II OSK 1423/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon (spr.), Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Miron, sędzia NSA Robert Sawuła, , po rozpoznaniu w dniu 22 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 marca 2024 r. sygn. akt II SA/Po 704/23 w sprawie ze skargi P. K. na uchwałę Rady Miejskiej we Wrześni z dnia 11 marca 2022 r. nr XXXIII/296/2022 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 14 marca 2024 r. sygn. akt II SA/Po 704/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), oddalił skargę P. K. na uchwałę Rady Miejskiej we Wrześni z dnia 11 marca 2022 r. nr XXXIII/296/2022 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. P. K. złożyła skargę kasacyjną, którą zaskarżyła powyższy wyrok w całości. Zaskarżanemu wyrokowi zarzucono: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, a następnie niewłaściwe zastosowanie art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. 2023 poz. 977 z późn. zm., dalej jako: u.p.z.p.), przez przyjęcie przez Sąd I instancji, że możliwe było wyłączenie fragmentu działki nr ... (grunt rolny klasy lllb) spod ustaleń planu miejscowego ze względu na brak zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego klasy lllb, podczas gdy zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, sporządza się dla całego obszaru wyznaczonego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy; 2. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, a następnie niewłaściwe zastosowanie art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego [dalej jako: k.c.], w związku z § 15 pkt 4 lit. b i c m.p.z.p., przez przyjęcie przez Sąd I instancji, że wkroczenie w obszar wiejski/rolniczy z zabudową czterokondygnacyjną o maksymalnej wysokości 17 m, nie stanowi naruszenia istoty prawa własności oraz immisji, które winny być wyłożone i zastosowane na etapie postępowania sądowoadministracyjnego; 3. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, a następnie niewłaściwe zastosowanie § 12 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t. j. Dz. U. z 2022r., poz. 1679 z późn. zm., dalej: Rozporządzenia z 11 września 2020 r.), w związku § 2 pkt 3 m.p.z.p., przez przyjęcie przez Sąd I instancji za dopuszczalne modyfikację przez m.p.z.p. definicji powierzchni zabudowy, która w konsekwencji jest niespójna z przepisami prawa budowlanego, tworzącego z przepisami z zakresu planowania przestrzennego funkcjonalną całość; 4. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, a następnie niewłaściwe zastosowanie art. 20 ust. 1 u.p.z.p., w związku z § 6 pkt 1 m.p.z.p., przez przyjęcie przez Sąd I instancji, że zapisy m.p.z.p. nie naruszają zapisów studium, podczas gdy zapisy m.p.z.p. zezwalają na realizację przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko poza budynkami i lokalami, a zapisy studium zakazują realizacji przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko; 5. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, a następnie niewłaściwe zastosowanie art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., w związku z § 13 pkt 1 lit. d m.p.z.p., przez przyjęcie przez Sąd I instancji; że zapis § 13 pkt 1 lit. d m.p.z.p. nie jest sprzeczny z wymaganiami wskazanymi w art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. gdy tymczasem sprzeczność taka zachodzi; 6. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, a następnie niewłaściwe zastosowanie art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o samorządzie gminnym (dalej: u.s.g.) przez przyjęcie, że ewentualne ograniczenia w sposobie korzystania przez skarżącą z należących do niej nieruchomości mieszczą się w granicach władztwa planistycznego gminy, której obowiązkiem jest umożliwienie każdemu zaspokojenia jego potrzeb mieszkaniowych w sytuacji, w której gmina nie planuje wykorzystać nieruchomości objętych zaskarżonym planem na cele gminnego budownictwa mieszkaniowego Wskazując na powyższe zarzuty : 1. na mocy art. 188 p.p.s.a. wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w całości oraz rozpoznanie skargi: a) stwierdzenie nieważności w całości uchwały Rady Miejskiej we Wrześni z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości B.; b) ewentualnie stwierdzenie nieważności w części uchwały Rady Miejskiej we Wrześni z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości B., a to w zakresie § 2 pkt 3, § 6 pkt 1, § 13 pkt 1 lit. d, § 15 pkt 3 lit. b, § 15 pkt 4 lit. b i c oraz § 16 pkt 3 lit. b; 2. na mocy art. 