II OSK 1321/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Mirosław Gdesz sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 stycznia 2025 r. sygn. akt II SA/Gd 927/24 w sprawie ze skargi D. K. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 31 lipca 2024 r. nr WOP.7722.44.2024.TA w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 15 stycznia 2025 r., sygn. akt II SA/Gd 927/24 oddalił skargę D. K. (dalej: "skarżący") na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku (dalej: "PWINB", "organ odwoławczy") z dnia 31 lipca 2024 r., nr WOP.7722.44.2024.TA w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych. Wyrok wydano w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego sprawy. Podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 22 stycznia 2024 r. przez pracowników PINB odnotowano, że na terenie działki nr [...] w D. przy ul. [...], stanowiącej współwłasność: skarżącego i A. K. oraz M. i K. D., J. G. i I. L., D. K., M. K., P. L., A. i J. P., A. i A. R. znajduje się obiekt o konstrukcji drewnianej o wymiarach 3,1 m x 3,6 m, posadowiony na bloczkach betonowych położonych na gruncie, posiadający dach dwuspadowy i cztery ściany pełne drewniane, wybudowany przez skarżącego i A. K. (inwestorów) w maju 2015 r. bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę lub dokonania zgłoszenia. Mając na uwadze te ustalenia PINB postanowieniem z dnia 20 lutego 2024 r., na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r. poz. 682, ze zm., dalej: "p.b.), wstrzymał roboty budowlane przy budowie tego obiektu kwalifikując go jako trwale związany z gruntem budynek pełniący funkcję gospodarczą oraz poinformował inwestorów i właścicieli gruntu o możliwości złożenia wniosku o legalizację budynku w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia i zasadach naliczania opłaty legalizacyjnej. W uzasadnieniu organ wyjaśnił również, że w chwili realizacji zabudowy obowiązywała uchwała Rady Gminy Kosakowo z dnia 3 września 2008 r. w sprawie planu miejscowego dla tego terenu, zmieniona uchwałą z dnia 26 czerwca 2014 r., która w § 7 pkt 1 wprowadza zakaz przekraczania nieprzekraczalnej linii zabudowy przy lokalizacji nowych budynków, natomiast § 12 informuje o występowaniu na przedmiotowym terenie infrastruktury technicznej ze strefami bezpieczeństwa. Wobec tego faktu stosuje się przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, bazy i stacje gazu płynnego, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie. Wskazał także, że w księdze wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości dokonano w podrubryce 3.4.1 wpisów o ograniczeniu użytkowania działki od strony północnej w pasie 12 metrów ze względu na lokalizację rurociągu. Rozpoznając złożone przez skarżącego zażalenie na to rozstrzygnięcie PWINB stwierdził, że sporny obiekt budowlany nie jest trwale związany z gruntem (nie ma fundamentów, jest umiejscowiony na bloczkach betonowych "położonych" bezpośrednio na gruncie), a zatem nie jest budynkiem, lecz tymczasowym obiektem budowlanym pełniącym funkcję gospodarczą (art. 3 pkt 5 p.b.). Wbrew twierdzeniom skarżącego nie jest również obiektem małej architektury, gdyż nie odpowiada definicji określonej w art. 3 pkt 4 p.b. Powołując się na treść art. 29 ust. 1 pkt 12 p.b. z daty budowy oraz aktualne brzmienie art. 29 ust. 1 pkt 7 p.b. PWINB doszedł do wniosku, że skoro w dacie budowy i obecnie budowa obiektu wymagała pozwolenia na budowę (obiekt stoi na działce dłużej niż 180 dni - od 2015 r. do chwili obecnej), a inwestor takiej decyzji nie uzyskał, zasadne było zastosowanie przez PINB art. 48 p.b. W tym stanie rzeczy PWINB powołanym na wstępie postanowieniem z dnia 31 lipca 2024 r. uchylił zaskarżone postanowienie i orzekł o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych zaznaczając, że chodzi o tymczasowy obiekt budowlany o konstrukcji drewnianej pełniący funkcję gospodarczą, nietrwale związany z gruntem. Ponadto poinformował inwestora i właścicieli gruntu o możliwości złożenia wniosku o legalizację tego obiektu w terminie 30 dni od dnia wydania postanowienia ostatecznego i konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej oraz zasadach jej obliczania w oparciu o art. 49d ust. 1 pkt 1 p.b. Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie PWINB z dnia 31 lipca 2024 r. domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonego orzeczenia jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa, ewentualnie jego uchylenia w całości i umorzenia postępowania administracyjnego podnosząc, że dalsze jego prowadzenie jest bezprzedmiotowe, ponieważ niezwiązany na trwale z gruntem obiekt nie jest ani budynkiem, ani tymczasowym obiektem budowlanym. W odpowiedzi na skargę PWINB wnosił o jej oddalenie jako bezzasadnej. Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: "P.p.s.a."), oddalił skargę. Przyjął, że poza sporem było, iż obiekt budowlany jest nietrwale związany z gruntem. Kwestią sporną była natomiast jego kwalifikacja przez organ, a zatem, czy przedmiotowy obiekt jest tymczasowym obiektem budowlanym, czy też - jak uważa skarżący - obiektem małej architektury i nie wymagał uzyskania pozwolenia na budowę. Sąd zgodził się z oceną PWINB, że obiekt należy zakwalifikować jako tymczasowy obiekt budowlany, który z uwagi na to, że został wybudowany w 2015 r. bez stosownego pozwolenia na budowę podlega regulacji art. 48 p.b. Tym samym nie podzielił argumentacji skarżącego, że obiekt ten jest obiektem małej architektury, o którym stanowi art. 3 pkt 4 p.b. Odnosząc się do uwag skarżącego dotyczących wysokości opłaty legalizacyjnej Sąd zaznaczył, iż legalizacja samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego nie jest obowiązkiem inwestora i w przypadku rezygnacji z tego trybu opłata ta nie będzie wymagana. Skargę kasacyjną od wyroku z dnia 15 stycznia 2025 r. wniósł skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, zaskarżając to orzeczenie w całości. Pełnomocnik wpierw zarzucił naruszenie przepisów postępowania poprzez: 1) niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i nieuwzględnienie skargi w sytuacji, w której postanowienie PWINB z dnia 31 lipca 2024 r. wydane zostało z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez dokonanie przez Sąd błędnego ustalenia i błędnej oceny, że: - przedmiotowy obiekt jest tymczasowym obiektem budowlanym i stanowi budowlę, podczas gdy obiekt mieści się w kategorii obiektów małej architektury służącym codziennej rekreacji i wypoczynku, - przedmiotowy obiekt jest tymczasowym obiektem budowlanym mieszczącym się w kategorii VIII - inne budowle, co z kolei niesie daleko idące konsekwencje w sposobie obliczania opłaty legalizacyjnej, która jest niewspółmiernie wysoka w stosunku do wartości samego obiektu; 2) niewłaściwe zastosowanie art. 151 P.p.s.a. przez oddalenie skargi w sytuacji, w której postanowienie PWINB zostało wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Zdaniem pełnomocnika wskazane uchybienia mogły mieć wpływ na wynik sprawy, ponieważ uwzględnienie błędów w postanowieniu PWINB skutkowałoby uwzględnieniem skargi. Następnie pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie prawa materialnego polegające na: 1) niewłaściwym zastosowaniu art. 3 pkt 5 p.b. w związku z art. 3 pkt 3 p.b. poprzez nieprawidłowe uznanie, że obiekt będący przedmiotem postępowania wypełnia definicję tymczasowego obiektu budowlanego i stanowi budowlę w rozumieniu przepisów p.b.; 2) niezastosowaniu art. 3 pkt 4 p.b. i niezakwalifikowanie niewielkich rozmiarów obiektu służącego codziennej rekreacji i wypoczynku jako obiektu małej architektury, podczas gdy z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że obiekt, którego dotyczy postępowanie, powinien być zakwalifikowany jako obiekt małej architektury. W oparciu o powyższe podstawy pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie oświadczył, że zrzeka się rozprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik rozwinął argumentację mającą przemawiać za zasadnością zgłoszonych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżony wyrok mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Skargę kasacyjną rozpoznano w granicach przytoczonych w niej podstaw, stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., jako że Naczelny Sąd Administracyjny w trakcie kontroli instancyjnej nie dostrzegł istnienia przyczyn, które należało wziąć pod rozwagę z urzędu. Wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej tak procesowe, jak i materialnoprawne koncentrują się wokół kwestii właściwej kwalifikacji obiektu budowlanego, w stosunku do którego organ nadzoru budowlanego wszczął i prowadził postępowanie, chociaż dotykają różnych aspektów tego zagadnienia. Dla przejrzystości wywodu uzasadnia to łączne odniesienie się do zarzutów skargi kasacyjnej realizowanych w ramach obu podstaw. Pomimo zgłoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów odniesionych do zakresu zebranego na drodze administracyjnej materiału dowodowego i jego oceny należy stwierdzić, że stan faktyczny sprawy w zasadzie jest bezsporny. Nie stanowi bowiem przedmiotu sporu, że jest to obiekt o konstrukcji drewnianej o wymiarach 3,6 m x 3,1 m, parterowy, o czterech ścianach, dachu stromym symetrycznym, który posadowiony został na betonowych bloczkach ułożonych na gruncie. Ostatecznie w skardze kasacyjnej skarżący nie zakwestionował ustalonej przez organ daty wykonania tego obiektu (2015 r.). Według Sądu pierwszej instancji, który zaakceptował stanowisko organu odwoławczego, przedmiotowy obiekt nie jest budynkiem, lecz tymczasowym obiektem budowlanym (budowlą) o funkcji gospodarczej, nietrwale związanym gruntem, z kolei skarżący - zgadzając się z tym, że obiekt nie jest związany na trwale z podłożem - utrzymuje, że jest to obiekt małej architektury służący do utrzymania porządku i rekreacji. Chociaż spór między stronami nie dotyczy kwestii, czy obiekt ten jest trwale związany z gruntem w znaczeniu wynikającym z art. 3 pkt 2 i 3 p.b., to jednak odniesienie się do zarzutów skargi kasacyjnej nie jest możliwe, zdaniem NSA, bez rozważenia tego zagadnienia. Zajęcie stanowiska w tej materii ma istotne znaczenie dla kwalifikacji przedmiotowego obiektu, w konsekwencji także zastosowanego trybu postępowania w stosunku do tego obiektu. Taka ocena dodatkowo jest uzasadniona tym, że na późniejszym etapie postępowania legalizacyjnego nie jest już możliwe podnoszenie zarzutu co do wyboru trybu postępowania, jeśli na wcześniejszym jego etapie, np. jak w niniejszej sprawie dotyczącej wstrzymania budowy, wypowiedział się sąd administracyjny przesądzając prawidłowość wdrożenia i prowadzenia postępowania w stosunku do konkretnego obiektu budowlanego na podstawie art. 48 i n. p.b. (zob. wyroki NSA z 4 lutego 2025 r., sygn. akt II OSK 1437/22, LEX nr 3850769 i 24 września 2025 r., sygn. akt II OSK 759/23, LEX nr 4089578). Należy stwierdzić, że w orzecznictwie utrwalił się pogląd, że o trwałości związania obiektu budowlanego z gruntem decyduje taki sposób posadowienia obiektu, który zapewnia całej konstrukcji pełną stabilność. Za trwale związane z gruntem uznaje się więc obiekty posadowione na jego powierzchni w sposób na tyle trwały, by zapewnić im stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym je zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie w inne miejsce (zob. wyrok NSA z 10 grudnia 2024 r., sygn. akt II OSK 695/22, LEX nr 3825793 i podane w nim wcześniejsze orzeczenia). Podkreśla się przy tym, że trwałości związania z gruntem nie niweczy możliwość jego demontażu i przeniesienia w inne miejsce, gdyż jest to jedynie okoliczność mogąca przesądzać o tymczasowości takiego obiektu, a nie o trwałości związania z gruntem (np. wyroki NSA z: 15 października 2019 r., sygn. akt II OSK 2836/17, LEX nr 2751293 i 8 lipca 2020 r., sygn. akt II OSK 1288/18, LEX nr 3064780). Dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma decydującego znaczenia związanie obiektu budowlanego z fundamentem zagłębionym w ziemię, czy też wielkość zagłębienia fundamentu w gruncie. Pojęcie fundamentu nie powinno być rozumiane