II OSK 1372/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek, Sędziowie: sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon (sprawozdawca), sędzia NSA Mirosław Gdesz, , po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. K. i M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 stycznia 2025 r. sygn. akt II SA/Lu 819/24 w sprawie ze skargi B. K. i M. K. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 14 sierpnia 2024 r. znak: ... w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2025 r. sygn. akt II SA/Lu 819/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę B. K. i M. K. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 14 sierpnia 2024 r., znak: ... w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych. B. K. i M. K. złożyli skargę kasacyjną, którą zaskarżyli powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji: I. w oparciu o art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: 1. art. 36a ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. 2025 poz. 418, dalej: Prawo budowlane) w zw. z § 21 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. (uchwała Rady Miasta K. nr ... z 4 sierpnia 2014 r. oraz ... z 30 grudnia 2015 r.) przez jego błędną wykładnię organów zaaprobowaną przez sąd, polegającą na przyjęciu, że można dokonać niwelacji i nadsypania terenu nawet o 60 cm bo nie utrudnia to odpływu wód opadowych i tylko nieznacznie zmienia naturalnie uformowaną rzeźbę terenu, co tym samym kwalifikuje to w ocenie organów i sądu jako brak istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu w zakresie ww. ustaleń mpzp; 2. art 36a ust 5 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U 2022 poz. 1225, dalej jako Rozporządzenie z 12 kwietnia 2002 r.) przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że nie doszło do zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu ich kierowania na teren działki skarżących pomimo, że na skutek niwelacji i podwyższenia terenu i zmiany naturalnie uformowanej rzeźby terenu doszło do zmiany naturalnego spływu wód opadowych - odwrócenia spływu wód z pierwotnego kierunku z zachodu na wschód na kierunek ze wschodu na zachód a ponadto przez zawyżenie wjazdu na działkę uczestników w pasie drogowym jezdni przez co woda opadowa została skierowana na działkę skarżących bo nie przenika przez jednolite ogrodzenie uczestników wykonane z podmurówką i spływa na działkę skarżących, co wykazuje dowód w postaci fotografii nr 9 załączonej do skargi; 3. art. 36a ust. 5 pkt 5 Prawa budowlanego w zw. z art 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego przez błędną wykładnię, że podwyższenie rzędnej posadowienia budynku z 200,60 mnpm do 200,97 mnpm nie stanowi istotnej zmiany od zatwierdzonego projektu budowlanego podczas gdy nastąpiło istotne odstępstwo od projektu budowlanego w zakresie objętym projektem zagospodarowania działki a zakres projektu zagospodarowania działki obejmuje też wskazanie rzędnych, co spowodowało szereg skutków w tym zmianę kierunków spływu wód opadowych, posadowienie budynku uczestników wyżej niż przewidywał projekt, zmiany nasłonecznienia na działce skarżących; 4. art. 36a ust.1 Prawa budowlanego w zw. z § 27 ust. 5 pkt a) tiret drugie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. przez błędną wykładnię iż zabudowa działki nr ... w 80 % jej powierzchni jest zgodna z planem, pomimo, że zgodnie z mpzp minimalny wskaźnik udziału procentowego powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki wynosi w strefie miejskiej 25 %; 5. art. 36a ust. 5 pkt 2b Prawa budowlanego przez błędną wykładnię i pominięcie, iż podwyższenie stropu pomieszczenia piwnicy o 26 cm (co odpowiada wysokości zamontowanych okien) w wyniku wykonania dwóch okien ulokowanych nad poziomem "0" budynku jest zmianą istotną i spowodowało to zmianę wysokości budynku w zakresie przekraczającym 2% czyli o 14,86 cm; 6. art. 36a ust. 5 pkt 2c Prawa budowlanego w z w. z § 3 pkt 17 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. przez błędną wykładnię i pominięcie, iż podniesienie stropu pomieszczenia piwnicy o co najmniej 26 cm miało wpływu na powstanie dodatkowej kondygnacji