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji; 3. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. Jako nieskuteczny należało uznać zarzut naruszenia art. 14 ust. 3 u.p.z.p. stanowiącego, że plan miejscowy, w wyniku którego następuje zmiana przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, sporządza się dla całego obszaru wyznaczonego w studium. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, Sąd Wojewódzki dokonał prawidłowej wykładni wymienionego przepisu wskazując, że co do zasady, jeżeli na danym obszarze znajdują się grunty rolne i/lub leśne stanowiące zwarty kompleks nieruchomości gruntowych, określonych w gminnym studium jako wymagające zmiany przeznaczenia, to w takim przypadku projekt planu uwzględniający uwarunkowania studium powinien być sporządzony dla całego obszaru (zwartego kompleksu nieruchomości gruntowych) objętego postanowieniami studium. Odnosząc się zaś do zaskarżonego planu miejscowego, Sąd Wojewódzki przyjął, że w sytuacji, gdy nie uzyskano zgody na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego klasy IIIb, to możliwe było wyłączenie tego fragmentu działki nr ... spod ustaleń niniejszego planu. Jednocześnie w uzasadnieniu wyroku Sąd zaznaczył, że chociaż wszystkie działki objęte planem (nr [...] i część działki nr ...) – jako zwarty kompleks gruntów – przeznaczone zostały w studium pod tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i nieuciążliwych usług w ramach jednej jednostki oznaczonej symbolem MU5 i jako takie powinny zostać objęte granicami jednego planu miejscowego, to jednak w efekcie uznał, iż w okolicznościach rozpoznawanej sprawy brak było przesłanek do stwierdzenia nieważności przedmiotowej Uchwały z dnia 11 marca 2022 r. Z argumentacji przedstawionej przez Sąd Wojewódzki wynika, że chociaż Sąd dostrzegł naruszenie art. 14 ust. 3 u.p.z.p., to jednocześnie przyjął, iż nie doszło do istotnego naruszenia trybu sporządzenia planu miejscowego, warunkującego w myśl art. 28 ust. 1 u.p.z.p. stwierdzenie jego nieważności. Wobec braku w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 147 § 1 p.p.s.a., ocena Sądu Wojewódzkiego w omawianym aspekcie nie została podważona. Podkreślić należy, że w myśl art. 28 ust. 1 u.p.z.p., tylko istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego powoduje jego nieważność. Tymczasem w skardze kasacyjnej nie sformułowano zarzutu dotyczącego art. 28 ust. 1 u.p.z.p., a w jej uzasadnieniu pominięto, że nie sam fakt naruszenia art. 14 ust. 3 u.p.z.p. warunkował stwierdzenie nieważności planu, lecz konieczne było nadto wykazanie istotnego charakteru naruszenia tego przepisu w realiach konkretnej sprawy. W tym kontekście trzeba również zauważyć, że w niniejszej sprawie nie był bez znaczenia fakt, że wyłączona z obszaru przedmiotowego planu część działki ew. nr ... (grunty rolne klasy IIIb) objęta została odrębną procedurą planistyczną. W skardze kasacyjnej podniesiono również, że gdyby opracowano plan miejscowy zgodnie z przepisami art. 14 ust. 3 u.p.z.p. oraz art. 7 ust. 1 i 2 u.o.g.r.l., to obejmowałby on cały obszar działek nr [...] i ..., przy czym zachowane byłoby rolne przeznaczenie gruntu klasy IIIb. Odnosząc się do tego argumentu należy dostrzec, że zarówno uwzględnienie w przedmiotowym planie miejscowym gruntów rolnych klasy IIIb, jak również ich wyłączenie, pozostaje bez wpływu na wykonywanie prawa własności przez skarżącą, bowiem należące do niej nieruchomości nie graniczą bezpośrednio z tymi gruntami, lecz z terenem oznaczonym w planie symbolem 5MW. W rezultacie omawiany zarzut nie ma powiązania normatywnego z indywidualnym interesem prawnym skarżącej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 25 października 2019 r. sygn. II OSK 1905/19, podstawy do eliminowania aktu prawa miejscowego z systemu prawnego poprzez stwierdzenie nieważności aktu (planu miejscowego), nie można wywodzić jedynie z naruszeń nieodnoszących się do uprawnień skarżącego. Dla oceny zasadności skargi w niniejszej sprawie istotne znaczenie miały ustalenia planu miejscowego odnoszące się do terenu 5MW, graniczącego z działkami gruntowymi stanowiącymi własność skarżącej. Przypomnieć w tym miejscu należy, że właśnie z uwagi na potencjalne negatywne oddziaływanie przewidzianego w planie sposobu zagospodarowania wyznaczonego terenu na nieruchomości skarżącej, Sąd Wojewódzki uznał, że doszło