II OSK 1225/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA Anna Żak Sędzia del. WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej O. S. A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 października 2024 r., sygn. akt II SA/Bd 627/24 w sprawie ze skargi O. S. A. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z dnia 8 maja 2024 r. nr SKO-72-54/24 w przedmiocie zawieszenia postępowania dotyczącego wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 23 października 2024 r., sygn. akt II SA/Bd 627/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę O. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z dnia 8 maja 2024 r. nr SKO-72-54/24 w przedmiocie zawieszenia postępowania dotyczącego wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem z 22 stycznia 2024 r. O. S.A. zwróciła się do Prezydenta Miasta Torunia o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na przebudowie stacji bazowej telefonii komórkowej wraz ze zwiększeniem wysokości konstrukcji wsporczej na dachu budynku usytuowanego na części działki nr [...], obręb [...] w T. Organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie, o czym zawiadomił strony poprzez obwieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej oraz na Tablicy Ogłoszeń Urzędu Miasta. Następnie postanowieniem z 14 marca 2024 r. znak WAiB.6733.2.2024 DK3 Prezydent Torunia, działając na podstawie art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023r., poz. 977 ze zm. – dalej powoływanej jako: "u.p.z.p.") zawiesił wszczęte w sprawie postępowanie na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Organ I instancji podkreślił, że teren planowanej inwestycji znajduje się w obszarze, dla którego (na podstawie uchwały nr 321/12 Rady Miasta Torunia z dnia 28 czerwca 2012 r.) sporządzany jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru [...] wraz z otoczeniem w Toruniu. Planowana inwestycja położona jest w projektowym obszarze oznaczonym symbolem [...], o przeznaczeniu: teren zabudowy usługowej z uzupełniającą funkcją mieszkaniową wielorodzinną. Organ I instancji wskazał ponadto, że dla ww. terenu ustalono m.in. nakazy ochrony powierzchni dachów oraz zakaz wprowadzania nowych dominant architektonicznych, kubaturowych, technicznych – np. masztów. Zakaz ten, na co dodatkowo zwrócił uwagę organ I instancji, realizuje założenia uchwały Sejmiku Województwa Kujawsko-Pomorskiego nr LXI/851/23 z 25 września 2023 r. podjętej w sprawie audytu krajobrazowego, w którym obszar [...] Dodatkowo został opisany jako obszar [...]. Organ dalej wyjaśnił, że planowana inwestycja (dotycząca przebudowy istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej) polegać ma na zwiększeniu wysokości konstrukcji wsporczej z 7,2 m do 12,5-13 m. Parametry projektowanej konstrukcji nie powtórzą zatem parametrów istniejącej konstrukcji (stanowić będą nową dominantę architektoniczną), a tym samym w przypadku uchwalenia planu ustalenia decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego pozostawać będą w sprzeczności z ustaleniami planu, co skutkować musiałoby stwierdzeniem wygaśnięcia tej decyzji w oparciu o art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Spółka, z zachowaniem ustawowego terminu, złożyła zażalenie na ww. postanowienie organu I instancji. Postanowieniem z 8 maja 2024 r. znak: SKO-72-54/24 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu utrzymało w mocy orzeczenie Prezydenta Torunia. W uzasadnieniu postanowienia SKO wskazało, że wbrew zarzutom zażalenia, organ I instancji nie przekroczył granic uznania administracyjnego, albowiem w sprawie zachodzą przesłanki zawieszenia postępowania – co wynika z analizy ustaleń projektowanego planu zagospodarowania przestrzennego (zakaz wprowadzania nowych dominant technicznych i architektonicznych). Kolegium dodatkowo podkreśliło, że prace planistyczne są zaawansowane. Projekt planu został bowiem sporządzony oraz uzgodniony, a obecnie wprowadzane są korekty wynikające z uwag zgłoszonych przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się Spółka, która wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy podnosząc zarzuty naruszenia: 1. art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego oraz brak szczegółowej analizy zapisów dokumentów stanowiących podstawę wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia i nieuzasadnione przyjęcie, że prace planistyczne są zaawansowane i że możliwe jest ich zakończenie w okresie zawieszenia postępowania; 2. art 107 § 3 w zw. z art. 126 K.p.a. w zw. z art. 8 K.p.a. i art. 11 K.p.a. polegające na braku odniesienia się do wszystkich zarzutów zażalenia; 