podziemnej budynku i jest istotną zmianą decyzji budowlanej bowiem wykonanie dwóch okien o wys. 26 cm spowodowało podwyższenie pomieszczenia piwnicy i zmianę liczby kondygnacji budynku z jednej na dwie (powstała kondygnacja podziemna); 7. art. art. 36a ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego w z w. z § 13 i § 60 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. przez błędną wykładnię iż linia nasłonecznienia jest wystarczająca biorąc pod uwagę odległości pomiędzy budynkami skarżących a uczestników i pominięcie wymaganego czasu naświetlenia, nasłonecznienia pomieszczeń; 8. art. 36a ust. 5b pkt 2c ppkt a) Prawa budowlanego w zw. z § 271 ust. 9 oraz § 218 ust 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. przez niewłaściwe zastosowanie, brak uzgodnienia z organem ochrony przeciwpożarowej lub brak wywołania fachowej ekspertyzy, iż wykonanie przeszklonego wyłazu dachowego (o wymiarach nie wskazanych przez organ), nie przewidzianego w zatwierdzonym projekcie budowlanym od strony ściany odgrodzenia przeciwpożarowego w odległości 2,90 m od granicy działki nr ewid. ..., na skutek pomalowania wszystkich elementów drewnianych konstrukcji dachowej farbą ochronną ogniotrwałą do drewna o klasie odporności ogniowej R 30 w pasie 8,0 m od budynku znajdującego się na działkach ewid. ..., ... i ..., spowoduje zalegalizowanie wyłazu i należytą ochronę przeciwpożarową oraz jest to zgodne z przepisami pomimo, że projekt z powołaniem się na przepisy, dopuszczał zastosowanie ulgi co do zmniejszenia odległości o 25 % jeżeli budynki są zwrócone do siebie ścianami i dachami z przykryciami nierozprzestrzeniającymi ognia, nie mającymi otworów; dodać trzeba, że projektant dokonał nadpisania na pierwotnej wersji projektu architektonicznego i zalecił poza malowaniem farbą również obudowę płytami. Skarżący mają uzasadnione wątpliwości czy zalecona obudowa została wykonana czy pominięta przez organ w zaleceniach. W dokumentach zaoferowanych przez organ brak jest wzmianki o obudowie płytami; II. w oparciu o art 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania a mianowicie: 1. art. 134 § 1 p.p.s.a. przez nieskontrolowanie zaskarżonej decyzji poza granice zakreślone w skardze, naruszenie powyższego przepisu postępowania sądowoadministracyjnego przez Sąd miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem sąd nie powinien oddalać skargi lecz uchylić w całości zaskarżoną decyzję, w szczególności z uwagi na naruszenie przez organy przepisów postępowania w tym art. 7, art. 8 § 1, art. 12, art. 77, art. 79a, art. 80 k.p.a., na skutek braku wypełnienia przez organy dyspozycji tych przepisów, co zaaprobował sąd uznając, że poczynione przez organ ustalenia mają charakter całościowy a roboty budowlane zostały wykonane zgodnie z prawem tj. w zgodności z zatwierdzonym projektem budowlanym, warunkami pozwolenia na budowę, projektem zagospodarowania terenu, z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przepisami techniczno-budowlanymi podczas, gdy organ prowadził kontrolę wybiórczo jedynie w zakresie wskazanym przez skarżących; 2. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2024.1267) w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 7, art. 8 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. oraz w zw. z art. 12 § 1 w zw. z art. 7 w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. i art. 15 k.p.a. oraz art 138 § 1 pkt 1 k.p.a., przez niewłaściwe wykonanie funkcji kontrolnej, skutkującej oddaleniem skarg w sytuacji, w której organ II instancji wadliwie utrzymał decyzję organu I instancji w mocy, akceptując wybiórcze przeprowadzenie postępowania administracyjnego, w szczególności dowodowego w prowadzonym postępowaniu, jak również całkowicie pominął szereg okoliczność, w tym, że organ I instancji wadliwie dopuścił dokonanie zmian w projekcie zagospodarowania terenu jak i projekcie budowlanym jako zmian nieistotnych i dopuszczalnych, a także akceptując samowolę uczestników (przeszklony wyłaz dachowy) bez konieczności uzyskiwania uzgodnienia z organem pożarnictwa lub zasięgania opinii specjalistycznej z zakresu pożarnictwa co do dopuszczalności odstępstwa od przepisów ppoż. i w powyższym zakresie nie przeprowadził w ogóle postępowania, bazując na własnych ustaleniach. Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, jak i uchylenie poprzedzających decyzji obu organów oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143) uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem Sąd Wojewódzki dokonując kontroli zaskarżonej decyzji nie naruszył przepisów powołanych w podstawach kasacyjnych i zasadnie orzekł o oddaleniu skargi złożonej na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB) z 14 sierpnia 2024r., którą uchylono decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: PINB) z 30 kwietnia 2024 r. i orzeczono na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 oraz art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego o nałożeniu na skarżących obowiązku wykonania, w terminie do dnia 31 sierpnia 2024 r., robót budowlanych, w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach o nr ewid. ... i ..., w obrębie ewid. Wschód jednostka ewid. K. Miasto przy ul. G. ... w K., polegających na wykonaniu zabezpieczenia przeciwpożarowego konstrukcji dachowej, poprzez pomalowanie wszystkich elementów drewnianych konstrukcji dachowej farbą ogniochronną do drewna o klasie odporności ogniowej R30, w pasie 8,0 m od budynku (wykusza) znajdującego się na działkach nr ewid. ..., ..., .... Jako nietrafny uznać należało zarzut skargi kasacyjnej (pkt I. 1 i 2), odnoszący się do naruszania art. 36a ust 5 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 21 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K., mającego zastosowanie w sprawie oraz § 29 Rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. Wbrew twierdzeniu zawartemu w skardze kasacyjnej, Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku prawidłowo wskazał, że z przeprowadzonych przez organy analiz wynika, że niewątpliwie doszło do niwelacji i nadsypania terenu na obydwu działkach objętych inwestycją, co doprowadziło do podwyższenia terenu działek w zakresie od 0,23 do 0,50 m. Zmieniło to kierunek spływu wód opadowych (z pierwotnego – południowo-wschodniego, na obecny – południowy, a w północnej części działki nr ... – południowo-zachodni). Zaznaczać przy tym trzeba, że wcześniejsze ustalenia organu powiatowego co do poziomu terenu działek, potwierdzające podwyższenia nawet o 60 cm, co podniesiono w skardze kasacyjnej, zostały zweryfikowane na podstawie oświadczenie geodety wykonującego dokumentację geodezyjną, zgodnie z którym w związku ze zmienionym układem wysokościowym dla powiatu k., aktualne pomiary wysokościowe są wyższe o około 17-18 niż te wykonane przed 2022 r., dlatego różnice wysokościowe należy odczytywać jako niższe o co najmniej o 17 cm, co prowadziło do wniosku, że w ramach przedmiotowej inwestycji doszło do zmian w terenie w granicach 0,23 m - 0,50 m. Ponadto słusznie Sądy Wojewódzkie zaznaczył, że kluczowe znaczenie w sprawie miał operat techniczny, sporządzony w dniu 16 lutego 2024r. przez uprawnionego geodetę, obejmujący inwentaryzację sytuacyjno-wysokościową terenu działek inwestycyjnych, pomiary wysokościowe przedmiotowego budynku oraz plan warstwicowy. Niewątpliwie ta dokumentacja była miarodajna dla analizy zmiany rzędnych działek nr ... i ... oraz wpływu podwyższenia terenu tych działek na stosunki wodne w kontekście zakazów wynikających z § 21 planu miejscowego oraz § 29 Rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. Trafnie zauważył Sąd Wojewódzki, że § 21 planu miejscowego zakazuje skutku nie w postaci zmiany kierunku odpływu wód opadowych, ale jego utrudnienia, czego jednak nie stwierdzono. Sąd Wojewódzki wyjaśnił również, że w świetle materiału dowodowego brak było podstaw do stwierdzenia, iż doszło do "znacznej" zmiany naturalnej rzeźby terenu, zakazanej w planie miejscowym. Skoro dowody, które posłużyły do dokonania ustaleń w powyższym zakresie, nie zostały podważone w toku postępowania administracyjnego przez skarżących, to brak było przesłanek do negowania ich wiarygodności, zwłaszcza iż podstawowe znaczenie miała dokumentacja sporządzona przez osobę legitymującą się wiedzą