŁWINB stwierdził, że charakterystyczne parametry budynku, tj. długość i szerokość budynku zostały nieznacznie zmienione i nie przekraczają 2% projektowanych wartości. Zatem prawidłowo ustalił PINB, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z nieistotnym odstąpieniem od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę. Jednocześnie w ocenie organu budynek został zrealizowany zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...]. Następnie organ wojewódzki zaznaczył, że w aktach sprawy znajduje się również pismo Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] z dnia 21 września 2015 r., kierowane do [...] s.c., które informuje, że trasa projektowanej sieci kanalizacji sanitarnej w [...] i [...] ([...]), obr. [...] - przebiega przez tereny zmeliorowane (sieć drenarska, rowy melioracyjne i nawodnienie deszczowniane). Przy piśmie z 7 stycznia 2020 r. PGWWP przesłało kserokopię mapy ewid. w skali 1:5000 m. [...], z wkreślonym przebiegiem urządzeń melioracyjnych, jednak kopia ta jest nieczytelna i nie pozwala na zweryfikowanie zaznaczonego na niej przebiegu urządzeń melioracyjnych. Ponadto w aktach sprawy znajduje się również protokół spisany [...] czerwca 1994 r. w Urzędzie Gminy [...] w sprawie wyłączenia z ewidencji urządzeń melioracyjnych obiektu melioracyjnego [...], na terenie którego obecnie znajdują się działki należące do M. C., w tym działki nr ewid. [...] i [...] i wsi [...]. W ocenie organu II instancji, PINB podjął wszelkie czynności mające na celu ustalenie czy na przedmiotowej działce znajdują się urządzenia melioracji wodnych. Reasumując ŁWINB wskazał, że inwestycja jest realizowana na podstawie pozwolenia na budowę, zaś w postępowaniu przed organami nadzoru nie można ponownie rozstrzygać kwestii ostatecznie i prawomocnie załatwionych w toku postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, w tym w szczególności odpowiedniego usytuowania obiektów na działce budowlanej i poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, o ile nie wiążą się one z dokonanymi odstępstwem. Skargę na decyzję ŁWINB wniósł A. P. zarzucając jej naruszenie: art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W odpowiedzi na skargę ŁWINB wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, a istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego, usytuowanego na nieruchomości położonej w [...], przy ul. [...] (dz. nr ew. [...] i [...]), obręb [...] prowadzona jest zgodnie z przepisami prawa budowlanego i prawa wodnego, ponieważ w przekonaniu skarżącego, inwestor w toku postępowania o pozwolenie na budowę oraz w trakcie prowadzenia robót budowlanych zataił występowanie na terenie inwestycji urządzeń melioracyjnych. Na wstępie Sąd zwrócił uwagę, że przedmiotowy budynek mieszkalny został wybudowany na mocy decyzji Staroty [...] z 27 marca 2012 r. o pozwoleniu na budowę, zaś rolą organów nadzoru budowlanego w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy było przede wszystkim zweryfikowanie, czy budowa prowadzona jest zgodnie z udzielonym inwestorowi pozwoleniem na budowę oraz zatwierdzonym tą decyzją projektem budowlanym. Sąd I instancji uznał, że zgromadzony w sprawie kompletny materiał dowodowy pozwala zgodzić się ze stanowiskiem organów obu instancji, że budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na dz. nr ew. [...] i [...] przy ul. [...] w [...] realizowana jest zgodnie z udzielonym inwestorowi pozwoleniem na budowę i obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa budowlanego. Sąd za trafne uznał stanowisko ŁWINB wyrażone w motywach zaskarżonej decyzji, że charakterystyczne parametry budynku tj. jego długość i szerokość zostały nieznacznie zmienione, jednak stwierdzone zmiany nie przekraczają 2 % przedmiotowych wartości. Za chybione Sąd uznał zarzuty skarżącego dotyczące nieprawidłowego prowadzenia dziennika budowy. Jako gołosłowne w świetle zebranych dowodów, ocenić należało ferowane w toku postępowania administracyjnego zarzuty fałszowania przez kierownika budowy wpisów dokonanych w dzienniku budowy dotyczących niwelacji terenu, robót budowlanych przy fundamentach czy też daty rozpoczęcia robót budowlanych. Niezasadne pozostały również podnoszone przez skarżącego zarzuty dotyczące tablicy informacyjnej, która w trakcie każdej z dotychczas przeprowadzonych kontroli była umieszczona w miejscu widocznym na terenie budowy i zawierała wymagane prawem elementy, o czym świadczy chociażby załączona do akt sprawy dokumentacja fotograficzna. Również nietrafne w ocenie Sądu były zarzuty dotyczące pomiarów geodezyjnych usytuowania budynku na działce nr [...] względem granicy z nieruchomością skarżącego, gdyż dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej prawem formie stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Prace geodezyjne takie jak projektowanie i wykonywanie pomiarów geodezyjnych, wykonywanie zdjęć lotniczych, dokonywanie obliczeń, sporządzanie i przetwarzanie dokumentacji geodezyjnej, zakładanie i aktualizacja bazy danych, pomiary i