II OSK 2951/24

Dnia 22 października 2025 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa po rozpoznaniu w dniu 22 października 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B.O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 sierpnia 2024 r., sygn. akt II SA/Wr 860/22 w sprawie ze skargi B.O. na uchwałę Rady Miejskiej w Sobótce z dnia 30 września 2011 r. nr XII/109/11 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Sobótka oddala skargę kasacyjną.

1. Wyrokiem z 29 sierpnia 2024 r. r., II SA/Wr 860/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) we Wrocławiu oddalił skargę B.O. na uchwałę Rady Miejskiej w Sobótce z 30 września 2011 r. nr XII/109/11 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Sobótka (uchwała, MPZP, plan), zmienioną uchwałami Nr XVII/139/16 z 26 lutego 2016 r. oraz Nr XLIX/385/18 z 26 września 2018 r. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: 2.1. Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, B.O. pismem z 13 listopada 2022 r. wniósł skargę na wyżej powołaną uchwałę zarzucając naruszenie: a) art. 31 ust. 3 w zw. z art. 4 Konstytucji RP i art. 4 ustawy Prawo budowlane (uPb) w zw. z art. 140 K.c. oraz § 14 ust. 1 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (rozp. MI 2002), które wprowadzają zasadę proporcjonalności w zakresie ograniczeń w korzystaniu z wolności i praw (w tym prawa własności), albowiem w zaskarżonym planie do działki skarżącego, tj. do działki nr [...] obręb [...] (dalej jako działka XX), nie została przewidziana możliwość dojazdu od strony ul. [...] – co doprowadziło do uniemożliwienia korzystania z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem budowlanym, a co stanowi nadmierne i bez uzasadnienia ograniczenie prawa własności przysługującego skarżącemu; b) art. 32 ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 4 uPb i przewidzianą w powołanej normę zasadę równości wobec prawa, albowiem plan ogranicza skarżącego w realizacji przysługującego mu prawa zabudowy działki w sposób nieuzasadniony (bez racjonalnej przyczyny) i nierówny w stosunku do innych właścicieli nieruchomości objętych planem miejscowym; c) art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Upzp), co nastąpiło w ten sposób, że działka skarżącego jest przeznaczona na zabudowę wielorodzinną, a równocześnie nie przewidziano dla niej odpowiedniego dojazdu, umożliwiającego zrealizowanie tego typu inwestycji, co powoduje, że ustalenia planu są nieracjonalne i pozbawione spójności. 2.2. Uzasadniając skargę wywodzono, że przepisy § 6 ust. 6, § 24 oraz § 26 MPZP powodują, że skarżący został pozbawiony możliwości budowlanego wykorzystania nieruchomości (co stanowi niedopuszczalną i nadmierną ingerencję w jego prawo własności). Jak podkreślono, działka nr [...] jest zabudowana dwoma nieruchomościami. Pierwsza, od frontu działki, to kamienica, zajmująca całą szerokości działki z sienią przejazdową poniżej 3 m. W głębi działki znajduje się zabudowanie gospodarcze – stodoła, którą skarżący zamierza przebudować na budynek mieszkalny. Plany inwestycyjne skarżącego nie mogą być jednak zrealizowane, bowiem po pierwsze - nie posiada on odpowiedniego dojścia i dojazdu do budynku w głębi działki, gdyż zgodnie z § 14 ust. 1 rozp. MI 2002, minimalna szerokość dojścia i dojazdu musi wynosi 5 m (a sień przejazdowa posiada szerokość poniżej 3 m, a dokładnie: 2,82 m); po wtóre - nie ma on możliwości przebudowy sieni przejazdowej, gdyż z racji wpisania jej do gminnej ewidencji zabytków jest wykluczone dokonywanie zmian jej bryły architektonicznej (a skarżący uzyskał negatywne stanowisko Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków). 