II OSK 1410/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 23 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 804/08 odrzucające skargę M. H. na uchwałę Rady Miasta Rzeszowa z dnia 27 maja 2008 r., nr XXXIV/538/2008 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia oddalić skargę kasacyjną

Rada Miasta Rzeszowa w dniu 27 maja 2008 r. podjęła uchwałę nr XXXIV/538/2008 w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Nr 114/22/2005 w rejonie Al. prof. A. Krzyżanowskiego i ul. Paderewskiego w Rzeszowie. W dniu 22 lipca 2008 r. /data wpływu do Biura Rady Miasta Rzeszowa/ M. H. wezwała Radę Miasta Rzeszowa do usunięcia naruszenia prawa, którym według niej została dotknięta powyższa uchwała. Jednocześnie w tym samym dniu złożyła w Biurze Rady Miasta Rzeszowa skargę na tę uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, domagając się stwierdzenia jej nieważności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, jako niedopuszczalnej z uwagi na wniesienie przed upływem terminu przewidzianego do zajęcia stanowiska przez Radę Miasta Rzeszowa, na wezwanie skarżącej do usunięcia naruszenia prawa. Postanowieniem z dnia 3 października 2008 r. sygn. akt II SA/Rz 482/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę M. H. na uchwałę Rady Miasta Rzeszowa z dnia 27 maja 2008 r. nr XXXIV/538/2008, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./. W uzasadnieniu tego postanowienia podano, że skoro skarżąca jednocześnie złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i skargę do sądu, skarga tak wniesiona jest niedopuszczalna, gdyż nie wystąpiła przesłanka jej dopuszczalności /bezskuteczność wezwania/ i nie został też zachowany termin do jej wniesienia /wniesienie przedwczesne/. Powyższe postanowienie stało się prawomocne w dniu 21 listopada 2008r. Pismem z dnia 14 października 2008 r. /wpłynęło do Rady Miasta Rzeszowa też w dniu 14.10.2008 r./ M. H. powtórnie wezwała w/w Radę do usunięcia naruszenia prawa, wskazując, że uchwała nr XXXIV/538/2008 z dnia 27 maja 2008 r. narusza jej interes prawny, gwarantowane art. 64 Konstytucji RP prawo własności, przez co nie może zrealizować planowanej inwestycji. Na to wezwanie Rada Miasta Rzeszowa nie udzieliła skarżącej odpowiedzi. Powtórna skarga M. H. na powyższą uchwałę została wniesiona do WSA w Rzeszowie za pośrednictwem Rady Miasta Rzeszowa w dniu 23 października 2008 r. /data wpływu do organu/. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z 23 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 804/08 odrzucił powyższą skargę. W uzasadnieniu wskazano, że określone w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm./ wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie, tj. ze skargi M. H. powołane postanowienie zachowuje aktualność również na tle przepisu art. 52 § 4 p.p.s.a. Sąd podał dalej, że po raz pierwszy skarżąca wzywała Radę Miasta Rzeszowa do usunięcia naruszenia prawa w dniu 22 lipca 2008 r. i jej pierwsza skarga na uchwałę tej Rady z dnia 27 maja 2008 r. nr XXXIV/538/2008 została odrzucona postanowieniem WSA w Rzeszowie z dnia 3 października 2008 r., sygn. akt II SA/Rz 482/08, jako niedopuszczalna. Skoro skarżąca wzywała Radę Miasta Rzeszowa do usunięcia naruszenia prawa, a wezwanie jest jednokrotne, zatem kolejne wezwanie z dnia 14 października 2008 r. nie może być potraktowane jako wezwanie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Skarga będąca przedmiotem aktualnego rozpoznania została zatem wniesiona z uchybieniem terminu, bo termin ten rozpoczął bieg w dniu 22 lipca 2008 r. i wynosił 60 dni - od wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. W skardze kasacyjnej, reprezentowana przez pełnomocnika, M. H. zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, iż skarga została wniesiona po terminie oraz art. 58 § 3 p.p.s.a poprzez błędne przyjęcie, iż nie uzupełniono braków formalnych w wyznaczonym terminie w sytuacji, gdy Sąd nie wzywał skarżącej do jakiegokolwiek usunięcia braków formalnych. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz orzeczenie o kosztach procesu - w postępowaniu kasacyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy. Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym /Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm./ każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie. Następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu nie są wezwaniami w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (por. postanowienie Składu Siedmiu Sędziów NSA z dnia 24 czerwca 2002 r. - sygn. akt OSA 2/2002, ONSA 2003/1/2). W niniejszej sprawie, zgodnie z twierdzeniem Sądu I instancji, M. H. składała dwukrotnie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Po raz pierwszy skarżąca wzywała Radę Miasta Rzeszowa do usunięcia naruszenia prawa w dniu 22 lipca 2008 r. i jej pierwsza skarga na uchwałę tej Rady z dnia 27 maja 2008 r. nr XXXIV/538/2008 została odrzucona postanowieniem WSA w Rzeszowie z dnia 3 października 2008 r., sygn. akt II SA/Rz 482/08, jako niedopuszczalna. Skoro skarżąca wzywała już Radę Miasta Rzeszowa do usunięcia naruszenia prawa, to kolejne wezwanie z dnia 14 października 2008 r. nie wywołało skutku prawnego w postaci uprawnienia do złożenia skargi do sądu administracyjnego. Nie może być ono bowiem potraktowane jako wezwanie, o jakim mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W tej sytuacji stwierdzić trzeba, iż zasadnie Sąd I instancji przyjął, że obecna skarga została wniesiona z uchybieniem terminu Wskazać należy, że w uchwale z dnia 2 kwietnia 2007r., sygn. akt II OPS 2/07, publ. ONSAiWSA z 2007r., Nr 3, poz. 60, Skład Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego opowiedział się za poglądem, iż przepis art. 53 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./.ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Zgodnie z poglądem prawnym zaprezentowanym w powołanej wyżej uchwale, który Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie podziela, przepis art. 53 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wprowadza dwa terminy do wniesienia skargi; pierwszy termin dotyczy sytuacji, gdy właściwy organ udzielił odpowiedzi na wezwanie (termin ten wynosi 30 dni i liczy się od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie) oraz drugi termin, który dotyczy sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie (termin ten wynosi 60 dni i liczy się od dnia wniesienia do organu wezwania do usunięcia naruszenia). Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia rozpoczyna już bieg drugi z tych terminów, jeżeli jednak przed jego upływem organ doręczy odpowiedź na wezwanie, termin ten staje się bezprzedmiotowy, a rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie. Jeżeli natomiast organ nie doręczy odpowiedzi na wezwanie przed upływem 60 dni od dnia wniesienia wezwania, to w tym terminie (60 dni od dnia wniesienia wezwania) powinna być wniesiona skarga. Należy przy tym podkreślić, iż skargę wnosi się na uchwałę (zarządzenie) organu gminy, a nie na odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W takiej sytuacji zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. uznać należy za nieusprawiedliwiony. Skoro bowiem organ został wezwany do usunięcia naruszenia prawa w dniu 22 lipca 2008 r. (data wpływu do organu), to zgodnie z powołanym przepisem termin do wniesienia skargi, wobec braku udzielenia odpowiedzi na wezwanie, wynosi sześćdziesiąt dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Tymczasem skarga została wniesiona z uchybieniem powyższego terminu. Skoro zatem skarga została wniesiona po terminie, zatem postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie o odrzuceniu skargi, mimo wskazania częściowo błędnej podstawy prawnej (tj. art. 58 § 3 p.p.s.a.), tak co do rozstrzygnięcia jak i uzasadnienia należy uznać za zgodne z prawem. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.