II OSK 1404/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku A.Z. o zmianę postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 września 2017 r. sygn. akt II OSK 1404/16 w sprawie ze skargi kasacyjnej A.Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 marca 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 848/15 w sprawie ze skargi A.Z. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia otworów okiennych do stanu poprzedniego postanawia: odmówić zmiany postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 września 2017 r. sygn. akt II OSK 1404/16

Wyrokiem z dnia 10 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił w całości skargę A.Z. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2015 r., utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] kwietnia 2015 r., nakazującą skarżącemu doprowadzenie do stanu poprzedniego dwóch otworów okiennych o wymiarach 4,03 x 2,5 m oraz jednego otworu okiennego o wymiarach 2,75 x 2,50 m, znajdujących się na drugim piętrze w ścianie granicznej (z dz. nr [...]) budynku usługowo – produkcyjnego, położonego w [...] przy ul. [...] dz. nr [...]). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył A.Z. Pismem z dnia 21 lipca 2017 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] kwietnia 2015r., wskazując na pominięcie założonych w sprawie dowodów, które świadczą o prawdopodobieństwie uwzględnienia skargi kasacyjnej, a nadto wskazał na koszty i uciążliwości w wykonaniu nakazanych do realizacji skarżonymi decyzjami robót budowlanych. Postanowieniem z dnia 5 września 2017 r. wydanym w tej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując na brak ku temu przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Pismem z dnia 3 listopada 2017 r. skarżący złożył kolejny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 4 p.p.s.a., ze względu na pojawienie się nowych okoliczności polegających na możliwości doznania znacznej szkody finansowej oraz uszkodzenia wyglądu fasady budynku zabytkowego leżącego w strefie ochrony konserwatorskiej poprzez zmianę oryginalnych otworów okiennych na mniejsze. Zdaniem skarżącego, zmniejszenie otworów okiennych do stanu poprzedniego ograniczyłoby doświetlenie światłem dziennym powierzchni przeznaczonej na pobyt ludzi powyższej 8 godzin. Ponadto zmiana co do której toczy się spór byłaby obarczona bezzasadnym kosztem minimalnym w wysokości około 73.800 zł, który w przypadku pozyskania decyzji o pozostawieniu aktualnych oryginalnych otworów będzie stratą finansową nie do odzyskania od strony przeciwnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do normy art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przy czym postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (§ 4 p.p.s.a). Z powyższego wynika zatem, że warunkiem niezbędnym takiego rozstrzygnięcia jest zmiana okoliczności i w ramach tej zmiany zaistnienie jednej z przesłanek uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej. Jak wskazał to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 stycznia 2012 r. II FZ 819/11 "warunki określone w cytowanym art. 61 § 4 p.p.s.a. dotyczą zaistnienia nowych okoliczności albo ujawnienia dotąd nieznanych, a nie zmiany strategii argumentacyjnej autora zażalenia". Mając na uwadze powyższe, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zmiany postanowienia z dnia 5 września 2017 r. wobec braku nowych okoliczności uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej. W poprzednim wniosku z dnia 21 lipca 2017 r. strona wskazywała przecież na kwestię znacznych strat materialnych w związku z wykonaniem decyzji, które to roboty należą do bardzo kosztownych i uciążliwych. Natomiast w niniejszym wniosku argumentacja ta została doprecyzowana poprzez wskazanie konkretnych przewidywanych kosztów, jakie skarżący będzie zobowiązany ponieść w związku z wykonaniem decyzji, co zostało poparte załączoną do wniosku wstępną wyceną z dnia 31 października 2017 r. Jak wskazuje się w doktrynie podstawę zmiany o której mowa we ww. przepisie § 4 będą stanowić okoliczności wskazujące na wzrost lub osłabienie zagrożenia niebezpieczeństwami o których mowa w § 3 omawianego przepisu (porównaj: J. Borkowski, Wstrzymanie wykonania decyzji w postępowaniu kasacyjnym, Monitor Prawniczy nr 14/2005). Tymczasem w niniejszej sprawie brak jest wskazania takich okoliczności. Samo doprecyzowanie przewidywanych kosztów związanych z wykonaniem decyzji, nie przesądza jeszcze o zmianie okoliczności sprawy w sposób skutkujący zaistnieniem niebezpieczeństw z art. 61 § 3 p.p.s.a. Również i argumentacja, że na skutek zmniejszenia objętych decyzją otworów okiennych zostanie ograniczony dopływ światła do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi nie stanowi okoliczności przemawiającej za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie uprawdopodobnił także, by na skutek wykonania decyzji mogło dojść do uszkodzenia wyglądu fasady zabytkowego budynku. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 4 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. .