2.3. Nadto wskazano, że skarżący wystąpił o pozwolenie na remont budynku przy ul. [...] oraz przebudowę stodoły, przy czym Starostwo Powiatowe we Wrocławiu "wniosek oddaliło" wskazując na brak dojścia i dojazdu na tę nieruchomość. W rezultacie zarzucono, że skarżący został nadmiernie i w sposób niedopuszczalny ograniczony w przysługującym mu prawie własności. Nie może on zrealizować zabudowy działki, w tym zgodnej z MPZP. Zdaniem skarżącego plan miejscowy powinien przewidywać dojazd do jego działki od strony ul. [...] i od strony ul. [...]. Jak zauważono droga wjazdowa (tj. działka [...]) od strony ul. [...] pomiędzy działkami [...] i [...] ma szerokość 4,3 m, a powinna mieć – "zgodnie z Rozporządzeniem" - 5 m. W ocenie skarżącego rozwiązania przewidziane w planie kształtują sytuację prawną skarżącego w sposób znacznie mniej korzystny niż innych właścicieli z tego samego obszaru. Właściciele innych działek mogą swoje działki zabudować, natomiast skarżący nie może. 2.4. Wobec powyższego skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części zatwierdzającej MPZP co do działki nr [...] Sobótka (z uwzględnieniem działki drogowej nr [...] i działek zależnych od wjazdu z w/w działki drogowej), z uwagi na jej niezgodność z przepisami prawa, oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przewidzianych prawem. 2.5. Następnie w wyroku wskazano, że w odpowiedzi na skargę Gmina Sobótka – Rada Miejska Sobótki wniosła o jej oddalenie w całości. Zdaniem organu sam skarżący przyznaje, że dostęp do nieruchomości może być zrealizowany przez pośredni dostęp przez tereny innych nieruchomości. Nadto podkreślono, że skarżący na etapie zakupu nieruchomości był świadomy stanu faktycznego i prawnego nieruchomości, który został udokumentowany w operacie szacunkowym, w tym budynku mieszkalnego oraz budynku gospodarczego, i nie wniósł co do niego żadnych zastrzeżeń. 2.6. Na rozprawie przed sądem wojewódzkim w dniu 13 czerwca 2024 r. zobowiązano pełnomocników stron do przedłożenia wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa oraz odpowiedzi organu na powyższe wezwanie wraz z potwierdzeniem daty doręczenia tych pism. Pełnomocnicy obu stron w wyznaczonym terminie złożyli żądane dokumenty uzasadniające dopuszczalność niniejszej skargi w kontekście wyczerpania środków zaskarżenia przed jej wniesieniem. 2.7. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 30 lipca 2024 r., II OPP 10/24, uwzględnił skargę B.O. na przewlekłe prowadzenie postępowania toczącego się w sprawie II SA/Wr 860/22 i oprócz przyznania stosownej sumy pieniężnej zobowiązał sąd wojewódzki do niezwłocznego wyznaczenia posiedzenia sądowego celem rozpoznania sprawy. 2.9. Na rozprawie 29 sierpnia 2024 r. skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, natomiast pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi. 3.1. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA we Wrocławiu skargę oddalił. 3.2. W motywach swego orzeczenia sąd pierwszej instancji stwierdził, że przywołane przez skarżącego argumenty nie pozwalały na zakwalifikowanie sformułowanych wobec ustaleń kwestionowanej uchwały określonych w skardze jako niedopuszczalnej prawem ingerencji nadmiernie godzącej w prawo własności. Zdaniem tegoż sądu organ nie miał obowiązku zapewnienia możliwości obustronnego dojazdu do działki skarżącego nr [...] (oznaczonej w uzasadnieniu wyroku jako "XX"), tj. również od strony ul. [...], jak tego życzyłby sobie skarżący. Jeżeli natomiast skarżący uważa, że dostęp jego działki do dróg publicznych nie jest wystarczający dla planowanych przez niego zamierzeń inwestycyjnych to może bądź to powiększyć jej obszar przez nabycie sąsiednich działek posiadających dogodniejszy dostęp do dróg publicznych, bądź też wystąpić do sądu powszechnego o ustanowienie stosownej służebności przejazdu przez te sąsiednie działki. W rezultacie sąd wojewódzki nie uznał za zasadną argumentację skargi dotyczącą ograniczenia skarżącego w realizacji przysługującego mu prawa własności w kontekście niewystarczającego dostępu działki XX do drogi publicznej. 