wyłącznie w sensie techniczno - budowlanym (zob. wyroki NSA z: 12 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1433/10, LEX nr 1151874 i 18 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 2605/21, LEX nr 3512411). Fundament jest elementem konstrukcyjnym, którego zadaniem jest przenoszenie obciążeń na grunt. Jego parametry i sposób posadowienia w gruncie zależą od wielkości przenoszonych obciążeń, które z kolei zależą od wielkości i rodzaju konstrukcji. Fundament może być wykonany z różnych materiałów. Technologie budowlane umożliwiają zaś stosowanie alternatywnych rozwiązań konstrukcyjnych, które pełnią równoważne funkcje. W takim znaczeniu fundamentem są więc też fundamenty punktowe pozwalające na swobodne oparcie obiektu, np. na bloczkach betonowych, cegłach, kostkach itp. Istotna jest trwałość, stabilność całej konstrukcji. O tym, czy dany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem nie decyduje sposób i metoda związania z gruntem, technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia go w inne miejsce, ale to czy konstrukcja tego obiektu, jego wielkość, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Dlatego też w sytuacji, gdy charakterystyka obiektu (masa, rozmiar, posadowienie obiektu) zapewniają mu pełną stabilność i pozwalają na opieranie się czynnikom zewnętrznym, to tym samym determinują fakt uznania przedmiotowego obiektu za trwale związany z gruntem (zob. powołany wyrok NSA z 10 grudnia 2024 r., sygn. akt II OSK 695/22). Wbrew zatem stanowisku Sądu pierwszej instancji obiekt budowlany posadowiony na bloczkach betonowych może być trwale związany z gruntem. Błędna jest przede wszystkim założona teza, że już samo umieszczenie obiektu tylko na bloczkach betonowych nie jest wystarczające do przypisania mu cech fundamentu. Mając na uwadze powyższe spostrzeżenia i uwzględniając poczynione na oględzinach ustalenia odnośnie formy, konstrukcji i sposobu posadowienia obiektu na gruncie należy dojść do wniosku, że obiekt w stosunku do którego prowadzono postępowanie jest obiektem trwale związanym z gruntem. Obiekt ten jest wydzielony z przestrzeni za pomocą czterech przegród budowlanych, posiada zadaszenie, powiązany został z gruntem w sposób stabilny i trwały, uniemożliwiający czynnikom zewnętrznym przemieszczenie, a bloczki betonowe, na których został posadowiony, dla całej konstrukcji pełnią funkcję fundamentu. Ostatecznie trafny okazał się zarzut skargi kasacyjnej, który zmierzał do wykazania, że Sąd pierwszej instancji akceptując stanowisko organu odwoławczego błędnie przyjął, że przedmiotowy obiekt jest tymczasowym obiektem budowlanym (budowlą), podlegającym zaliczeniu, zgodnie z załącznikiem do p.b., do kategorii VIII obiektów budowlanych - inne budowle, a przez to dopuścił się naruszenia art. 3 pkt 3 w związku z pkt 5 p.b. przez zastosowanie tych przepisów. Zasadnie również podniesiono w skardze kasacyjnej, że dokonanie błędnej kwalifikacji ma istotne znaczenie dla ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej, określanej na podstawie art. 49 ust. 2b p.b. na dalszym etapie postępowania legalizacyjnego, do czego wypadnie jeszcze powrócić. Jednakże za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw należy uznać dalej idący zarzut skargi kasacyjnej, że obiekt spełnia warunki do potraktowania go jako obiekt małej architektury w znaczeniu wynikającym z art. 3 pkt 4 p.b. Zawarty w powołanym przepisie w trzech jednostkach redakcyjnych katalog tych obiektów, nie jest wyliczeniem zamkniętym, wskazuje na to użyty przed przykładowym wyliczeniem zwrot "w szczególności". Przy klasyfikacji konkretnych obiektów do obiektów małej architektury należy się jednak kierować takimi kryteriami jak: konstrukcja, wielkość, standard techniczny, przeznaczenie i przede wszystkim podobieństwo do obiektów wymienionych w przepisie (por. wyrok NSA z 20 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1217/09, LEX nr 694934). Obiekty architektury ogrodowej, obiekty służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku na działce, jak trafnie stwierdził Sąd pierwszej instancji odwołując się do przywołanego orzecznictwa sądowego, są to obiekty niewielkich rozmiarów, świadczy już o tym sam fakt, że realizacja tych obiektów nie podlega reglamentacji organu administracji architektoniczno - budowlanej (budowa nie wymaga pozwolenia na budowę i zgłoszenia). Budynek o powierzchni 11,16 m², stabilnie osadzony na gruncie, przeznaczony do przechowywania narzędzi, sprzętu ogrodowego nie spełnia kryteriów pozwalających na zakwalifikowanie go do obiektu małej architektury. Biorąc pod uwagę wielkość tego obiektu i deklarowany przez skarżącego sposób użytkowania ("służący utrzymaniu porządku i rekreacji" - vide pismo z 31 stycznia 2024 r.) brak było podstaw do zakwestionowania przyjętej przez Sąd pierwszej instancji funkcji budynku jako gospodarczej. Przedstawione rozważania prowadzą do konkluzji, że przedmiotowy obiekt budowlany, niebędący budowlą i obiektem małej architektury, spełnia wszystkie warunki pozwalające na potraktowanie go jako budynku w rozumieniu art. 3 pkt 2 p.b. Budowa wolno stojącego parterowego budynku o funkcji gospodarczej o powierzchni do 25 m² w chwili realizacji robót budowlanych wymagała zgłoszenia właściwemu organowi, z tym że łączna liczba tych obiektów na działce nie mogła przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki (art. 29 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 p.b.). Skarżący nie wystąpił o udzielenie takiej zgody budowlanej, co jest okolicznością bezsporną. Także w chwili orzekania przez organy nadzoru budowlanego budowa wolno stojącego parterowego budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy do 35 m² (pod warunkiem, że liczba tych budynków na działce nie jest większa niż jeden na każde 500 m2 powierzchni działki) nie wymagała decyzji o pozwoleniu na budowę, lecz zgłoszenia (art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. a p.b.). Uzasadniało to wszczęcie i prowadzenie postępowania w trybie art. 48 i n. p.b. Odnosząc się do zawartego w skardze kasacyjnej stwierdzenia, że obiekt pełni jedynie funkcję rekreacyjną należy zauważyć, że także budowa wolno stojącego parterowego budynku rekreacji indywidualnej rozumianych jako budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku o powierzchni zabudowy do 35 m² w dacie orzekania przez organy wymagała zgłoszenia (art. 29 ust. 1 pkt 16 lit.a p.b.). Powracając do wcześniej zasygnalizowanego zagadnienia dotyczącego opłaty legalizacyjnej, chociaż skarga kasacyjna nie zawiera zarzutu naruszenia art. 48 ust. 3 i art. 49d w związku z art. 59f p.b., to jednak w ramach zgłoszonych zarzutów materialnoprawnych wyjaśnić należy, że w postanowieniu o wstrzymaniu budowy organ nadzoru budowlanego winien poinformować dodatkowo nie o wysokości opłaty legalizacyjnej, lecz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej (zob. np. wyroki NSA z 26 września 2024 r., sygn. akt II OSK 2735/21, LEX nr 3823839 i 10 grudnia 2024 r., sygn. akt II OSK 695/22, LEX nr 3825793). Zawarta w zaskarżonym postanowieniu o wstrzymaniu budowy informacja nie przesądza o wysokości opłaty legalizacyjnej, dokładna kwota opłaty zostanie ustalona w odrębnym postępowaniu, uwzględniając ustalony rodzaj obiektu i zakończy się wydaniem postanowienia, na które służy zażalenie, stosownie do art. 59g ust. 1 p.b., oczywiście o ile zostanie złożony wniosek o legalizację. W ramach niniejszej kontroli instancyjnej nie jest zaś możliwe wypowiedzenie się odnośnie budowy przedmiotowego obiektu poza wyznaczonymi w planie miejscowym nieprzekraczalnymi liniami zabudowy, obejmującymi m.in. teren działki nr [...], co zostało mocno zasygnalizowane w postanowieniu organu pierwszej instancji. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Skargę kasacyjną rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, zgodnie z art. 182 § 2 P.p.s.a., jako że strona która ją wniosła zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony w czternastodniowym terminie nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.