II GSK 1685/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia WSA (del.) Grzegorz Wałejko Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 czerwca 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 562/17 w sprawie ze skargi W. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Grodziskiego z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...]; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz W. N. 897 (osiemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 4 czerwca 2018 r., oddalił skargę W. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] stycznia 2017 r., w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Starosta Grodziski, decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., cofnął skarżącemu uprawnień do wykonania badań technicznych pojazdów, wskazując, że diagnosta w dniu 14 stycznia 2015 r. oraz w dniu 11 stycznia 2016 r. przeprowadził niezgodnie z obowiązującemu przepisami badania techniczne pojazdu Feldbinder nr rej. [...] - stanowiącego cysternę ciśnieniową opróżnianą lub napełnianą ciśnieniem wyższym niż 0,5 bara. Objętą skargą decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ wskazał, że cysterna, której badanie techniczne zostało przeprowadzone z wynikiem pozytywnym przez skarżącego, mocą decyzji Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...] lutego 2016 r. została wyłączona, z rygorem natychmiastowej wykonalności, z eksploatacji. Wskazał, że podczas badania technicznego takiego urządzenia, diagnosta oprócz wykonania czynności wynikających z rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 roku w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 776) powinien także sprawdzić czy urządzenie posiada aktualną decyzję zezwalającą na eksploatację. Skarżący wydając pozytywny wynik badania technicznego stwierdził niezgodnie z prawdą spełnienie przez pojazd wszystkich wymogów. Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję, wskazał na ustalenia poczynione przez organy, z których wynikało, że skarżący dokonywał badania technicznego wymienionego pojazdu nie zlokalizował tablicy znamionowej wskazującej, że jest to cysterna ciśnieniowa opróżniana lub napełniana ciśnieniem wyższym niż 0,5 bara. Uznawszy, że cysterna jest napełniana grawitacyjnie nie żądał odpowiedniego dokumentu, wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego potwierdzającego sprawność urządzenia technicznego, tylko kontrolę zakończył pozytywnym wpisem do dowodu rejestracyjnego pojazdu. W takim stanie sprawy Sąd stwierdził, że organy obu instancji prawidłowo uznały, że zaszła podstawa do cofnięcia skarżącemu uprawnienia do wykonywania badań technicznych na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm., dalej: p.r.d.). W ocenie Sądu skarżący powinien w pierwszym rzędzie zlokalizować tabliczkę znamionową na pojeździe celem ustalenia jakiego jest to typu cysterna, a w szczególności czy posiada ona urządzenie techniczne podlegające dozorowi technicznemu. Prawidłowy odczyt tabliczki pozwoliłyby mu na porównanie zapisu ze stanem faktycznym i stwierdzenie, że cysterna została przerobiona na taką, która jest napełniana przy użyciu sił grawitacyjnych. W takiej sytuacji, zdaniem Sądu, skarżący tym bardziej powinien zażądać odpowiedniego dokumentu od transportowego urzędu technicznego potwierdzającego sprawność i możliwość eksploatacji cysterny. Skoro tego nie uczynił, dopuścił się działania niezgodnego z obowiązującym prawem. Brak zaświadczenia z TDT stanowił bowiem usterkę istotną, która nie pozwala na zakończenie badania z wynikiem pozytywnym. W podstawie prawnej wyroku podano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze. zm., dalej: p.p.s.a.). W. N., skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji, zarzucając mu naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 84 § 1 k.p.a. oraz art. 136 § 1 k.p.a. i art. 140 k.p.a. poprzez nieuzasadnione pominięcie przez Sąd poprzednio orzekający braku wszechstronnego wyjaśnienia sprawy przez organ administracji publicznej, polegającego przede wszystkim na nie odniesieniu się do zarzutów i twierdzeń odwołania i nie rozpoznania sprawy na nowo, prowadzącej w konsekwencji do ustaleń nie znajdujących oparcia w dowodach zgromadzonych w sprawie – w tym poprzez uznanie, że zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień – oraz zaniechanie innych ustaleń (w tym w szczególności na jakie badanie – okresowe czy dodatkowe – stawił się diagnozowany pojazd) a także poprzez naruszenie zasady ważenia interesu społecznego i słusznego interesu