3.3. Podobnie za niezasadne sąd pierwszej instancji uznał zarzuty skarżącego dotyczące zakresu ograniczeń wynikających z objęcia ochroną konserwatorską obiektów zlokalizowanych na działce XX. W okolicznościach sprawy, zdaniem sądu a quo, nie może umknąć z pola widzenia, że działka XX od strony ul. [...] zabudowana jest budynkiem podlegającym ochronie konserwatorskiej i obejmuje ona całą szerokość frontu działki, co w rzeczywistości rzutuje na realną możliwość dodatkowej zabudowy tej działki. Jak ocenił WSA, wbrew stanowisku skarżącego objęcie ochroną konserwatorską w ramach zaskarżonego planu domu mieszkalnego zlokalizowanego na działce XX było zasadne, albowiem organ zobligowany został do tego wskazaniem Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (DWKZ). 3.4. W ocenie sądu wojewódzkiego również zarzuty odnoszące się do rzekomego zróżnicowania sytuacji skarżącego w stosunku do innych właścicieli nieruchomości sąsiednich nie są zasadne. Twierdzenia te są ogólnikowe, gdyż skarżący poprzestaje na stwierdzeniu, że właściciele innych działek mogą swoje działki zabudować, natomiast on nie może. Stanowisko to nie jest zgodne z rzeczywistym stanem faktycznym oraz prawnym. W przekonaniu sądu pierwszej instancji nie można bowiem utożsamiać ograniczenia sposobu zagospodarowania działki z całkowitym wyłączeniem jej zabudowy. Nie można pomijać jednocześnie, że zaskarżony plan nie dotyczy wyłącznie działki skarżącego, a obejmuje wiele obszarów położonych w granicach administracyjnych miasta Sobótka, określonych w § 1 zaskarżonej uchwały. 4.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając go w całości. 4.2. Na podstawie art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024, poz. 935 ze zm., Ppsa), skargę kasacyjną oparto na następujących podstawach: 1) naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 133 § 1 i 134 Ppsa, art. 135 oraz 141 § 4 Ppsa – co nastąpiło poprzez: - brak rozpoznania istoty sprawy – albowiem, jak wynika z uzasadnienia wyroku, sąd pierwszej instancji oceniać miał prawidłowość zaskarżonej uchwały względem bliżej nieokreślonej działki "XX", w sytuacji gdy skarżący nie jest właścicielem takiej działki – co powoduje, że wszystkie rozważania sądu są niezrozumiałe, niejasne i nie wiadomym jest, którą konkretnie działkę sąd oceniał dokonując analizy sprawy i wydając wyrok; - brak rozpoznania istoty zarzutów (wszystkich zarzutów) skargi, to jest tego, że dojazd do nieruchomości skarżącego według ustaleń planu jest iluzoryczny (nieodpowiedni), bo nie zapewnia on realnej i faktycznej możliwości przejazdu i przechodu wynikających z przepisów odrębnych, albowiem szerokość możliwych dróg dojazdowych (np.: działka [...] o szerokości 4,3 m) nie posiada wymaganej szerokości 5 m, wynikającej z rozp. MI 2002, albo "zależny byłaby" od późniejszej, niepewnej zgody właścicieli nieruchomości bądź późniejszego, niepewnego orzeczenia sądowego (np. co do ustanowienia służebności drogowej czy co do zakupu działek sąsiednich – jak to sugeruje sąd), co skutkowało oddaleniem wniosku pozwolenie na budowę; Powyższe uchybienie (zwłaszcza wymienione jako pierwsze) uniemożliwiać ma