3. art. 58 ust. 1 u.p.z.p. polegające na utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji w sytuacji, gdy nie istnieją faktyczne możliwości zakończenia procedury planistycznej w terminie zawieszenia postępowania; 4. art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 604, dalej powoływanej jako: "u.w.t.") poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że dopuszczalne jest ustalanie nieostrych i uznaniowych ograniczeń w zakresie warunków lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej na obszarze objętym projektem planu miejscowego. W uzasadnieniu skargi Spółka stwierdziła, że uchwalenie miejscowego planu nie nastąpi w ciągu 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku (22 stycznia 2024 r.). Skarżąca wskazała na wyjaśnienia Miejskiej Pracowni Urbanistycznej, która informowała o planowanym terminie przedstawienia projektu Radzie Miasta celem uchwalenia planu miejscowego. Termin ten przypadać ma na pierwszą połowę 2025 r. Spółka wskazała ponadto na brzmienie art. 46 ust. 1 u.w.t., zgodnie z którym, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Skarżąca podkreśliła, że normy zawarte w planie powinny być interpretowane w sposób eliminujący zakazy (ograniczenia) w lokalizacji inwestycji celu publicznego, które dotyczą łączności publicznej, a definicje zawarte w projekcie planu nie są jasne, posługują się pojęciami, które nie wyznaczają dostatecznie precyzyjnie cech dominant. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wyrokiem z dnia 23 października 2024 r., sygn. akt II SA/Bd 627/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z dnia 8 maja 2024 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania dotyczącego wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że podstawę materialnoprawną zaskarżonych rozstrzygnięć stanowił przepis art. 58 ust. 1 zdanie pierwsze u.p.z.p., zgodnie z którym, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego można zawiesić na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jednocześnie przepis ten w zdaniu drugim stanowi, że wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli: 1. w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2. w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono planu miejscowego lub jego zmiany. Art. 58 ust. 1 u.p.z.p. wprowadza dodatkową przesłankę zawieszenia postępowania, nieznaną przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego. Jest to niewątpliwie fakultatywna podstawa zawieszenia postępowania i zależy od uznania organu prowadzącego postępowanie. Zawieszenie postępowania ma umożliwić gminie uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i ukształtowanie w ten sposób polityki przestrzennej. Fakultatywność zawieszenia postępowania w żadnym razie nie oznacza dowolności jego zawieszenia. Postanowienie o zawieszeniu podejmowane w ramach uznania administracyjnego musi zawierać szczegółowe uzasadnienie. Skorzystanie przez organ wykonawczy gminy z instytucji zawieszenia postępowania jest więc możliwe wówczas, gdy istnieje realne niebezpieczeństwo sprzeczności pomiędzy ustaleniami nowo uchwalonego planu, a decyzją o warunkach zabudowy (lokalizacji inwestycji celu publicznego), która to sprzeczność skutkowałaby ewentualną koniecznością stwierdzenia wygaśnięcia decyzji na podstawie art. 65 ust. 1 pkt. 2 u.p.z.p. Każdorazowo więc przed podjęciem ewentualnej decyzji o skorzystaniu z tej instytucji na prowadzącym postępowanie organie spoczywa obowiązek przeprowadzenia wstępnej analizy zaawansowania procedury planistycznej pod kątem orientacyjnego terminu jej zakończenia i wstępnej oceny materiałów planistycznych co do zgodności lub ewentualnej kolizji z żądaniem przyszłego inwestora, który złożył wniosek o warunki zabudowy (zob. A. Plucińska-Filipowicz (red.), M. Wierzbowski (red.), Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany, Opublikowano: LEX/el. 2021). W orzecznictwie dotyczącym art. 58 ust. 1 u.p.z.p. (i zbliżonej do niego regulacji art. 62 ust. 1 u.p.z.p.) trafnie przyjmuje się, że kompetencję do zawieszenia postępowania należy rozpatrywać w połączeniu z władztwem planistycznym zastrzeżonym dla organów gminy, które mają uprawnienie do stanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Skoro plan jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni, to usprawiedliwione jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak też ustalenia warunków zabudowy, celem kontynuowania i dokończenia prac zmierzających do przyjęcia miejscowego planu (por. wyroki NSA: z dnia 8 listopada 2022 r., sygn. akt II OSK 1713/21, z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2685/15). W