techniczną w danej dziedzinie. Sąd Wojewódzki w sposób wyczerpujący przedstawił argumentację dotyczącą kwestii wpływu podwyższenia terenu działek inwestycyjnych na sąsiadujące działki w kontekście wyrażonego w § 29 Rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. zakazu dokonywania naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości. Uwzględniając wyniki postępowania wyjaśniającego, prawidłowo Sąd Wojewódzki zaakceptował ocenę organów obu instancji, zgodnie z którą wody opadowe na działkach inwestycyjnych (nr ... i ...) są zagospodarowane w sposób nienaruszający postanowień § 29 Rozporządzenia z 12 kwietnia 2002r., tj. poprzez odprowadzenie do zbiornika na deszczówkę (wody opadowe z dachu budynku) oraz na teren biologicznie czynny, zapewniający ich naturalną retencję. Sąd zauważył przy tym, że organy wykonały również wskazania z poprzedniego wyroku dotyczące konieczności uwzględnienia w analizach ukierunkowania spływu wód opadowych specyfiki działek (w szczególności faktu, że działka nr ... jest wąska). Jako wykazaną Sąd uznał okoliczność, że pomimo utwardzenia części działki i podwyższenia jej poziomu (podobnie podwyższenia terenu działki nr ...), nie doszło do zmiany naturalnego spływu i kierowania wód opadowych na teren działek sąsiadujących, z czym należało się zgodzić. Podkreślić należy, że w skardze kasacyjnej nie zdołano skutecznie podważyć szczegółowej i rzetelnej analizy powyższych zagadnień, przedstawionej przez organy obu instancji. W szczególności należy zwrócić uwagę na to, że ustalenia poczynione w niniejszym postępowaniu korespondowały z wynikami ekspertyzy hydrologicznej sporządzonej w sprawie zakończonej decyzją Burmistrza Miasta Urzędów w przedmiocie odmowy nakazania właścicielom działek nr ewid. ... i ... przywrócenia stanu poprzedniego, w trybie art. 234 ustawy Prawo wodne, utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 czerwca 2021r. Wobec powyższego uprawniania była konkluzja organów nadzoru, że nie wystąpiły istotne odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego w rozumieniu art. 36a ust. 5 pkt 1 i 5 Prawa budowlanego w związku z wymogami określonymi w § 21 planu miejscowego oraz § 29 Rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. W rezultacie nie naruszył tych przepisów również Sąd Wojewódzki, aprobując stanowisko organów obu instancji w tym przedmiocie. Chybiony okazał się również zarzut skargi kasacyjnej (pkt I. 3), w którym podniesiono naruszenie art. 36a ust. 5 pkt 5 w zw. z art. 34 ust 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Organ powiatowy w uzasadnieniu decyzji przedstawił rzetelnie ustalenia wynikające z porównania rzędnych terenu przedstawionych na mapie znajdującej się w projekcie budowlanym oraz aktualnych rzędnych podanych we wspomnianej wyżej dokumentacji geodezyjnej. Mając na uwadze dane wysokościowe, charakteryzujące poszczególne elementy budynku mieszkalnego i zagospodarowania przedmiotowych działek, organ powiatowy nie stwierdził naruszeń w zakresie istotnych wymogów techniczno-budowlanych, jak też zwiększonego obszaru oddziaływania powstałej zabudowy poza działki inwestycyjne. Z kolei organ wojewódzki, opierając się na dokumentacji zaaprobował ustalenia organu pierwszej instancji i dodatkowo wskazał, że podniesienie posadowienia terenu budynku o 0,30 m nie doprowadziło do istotnej zmiany w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego, nie wpłynęło też na przesłanianie sąsiednich budynków. Ponadto organ odwoławczy odnotował wyniki ekspertyzy hydrologicznej, akceptując że zmiana rzeźby terenu nie utrudnia odpływu wód opadowych i nie powoduje kierowania ich na teren działek sąsiednich. Wobec braku kontrdowodów Sąd Wojewódzki nie miał podstaw do zakwestionowania powyższych ustaleń organów obu instancji, wynikających z rzetelnej i logicznej analizy dokumentacji sporządzonej przez osoby dysponujące fachową wiedzą. Trafnie przy tym wskazał Sąd w uzasadnieniu wyroku, że w świetle nowego brzmienia art. 36a ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego, zmiana rzędnych posadowienia budynku stanowi zmianę projektu zagospodarowania działki lub terenu, jednakże zmiana