wręcz kontrolę zaskarżonego orzeczenia, niejasne bowiem jest to, jakie w ogóle działki sąd pierwszej instancji uwzględniał dokonując oceny zasadności skargi (co do każdej z działek, o których mowa w uzasadnieniu orzeczenia, wymieniony jest numer/oznaczenie "XX". Numery działek inne niż "XX" są wymienione tylko w tych fragmentach uzasadnienia, w których sąd cytuje zarzuty skargi); 2) art. 7, 8, 77 § 1 i 80 K.p.a. w zw. z art. 147 § 1 Ppsa na skutek błędnej oceny materiału dowodowego sprawy i błędnego uznania, że "zapisy" zaskarżonej uchwały są prawidłowe – gdy tymczasem w rzeczywistości nie są one prawidłowe, albowiem plan nie zapewnia pewnego i realnego układu komunikacji do działki skarżącego, przeznaczonej w tym samym planie m. in. na zabudowę wielorodzinną – stąd przeciwne rozważania sądu są oderwane od okoliczności sprawy i polegają na rozważaniach o hipotetycznej i niepewnej możliwości zapewnienia sobie przez skarżącego dojazdu do działki w drodze zgody innych właścicieli działek (przez których układ komunikacyjny miałby przebiegać) lub niepewnego orzeczenia sądowego lub niepewnej, a często nierealnej możliwości zakupu działek sąsiednich; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 31 ust. 3 w zw. z art. 4 Konstytucji RP i art. 4 uPb w zw. z art. 140 K.c. w zw. z art. 147 § 1 Ppsa, b) art. 1 ust. 2 pkt 7, pkt 10 oraz ust. 3 i art. 15 ust. 2 pkt 10 i art. 2 pkt 12, pkt 13, pkt 14 oraz art. 6 Upzp oraz art. 32 ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 4 uPb i art. 35 uPb w zw. z art. 147 § 1 Ppsa; c) art. 87 Konstytucji RP w zw. z § 14 rozp. MI 2002 w zw. z załącznikiem graficznym do zaskarżonej uchwały w zw. z art. 147 § 1 Ppsa – na skutek braku stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, pomimo iż narusza ona wskazane wyżej normy, albowiem "zapisy planu" powodują, że skarżący nie ma realnej i pewnej możliwości skomunikowania swojej działki, przeznaczonej na zabudowę, z drogą publiczną, co uniemożliwia skarżącemu realizacji jakichkolwiek zamierzeń inwestycyjnych, które wymagałyby pozwolenia na budowę, bowiem skarżący nie jest w stanie wykazać odpowiedniego dojazdu i dojścia do posiadanej nieruchomości zgodnie z rozp. MI 2002, co jest wymagane w pozwoleniu na budowę, bezpośrednio z ul. [...] poprzez sień przejazdową jak również poprzez działkę drogową nr [...] (numer archiwalny [...]) jako alternatywna możliwość dojazdu do działki skarżącego nr [...] (numer archiwalny [...]) – oznacza to, że "zapisy planu pozostają w konflikcie z treścią rozp. MI 2002, co z kolei jest wykluczone z uwagi na wyższą rangę rozp. MI 2002 nad planem w systemie źródeł prawa. 4.3. Skarżący zwraca uwagę, że treść uzasadnienie zaskarżonego wyroku wskazuje, iż rozważania sądu pierwszej instancji dotyczyły bliżej nieokreślonych działek. Sąd powołuje bowiem jako numer działek sformułowanie "XX" i – jak można zakładać, dotyczy to różnych działek. Wyklucza to – w jego ocenie – możliwość kontroli instancyjnej orzeczenia. Nadto sąd pierwszej instancji wyraził rozważania ogólne, oderwane od okoliczności sprawy. Nie uwzględnił konkretnych "zapisów planu" i położenia działki skarżącego. 4.4. Powołując się na powyższe podstawy strona skarżąca kasacyjnie wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Jednocześnie skarżący zrzekł się prawa do rozprawy. 4.5. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że MPZP nie zapewnia skarżącemu realnej, pewnej i faktycznej komunikacji działki, co w konsekwencji uniemożliwia skarżącemu realizacji jakichkolwiek inwestycji budowlanych zgodnych z przeznaczeniem terenu w planie, ponieważ skarżący przy składaniu wniosku o pozwolenie na budowę (budowę lub remont) nie jest w stanie wykazać odpowiedniego dostępu do drogi publicznej zgodnie z "zapisami rozp. MI 2002. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną sąd pierwszej instancji nie rozważył tych konkretnych okoliczności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5.1. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2024, poz. 935) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw. 5.2. Nie jest skuteczny pierwszy z zarzutów skargi kasacyjnej, odnoszący się do naruszenie przepisów prawa procesowego, mających mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Podnosząc zarzut naruszenia art. 133 § 1 i 134 Ppsa, art. 135 oraz 141 § 4 Ppsa skarżący kasacyjnie wywodzi brak rozpoznania istoty sprawy, albowiem – jak wynikać ma z uzasadnienia skarżonego wyroku – sąd pierwszej instancji oceniać miał prawidłowość zaskarżonej uchwały względem bliżej nieokreślonej działki "XX", w sytuacji gdy skarżący nie jest właścicielem takiej działki – a co powodować ma, że wszystkie rozważania sądu są niezrozumiałe, niejasne i nie wiadomym jest, którą konkretnie działkę sąd oceniał dokonując analizy sprawy i wydając wyrok. Po pierwsze, zarzut naruszenia art. 133 § 1 Ppsa, z którego wynika, że co do reguły sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, jest chybiony. Sąd pierwszej instancji rozpoznał sprawę na rozprawie, którą przewodniczący zamknął, a sąd rozpoznał sprawę na podstawie jej akt i wydał wyrok. W skardze kasacyjnej nie wskazano, aby sąd pierwszej instancji miał swoje ustalenia w sprawie czynić na podstawie okoliczności, które nie znajdować miałyby potwierdzenia w aktach sprawy. Po drugie, zarzut naruszenia art. 134 Ppsa, który w uzasadnieniu skargi kasacyjnej został sprecyzowany i ograniczony do art. 134 § 1 Ppsa, sprowadzony został do imputowania sądowi a quo braku odniesienia się do tych zarzutów skargi, w ramach których sąd pierwszej instancji miałby nie rozpoznać kwestii obsługi komunikacyjnych oznaczonych terenów planistycznych [...] i [...] obejmujących nieruchomość skarżącego. Tak rozumiany zarzut kasacyjny nie jest usprawiedliwiony, do tych kwestii sąd pierwszej instancji odnosił się w motywach swego wyroku na s. 10-11. Po trzecie, zarzut naruszenia art. 135 Ppsa jest zupełnie chybiony, skoro przepis ten stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W skardze kasacyjnej nie wyłuszczono jakich to jeszcze innych "aktów" lub "czynności" miałby dotyczyć ów zarzut, oprócz zaskarżonej uchwały. Po czwarte, nie jest trafny zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa. Stosownie do cyt. przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Z naruszeniem art. 141 § 4 Ppsa mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie orzeczenia sądu nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 Ppsa może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Ppsa). Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego sąd uznał zaskarżony akt (w tym przypadku MPZP – uwaga Sądu) za zgodny lub niezgodny z prawem. W przedmiotowej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 Ppsa. Sąd pierwszej instancji wskazał podstawę prawną swego wyroku (art. 151 Ppsa) i wyjaśnił w dostateczny i jednoznaczny sposób przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. Co się tyczy przyjętego przez sąd pierwszej instancji skrótowca "XX", to w uzasadnieniu wyroku na s. 1 przyjęto go definiując w nawiasie na oznaczenie działki nr [...] Sobótka i dalej konsekwentnie sąd ten posługiwał się tym skrótowcem. Wywodzenie zatem, że skarżący kasacyjnie nie wie, o jaką działkę/działki sądowi