do naruszenia interesu prawnego. W szczególności Sąd Wojewódzki przyjął, że przeznaczenie przedmiotowego terenu w planie pod zabudowę wielorodzinną z dopuszczeniem usług wpływa na sposób korzystania z prawa własności działek sąsiadujących, a wiąże się to chociażby ze znoszeniem uciążliwości, np. zacienienie działki (por. postanowienie NSA z 30 sierpnia 2017 r. II OSK 1402/17). Ponadto Sąd Wojewódzki wskazał, że wprowadzenie zabudowy wielorodzinnej i usługowej w sąsiedztwie działek rolnych należących do skarżącej spowoduje zmianę stosunków miejscowych, od których uzależnione jest korzystanie z nieruchomości przez skarżącą. Ustalone przez Sąd Wojewódzki naruszenie interesu prawnego skarżącej warunkowało przyznanie jej legitymacji skargowej i otwierało drogę do merytorycznego rozpoznania skargi, ale w zakresie tych postanowień planu, które mogą powodować ograniczenie uprawnień skarżącej do korzystania z własnej nieruchomości w sposób dotychczasowy. Podkreślić należy, że według utrwalonego orzecznictwa, skarga składana w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, lecz konieczne jest wykazanie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków podmiotu skarżącego a kwestionowanym aktem, skutkującym naruszeniem jego interesu prawnego. Tym samym przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. nie daje podstawy do korzystania przez każdego z prawa do wniesienia skargi w interesie publicznym (por. wyrok SN z 7 marca 2003 r. III RN 42/02, OSNP z 2004 r. nr 7, poz. 114; wyrok NSA z 1 marca 2005 r. OSK 1437/2004; wyrok NSA z 3 września 2004 r. OSK 476/04 ONSA i WSA 2005/1/2; wyrok NSA z 14 września 2012 II OSK 1541/12). W orzecznictwie ukształtowane zostało stanowisko, według którego w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. orzeka się jedynie w granicach interesu prawnego skarżącego, co oznacza, że w przypadku stwierdzenia istotnego naruszenia zasad bądź trybu sporządzania planu, sąd może stwierdzić nieważność uchwały w części wyznaczonej interesem prawnym skarżącego. Jeżeli więc skarżący wywodzi swój interes z prawa własności nieruchomości, to stwierdzenie nieważności aktu powinno zasadniczo nastąpić tylko w odniesieniu do części planu dotyczącej tej nieruchomości, a w szerszym zakresie tylko wówczas, gdy jest to niezbędne dla zachowania spójności ustaleń planistycznych (por. wyroki NSA z dnia 4 czerwca 2008 r. II OSK 1883/07, 25 listopada 2008 r. II OSK 978/08, 24 lutego 2009 r. II OSK 1087/08, 18 września 2015 r. II OSK 37/14, 28 kwietnia 2016 r. II OSK 2992/14, 24 lipca 2018 r. II OSK 791/18). Wobec powyższego uprawnione jest wnioskowanie, że wykazanie przez stronę skarżącą naruszenia jej interesu prawnego jest nie tylko warunkiem skutecznego wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., ale też determinuje zakres merytorycznej kontroli zaskarżonego aktu. Ewentualne stwierdzenie nieważności uchwały w przedmiocie planu miejscowego powinno obejmować te jej ustalenia, które pozostają w związku z indywidualnym interesem podmiotu skarżącego i powodują dla niego następstwa w postaci ograniczenia bądź pozbawienia konkretnych uprawnień do danej nieruchomości. Trzeba bowiem mieć na uwadze, że wyeliminowanie z obrotu planu miejscowego w szerszym zakresie wywołuje skutki prawne wobec innych podmiotów nie biorących udziału w postępowaniu sądowym i niemogących przez to bronić własnego interesu w sprawie. W świetle argumentacji przedstawionej w skardze, znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miały zatem zawarte w planie miejscowym ustalenia dotyczące zasad zabudowy oraz wskaźników zagospodarowania terenu 5MW, położonego w sąsiedztwie nieruchomości skarżącej, znajdującej się poza granicami planu. Zgodzić się należało z Sądem Wojewódzkim, że dopuszczenie na tym terenie lokalizacji budynków mieszkalnych wielorodzinnych oraz lokali usługowych wbudowanych w kondygnacje parteru tych budynków, nie stanowiło nadużycia władztwa planistycznego przysługującego Gminie. W uzasadnieniu wyroku Sąd trafnie zaznaczył, że w świetle art. 3 ust. 1 i art. 6 u.p.z.p. ustalenia planu miejscowego mogą ograniczać własność i takie regulacje nie stanowią naruszenia prawa, o ile dzieje się to z poszanowaniem prawa, w tym chronionego konstytucyjnie prawa własności oraz z uwzględnieniem zasady proporcjonalności i zasady równości. Natomiast o przekroczeniu władztwa planistycznego można mówić, gdy działanie gminy jest dowolne