II GSK 1747/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 19 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku A. J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej A. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 15 maja 2024 r. sygn. akt II SA/Go 726/23 w sprawie ze skargi A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z dnia 18 października 2023 r. nr SKO-4753/148-Kom/23 w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

I Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 15 maja 2024 r., sygn. akt II SA/Go 726/23, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako: "p.p.s.a.") oddalił skargę A. J. (dalej jako: "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z dnia 18 października 2023 r. w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Od powyższego wyroku skarżący złożył skargę kasacyjną, w której wniósł na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. o wstrzymanie wykonalności decyzji do czasu zakończenia postępowania. Uzasadniając swój wniosek skarżący wyjaśnił, że cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami nie tylko powoduje duże straty materialne, gdyż uniemożliwia skarżącemu normalną pracę, ale także uniemożliwia mu prowadzenie działalności gospodarczej. II Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r. o sygn. akt I GPS 1/07 w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. Z uwagi na to wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji złożony na etapie kasacyjnym mógł zostać rozpoznany przez Naczelny Sąd Administracyjny. Co do zasady, zgodnie z treścią art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Sąd jest zatem uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co zasługuje na szczególne podkreślenie w tej sprawie, obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Strona wnosząca o zastosowanie ochrony tymczasowej jest zobligowana uprawdopodobnić, że w sytuacji wykonania decyzji, o wstrzymanie której wnioskowała, zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia negatywnych następstw wykonania aktu lub czynności. Tym samym wnioskodawca powinien dołączyć do wniosku stosowne dokumenty, które pozwoliłyby sądowi ocenić prawdopodobieństwo i rozmiar szkody lub skutków finansowych powstałych w związku z egzekucją zaskarżonego aktu lub czynności. W razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku, sąd administracyjny nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie, do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje – jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy – możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wskazał ani nie udokumentował konkretnych okoliczności uzasadniających przyjęcie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W tym miejscu trzeba podkreślić, że sama utrata uprawnień do kierowania pojazdami nie jest jednoznaczna z uniemożliwianiem prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego. Przyjmując nawet, że fakt utraty uprawnień do kierowania pojazdami może mu utrudnić prowadzenie działalności gospodarczej to nie oznacza to konieczności jej zaprzestania. Skarżący może bowiem skorzystać z usług innych osób. Gdyby nawet w wyniku utraty uprawnień do prowadzenia pojazdów działalność gospodarcza prowadzona przez skarżącego musiałaby zostać ograniczona, to i tak okoliczności tej nie można uznać za dostateczne spełnienie przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Według bowiem orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, jedynie w wypadku, gdy wykonanie zaskarżonej decyzji skutkowałoby całkowitym zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, nie zaś tylko jej ograniczeniem, a w konsekwencji utratą jedynego źródła utrzymania strony skarżącej, spełniona zostaje przesłanka wyrządzenia znacznej szkody (por. postanowienia z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. akt II OZ 1386/07, oraz z dnia 27 listopada 2009 r., sygn. akt I OZ 1078/09). Wobec powyższego uznać należało, że przeprowadzona przez Naczelny Sąd Administracyjny analiza akt sprawy w aspekcie okoliczności mających związek ze złożonym wnioskiem, nie dała zatem uzasadnionych podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Twierdzenia strony nie są wystarczające do uznania, że w sprawie zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.