obywatela; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 84 ust. 3 p.r.d. w zw. z art. 81 ust. 12 tej ustawy w zw. z art. 14 ustawy o dozorze technicznym w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 tej ustawy w zw. z § 1 ust. 1 lit. g) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2012 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu (Dz.U. z 2012 r., poz. 1468) w zw. z § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 20 października 2006 r. w sprawie warunków technicznych dozoru technicznego w zakresie projektowania, wytwarzania, eksploatacji, naprawy i modernizacji specjalistycznych urządzeń ciśnieniowych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1465) i uznanie przez Sąd, iż prawidłowym było ustalenie na etapie administracyjnym, że przebadana przez skarżącego cysterna, której dotyczyło przedmiotowe postępowanie, była objęta dozorem technicznym, czyli zaakceptowaniu błędnego zastosowania wskazanych przepisów i uznania, że zachodzą przesłanki do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień diagnosty samochodowego; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z § 6 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 776 ze zm.) w zw. z art. 81 ust. 12 p.r.d. w części określającej krąg pojazdów objętych oddziaływaniem tych przepisów i zaliczeniem do niego pojazdów bez urządzenia ciśnieniowego zamontowanego w momencie zgłoszenia się na badanie, co doprowadziło do nieusprawiedliwionego przyjęcia naruszenia przez skarżącego tychże przepisów; 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 138 k.p.a. polegające na nie wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji odwoławczej, którą utrzymano w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne chociaż zachodziły okoliczności do jego uchylenia i skierowania sprawy do ponownego rozpoznania; 5. art. 65 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 2 oraz art. 2 Konstytucji RP poprzez nieproporcjonalność orzeczonej sankcji do stanu faktycznego. Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego, według norm przepisanych. Kasator wniósł również o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem, czy art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, w zakresie, w jakim nakłada na starostę (prezydenta miasta) obowiązek cofnięcia diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych bez uwzględnienia okoliczności podmiotowych i przedmiotowych, jest zgodny z art. 65 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 2 Konstytucji RP. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny bada bowiem legalność wyroku Sądu I instancji jedynie w zakresie zakwestionowanym przez autora skargi kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie. Na wstępie zaznaczyć należy, iż skarga kasacyjna ma niewątpliwie wady konstrukcyjne polegające na niewskazaniu w sposób precyzyjny, które zarzuty skarżący kasacyjnie kwalifikuje jako zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego, a które jako naruszenie przepisów postępowania. Z uwagi jednak na uchwałę NSA (w pełnym składzie) z dnia 26 października 2009 r. (IOPS 10/09), skład orzekający w tej sprawie zarzuty sformułowane w petitum skargi kasacyjnej i ich argumentację zawartą w uzasadnieniu kasacji rozpatrzył. Podkreślić także należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny orzekał już w sprawach o analogicznym stanie faktycznym i prawnym. Wskazać tu można wyrok NSA z dnia 23 lipca 2021 r. (sygn. akt II GSK 1378/21). Stanowisko NSA zaprezentowane w tymże wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w analizowanej sprawie w pełni podziela. Z zarzutów skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnoście do wykonywania badań technicznych pojazdów, stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że przeprowadzone przez organ administracji ustalenia faktyczne – wobec ich prawidłowości – uzasadniały po pierwsze, przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie, a po drugie zaakceptowanie dokonanej na ich podstawie oceny, że strona skarżąca – jako diagnosta – przeprowadziła badanie techniczne pojazdu FELDBINDER, nr fabryczny [...], rok budowy [...], nr rej. [...], nr VIN [...], z umieszczoną na nim cysterną ciśnieniową niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania, co aktualizowało określone przepisem art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym przesłanki podjęcia decyzji o cofnięciu stronie uprawnień do wykonywania badań technicznych. Skarga kasacyjna, której zarzuty wyznaczają, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku uzasadnia twierdzenie, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie wyroku Sądu I instancji, której konsekwencją powinno być jego uchylenie. Ocena zarzutów kasacyjnych – w szczególności zaś zarzutów z pkt 1 – 4 petitum skargi kasacyjnej, których istota wyraża się w podważeniu prawidłowości ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wyrokowania w sprawie, a w konsekwencji, zwłaszcza wobec zarzutu braku zupełności tychże ustaleń w zakresie odnoszącym się do przebiegu oraz wyniku badania technicznego przedmiotowego pojazdu, w podważaniu prawidłowości ich subsumpcji pod przepis art. 81 ust. 12 ustawy – Prawo o ruchu drogowym w związku z § 1 pkt 1 lit. g) rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2012 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu oraz § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z dnia 20 października 2006 r. w sprawie warunków technicznych dozoru technicznego w zakresie projektowania, wytwarzania, eksploatacji, naprawy i modernizacji specjalistycznych urządzeń ciśnieniowych i § 6 ust. 7 rozporządzenia z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów stosowanych przy tych badaniach w związku z art. 84 ust. 3 przywołanej ustawy – wymaga w punkcie wyjścia przypomnienia, a zarazem podkreślenia znaczenie potrzeby nakazu ściślej wykładni art. 84 ust. 3 wskazanej ustawy oraz wnikliwej oceny ziszczenia się przesłanek jego stosowania w relacji do stanu faktycznego przyjętego za podstawę wyrokowania w sprawie, co motywowane jest sankcyjnym charakterem tego przepisu prawa, a co za tym idzie również jego celem, o czym będzie mowa jeszcze dalej. Co więcej, za uzasadnione należy również uznać twierdzenie, że wykonywaniu kompetencji polegającej na nakładaniu dolegliwości w postaci sankcji prawnej – w rozpatrywanej sprawie sankcji administracyjnej polegającej na cofnięciu uprawnień diagnosty – nie może towarzyszyć, a trzeba uznać za aksjomat, żadna dowolność, czy też arbitralność, co w konsekwencji czyni uzasadnionym oczekiwanie, że w postępowaniu w sprawie jej nałożenia organ administracji publicznej jest zobowiązany do jednoznacznego ustalenia oraz wykazania zaktualizowania się wszystkich przesłanek jej nałożenia, tak faktycznych, jak i prawnych, co stanowi warunek konieczny uznania tego działania za zgodne z prawem. Jeżeli prawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 84 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, z którego wynika, że starosta, jako organ uprawniony do sprawowania funkcji nadzorczych, cofa (ma obowiązek cofnąć) diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, stwierdzono przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania (pkt 1) lub wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami (pkt 2), to za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że jako przepis prawa materialnego wyznaczał on i determinował zarazem przedmiot postępowania w rozpatrywanej sprawie. Oczywiste jest więc tym samym, że wyznaczał on zakres postępowania wyjaśniającego w sprawie oraz zbiór prawnie relewantnych i podlegających ustaleniu w tym postępowaniu faktów, które były konieczne do załatwienia sprawy. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, na gruncie przywołanych powyżej zarzutów kasacyjnych, których komplementarny charakter uzasadnia, aby rozpoznać je łącznie, strona skarżąca nie bez uzasadnionych racji podnosi, że przyjęte za podstawę wyrokowania w sprawie ustalenia faktyczne odnoszące się do przebiegu oraz wyniku badania technicznego pojazdu – stanowiącego cysternę ciśnieniową, wobec braku ich zupełności nie były prawidłowe, co w konsekwencji świadczy również o braku prawidłowości zastosowania w rozpatrywanej sprawie sankcjonowanych oraz sankcjonujących przepisów prawa, a mianowicie przywołanych powyżej przepisów ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz przepisów rozporządzeń wykonawczych. W odniesieniu do kwestii badania technicznego naczepy ciężarowej przedmiotowego pojazdu, za uzasadnione należy uznać stanowisko strony skarżącej, że z punktu widzenia oceny odnośnie do zaktualizowania się przesłanek przypisania stronie zachowania, o którym mowa w art. 84 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, za niewystarczające należało uznać poprzestanie przez organ administracji publicznej, a co za tym idzie również przez Sąd I instancji, na argumentacji osadzonej na gruncie doraźnego badania kontrolnego wymienionej naczepy i posadowionej na niej cysterny. Przede wszystkim z tego powodu, że wymienione