i nieuzasadnione. Uwzględniając stanowiska obu stron, Sąd Wojewódzki wywiódł prawidłowo, że rozwiązania przyjęte w zaskarżonej Uchwale stanowiły właściwe wyważenie interesu prywatnego i publicznego. Słusznie Sąd Wojewódzki zwrócił uwagę na uzasadnienie Uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu, w którym wskazano, że zagospodarowanie terenu objętego planem umożliwi kontynuację rozwoju mieszkalnictwa i niezbędnych usług w obrębie wsi B. Teren jest dobrze skomunikowany i częściowo uzbrojony. Z załącznika graficznego do tej uchwały wynika przy tym, że plan obejmuje tereny przylegające bezpośrednio do terenów już zainwestowanych i przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową, z dostępem do dróg publicznych. Nadto należało mieć na względzie, że z samego planu nie wynika jaka będzie konkretna lokalizacja budynków wielorodzinnych z usługami, a zatem dopiero na etapie wydawania pozwoleń na budowę możliwe będzie badanie oddziaływania zaprojektowanych obiektów budowlanych na nieruchomości skarżącej oraz sprawdzenie zachowania wymogów prawnych, w tym techniczno-budowlanych. Skarżąca, upatrując kolizji rolnego wykorzystywania własnych działek z zabudową mieszkaniową nie dostrzega, że w planie nakazano urządzenie pasa zieleni izolacyjnej o szerokości min. 15 m, a oprócz zabudowy mieszkaniowej przewidziano na terenie 5MW również zieleń urządzoną, place zabaw i inne urządzenia sportowo-rekreacyjne. Za umiarkowaną należało uznać wysokość budynków, wyznaczoną jako maksymalnie – 17 m i maksymalnie – cztery kondygnacje nadziemne. Tak więc wobec całokształtu postanowień przedmiotowego planu miejscowego, trudno założyć, że dopuszczona w nim zabudowa mieszkalna z lokalami usługowymi, generować będzie takie ograniczenia, które uniemożliwią skarżącej korzystanie z gruntów rolnych, sąsiadujących z danym terenem 5MW. W związku z argumentami skarżącej, zauważyć trzeba, że nie mogły być przeszkodą do ustalenia w planie zabudowy mieszkaniowej okoliczności związane z ewentualnymi immisjami charakterystycznymi dla działalności rolnej (praca głośnych maszyn rolniczych, nawożenie gruntu obornikiem i gnojowicą). Przede wszystkim ten aspekt rolnego zagospodarowania gruntów skarżącej muszą uwzględnić przyszli inwestorzy, a dodatkowo zauważyć trzeba, że podane przez skarżącą immisje nie mają charakteru trwałego, ani też tak uciążliwego, aby mogły determinować wprowadzenie oczekiwanych przez nią ograniczeń w przeznaczeniu terenu objętego zaskarżonym planem miejscowym. Wreszcie zaakcentować należy, że dla oceny zakwestionowanych ustaleń planu kluczowe znaczenie miało to, że już w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Września wyznaczono dla danego terenu zabudowę mieszkaniowa wielorodzinną i nieuciążliwe usługi, w tym określono maksymalną wysokość zabudowy na 17 m. W konsekwencji trafna była konstatacja Sądu Wojewódzkiego, że skoro na mocy art. 20 ust. 1 u.p.z.p. plan miejscowy nie może naruszać studium, zasadne było ustalenie dla terenu 5MW przeznaczenia pod zabudowę wielorodzinną z lokalami usługowymi, o parametrach określonych w planie. Na aprobatę zasługiwało również wnioskowanie Sądu co do zasadności rozwiązań przyjętych w planie, podyktowanych polityką mieszkaniową Gminy, nakierowaną na oferowanie mieszkańcom możliwości zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych. Sąd Wojewódzki zasadnie przyjął, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy brak było przesłanek, aby uznać interes skarżącej jako priorytetowy wobec interesu mieszkańców związanego z rozwojem budownictwa mieszkaniowego na terenie gminy. Z tych wszystkich względów niezasadny okazał się zarzut skargi kasacyjnej odnoszący się do naruszenia art. 140 i art. 144 k.c. w związku z § 15 pkt 4 lit. b) i c) planu miejscowego, a także zarzut wskazujący na naruszenie art. 17 ust. 1 pkt 7 u.s.g. Za chybiony uznać należało również zarzut, w którym podniesiono naruszenie § 12 Rozporządzenia z 11 września 2020 r. w związku z § 2 pkt 3 zaskarżonej Uchwały, w którym zawarto definicję "powierzchni zabudowy". Słusznie Sąd Wojewódzki zaznaczył w uzasadnieniu wyroku, że celem tej regulacji było określenie proporcji części zabudowanej działki do powierzchni całkowitej działki wyrażonej w procentach, a nie zmiana zasad kwalifikowania poszczególnych elementów budynku na potrzeby obliczenia powierzchni zabudowy. Wbrew argumentom zaprezentowanym w skardze kasacyjnej, organ gminy był uprawniony do określenie w tekście planu definicji "powierzchni zabudowy", bowiem w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym brak jest definicji legalnej tego wskaźnika urbanistycznego. Powołany zaś w podstawie kasacyjnej § 12 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, odnosi się do zasad określania powierzchni budynku, zawartych w Polskiej Normie. Dla rozważanego zagadnienie znaczenie ma fakt, że wymienione rozporządzenie jest aktem wykonawczym do ustawy Prawo budowlane, tak więc dopuszczalne było odrębne zdefiniowanie "powierzchni zabudowy" na gruncie przepisów wykonawczych do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto trzeba pamiętać, że wspomniany przepis Rozporządzenia z 11 września 2020 r. odwołuje się do Polskich Norm, które nie są przepisami powszechnie obowiązującymi (por. wyrok NSA z 18 września 2014 r. II OSK 675/13). W rezultacie należało stwierdzić, że uprawnione było podanie w zaskarżonej Uchwale przedmiotowej definicji w celu prawidłowego odczytania ustaleń co do określenia sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy na obszarze objętym planem. Bezzasadny okazał się także kolejny zarzut skargi kasacyjnej, w którym wskazano na naruszenie art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w związku z § 6 pkt 1 planu miejscowego, polegające – zdaniem strony skarżącej – na zezwoleniu realizacji przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko poza budynkami i lokalami, a zapisy studium zakazują realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Akceptując ocenę Sądu Wojewódzkiego w tym zakresie zaznaczyć należy, że strona skarżąca wadliwie interpretuje treść wymienionego przepisu zaskarżonej Uchwały, podczas gdy jego odczytanie przy uwzględnieniu całokształtu ustaleń planu prowadzi do wniosku, że nie oznacza on zezwolenia na lokalizację przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, poza budynkami i lokalami, których lokalizację dopuszczono na obszarze planu. Przekonująca jest bowiem wypowiedź organu, że w sytuacji, gdy w ramach wyznaczonych terenów dopuszczono lokalizację lokali usługowych w budynkach mieszkalnych wielorodzinnych na terenach oznaczonych symbolami MW oraz budynków usługowych na terenie oznaczonym symbolem U/ZP, w celu zachowania nienaruszalności ustaleń Studium ustalono właśnie zakaz lokalizowania w budynkach i lokalach usługowych przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określonych w przepisach odrębnych z wyjątkiem inwestycji celu publicznego. Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut odnoszący się do naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w związku z § 13 pkt 1 lit. d) planu miejscowego, w którym zawarto nakaz wyznaczenia odpowiedniej liczby miejsc do parkowania dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową zgodnie z przepisami odrębnymi. Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał, że w § 13 lit. c ustalono minimalną liczbę miejsc postojowych zlokalizowanych w obrębie działki budowlanej, natomiast Rada Gminy w związku z zapisami art. 12a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2024 r., poz. 320), nie mogła ustalić konkretnej liczby miejsc do parkowania dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową. Liczba ta jest bowiem wyznaczana przez organ właściwy do zarządzania ruchem na drogach publicznych, w strefach zamieszkania, o których mowa w art. 2 pkt 16 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym oraz w strefach ruchu, o których mowa w art. 2 pkt 16a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym i jest uzależniona od ogólnej liczby stanowisk. Biorąc pod uwagę przeznaczenie terenów w planie miejscowym, jeżeli właściciel lub zarządca nieruchomości ustanowi strefę zamieszkania lub strefę ruchu, wówczas zobowiązany będzie do zapewnienia normatywu parkingowego wynikającego z ustawy. W projekcie planu nie ustalano dodatkowych obowiązków w zakresie zapewnienia miejsc dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową aniżeli wynikające z przepisów powszechnie obowiązujących. Wobec braku w skardze kasacyjnej zarzutu odnoszącego się do art. 12a ustawy o drogach publicznych oraz przepisów art. 2 pkt 16 i 16a ustawy Prawo o ruchu drogowym, powyższa ocena Sądu Wojewódzkiego nie została podważona. W konsekwencji skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, zgodnie z art. 184 p.p.s.a. ----------------------- 10