taka jest kwalifikowana jako istotne odstąpienie tylko w przypadku zwiększenia obszaru oddziaływania obiektu poza działkę, na której obiekt budowlany został zaprojektowany. W rozpoznawanej sprawie, jak to już kilkukrotnie wyjaśniono, nie doszło do spełnienia tej przesłanki. Niezasadnie podniesiono w dalszych zarzutach skargi kasacyjnej (pkt I. 4, 5, 6, 7) naruszenie art. 36a ust 1 Prawa budowlanego w zw. z § 27 ust. 5 pkt a) tiret drugie planu miejscowego, art. 36a ust. 5 pkt 2b) Prawa budowlanego oraz art. 36a ust 5 pkt 2c Prawa budowlanego w zw. z § 3 pkt 17 Rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. Twierdzenia strony skarżącej odnoszące się do powierzchni zabudowy działki nr ... i powierzchni biologicznie czynnej nie nawiązują do dokumentacji projektowej oraz ustaleń przyjętych przez organy obu instancji, co nie pozwalało na weryfikację zarzutu odnoszącego się do powołanych przepisów prawa materialnego. W szczególności z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika na czym miałaby polegać zarzucona błędna wykładnia przepisów powołanych w punkcie I.4 skargi kasacyjnej. Podobne uwagi należy odnieść do zarzutów z punktów I.5 i 6. W rezultacie nie została podważona argumentacja Sądu przedstawiona w uzasadnieniu wyroku, a odnosząca się do kwestii udziału powierzchni biologicznie czynnej na działkach inwestycyjnych oraz powierzchni zabudowy budynku mieszkalnego, z konkluzją że nie doszło do istotnego odstąpienia, o którym mowa w art. 36a ust. 5 pkt 3 i pkt 2 lit. a) Prawa budowlanego. Co do wysokości budynku zauważyć trzeba, że organ odwoławczy zawarł w uzasadnieniu decyzji ustalenia wskazujące na brak istotnej zmiany tego parametru. Ponadto organ wojewódzki stwierdził, że wymiary zewnętrzne budynku są zgodne z projektem budowlanym oraz zgodne z inwentaryzacją powykonawczą. W szczególności organ wyjaśnił, że podniesienie posadowienia budynku o 0,30 m nie spowodowało zmiany wysokości budynku. Niepodważenie stanu faktycznego w tym zakresie sprawia, że nie mogły odnieść skutku zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, powołane w punktach I.5 i 6 skargi kasacyjnej. Ubocznie należy odnotować, że kontrolowane decyzje wydane zostały po ponownym rozpoznaniu sprawy, zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 28 marca 2023 r. sygn. akt II SA/Lu 774/22, w którym skonkretyzowane zostały kwestie wymagające wyjaśnienia w sprawie. Tymczasem omawiane zarzuty z punktów I. 4, 5 i 6 skargi kasacyjnej nie odnoszą się do zidentyfikowanych w wymienionym wyroku zagadnień istotnych do dalszego wyjaśnienia przez organ nadzoru budowlanego. Jako nieskuteczny należało także uznać zarzut skargi kasacyjnej (pkt I.7), odnoszący się do naruszenia art. 36a ust 5 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z § 13 i § 60 Rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. Sposób sformułowania tego zarzutu oraz brak uzasadnienia uniemożliwia jego weryfikację. Autor skargi kasacyjnej nie podał na czym polega błędna wykładnia tych przepisów, podczas gdy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawiony został szeroki wywód Sądu Wojewódzkiego odnoszący się do istoty unormowania zawartego w § 13 wymienionego Rozporządzenia. Sąd wyjaśnił ponadto z jakich względów nie doszło w sprawie do naruszenia § 60 tego Rozporządzenia. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał jakie ustalenia faktyczne determinowały wnioskowanie co do zachowania przy realizacji spornego budynku wymogu zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń w budynkach sąsiednich. Natomiast zarzut skargi kasacyjnej został w tym przedmiocie sformułowany ogólnikowo bez nawiązania do ustaleń faktycznych zawartych w kontrolowanych decyzjach oraz bez odniesienia się do oceny Sądu Wojewódzkiego. Nietrafnie zarzucono w skardze kasacyjnej naruszenie "art. 36a ust 5b pkt 2c ppkt a" Prawa budowlanego w zw. z § 271 ust. 9 oraz § 218 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia z 12 kwietnia 2002r. Zaznaczyć trzeba, że organ powiatowy w uzasadnieniu decyzji w sposób wyczerpujący odniósł wymienione przepisy Rozporządzenia do zweryfikowanej przez siebie