doraźne badanie zostało przeprowadzone w dniu 18 lutego 2016 r., zaś badanie techniczne wskazanej naczepy w dniach 14 stycznia 2015 i 11 stycznia 2016 r. Wskazana okoliczność i wyraźnie widoczna na jej tle kwestia czasu przeprowadzenia wymienionych badań nie może bowiem pozostawać bez wpływu na wniosek odnośnie do braku pewności co do tego, czy w wymienionych datach przedmiotem przeprowadzanych w nich badań była rzeczywiście ta sama naczepa ciężarowa, jeżeli nie zostało to potwierdzone innymi jeszcze, a koniecznymi w rozpatrywanej sprawie ustaleniami, które potwierdzałyby zasadność twierdzenia odnośnie do tożsamości przedmiotu tychże badań, a w konsekwencji zasadność wnioskowania odnośnie do uchybienia przez stronę skarżącą obowiązkowi przeprowadzenia badania technicznego tej naczepy w dniu 14 stycznia 2015 r. i w dniu 11 stycznia 2016 r. w sposób, o którym mowa w art. 81 ust. 12 ustawy – Prawo o ruchu drogowym w związku z § 2 ust. 1 – 2 i w § 6 ust. 7 rozporządzenia z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów stosowanych przy tych badaniach, a co za tym idzie również zasadności wnioskowania odnośnie do zaktualizowania działaniem przypisanym stronie skarżącej znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w pkt 1 i 2 ust. 3 art. 84 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, a tym samym również przesłanek podjęcia decyzji o cofnięciu uprawnień do wykonywania badań technicznych. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, w korespondencji do przedstawionego na wstępie założenia odnoszącego się do wymogów postępowania w sprawie nałożenia sankcji administracyjnej, które ma aksjomatyczny charakter trzeba podkreślić, że jeżeli w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego strona skarżąca podnosiła – czego organy administracji publicznej przecież nie kwestionują – że znajdująca się na naczepie cysterna wyposażona była w pompę do jej załadunku i rozładunku w systemie grawitacyjnym, a z § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z dnia 20 października 2006 r. w sprawie warunków technicznych dozoru technicznego w zakresie projektowania, wytwarzania, eksploatacji, naprawy i modernizacji specjalistycznych urządzeń ciśnieniowych wynika, że mowa jest w nim o cysternach ciśnieniowych, jako zbiornikach wraz – co trzeba podkreślić – z wyposażeniem obsługowym, konstrukcyjnym i osprzętem zabezpieczającym, które są trwale połączone z podwoziem drogowym stanowiąc nieodłączną część ramy, to tym bardziej za uzasadnione i konieczne należało uznać oczekiwanie odnośnie do potrzeby przeprowadzenie ustaleń, które miałyby potwierdzać zasadność wniosku o tożsamości przedmiotu doraźnego badania z dnia 18 lutego 2016 r. oraz badania technicznego z dnia 14 stycznia 2015 r. i z dnia 11 stycznia 2016 r. r. Przeprowadzenie tych ustaleń nie było niemożliwe, a ograniczenie się do przywołanego powyżej stanowiska organów administracji oraz kontrolującego jego prawidłowość Sądu I instancji nie może być uznane za wystarczające, albowiem nie rozstrzyga ono – w sposób, w jaki należałoby tego oczekiwać w świetle przywołanego powyżej założenia – rysujących się w odniesieniu do omawianej kwestii wątpliwości. Te zaś potęguje – bo tak właśnie należałoby to ocenić - oświadczenie właściciela wymienionej naczepy, z którego wynika, że w dniu badania technicznego nie była ona wyposażona w urządzenie ciśnieniowe i nie podlegała w związku z tym dozorowi technicznemu. W omawianym zakresie nie mniej istotne jest i to, że w § 1 ust. 2 pkt 2 przywołanego rozporządzenia z dnia 20 października 2006 r. mowa jest o cysternie trwale połączonej z podwoziem drogowym wraz – co ponownie trzeba podkreślić – z wyposażeniem obsługowym, konstrukcyjnym i osprzętem zabezpieczającym, co w relacji do przywołanego powyżej argumentu czasu przeprowadzenia badania doraźnego i badania technicznego powoduje, że odwołanie się do treści tabliczki znamionowej umieszczonej na naczepie poddanej badaniu doraźnemu w dniu 18 lutego 2016 r. również nie może być uznane za wystarczające ani dla wykazania, że przedmiot wymienionych badań był tożsamy, ani tym bardziej też dla wykazania zaktualizowania się przesłanki wydania decyzji, o której mowa w pkt 1 i pkt 2 ust. 3 art. 84 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. W świetle przedstawionych argumentów trzeba więc stwierdzić, że faktyczne podstawy wydania zaskarżonej decyzji, które zostały następnie przyjęte przez Sąd I instancji za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie, wobec braku ich zupełności w odniesieniu do