wojewódzkiemu chodzi jest nietrafne. Podkreślić wypadnie, że skarżący w skardze takim numerem działki własnej konsekwentnie się posługuje, do takiego numeru działki odnoszą się te ustalenia sądu pierwszej instancji, który zdefiniował użyty skrótowiec. Z kolei odniesienie się do oznaczonych twierdzeń zawartych w skardze kasacyjnej, w ramach których skarżący kasacyjnie używa odmiennej numeracji działek, niż było to na etapie skargi zwykłej, jest niemożliwe, a to z uwagi na brak jakichkolwiek danych wskazujących na zmianę tej numeracji (data, podstawa zmiany). 5.3. Zarzut naruszenia "art. 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a." w zw. z art. 147 § 1 Ppsa jest zupełnie chybiony. W skardze kasacyjnej nie zadano sobie trudu, aby zdefiniować użyty skrótowiec na oznaczenie aktu normatywnego. O ile nawet przyjąć, że to oznaczenie "k.p.a." oznacza ustawę z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, to przepisów tegoż Kodeksu nie stosuje się do postępowania sądowoadministracyjnego. Nie mógł im uchybić sąd wojewódzki, skoro ich nie stosował. Zakres przedmiotowy zastosowania Kodeksu wyznaczają jego przepisy w art. 1-2. Tych przepisów nie stosował także skarżony organ przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały, tym samym nie mógł im uchybić. Przepis art. 147 § 1 Ppsa ma naturę wyłącznie ogólną i wynikową, oznacza wyłącznie treść rozstrzygnięcia w sprawach, w których sąd uwzględnia skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 Ppsa. Sąd pierwszej instancji oddalając skargę po myśli art. 151 Ppsa, nie stosował przepisu art. 147 § 1 Ppsa. 5.4. Co się tyczy zarzutów naruszenia prawa materialnego, to sposób ich sformułowania nie odpowiada wymogom z art. 174 pkt 1) Ppsa. Zarzut naruszenia prawa materialnego stawiany w skardze kasacyjnej ma polegać na określeniu także formy tegoż naruszenia – ma to być błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie. Związanie podstawami skargi kasacyjnej wymaga zatem prawidłowego ich określenia, oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego kasacyjnie – uchybił sąd pierwszej instancji, określenia w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, jaką postać miało to naruszenie, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko-radcowskim. Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi drugiej instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia. Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie nie w pełni odpowiada tym wymaganiom, albowiem w podstawach kasacyjnych odnoszących się do naruszenia przepisów prawa materialnego nie wskazano, w jaki sposób sąd pierwszej instancji uchybił wskazanym przepisom – nie wskazano czy zostały one naruszone przez błędną wykładnię czy też przez niewłaściwe zastosowanie. Tego braku nie usuwa treść uzasadnienia skargi kasacyjnej, które w części odnoszącej się do zagadnień materialnoprawnych ograniczają się do zacytowania wyimków z oznaczonych judykatów. Dodatkowo powołując w podstawie kasacyjnej art. 35 uPb i § 14 rozp. MI 2002 nie dostrzeżono, że są to regulacje rozbudowane, składające się z szeregu ustępów. W judykaturze zasadnie podkreśla się, że w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809). Z tych względów brak było podstaw do zastosowania się do uchwały Pełnego Składu Naczelnego Sadu Administracyjnego z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 (ONSAiwsa 2010, z. 1 poz. 1). Z wyłuszczonych względów zarzuty naruszenia prawa materialnego nie poddają się kontroli. 6. Z powyższych przyczyn i działając na podstawie art. 184 Ppsa, orzeczono, jak w sentencji, o oddaleniu skargi kasacyjnej.