dokumentacji budowlanej wywodząc, że przykrycie dachu przedmiotowego budynku posiada klasę odporności ogniowej RE30, natomiast w celu spełnienia warunku określonego w § 218 Rozporządzenia tj. zabezpieczenia przeciwpożarowego konstrukcji dachu, pozostało do wykonania zabezpieczenie krokwi w wymaganym pasie pożarowym farbą przez malowanie. Nadto stwierdził, że bez znaczenia dla zachowania odporności ogniowej konstrukcji i przekrycia dachu przedmiotowego budynku jest wykonanie otworu – włazu dachowego, który nie znajduje się w pasie pożarowym 8,0m. Organ wojewódzki analizując ponownie zachowanie wymogów ochrony przeciwpożarowej dostrzegł potrzebę doprecyzowania obowiązku nałożonego na inwestora w tym zakresie. Jak zaznaczył Sąd Wojewódzki organy obu instancji dysponowały materiałem dowodowym wystarczającym do dokonania sprawdzeń w zakresie ochrony przeciwpożarowej, z czym trzeba się zgodzić. W uzasadnieniu wyroku Sąd Wojewódzki trafnie wskazał, że organy prawidłowo odniosły się do kwestii norm odległościowych wynikających z § 271 ust. 9 Rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., zasadnie wywodząc, że skoro sporny budynek od strony wschodniej posiada ścianę oddzielenia przeciwpożarowego (odpowiadającą wymogom odporności pożarowej REI60), regulacja ta (w istocie wprowadzająca odstępstwo w zakresie wymaganych odległości określonych w § 271 ust. 1 Rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r.) nie ma w sprawie zastosowania, gdyż cała regulacja tego paragrafu dotyczy wymogów w zakresie odległości między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego (§ 1). Ponadto Sąd zasadnie stwierdził, że organy w prawidłowy sposób wyjaśniły skutki wykonania włazu dachowego w perspektywie wymogów przykrycia dachu budynku. Mając na względzie zgromadzoną w aktach dokumentację techniczno-projektową, słusznie Sąd Wojewódzki zaakceptował wnioskowanie organów, że jakkolwiek przekrycie dachu spełnia wymóg z § 218 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. (posiada klasę odporności pożarowej RE30), to jednak konieczne jest wykonanie zabezpieczenia przeciwpożarowego konstrukcji dachu, celem osiągnięcia klasy odporności ogniowej co najmniej R30 (§ 218 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r.). Zgodzić się należało z oceną Sądu, że prawidłowo w zaskarżonej decyzji określono obowiązek wykonania robót budowlanych na podstawie art. 51 ust 1 pkt 2 i ust 7 Prawa budowlanego, w celu doprowadzenia spornego budynku do stanu zgodnego z prawem. Na aprobatę zasługiwało wnioskowanie Sądu, że nie zachodziła potrzeba zastosowania innych środków naprawczych, skoro postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organy nadzoru nie wykazało wystąpienia istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego w rozumieniu art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego. Za całkowicie bezpodstawne należało uznać zarzuty skargi kasacyjnej, w których podniesiono naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. (pkt II.1) oraz art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2024.1267) w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 7, art. 8 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. oraz w zw. z art. 12 § 1 w zw. z art. 7 w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. i art. 15 k.p.a. oraz art 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (pkt II.2) Wbrew przekonaniu skarżących, Sąd Wojewódzki dokonał właściwej kontroli zaskarżonej decyzji, uwzględniając wymogi ustanowione w przepisach powołanych w podstawie kasacyjnej. Niewątpliwie Sąd Wojewódzki uwzględnił wynikające z art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 12 § 1, art. 84 § 1, art. 15 k.p.a. – reguły proceduralne, weryfikując ustalenia faktyczne, stanowiące podstawę zaskarżonej decyzji. Podkreślić trzeba, że o wnikliwej analizie materiału dowodowego zabranego w aktach oraz ustalonego na jego podstawie stanu faktycznego sprawy, świadczy wyczerpująca argumentacja Sądu Wojewódzkiego przedstawiona w uzasadnieniu wyroku. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, zgodnie z art. 184 p.p.s.a. ----------------------- 10