opracowania fotogrametryczne, grawimetryczne, magnetyczne i astronomiczne związane są z realizacją zadań w dziedzinie geodezji i kartografii oraz krajowego systemu informacji o terenie. Nie należą one do zadań i kompetencji organów nadzoru budowlanego. Sąd wojewódzki podkreślił, że zarówno treść pozwolenia na budowę oraz projektu budowlanego przeczy twierdzeniom skarżącego, jakoby na terenie inwestycji znajdowały się jakiekolwiek urządzenia melioracji wodnych, a inwestor ukrył posiadaną w tym zakresie wiedzę i prowadził roboty budowlane z naruszeniem przepisów Prawa wodnego, na urządzeniach melioracyjnych. Następnie Sąd przytoczył treść art. 195, 196 i 197 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2024 r., poz. 1087), dalej: p.w. Stanowiska skarżącego jakoby na terenie inwestycji występowały urządzenia melioracji wodnych nie potwierdziło również przeprowadzone przez organy obu instancji postępowanie wyjaśniające w trakcie, którego kierownik budowy U. P. oraz inwestorzy J. C. i M. C. oświadczyli, że podczas budowy nie natrafiono na urządzenia melioracji, co zeznali następnie pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań jako świadkowie w trakcie rozprawy administracyjnej U. P. i M. C. Także korespondencja prowadzona przez organ pierwszej instancji z PGWWP Zarząd Zlewni w [...] nie przyniosła oczekiwanych przez skarżącego rezultatów. Wszystkie zgromadzone w aktach sprawy w powyższym zakresie dokumenty świadczą, że zarzuty skarżącego jakoby na terenie inwestycji znajdowały się urządzenia melioracyjne i inwestor prowadził roboty budowlane z naruszeniem przepisów p.w., a nawet w nocy usuwał te urządzenia, czy też, że inwestor winien legitymować się pozwoleniem wodnoprawym i wnieść stosowne opłaty z tego tytułu, należało ocenić jako niezasadne. Jednocześnie Sąd pouczył, że zarzuty rzekomego zatajenia przez inwestora wiedzy o występowaniu tychże urządzeń oraz uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę w wyniku przestępstwa mogłyby stanowić ewentualnie przedmiot rozważań właściwego organu, po wznowieniu w trybie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. postępowania administracyjnego zakończonego decyzją o pozwoleniu na budowę. Z kolei kwestia ewentualnego zalewania nieruchomości skarżącego na skutek działań inwestora może być przedmiotem postępowania prowadzonego przez właściwy organ w trybie art. 234 p.w. Skargę kasacyjną wniósł A. P. zaskarżając wyrok w całości i stosownie do art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej: p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi i przyjęcie prawidłowości rozważań organu, pomimo, że w toku postępowania przed organami zarówno I jak i II instancji doszło do naruszenia prawa materialnego (w postaci art. 36a ust. 5 p.b. (w brzmieniu obowiązującym zgodnie z przepisami nowelizującymi) poprzez jego niezastosowanie i pominięcie okoliczności, iż obiekt budowlany w postaci domu posadowionego na działce nr [...] zwiększył obszar oddziaływania poza działkę nr [...], na działkę nr [...] należącą do skarżącego, a tym samym nie istniały podstawy do umorzenia postępowania w sprawie jako bezprzedmiotowego) oraz przepisów postępowania (w postaci art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., w tym poprzez oddalenie wniosków dowodowych skarżącego zawartych w skardze oraz w piśmie procesowym skarżącego z 21 lutego 2025 r., podczas gdy wszechstronne rozważenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, zgodne z zasadą prawdy obiektywnej, powinno prowadzić do wykazania wadliwości interpretacyjnej organu). Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Jednocześnie wniesiono o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu w postępowaniu kasacyjnym z urzędu, oświadczając, że nie zostały one uiszczone w całości ani w części. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, że nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach. Podstawowym problemem spornym w rozpoznawanej sprawie jest to, czy w trakcie budowy budynku doszło do istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, które mogłyby stanowić podstawę do interwencji organów nadzoru budowlanego i wszczęcia procedury naprawczej. Stosownie do art. 36a ust. 5 pkt 1 p.b. istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę stanowi odstąpienie w zakresie: 1) projektu zagospodarowania działki lub terenu, w przypadku zwiększenia obszaru oddziaływania obiektu poza działkę, na której obiekt budowlany został zaprojektowany; 2) charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego dotyczących: a) powierzchni zabudowy w zakresie przekraczającym 5%, b) wysokości, długości lub szerokości w zakresie przekraczającym 2%, c) liczby kondygnacji; 3) warunków niezbędnych do korzystania z obiektu budowlanego przez osoby niepełnosprawne, o których mowa w art. 1 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r., w tym osoby starsze; 4) zmiany zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części; 5) ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, innych