badania technicznego naczepy ciężarowej pojazdu, nie mogły być uznane za wystarczające dla przypisania stronie skarżącej zachowania, o którym mowa w pkt 1 i pkt 2 ust. 3 art. 84 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, a w konsekwencji dla przyjęcia, że w sprawie zaktualizowały się określone tym przepisem prawa przesłanki podjęcia decyzji o cofnięciu uprawnień do wykonywania badań technicznych. Innymi słowy, w postępowaniu w sprawie nałożenia wymienionej sankcji administracyjnej organ administracji publicznej nie ustalił, ani też nie wykazał w wystarczającym stopniu okoliczności, które miałyby świadczyć o zaktualizowaniu się faktycznych oraz prawnych przesłanek jej nałożenia, których to deficytów nie dostrzegł Sąd I instancji. Nadto zasadny jest zarzut nieodniesienia się przez Sąd I instancji do zgłaszanych przez skarżącego kasacyjnie w toku postępowań prowadzonych przez organy obu instancji wniosków dowodowych, obejmujących: przesłuchanie jako świadków innych pracowników stacji oraz właściciela skontrolowanej cysterny. Z przedstawionych powodów omawiane zarzuty kasacyjne należało uznać za usprawiedliwione. Trzeba jednak podnieść, że stanowisko strony skarżącej nie jest pozbawione usprawiedliwionych racji, co prowadzi do wniosku o zasadności zarzutu naruszenia art. 2 Konstytucji RP poprzez nieproporcjonalność nałożonej sankcji w relacji do stanu faktycznego (pkt 5 petitum skargi kasacyjnej). Jeżeli bowiem – jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, a co w odniesieniu do wskazanej kwestii spornej wymaga podkreślenia, a zarazem przypomnienia – celem art. 84 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów dokonujących wpisów do dowodów rejestracyjnych lub wystawiających zaświadczenia skutkujące dopuszczeniem do ruchu pojazdów niesprawnych bądź w istocie niesprawdzonych pod względem technicznym, co naraża na niebezpieczeństwo uszkodzenia ciała lub utraty życia osoby korzystające ze zgłoszonych do badań pojazdów jak i innych użytkowników drogi, a także powoduje ryzyko szkody w mieniu (zob. np. wyroki: WSA w Bydgoszczy z 5 czerwca 2007 r., sygn. akt II SA/Bd 333/07; NSA z 1 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1450/07; NSA z 3 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 1251/12), to w relacji do potrzeby ścisłej wykładni przywołanego przepisu prawa oraz określonych nim przesłanek nałożenia sankcji administracyjnej, o czym mowa była powyżej, ocena odnośnie do proporcjonalności i adekwatności sankcji administracyjnej nakładanej na podstawie art. 84 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym musi każdorazowo pozostawać w ścisłym związku ze stanem faktycznym ustalonym w postępowaniu prowadzonym w sprawie cofnięcia uprawnień i siłą rzeczy – skoro chodzi o cofnięcie uprawnień, z którymi skorelowane są w oczywisty wręcz sposób konkretne obowiązki – jest i musi być odnoszona do oceny treści, wagi i znaczenia obowiązków, którym diagnosta uchybił wykonując powierzone mu zadania, które są istotne z punktu widzenia potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz eliminowania i ograniczania ryzyk z ruchem tym związanych (por.: wyrok NSA z 16 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 1664/16; wyrok NSA z dnia 23 lipca 2021 r., sygn. akt II GSK 1378/18)). Z przedstawionych powodów omawiany zarzut należało więc również uznać za usprawiedliwiony, skoro istotna z punktu widzenia stosowania art. 84 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym kwestia nie została oceniona, ani też rozważona w sposób, w jaki należałoby tego oczekiwać. Uwzględniając skargę kasacyjną i uchylając zaskarżony wyrok, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę strony na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie w przedmiocie cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych. W świetle przedstawionych powyżej argumentów skarga ta zasługiwała na uwzględnienie, co skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Grodziskiego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. To zaś prowadzi do wniosku o braku zaktualizowania się w rozpatrywanej sprawie tzw. funkcjonalnej przesłanki trybu, o którym mowa w art. 193 Konstytucji RP, co czyni niezasadnym wniosek strony skarżącej o jego zainicjowanie, pomieszczony w skardze kasacyjnej. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 i 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) w związku z art. 135 p.p.s.a. oraz art. 200, art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265) orzekł, jak w sentencji wyroku.