II OSK 1094/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Jan Szuma (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 2197/24 w sprawie ze skargi P.M. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 lipca 2024 r., nr 1092/24 w przedmiocie wstrzymania budowy 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od P.M. na rzecz Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego kwotę 610 (sześćset dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 20 listopada 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 2197/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi P.M., uchylił postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (zwanego dalej "Wojewódzkim Inspektorem") z dnia 5 lipca 2024 r., nr 1092/24 oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. (zwanego dalej "Powiatowym Inspektorem") z dnia 11 marca 2024 r., nr 38/24 w przedmiocie wstrzymania budowy namiotu o wymiarach 10,00 x 20,00 m na działce nr [...] w K., gmina S.. Powyższy wyrok wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym. Postanowieniem z dnia 23 lutego 2021 r., nr 21/21 Powiatowy Inspektor wstrzymał M.M. i P.M. prowadzenie robót budowlanych polegających na budowie namiotu o funkcji magazynowej o wymiarach 10,00 x 20,00 m na działce nr [...] (przed podziałem nr [...]) wykonanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, nakazał zabezpieczenie obiektu i materiałów przed niszczącym działaniem czynników atmosferycznych oraz nałożył obowiązek przedstawienia, w terminie 6 miesięcy od dnia, w którym postanowienie stanie się ostateczne, dokumentów niezbędnych do legalizacji obiektu. Postanowieniem z dnia 7 czerwca 2021 r., nr 824/2021 Wojewódzki Inspektor utrzymał powyższe rozstrzygnięcie w mocy. Na skutek wniesionej skargi P.M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 października 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1662/21, uchylił oba postanowienia. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy Powiatowy Inspektor wezwał A.N. i P.B., na których wniosek postępowanie było dotychczas prowadzone, do wykazania i udokumentowania interesu prawnego. Zainteresowani nie odpowiedzieli, stąd Powiatowy Inspektor decyzją z dnia 15 kwietnia 2022 r., nr 61/22 umorzył postępowanie administracyjne. Następnie, w wyniku kolejnych czynności kontrolnych przeprowadzonych już z urzędu w dniu 9 września 2022 r., organ ustalił, że na działce nr [...], należącej do P.M., znajduje się namiot, który jest przytwierdzony śrubami do betonowych bloczków, oraz nie zmienił swojego położenia od czasu kontroli z dnia 17 stycznia 2020 r. Stwierdzono, iż część nieruchomości, na której znajduje się przedmiot postępowania, nie jest dzierżawiona przez M.M.. Ustalono również, iż sporny namiot nie jest ujęty w ewidencji środków trwałych spółki M.. Obecna podczas kontroli M.M. oświadczyła, iż namiot jest obiektem tymczasowym, który można złożyć i rozłożyć. Zawiadomieniem z dnia 19 stycznia 2023 r. poinformowano o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie spornego namiotu. W dniach 13 października oraz 18 grudnia 2023 r. ponownie przeprowadzono czynności kontrolne, w toku których ustalono, że namiot usytuowany jest na kostce betonowej. Zaobserwowano również w środku spornego namiotu samochody osobowe oraz sprzęt do monitorowania całej nieruchomości. Ponadto w trakcie kontroli w dniu 18 grudnia 2023 r. przedłożono oświadczenie skarżącej z dnia 18 grudnia 2023 r., z którego wynika, iż namiot wykorzystywany jest jako zaplecze budowy domu mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr [...] i [...] położonych w miejscowości K. [...], gmina S.. Obecna podczas czynności kontrolnych M.M. oświadczyła, iż jest inwestorem hali namiotowej, a skarżąca jest właścicielem nieruchomości. M.M. poinformowała również, że obiekt został wynajęty J.W. jako zaplecze budowy. Pismem z dnia 18 stycznia 2024 r. Powiatowy Inspektor wezwał skarżącą do wskazania właściciela namiotu. Przy piśmie z dnia 19 lutego 2024 r. skarżąca przesłała oświadczenie, w którym wskazała, iż własność namiotu została ustanowiona na rzecz spółki T. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W.. Postanowieniem z dnia 11 marca 2024 r., nr 38/24 Powiatowy Inspektor "wstrzymał skarżącej prowadzenie robót budowlanych polegających na budowie" (powinno być: "wstrzymał budowę" – uw. NSA) namiotu o wymiarach 10,00 x 20,00 m na terenie działki nr [...]. Wojewódzki Inspektor postanowieniem z dnia 5 lipca 2024 r. utrzymał powyższe postanowienie w mocy. Wyjaśnił, że stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a.") jest związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w wyroku z dnia 19 października 2021 r., co oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Organ drugiej instancji, dokonując kwalifikacji prawnej obiektu będącego przedmiotem postępowania, wskazał, że z protokołów czynności kontrolnych oraz ze znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji zdjęciowej wynika, iż chodzi o namiot magazynowy o konstrukcji szkieletowej wykonanej z profili aluminiowych przykrytych plandeką, o wymiarach 10 x 20 m, usytuowany na kostce betonowej oraz przytwierdzony śrubami do betonowych bloczków. W spornym namiocie wykonano instalację elektryczną, o czym świadczy usytuowanie w namiocie sprzętu do monitorowania nieruchomości oraz widoczne na dokumentacji zdjęciowej oświetlenie wewnętrzne. W ocenie Wojewódzkiego Inspektora nie ma podstaw do przyjęcia, że konstrukcja obiektu wypełnia definicję budynku w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (na datę zaskarżonego postanowienia tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 725 z późn. zm., dalej: "P.b."). Organ drugiej instancji dodał, że jakkolwiek konstrukcja obiektu jest trwale powiązana z gruntem za pomocą śrub przytwierdzonych do betonowych bloczków, to jednak nie posiada ścian osłonowych (przegród budowlanych), które wydzielają go z przestrzeni. Zdaniem Wojewódzkiego Inspektora takiej funkcji nie może pełnić plandeka. Organ rozważył także możliwe inne kwalifikacje obiektu w kontekście ewentualnego zwolnienia z pozwolenia na budowę na datę budowy namiotu. Określając obiekt jako budowlę z art. 3 pkt 3 P.b. ocenił w szczególności, czy może być on kwalifikowany jako tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 12 P.b. wedle brzmienia w 2016 r. zwolniony z pozwolenia na budowę Wojewódzki Inspektor wykluczył taką kwalifikację, skoro namiot pozostaje w tym samym miejscu przez kilka lat i nie spełnia kryterium czasowego, a poza tym jest trwale związany z gruntem, przez co nie spełnia również kryterium przedmiotowego. Odnosząc się do daty wykonania obiektu Wojewódzki Inspektor ustalił, że zrealizowano go w 2016 r. i jego lokalizacja nie uległa zmianie. Potwierdzają to archiwalna dokumentacja zdjęciowa oraz pozyskane przez organ odwoławczy zdjęcia z aplikacji Google Earth Pro, wykonane w listopadzie 2015 r. i wrześniu 2016 r. Fakt usytuowania namiotu w tym samym miejscu przez czas dłuższy niż 180 dni potwierdzają również ustalenia dokonane w trakcie czynności kontrolnych. Zdaniem Wojewódzkiego Inspektora obiektu, wbrew oświadczeniom skarżącej, nie sposób również zaliczyć do kategorii "obiektu przeznaczonego do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonego na terenie budowy", czyli tzw. zaplecza budowy, którego budowa nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W toku prowadzonego postępowania nie przedstawiono dowodów potwierdzających taką okoliczność ani nie zaobserwowano prowadzenia na działce nr [...] jakiejkolwiek budowy. Skarżąca wskazała, że budowa prowadzona jest na terenie innych działek nr [...] i [...]. Wojewódzki Inspektor zaznaczył, że dokonał wprawdzie odmiennej kwalifikacji obiektu niż organ pierwszej instancji (uznając, że nie jest to budynek), ale ta odmienna kwalifikacja prawna nie ma wpływu na tryb prowadzonego postępowania oraz nie pogarsza sytuacji skarżącej. Możliwe było więc wydanie orzeczenia na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (na datę zaskarżonego postanowienia tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm., dalej: "K.p.a."). Zasadne było wdrożenie trybu z art. 48 P.b. Organ drugiej instancji stwierdził, iż Powiatowy Inspektor zgodnie z tym przepisem nakazał wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych (w precyzyjnym terminologicznie ujęciu miało miejsce "wstrzymanie budowy" – uw. NSA) polegających na budowie spornego namiotu. Z kolei w treści uzasadnienia kontrolowanego postanowienia poinformowano skarżącą o możliwości złożenia wniosku o legalizację oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej. Wojewódzki Inspektor odnotował, że zabrakło natomiast informacji o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej, bowiem Powiatowy Inspektor pominął art. 49d ust. 1 pkt 1 P.b., który odsyła do art. 59f P.b. Wojewódzki Inspektor zasady te przedstawił w swoim rozstrzygnięciu zaznaczając, że braki postanowienia wydanego w pierwszej instancji pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Wydanie wskazanego postanowienia ma na celu umożliwienie zalegalizowania samowoli budowlanej. Nie jest to obowiązek, ale uprawnienie inwestora, a dalsze czynności w sprawie zależeć będą od stanowiska skarżącej. Wojewódzki Inspektor wyjaśnił także, że nie budzi jego wątpliwości adresat wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. W wyroku z dnia 19 października 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1662/21, Sąd zobowiązał organy do ustalenia czy namiot usytuowany jest na dzierżawionej przez M.M. części nieruchomości oraz czy umowa dzierżawy obejmuje udzielenie M.M. uprawnienia do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto zobowiązano organy nadzoru budowlanego do wyjaśnienia, dlaczego wskazany podmiot jest adresatem obowiązków. Wojewódzki Inspektor zwrócił też uwagę na art. 52 ust. 1 P.b. (w jego obecnym brzmieniu), gdzie wskazuje się, że obowiązki mogą być nakładane na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego, między innymi, gdy roboty budowlane zostały zakończone. Organ zaznaczył, że 9 września 2022 r. w toku czynności kontrolnych ustalono, że sporny namiot znajduje się na działce nr [...], której właścicielem jest skarżąca oraz że część działki, na której znajduje się obiekt, nie jest dzierżawiona przez M.M.. Z kolei w pismach z dnia 19 lutego oraz 21 maja 2024 r. skarżąca poinformowała, że według jej wiedzy aktualnym właścicielem spornego namiotu jest T. sp. z o.o. sp.k. Tego nie potwierdził jednak żaden dokument. Poza tym spółka została rozwiązana na mocy uchwały z dnia 28 kwietnia 2023 r., nr 1. W świetle powyższego, z uwagi na brak posiadania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przez M.M. oraz rozwiązanie wskazanej spółki, za prawidłowe, w ocenie Wojewódzkiego Inspektora, należało uznać skierowanie obowiązków określonych w art. 48 P.b. na skarżącą będącą właścicielem nieruchomości, na której usytuowany jest sporny obiekt. Jest to zgodne również z art. 52 P.b. w obowiązującym brzmieniu. Roboty budowlane zostały zakończone, a wykonanie obowiązków przez inwestora jest niemożliwe. Skargę na powyższe postanowienie złożyła P.M., zarzucając naruszenie: 1. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144, art. 124 § 2, art. 107 § 3, art. 126 i art. 15 K.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności i utrzymanie w mocy postanowienia Powiatowego Inspektora pomimo: – rażących braków zarówno jego uzasadnienia faktycznego (co do faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej) oraz uzasadnienia prawnego (to jest co do wyjaśnienia podstawy prawnej postanowienia, z przytoczeniem przepisów prawa), – dokonania nowych ustaleń faktycznych przez organ odwoławczy i przyjęcia nowej kwalifikacji prawnej namiotu poprzez uznanie, że namiot nie jest budynkiem oraz skarżąca nie jest inwestorem, co nie było rozważane przez Powiatowego Inspektora, i przedstawienie nowej argumentacji odnośnie zakwalifikowania namiotu jako innego obiektu i skarżącej jako właścicielki nieruchomości, co do której skarżąca nie mogła zająć stanowiska w postępowaniu administracyjnym, – co doprowadziło do braku możliwości odniesienia się przez skarżącą do zagadnień poruszonych po raz pierwszy w uzasadnieniu postanowienia organu odwoławczego i tym samym stosownego zaskarżenia postanowienia organu pierwszej instancji, co stanowi rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. i stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia; 2. art. 124 § 2 w zw. z art. 107 § 3, art. 126, art. 144 i art. 15 K.p.a. poprzez brak odniesienia się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów zażalenia, w szczególności do zarzutu wydania przez Powiatowego Inspektora postanowienia z uzasadnieniem obarczonym brakami zarówno w zakresie ustaleń faktycznych jak i uzasadnienia prawnego, co stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności i rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. i stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia; 3. art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 80, art. 124 § 2, art. 107 § 3 i art. 126 K.p.a. poprzez dokonanie nieprawidłowej oceny dowodów oraz niewykazanie wystarczającej inicjatywy dowodowej skutkujące: – zaniechaniem ustalenia, kto jest aktualnym właścicielem namiotu wobec likwidacji spółki T. sp. z o.o. sp.k., – zaniechaniem ustalenia tego, czy skarżąca posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, – nieprawidłowym ustaleniem, że namiot nie zmienił swojego położenia, pomimo braku przeprowadzenia wystarczającego postępowania dowodowego w tym zakresie, w szczególności pomimo niedokonania jakichkolwiek pomiarów, – nieprawidłowym ustaleniem, że namiot jest trwale związany z gruntem; 4. art. 10 § 1 K.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu prowadzonym przed organem odwoławczym oraz uniemożliwienie skarżącej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem zaskarżonego postanowienia, co stanowi rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. i stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia; 5. art. 107 § 3 w zw. z art. 126 oraz art. 124 § 1 i 2 K.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego postanowienia, w zakresie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, oraz wyjaśnienia podstawy prawnej postanowienia, z przytoczeniem przepisów - w szczególności w zakresie: – podstaw dokonania przez organ nieprawidłowego stwierdzenia, że namiot nie jest obiektem tymczasowym, – podstaw stwierdzenia, że M.M. nie posiadała prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, – podstaw stwierdzenia, że wykonanie obowiązków przez inwestora jest niemożliwe; 6. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 153 P.p.s.a. poprzez utrzymanie w mocy przez organ odwoławczy postanowienia Powiatowego Inspektora, pomimo nieuwzględnienia przez niego oceny prawnej i wskazania co do dalszego postępowania wynikających z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, to jest co do tego, że: – ani organ pierwszej instancji ani organ odwoławczy "nie ustalił, czy sporna hala jest położona na dzierżawionej części działki, czy umowa dzierżawy obejmuje udzielenie M.M. uprawnienia do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zatem kwestie te również wymagają dodatkowych ustaleń, których organ powinien dokonać w oparciu o stosowne dokumenty", – "Organ I instancji powinien ponownie ustalić wszystkie okoliczności tej sprawy konieczne do dokonania kwalifikacji prawnej tego obiektu, aby nie było wątpliwości czy obiekt ten wymagał uzyskania pozwolenia na budowę lub dokonania zgłoszenia". 7. art. 138 w zw. z art. 144 K.p.a., art. 48 ust. 2 i art. 52 ust. 1 P.b. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji skierowanego do skarżącej w sytuacji, gdy brak jest podstaw do nałożenia na nią obowiązków co do spornego namiotu; 8. art. 138 w zw. z art. 144 K.p.a. i art. 48 ust. 3 P.b. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Powiatowego Inspektora pomimo dokonania przez niego nieprawidłowego pouczenia co do informacji o opłacie należnej od wniosku o legalizację oraz nieusunięcia tej wady w orzeczeniu organu odwoławczego, co stanowi rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. i stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia; 9. art. 28 ust. 1 i 2 P.b. poprzez ich błędne zastosowanie w sytuacji, gdy w ustalonym stanie faktycznym namiotu nie można zakwalifikować jako obiektu, co do którego należy uzyskać decyzję o pozwoleniu na budowę; 10. art. 29 ust. 1 pkt 7 P.b. poprzez jego nieprawidłową wykładnię i niezastosowanie; 11. art. 49 P.b. poprzez błędne ustalenie, że w ustalonym stanie faktycznym mają zastosowanie przepisy dotyczące legalizacji samowoli budowlanych, w tym dotyczące ustalenia opłaty legalizacyjnej w sytuacji, gdy nie mamy do czynienia z samowolą budowlaną, a co za tym idzie wymienione przepisy nie znajdują zastosowania. P.M. wniosła o stwierdzenie nieważności postanowień obu instancji, ewentualnie ich uchylenie oraz o umorzenie postępowania. Wystąpiła też o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Inspektor w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wskazanym na wstępie niniejszego uzasadnienia wyrokiem z dnia 20 listopada 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 2197/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienia organów obu instancji. Przypomniał o związaniu organów i orzekającego Sądu oceną prawną oraz wskazaniami zawartymi w poprzednio zapadłym wyroku z dnia 19 października 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1662/21 przez pryzmat art. 153 P.p.s.a. Przepis ten stanowi o związaniu "w sprawie", co odnosi się do tożsamości przedmiotu oceny prawnej określonego orzeczenia sądowego oraz przedmiotu skargi sądowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnił, że Wojewódzki Inspektor wprawdzie odwoływał się do wyroku z dnia 19 października 2021 r., ale nie zrealizował jego wskazań. Co się tyczy wymaganego w poprzednim orzeczeniu obowiązku jednoznacznej kwalifikacji prawnej obiektu objętego zaskarżonym postanowieniem, to Powiatowy Inspektor uznał go za budynek wymagający uzyskania pozwolenia na budowę. Wojewódzki Inspektor te ustalenia zakwestionował, wskazując, iż konstrukcja nie wypełnia definicji budynku z art. 3 pkt 2 P.b., gdyż nie posiada ścian osłonowych. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organ odwoławczy, poza wywodami co do trwałego związania z gruntem oraz tymczasowości różnych obiektów budowlanych, a także jego niezmienionej lokalizacji, nadal nie wskazał w sposób jednoznaczny (przede wszystkim poprzez przywołanie odpowiedniej podstawy prawnej i kategorii tego obiektu), czym ten obiekt w istocie jest. Zdaniem Sądu samo stwierdzenie, iż wymagał on pozwolenia na budowę nie jest wystarczające, aby wykonać wyrok z dnia 19 października 2021 r. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie ma racji Wojewódzki Inspektor, że dokonana przezeń odmienna kwalifikacja prawna obiektu nie ma wpływu na tryb prowadzonego postępowania oraz nie pogarsza sytuacji skarżącej. Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że istotne jest, iż kluczowe dla oceny legalności kontrolowanej inwestycji było to, czy wymagała ona pozwolenia na budowę lub zgłoszenia albo też była z nich zwolniona. Tym samym istotne jest w jaki sposób oba organy zakwalifikowały ten obiekt, bowiem od tej kwalifikacji zależało, czy będzie on wymienione wymogi spełniał. Sąd dodał wreszcie, że niezależnie od powyższego, sam fakt odmiennej kwalifikacji obiektu przez oba organy stanowił naruszenie zasady dwuinstancyjności określonej w art. 15 K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał organy do ponownego jednoznacznego i nie budzącego wątpliwości ustalenia kwalifikacji prawnej tego obiektu wraz ze wskazaniem jej podstawy prawnej, a także ponownego określenia, kiedy ten obiekt powstał i czy jest on trwale związany z gruntem, a także czy wymagał on uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Jednocześnie oba organy będą zobowiązane zapewnić stronom czynny udział w postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził też, że wyrok z dnia 19 października 2021 r. nie został wykonany co do prawidłowego ustalenia adresata nakładanego w postępowaniu legalizacyjnym obowiązku. Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że wedle organu adresatem tego postanowienia powinna być skarżąca jako właściciel działki, na której znajduje się sporny obiekt. Jednocześnie wskazano, iż skarżąca – jako inwestor – nie posiada pozwolenia na budowę. Wojewódzki Inspektor w uzasadnieniu postanowienia z dnia 5 lipca 2024 r. wskazał natomiast, że skarżąca jest właścicielem nieruchomości. Sąd zaznaczył, że wprawdzie wbrew temu co sugeruje pełnomocnik skarżącej organ odwoławczy nie "wycofał się" z twierdzeń, iż skarżąca nie jest inwestorem, jednak nie wskazał jednoznacznie, czy uważa, że skarżąca takim inwestorem jest, czy też nim nie jest, weryfikując tym samym stanowisko organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny wywodził w tym kontekście, że utarty jest pogląd, iż w pierwszej kolejności zobowiązany do dokonania czynności jest inwestor, chyba że w okolicznościach sprawy podmiot ten w dacie orzekania już nie istnieje bądź nie ma tytułu do nieruchomości lub obiektu, który upoważniałby do wykonania czynności nakazanych decyzją. Zatem adresatem postanowienia wydanego na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 P.b. powinien być co do zasady inwestor, a jeżeli nie jest on już właścicielem obiektu budowlanego, ani nie przysługuje mu żadne inne prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, postanowienie powinno zostać skierowane do obecnego właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego. Sąd pierwszej instancji stwierdził wreszcie, że w realiach niniejszej sprawy ma to o tyle znaczenie, że Powiatowy Inspektor uznał skarżącą zarówno za właściciela działki (wyjaśniając, iż wskazywana przez nią spółka uległa likwidacji) jak i za inwestora (w tym przypadku nie wyjaśniając tego w ogóle). Organ odwoławczy natomiast uznał skarżącą za właściciela jednak zupełnie nie odnosząc się do twierdzeń, iż skarżąca jest także inwestorem. Sąd doszedł do przekonania, że z uwagi na kolejność podmiotów, na które nakłada się obowiązki, "kluczowe było ustalenie w pierwszej kolejności, czy skarżąca oprócz tego, że jest właścicielem, jest również inwestorem". Podsumowując przedstawione wywody Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zasadne okazały się zarzuty skarżącej z punktów 1-6 skargi oraz zarzuty naruszenia prawa materialnego z punktów 7, 9 i 10 skargi. Wreszcie zdaniem Sądu organ naruszył także art. 48 ust. 3 P.b. wskazany w zarzucie 8 skargi. Sąd podkreślił, że w postanowieniu Powiatowego Inspektora zabrakło pouczenia o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej. Sąd stwierdził, że próba konwalidacji takiego pouczenia "wobec zasady dwuinstancyjności [...] była skazana na niepowodzenie". Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uznał natomiast podniesionych w skardze zarzutów nieważności zaskarżonego postanowienia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Wojewódzki Inspektor, zarzucając naruszenie: 1. art. 48 P.b. poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą przyjęciem, że odmienna kwalifikacja prawna obiektu przez organ drugiej instancji ma wpływ na tryb prowadzonego postępowania, podczas gdy przepis ten ma zastosowanie zarówno do obiektów budowlanych wybudowanych bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę, jak i bez wymaganego zgłoszenia. Odmienna kwalifikacja prawna obiektu dokonana przez Wojewódzkiego Inspektora nie ma wpływu na tryb prowadzonego postępowania i nie pogarszała sytuacji skarżącej; 2. art. 48 ust. 3 P.b. poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą przyjęciem, że brak pouczenia o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej jest naruszeniem zasady dwuinstancyjności, podczas, gdy obowiązek informacyjny z art. 48 ust. 3 P.b. nie ma charakteru procesowego, bowiem daje on adresatowi postanowienia możliwość zainicjowania postępowania legalizacyjnego, zatem konwalidacja pouczenia przez organ drugiej instancji poprzez uzupełnienie kwestii wyłącznie zasad obliczania opłaty legalizacyjnej i nie stanowi naruszenia zasady dwuinstancyjności; 3. art. 52 P.b. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że ma istotne znaczenie, czy strona postępowania J.M. [powinno być: P.M.], oprócz tego, że jest właścicielem nieruchomości, na której znajduje się namiot, jest również inwestorem, podczas gdy ustawodawca w sposób precyzyjny wskazał, że jeżeli roboty budowlane zostały zakończone lub wykonanie postanowienia albo decyzji przez inwestora jest niemożliwe, obowiązki te nakłada się na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego. Organ podkreślił, że roboty zostały zakończone, dlatego też obowiązek został nałożony na właściciela; 4. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (na datę zaskarżonego wyroku tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 1267, dalej: "P.u.s.a.") w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 48, art. 28 ust. 1 i 2 i art. 29 ust. 1 pkt 7 P.b. przez niewłaściwą kontrolę legalności działalności organu administracji publicznej, co skutkowało uwzględnieniem skargi P.M.; 5. art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 141 § 4 P.p.s.a., art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 52, art. 48, art. 28 ust. 1 i 2, art. 29 ust. 1 pkt 7 P.b. przez błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego oraz dokonanie błędnego ustalenia faktycznego sprawy i w konsekwencji nieuzasadnione przyjęcie, że organ naruszył art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144, art. 124 § 2, art. 107 § 3, art. 126, art. 15, art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 124 § 2, art. 107 § 3, art. 126, art. 10 K.p.a. i art. 153 P.p.s.a. (które zostały podniesione w zarzutach nr 1-6 skargi), art. 48 ust. 2, art. 28 ust. 1 i 2 oraz art. 29 ust. 1 pkt 7 P.b. (podniesione w zarzutach nr 7, 9 i 10 skargi), a ponadto art. 48 ust. 3 P.b. (z zarzutu nr 8 skargi); 6. art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 141 § 4 P.p.s.a., art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., art. 52, art. 48, art. 28 ust. 1 i 2 oraz art. 29 ust. 1 pkt 7 P.b. poprzez dokonanie błędnej oceny zebranego materiału dowodowego i uznanie, że skarga złożona przez P.M. zasługuje na uwzględnienie; 7. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a., art. 52, art. 48, art. 28 ust. 1 i 2 oraz art. 29 ust. 1 pkt 7 P.b. poprzez uwzględnienie skargi wniesionej przez P.M., pomimo tego, że organy wyjaśniły wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne i prawne zgodnie z obowiązującymi przepisami; 8. art. 141 § 4 w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez zawarcie w uzasadnieniu wadliwego wskazania co do dalszego trybu postępowania, pomimo tego, że istniały przesłanki do oddalenia skargi P.M.. Wojewódzki Inspektor wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi (wniosek o oddalenie skargi nie został wprawdzie literalnie wyrażony, ale wynika ze wskazanych w skardze kasacyjnej art. 188 P.p.s.a. w powiązaniu z potrzebą zastosowania art. 151 P.p.s.a.). Jako ewentualny, Wojewódzki Inspektor sformułował wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wystąpił także o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną P.M. wniosła o jej oddalenie i wystąpiła o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 P.p.s.a., obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2026 r. poz. 143). W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego (art. 183 § 2 P.p.s.a.), dlatego należy ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów skargi kasacyjnej. W pierwszej kolejności należało odnieść się do pierwszego, trzeciego oraz powiązanych z nimi zarzutów procesowych ujętych w punktach czwartym, piątym, szóstym, siódmym i ósmym skargi kasacyjnej, gdyż koncentrują one zasadniczy spór co do zakresu związania wynikającego z art. 153 P.p.s.a., skutków zmiany stanu prawnego oraz prawidłowości zastosowania art. 48 i art. 52 P.b. Trafnie skarżący kasacyjnie organ zarzucił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nadał wcześniejszemu wyrokowi z dnia 19 października 2021 r. znaczenie dalej idące, niż wynika z art. 153 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji co do zasady miał rację, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy i sądy. Pominął jednak końcową część tego przepisu, zgodnie z którą związanie ustaje w takim zakresie, w jakim przepisy prawa uległy zmianie. W realiach niniejszej sprawy miało to istotne znaczenie. Obecne postępowanie zostało wszczęte z urzędu dnia 19 stycznia 2023 r., po uprzednim umorzeniu wcześniejszego postępowania. Toczyło się ono już po wejściu w życie nowelizacji P.b. obowiązującej od dnia 19 września 2020 r. Od tej daty art. 48 P.b. przewiduje postanowienie o wstrzymaniu budowy, art. 52 P.b. w odmienny sposób określa adresata nakazów i zakazów, a art. 53a ust. 1 P.b. stanowi, że postępowania uregulowane w tym rozdziale wszczyna się z urzędu. Wypada odnotować, że art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 471) nakazuje do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie nowelizacji stosować przepisy dotychczasowe. Do niniejszej sprawy stosuje się więc przepisy obowiązujące po nowelizacji. Nawet zatem przy szerokim rozumieniu pojęcia "sprawy" z art. 153 P.p.s.a. nie było podstaw do automatycznego przeniesienia wszystkich elementów oceny prawnej wyrażonej we wcześniejszym wyroku z dnia 19 października 2021 r., odnoszącym się do innego postępowania w stosunku do spornego obiektu budowlanego, na obecne postępowanie prowadzone po nowelizacji P.b. i w oparciu o nowy model legalizacji samowoli budowlanej. Nie można przy tym tracić z pola widzenia, że obecne postępowanie toczyło się na istotnie szerszym materiale dowodowym niż ten, który pozostawał do dyspozycji organów w poprzedniej sprawie. Po wydaniu wcześniejszego wyroku organy przeprowadziły kolejne czynności kontrolne w dniach 9 września 2022 r., 13 października 2023 r. i 18 grudnia 2023 r. Ustaliły, że namiot na działce nr [...] nie zmienił położenia, znajduje się na kostce betonowej, jest przytwierdzony śrubami do betonowych bloczków, wewnątrz znajdują się samochody osobowe oraz sprzęt monitorujący, a część działki zajęta przez obiekt nie była objęta dzierżawą M.M.. Skarżąca podała ponadto, że namiot ma służyć jako zaplecze budowy domu mieszkalnego realizowanego na innych działkach, a następnie wskazała spółkę T. sp. z o.o. sp.k. jako właściciela obiektu. Te okoliczności były weryfikowane i nie zostały potwierdzone. Poczynione przez organy po poprzednim wyroku ustalenia miały bezpośrednie znaczenie zarówno dla oceny kwalifikacji obiektu, jak i dla określenia właściwego adresata obowiązków. Już z tej przyczyny Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł przyjąć, że wcześniejsze wskazania zawarte w wyroku z dnia 19 października 2021 r. zachowały niezmienioną aktualność i nie zostały wykonane. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 48 P.b., a także do powiązanych z nim zarzutów naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144, art. 124 § 2, art. 107 § 3, art. 126 i art. 15 K.p.a., Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska Sądu pierwszej instancji, że sama odmienność kwalifikacji prawnej obiektu przyjętej przez oba organy musiała prowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Powiatowy Inspektor uznał, że obiekt namiotowy na działce skarżącej ma cechy budynku. Wojewódzki Inspektor jedynie skorygował tę ocenę, wskazując, że obiekt nie posiada ścian osłonowych, co zdaniem organu drugiej instancji nie pozwala go postrzegać za budynek, ale charakteryzują go inne istotne cechy: jest posadowiony na kostce betonowej, przytwierdzony do betonowych bloczków, wyposażony w instalację elektryczną i pozostaje w tym samym miejscu co najmniej od 2016 r. Z uzasadnienia postanowienia organu odwoławczego wynikało zatem w sposób dostatecznie jasny, że przedmiotem sprawy jest obiekt budowlany niewypełniający definicji budynku, lecz – co najważniejsze i decydujące – wymagający pozwolenia na budowę, gdyż nie podpadający pod żadne ustawowe zwolnienie z takiego wymogu. Dla zastosowania art. 48 P.b. decydujące było natomiast nie nazwanie obiektu, lecz odpowiedź na pytanie, czy został on wykonany bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo bez wymaganego zgłoszenia, oraz czy korzystał z ustawowego zwolnienia. Nie jest również usprawiedliwiona ta część zaskarżonego wyroku, w której Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się naruszenia art. 28 ust. 1 i 2 oraz art. 29 ust. 1 pkt 7 P.b. Już z ustaleń przyjętych przez organy wynikało, że sporny namiot był usytuowany w tym samym miejscu przez okres wielokrotnie przekraczający termin przewidziany dla tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem (gdyby przyjmować taką kwalifikację), a nadto został przytwierdzony do betonowych bloczków, co tym bardziej wyklucza przyjęcie, że podpada pod zwolnienie przypisane niepołączonym trwale z gruntem tymczasowym obiektom budowlanym (na datę powstania spornego obiektu budowlanego – art. 29 ust. 1 pkt 12 P.b.). W tej sytuacji nie było podstaw do przyjęcia, że obiekt korzystał ze zwolnienia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a tym samym, że zastosowanie art. 48 P.b. było wyłączone. Usprawiedliwiony jest także trzeci zarzut skargi kasacyjnej, dotyczący art. 52 P.b. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że Wojewódzki Inspektor nie rozstrzygnął jednoznacznie, czy skarżąca była także inwestorem i że ma to znaczenie z punktu widzenia kolejności przypisywania obowiązków podmiotom wymienionym w tym przepisie. Forsowana przez Sąd pierwszej instancji potrzeba ustalenia tej kwestii jest bezpodstawna i wynika najpewniej z mylnego przyjęcia za kontekst rozważań brzmienia art. 52 P.b. sprzed nowelizacji P.b., która weszła w życie 19 września 2020 r., a także nieaktualnych (wobec zmiany stanu prawnego) wskazań wynikających z uzasadnienia poprzedniego wyroku z dnia 19 października 2021 r. Ocena zaprezentowana w obecnie zaskarżonym wyroku nie odpowiada aktualnemu brzmieniu art. 52 ust. 1 P.b. W obowiązującym modelu obowiązki w formie nakazów i zakazów określone w postanowieniach i decyzjach z art. 48 i nast. P.b. nakłada się na inwestora, jednak jeżeli roboty budowlane zostały zakończone albo wykonanie postanowienia lub decyzji przez inwestora jest niemożliwe, obowiązki te nakłada się na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego. Są to przesłanki samodzielne. Wystarczy ziszczenie się jednej z nich. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy trafnie przyjął, że roboty były zakończone, skoro obiekt istniał od lat w tej samej lokalizacji. Niezależnie od tego wykonanie obowiązków przez inwestora okazało się niemożliwe, ponieważ M.M. nie dysponowała częścią działki, na której namiot się znajdował, a wskazywana następnie przez skarżącą spółka T. sp. z o.o. sp.k. została rozwiązana. Zachodziły więc podstawy, aby zaskarżone postanowienie o wstrzymaniu budowy skierować do P.M.. Na uwzględnienie zasługuje również drugi zarzut skargi kasacyjnej, odnoszący się do art. 48 ust. 3 P.b. Wprawdzie Powiatowy Inspektor nie zamieścił w postanowieniu pełnej informacji o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej, jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny nietrafnie uznał, że uchybienie to samo w sobie prowadziło do naruszenia art. 15 K.p.a. i wymagało uchylenia obu postanowień. Obowiązek wynikający z art. 48 ust. 3 P.b. ma charakter informacyjny. Służy on umożliwieniu stronie podjęcia decyzji, czy skorzystać z legalizacji, oraz poznaniu warunków tej legalizacji, lecz nie stanowi przesłanki materialnoprawnej samego wstrzymania budowy z art. 48 ust. 1 P.b. Warto także wskazać na art. 48a ust. 3 P.b., zgodnie z którym, jeżeli wniesiono zażalenie na postanowienie o wstrzymaniu budowy, termin do złożenia wniosku o legalizację biegnie od dnia, w którym postanowienie to stało się ostateczne. Oznacza to, że z punktu widzenia celu pouczenia strony o warunkach realizacji uprawnienia do legalizacji obiektu budowlanego decydujące znaczenie ma ostateczna treść postanowienia o wstrzymaniu budowy, ukształtowana po zakończeniu postępowania zażaleniowego. Tym samym wystarczające było uzupełnienie przez Wojewódzkiego Inspektora informacji o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej w postanowieniu organu drugiej instancji. Skarżąca mogła więc poznać te zasady i została wyposażona w dostateczną wiedzę (stosownie o art. 48 ust. 3 P.b.) pozwalającą jej na podjęcie decyzji o potrzebie bądź rezygnacji z dalszych działań ukierunkowanych na legalizację obiektu. Nie sposób także podzielić stanowiska Sądu pierwszej instancji co do naruszenia art. 10 K.p.a. Samo stwierdzenie, że stronie nie zapewniono czynnego udziału w postępowaniu, nie jest jeszcze wystarczające do przyjęcia uchybienia mogącego uzasadniać uchylenie zaskarżonego postanowienia. Konieczne jest bowiem wskazanie, jakiej konkretnej czynności procesowej strona nie mogła dokonać, z jakich przyczyn została tej możliwości pozbawiona oraz jaki wpływ uchybienie to mogło wywrzeć na treść rozstrzygnięcia. Tymczasem ani Sąd pierwszej instancji, ani skarżąca nie wykazali, aby brak ten przełożył się na rzeczywiste ograniczenie jej praw procesowych w stopniu istotnym dla wyniku sprawy. Reasumując, zasadnie skarżący kasacyjnie organ podnosił, że Sąd pierwszej instancji nadał decydujące znaczenie okolicznościom, które w realiach niniejszej sprawy nie mogły prowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Postępowanie zostało bowiem wszczęte z urzędu w 2023 r. i toczyło się już na tle stanu prawnego ukształtowanego nowelizacją P.b., która weszła w życie dnia 19 września 2020 r. To częściowo zdezaktualizowało wskazania z poprzedniego wyroku. Po wydaniu wcześniejszego wyroku organy poczyniły ponadto szersze i bardziej skonkretyzowane ustalenia dotyczące charakterystyki obiektu, sposobu jego posadowienia, czasu istnienia oraz braku podstaw do objęcia go którymkolwiek ze zwolnień od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W tych warunkach rozbieżność stanowisk organów obu instancji co do tego, czy obiekt należało uznać za budynek, nie miała znaczenia przesądzającego, skoro wspólny pozostawał wniosek, że obiekt wymagał pozwolenia na budowę, którego nie uzyskano, i nie podpadał pod żadne z ustawowych zwolnień. Zachodziły więc podstawy do zastosowania art. 48 P.b. Zmiana brzmienia art. 52 P.b. uzasadniała z kolei odmienną niż poprzednio perspektywę co do kwestii ustalenia adresata obowiązków. Nie było też podstaw do przyjęcia, że brak pełnej informacji o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej w postanowieniu organu pierwszej instancji mógł mieć wpływ na wynik sprawy, skoro w świetle art. 48a ust. 3 P.b. z punktu widzenia złożenia wniosku o legalizację znaczenie ma ostateczna treść postanowienia o wstrzymaniu budowy, a termin do wniesienia tego wniosku biegnie dopiero od chwili, gdy postanowienie to stało się ostateczne. W niniejszej sprawie P.M. poznała podstawowe zasady obliczania opłaty legalizacyjnej. Można wreszcie dodać, że gdyby skarżąca skorzystała z procedury legalizacji, to po przedłożeniu dokumentów legalizacyjnych, gdy szczegółowa charakterystyka obiektu będzie znana, organ nadzoru budowlanego będzie odrębnie rozstrzygać o opłacie legalizacyjnej na podstawie art. 49 ust. 2a P.b., a na to postanowienie przysługuje zażalenie (art. 49 ust. 2b P.b.). W rezultacie należało uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny wadliwie zastosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. przez wyeliminowanie z obrotu postanowienia Wojewódzkiego Inspektora, mimo że skarga P.M. nie zasługiwała na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, oceniając zarzuty skargi kasacyjnej jako usprawiedliwione, uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę P.M. na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 P.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie 2. sentencji wyroku na podstawie art. 203 pkt 2, art. 205 § 2, art. 207 § 1 oraz art. 209 P.p.s.a. Na zasądzone od skarżącej na rzecz Wojewódzkiego Inspektora koszty postępowania kasacyjnego w łącznej kwocie 610 zł złożyły się poniesione przez niego: – kwota wpisu od skargi kasacyjnej wynosząca 250 zł i ustalona na podstawie § 2 ust. 3 pkt 1 w zw. z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 535), – wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem w kwocie 360 zł odpowiadające stawce minimalnej określonej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jednolity Dz. U. z 2026 r. poz. 215), skoro pełnomocnik ten nie prowadził sprawy przed Sądem pierwszej instancji. Wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a.