każdym jednak przypadku przed podjęciem decyzji o zawieszeniu postępowania w sprawie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, na organie orzekającym spoczywa obowiązek po pierwsze, analizy zaawansowania procedury planistycznej pod kątem orientacyjnego czasu jej zakończenia, a po drugie weryfikacji dokumentacji planistycznej w celu stwierdzenia, czy żądanie wnioskującego o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie pozostaje w kolizji z rozwiązaniami planistycznymi przewidywanymi w projekcie planu dla terenu objętego wnioskiem (vide: WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 27 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Gd 892/20). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie, organy obu instancji dokonały takiej właśnie rzeczowej analizy stanu zaawansowania procedury planistycznej rozpoczętej uchwałą Rady Miasta Torunia nr 321/12 z 28 czerwca 2012r. i nie bez racji przyjęły, że projektowane przez skarżącą Spółkę zamierzenie może pozostawać w kolizji z przewidywanymi rozwiązaniami procedowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obejmującego teren działki o nr [...], obręb [...] w T. przy ul. [...]. Po pierwsze, z ustaleń organów w sposób jednoznaczny wynika, że nieruchomość objęta planowaną przez skarżącą inwestycją znajduje się na terenie oznaczonym w projekcie planu miejscowego symbolem 76.06.-(Z.41)U/MW22, dla którego ustalono zakaz wprowadzania nowych dominant technicznych, kubaturowych i architektonicznych. Tymczasem, jak wyjaśniły organy obu instancji, z projektu załączonego do wniosku Spółki o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego wynika, że wysokość konstrukcji wsporczej dla anten ma ulec zwiększeniu z 7,2 m do 12,5 - 13 m - co oznacza, że jej realizacja może mieć negatywny wpływ na wygląd architektoniczny zabytków [...] oraz zakłócać odbiór całego założenia urbanistycznego stanowiącego średniowieczny zespół miejski, wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Zachowanie zaś dotychczasowych parametrów wysokościowych istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej nie stanowiłoby nowej dominanty technicznej. W konsekwencji organy przyjęły, że przebudowa przedmiotowej stacji bazowej z dużym prawdopodobieństwem kolidować będzie z planowanymi w projekcie planu miejscowego założeniami urbanistycznymi. Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia organów, Sąd nie podzielił twierdzeń skarżącej Spółki, że wydane przez organy postanowienia uznające potrzebę zawieszenia postępowania z wniosku Spółki były dowolne i nie mieściły się w ramach uznania administracyjnego. Bez wątpienia argumentacja organów znajduje potwierdzenie w procedowanych postanowieniach planu miejscowego, a w sprawie istnieje realne prawdopodobieństwo wystąpienia sprzeczności (kolizji) postanowień decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego z ustaleniami planu. Zarazem organy wyjaśniły stan przebiegu procedury uchwalania planu, wskazując, że prace są na zaawansowanym etapie i znajdują się w fazie wprowadzania korekt po zakończeniu etapu uzgodnieniowego. Zdaniem Sądu, w dacie podejmowania decyzji w przedmiocie zawieszenia postępowania uprawnione było przekonanie organów, że z uwagi na stan zaawansowania procedury planistycznej istnieje realna szansa, że miejscowy plan zostanie uchwalony przed 22 stycznia 2025 r. Skarżący podkreśla, że projekt ma być przekazany do uchwalenia w pierwszej połowie 2025 r. – co wynika z przewidywań Miejskiej Pracowni Urbanistycznej. Okoliczność ta nie wyklucza jednak możliwości uchwalenia planu przed upływem 12 miesięcy od daty złożenia wniosku (okres ten upływa bowiem w pierwszej połowie 2025 r.). Sąd nie znalazł podstaw do przyjęcia, że opisane przez organy założenia przebiegu procedury uchwalania planu są nierealistyczne. Ustosunkowując się natomiast do argumentacji skargi wskazującej na treść art. 46 ust. 1 u.w.t., Sąd wyjaśnił, że brzmienie tego przepisu należy interpretować łącznie z dyspozycją ust. 2 tego artykułu. Art. 46 ust. 1 ww. ustawy faktycznie stanowi, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jednocześnie w ust. 2 ustawodawca wskazał, że jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Na gruncie wykładni powołanych wyżej norm prawnych Sąd wskazał na dominujący pogląd, który Sąd ten w pełni podziela i uznaje za własny, że o ile – w świetle ww. przepisów – plan miejscowy nie może wprowadzać na całym obszarze objętym planem zakazu lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych, uniemożliwiającego lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, to