aktów prawa miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; 6) wymagającym uzyskania lub zmiany decyzji, pozwoleń lub uzgodnień, które są wymagane do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę lub do dokonania zgłoszenia: a) budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-4, lub b) przebudowy, o której mowa w art. 29 ust. 3 pkt 1 lit. a, oraz instalowania, o którym mowa w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. d; 7) zmiany źródła ciepła do ogrzewania lub przygotowania ciepłej wody użytkowej, ze źródła zasilanego paliwem ciekłym, gazowym, odnawialnym źródłem energii lub z sieci ciepłowniczej, na źródło opalane paliwem stałym. Z powyższego przepisu wynika, że istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu ma miejsce w przypadku zwiększenia obszaru oddziaływania obiektu poza działkę, na której obiekt budowlany został zaprojektowany. W opinii organów administracyjnych nieznaczna zmiana charakterystycznych parametrów budynku takich jak długość i szerokość, nie przekraczająca 2 % projektowanych wartości, nie stanowi istotnego odstępstwa od pozwolenia na budowę i nie doprowadziło do naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm., dalej: "r.w.t.") w zakresie odległości powstającego budynku od granicy działki, nie zwiększając tym samym obszaru oddziaływania obiektu poza działkę, na której budynek ten został zaprojektowany. Nie potwierdzono w ramach wykonanych czynności kontrolnych zmiany rzędnych terenu. Nie stwierdzono również niezgodnego z przepisami r.w.t. odprowadzania wód opadowych. Przeprowadzone postępowanie nie doprowadziło również do potwierdzenia istnienia na nieruchomości inwestycyjnej urządzeń drenarskich. Sąd pierwszej instancji podzielił pogląd organów administracji obu instancji, że w tak ustalonych okolicznościach stanu faktycznego, choć doszło do odstępstwa od zatwierdzonego w decyzji o pozwoleniu na budowę projektu budowlanego, nie ma ono charakteru istotnego i nie obliguje organów nadzoru budowlanego do wstrzymania robót budowlanych oraz przeprowadzenia postępowania naprawczego w trybie art. 50 i 51 p.b., co czyni dalsze postępowanie w tym zakresie bezprzedmiotowym. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut, powyższego stanowiska organów nadzoru budowlanego oraz Sądu I instancji nie podważają. Odnosząc się do podnoszonego w skardze kasacyjnej zarzutu - naruszenia art. 36a ust. 5 pkt 1 p.b. - podkreślić należy, że wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, przeprowadzone w sprawie postępowanie nie potwierdziło zmiany rzędnych terenu w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego, a w konsekwencji do zwiększenia tym samym obszaru oddziaływania obiektu poza działkę inwestora. Z kolei zmiany szerokości i długości budynku z uwagi na ich rozmiar, nie przekraczający 2 %, stanowiły nieistotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego i nie miały wpływu na zakres tego oddziaływania. Nie uległa zmianie lokalizacja budynku, jak wynika z pomiarów geodezyjnych, usytuowanie budynku nie narusza przepisów r.w.t. w zakresie odległości od granicy działki. W tej sytuacji zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 36a ust. 5 pkt 1 p.b. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. nie ma usprawiedliwionych podstaw. Podstaw takich nie ma również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 7 i art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Nawiązując do podniesionej w tym zakresie argumentacji zauważyć należy, że roboty budowlane wykonywane z odstępstwem od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu bądź projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę nie są robotami budowlanymi realizowanymi bez wymaganego pozwolenia. W takich okolicznościach organ nadzoru budowlanego ocenia, czy stwierdzone odstępstwo było istotne i czy zachodzą podstawy do jego ingerencji w tak prowadzony proces budowlany. Na jego ocenę, czy podstawy takie zachodzą, nie mają wpływu zagadnienia nie należące do kompetencji organów nadzoru budowlanego. Tak więc kwestia panujących na przedmiotowej działce stosunków wodno-prawnych, pozostawała bez wpływu na ocenę, czy organy nadzoru budowlanego mają podstawy do podejmowania działań ingerujących w przedmiotowy proces budowlany. Nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy podnoszone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej okoliczności takie jak zbliżenie się spornego budynku do granicy działki skarżącego na odległość poniżej 4 metrów. Niezgodnego z przepisami r.w.t. odprowadzania wód opadowych, zmiany rzędnych terenu, czy też nieprawidłowego prowadzenia dziennika budowy oraz usytuowania tablicy informacyjnej. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie znalazły usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Do orzeczenia w zakresie dotyczącym kosztów udzielonej skarżącemu kasacyjnie pomocy prawnej z urzędu, właściwy pozostaje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi.