II GZ 82/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 stycznia 2024 r. sygn. akt II SA/Go 726/23 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z dnia 18 października 2023 r. nr SKO-4753/148-Kom/23 w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Go 726/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odmówił A.J. wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z dnia 18 października 2023 r. w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Sąd I instancji podał w uzasadnieniu, że A.J. (dalej: strona, skarżący) w skardze na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania do czasu zakończenia postępowania. WSA nie znalazł podstaw do zastosowania ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), ponieważ skarżący nie przywołał jakiejkolwiek argumentacji na poparcie wniosku, nie uprawdopodobnił, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, uniemożliwiając tym samym merytoryczną ocenę wniosku. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego zmianę poprzez uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu autor zażalenia wskazał, że cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami nie tylko powoduje duże straty materialne, gdyż uniemożliwia skarżącemu normalną pracę, ale także uniemożliwia mu prowadzenie działalności gospodarczej. Skarżący jest właścicielem folwarku w P., w związku z czym możliwość prowadzenia pojazdów jest niezbędna do zapewnienia działalności jego prawidłowego funkcjonowania. Poza tym przy prowadzeniu takiego przedsięwzięcia niezbędne jest załatwianie wielu spraw w różnych miejscach, w związku z czym właściciel musi być mobilny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Mając na uwadze przywołane wymogi, ciążące na stronie domagającej się zastosowania wobec niej instytucji ochrony tymczasowej, za prawidłową należy uznać ocenę wniosku strony, jakiej dokonał Sąd I instancji. Formułując w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący nie przywołał jakichkolwiek okoliczności świadczących o możliwości wystąpienia w związku z jej wykonaniem, którejkolwiek lub obu przesłanek określonych w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a. W takiej sytuacji pozytywna ocena wniosku była wykluczona. Sąd I instancji został bowiem pozbawiony możliwości oceny, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd podejmując rozstrzygnięcie, musi opierać się na materiale pozwalającym zająć stanowisko, co do zaistnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Powyższej oceny nie mogła zmienić podnoszona w uzasadnieniu zażalenia argumentacja, że cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami nie tylko powoduje duże straty materialne, gdyż uniemożliwia skarżącemu normalną pracę, ale także uniemożliwia mu prowadzenie działalności gospodarczej. Niewątpliwie cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdami wiąże się z pewnymi uciążliwościami, jednakże są to normalne następstwa utraty uprawnień do kierowania pojazdami, które – same w sobie – nie wypełniają przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 25 stycznia 2019 r., sygn. akt I OZ 1297/18). Skarżący nie wykazał, aby w jego przypadku cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdami przekraczało powyższe typowe następstwa w stopniu pozwalającym uznać, że zaistniały okoliczności z art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie istnieje zatem bezpośredni związek pomiędzy utratą uprawnienia do kierowania pojazdami a pozbawieniem go możliwości zarobkowania. Skarżący nie uprawdopodobnił, że jedyną możliwością zarobkowania, której brak może prowadzić do powstania po jego stronie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jest wykonywanie prac związanych z posiadaniem prawa jazdy. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.