jednak nie oznacza to, że plan miejscowy nie może wprowadzać pewnych ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia w terenie, czy też ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsca, w których będą zlokalizowane, bądź ograniczeń z uwagi na ochronę innych wartości istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią (zob. wyrok NSA z dnia 17 lutego 2022 r., sygn. akt II OSK 544/19). Jak podkreślił NSA w wyroku z 22 czerwca 2021 r. (sygn. akt II OSK 2717/18,), treść art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych co do zasady nie pozbawia gminy prawa kształtowania przestrzeni poprzez wprowadzanie zakazów czy ograniczeń zabudowy urządzeń łączności publicznej w tym telefonii komórkowej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Przepis ten określa tak zwane władztwo planistyczne gminy, czyli jej kompetencje do samodzielnego ustalania przeznaczenia terenów, rozmieszczania inwestycji celu publicznego zgodnie z jej interesami oraz zapewnieniem ładu przestrzennego kształtowania polityki przestrzennej. Wbrew zarzutom skargi, art. 46 ust. 1 u.w.t. nie pozbawia zatem rady gminy kompetencji do ustalenia takiego przeznaczenia danego terenu, na którym nie będzie dopuszczalna możliwość realizacji inwestycji z zakresu realizacji określonych urządzeń sieci telekomunikacyjnych, w tym stacji bazowych telefonii komórkowej. W szczególności zastrzeżenie to odnosić należy do zamierzeń o parametrach, które mogą stać w sprzeczności z zamiarami gminy zapewnienia na danym obszarze przyjętych zasad kształtowania ładu przestrzennego, wyznaczanego słusznym, interesem jej mieszkańców, które bezspornie mieści się w ramach przysługującego gminie władztwa planistycznego. W okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdził, że taka właśnie sytuacja występuje w badanym przypadku, co rzetelnie uzasadniły organy orzekające wydając zaskarżone postanowienia, nie wykraczając przy tym poza zakres uznania administracyjnego. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniosła O. S.A. z siedzibą w W. podnosząc zarzuty naruszenia: 1. art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 604), dalej jako "u.w.t." poprzez błędną wykładnię i uznanie, że przebudowa oraz zwiększenie wysokości stacji bazowej telefonii komórkowej wraz ze zwiększeniem wysokości konstrukcji odnosi się do nowej dominaty; 2. art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego oraz brak szczegółowej analizy zapisów dokumentów stanowiących podstawę wydania zaskarżonego postanowienia i nieuzasadnione przyjęcie, iż prace planistyczne są zaawansowane i możliwe, że zostaną zakończone w okresie zawieszenia niniejszego postępowania, co skutkowało błędnym zastosowaniem art 58 ust 1 Ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 604) dalej jako "u.p.z.p." W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające, zdaniem skarżącej kasacyjnie Spółki, potwierdzać zasadność podniesionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 , dalej jako "P.p.s.a."), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznawał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym stosownie do treści art. 182 § 2 P.p.s.a. albowiem Spółka zrzekła się przeprowadzenia rozprawy a pozostałe strony nie zażądały jej przeprowadzenia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez O. S.A. z siedzibą w W. nie ma usprawiedliwionych podstaw. Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia i nie wymagał uzupełnienia. Ocena tego materiału dokonana przez organy administracji i zaakceptowana przez Sąd I instancji jest prawidłowa i nie nosi cech dowolności. Twierdzenie skarżącej kasacyjnie Spółki, że niezasadnie przyjęto, iż prace planistyczne są zaawansowane i możliwe, że zostaną zakończone w okresie zawieszenia niniejszego, zdaniem NSA, uznać należy w realiach sprawy za nieuprawnione. Nie znajduje również uzasadnienia zarzut naruszenia art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług sieci telekomunikacyjnych. Przepis ten stanowi, że jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Treść tego przepisu, w ocenie NSA, nie ma żadnego związku z twierdzeniem Spółki, że przebudowa stacji bazowej telefonii komórkowej nie będzie tzw. nową dominantą w świetle przepisów miejscowego planu. Odnosząc się do tego argumentu stwierdzić należy, że wbrew twierdzeniom Spółki tzw. nową dominantą może być nie tylko nowa stacja bazowa telefonii komórkowej ale również stacja istniejąca, której wysokość, po przebudowie, ulegnie zwiększeniu. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 182 § 2 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.