II GZ 786/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 26 październik 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 562/17 w zakresie zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi W. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z [...] września 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 562/17 zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi W. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżący W. N. wniósł do WSA w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] stycznia 2017 r. w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów (nr zaskarżonego aktu: [...]). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawieszając postępowanie wskazał, że postanowieniem z [...] maja 2016 r., sygn. akt III SA/Po 1167/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z następującym pytaniem prawnym: "Czy przepis art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2012r. poz. 1137 ze zm.) w zakresie w jakim nakłada na starostę obowiązek cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych bez uwzględnienia okoliczności podmiotowych i przedmiotowych – jest zgodny z art. 65 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.)". Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawy przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...] stycznia 2017 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty G. z dnia [...] lipca 2016 r. w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi m. in. przepis art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2012r. poz. 1137 ze zm.). W ocenie Sądu I instancji, wyjaśnienie przez Trybunał Konstytucyjny sformułowanego pytania ma znaczenie dla rozstrzygnięcia w gdyż przedmiotem pytania skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego jest kwestia zgodności z Konstytucją RP przepisu stanowiącego podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji to rozstrzygnięcie zawisłej przed tutejszym Sądem sprawy w pełni zależne jest od wyniku postępowania zainicjowanego pytaniem do Trybunału Konstytucyjnego. Z tych względów na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Sąd I instancji zawiesił postępowanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie złożyło zażalenie na postanowienie domagając się jego uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania oraz zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść postanowienia naruszenie przepisów postępowania – art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 163 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 7 p.p.s.a. polegające na zawieszeniu postępowania w sytuacji, gdy wynik innego postępowania zawisłego przez Trybunałem Konstytucyjnym (z wniosku WSA w Poznaniu w sprawie III SA/Po 1167/15) nie ma bezpośredniego związku z rozstrzygnięciem w sprawie aktualnie prowadzonej przez WSA w Warszawie, zatem wynik postępowania przez Trybunałem Konstytucyjnym nie stanowi kwestii prejudycjalnej w sprawie mniejszej, nadto w sytuacji gdy uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie wyjaśnia należycie powodu zawieszenia postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd może zawiesić postępowanie z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania. Zagadnienie wstępne (prejudycjalne) występuje w sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, które występuje w sprawie, może wpływać na wynik toczącego się postępowania, co w rezultacie uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii. Przez zagadnienie wstępne (kwestię prejudycjalną) należy więc rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania sądowego, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości prawidłowej realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na jego wynik (vide: wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2006 r. o sygn. akt I FSK 845/05; ten wyrok i dalej powoływane, dostępne w Internecie pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Warunkiem skorzystania z tej podstawy prawnej, mającej związek z wynikiem innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego (w tym przed Trybunałem Stanu – vide: postanowienie NSA z dnia 6 lipca 2011 r. o sygn. akt II FZ 278/11 oraz Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej – vide: np. postanowienie NSA z dnia 6 lipca 2011 r., sygn. akt II FZ 278/11) oraz przed Trybunałem Konstytucyjnym, jest wystąpienie sytuacji, w której to inne postępowanie jest już rozpoczęte. Zawieszenie postępowania z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny i zależy od uznania sądu. Rzecz jasna, nie może być ono dowolne. Analizując celowość zawieszenia postępowania sąd powinien wziąć pod uwagę wystąpienie w przyszłości przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją lub innym aktem, jak i przesłanek wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym, już toczącym się postępowaniu (por. Komentarz M. Niezgódki-Medek do art. 125 p.p.s.a., Lex Omega 39/2013). Względy ekonomii procesowej, sprawiedliwości, spójności systemu prawnego oraz jednolitości i stabilności orzecznictwa sądowego przemawiają za potrzebą zawieszenia postępowania także w razie rozstrzygania przez NSA w drodze uchwały, w myśl art. 15 § 1 pkt 2 i 3 p.p.s.a., w zakresie wyjaśnienia przepisów prawnych, których stosowanie wywołało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych lub w zakresie zagadnień prawnych budzących poważne wątpliwości w konkretnej sprawie sądowoadministracyjnej. Zdaniem NSA, Sąd I instancji powołując się na ocenianą przez Trybunał Konstytucyjny problematykę zgodności z Konstytucją RP art. 83 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2012 r. poz. 1137 ze zm.) oraz rozbieżną judykaturę sądów administracyjnych w zakresie wykładni i stosowania przepisów tej ustawy, słusznie przyjął, że stanowi ona punkt wyjścia dla oceny zgodności także takich przepisów jak te, które mają zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. W ocenie NSA, Sąd I instancji zasadnie uznał, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego w sprawie objętej pytaniem prawnym sprawy może mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy ze skargi skarżącego, a więc prawidłowo zawiesił postępowanie sądowe do czasu wydania orzeczenia przez TK. Oznacza to, że Sąd, zawieszając postępowanie nie naruszył art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. z przyczyn wskazywanych w zażaleniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie. Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. NSA postanowił jak w sentencji.