II GZ 724/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Sieńczyło – Chlabicz po rozpoznaniu w dniu 19 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 340/17 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcia pasa drogowego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 340/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcia pasa drogowego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji podał, że zarządzeniem zastępcy Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie [...] (dalej: skarżąca) została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od ww. skargi w kwocie 181 zł w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. Zgodnie z adnotacją umieszczoną na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, przesyłkę skierowaną do skarżącej pozostawiono w placówce pocztowej w dniu 29 marca 2017 r., umieszczając w skrzynce listowej awizo. Powtórnego awizowania przesyłki dokonano w dniu 6 kwietnia 2017 r. W związku z tym, że we wskazanym wyżej terminie przesyłka nie została podjęta, urząd pocztowy odesłał ją Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie w dniu 14 kwietnia 2017 r. z adnotacją: "Zwrot. Nie podjęto w terminie". WSA uznał, że skoro próba doręczenia przesyłki skarżącej w dniu 29 marca 2017 r. nie powiodła się, to wobec prawidłowego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej i powtórnego awiza należało przyjąć, zgodnie z art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), że doręczenie wobec skarżącej nastąpiło z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, tj. z dniem 12 kwietnia 2017 r., co z kolei oznacza, że termin do uiszczenia wpisu upłynął z dniem 19 kwietnia 2017 r. Skarżąca nie uiściła należnego wpisu sądowego w zakreślonym terminie. W tym stanie sprawy Sąd I instancji na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości oraz przeprowadzenie dowodu w postaci skargi i reklamacji z dnia 25 maja 2017 r. na okoliczność wykazania, że skarżąca nie ponosi winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca podniosła, że nie miała wiedzy o skierowaniu do niej przesyłki. W dniu kiedy miała nastąpić pierwsza próba doręczenia przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi, skarżąca przez cały dzień przebywała w domu, jednakże pracownik Poczty Polskiej – listonosz, wbrew obowiązkowi nie doręczył skarżącej listu, ani też nie pozostawił awiza. Zatem skarżąca nie ponosi winy w uchybieniu terminu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Treść przepisu art. 220 § 3 p.p.s.a. jest jednoznaczna. Przepis ten nie uzależnia w żadnym stopniu odrzucenia skargi, wniosku lub środków zaskarżenia od tego, czy należny wpis nie został uiszczony z przyczyn zawinionych przez stronę, czy też strona nie ponosi winy za uchybienie terminowi uiszczenia wpisu. Stwierdzenie obiektywnej okoliczności, jaką jest nieziszczenie wpisu w terminie jest wystarczającą przesłanką odrzucenia skargi, wniosku lub środków zaskarżenia, co wynika wprost z przepisu ustawy (por. postanowienie NSA z dnia 24 lutego 2011 r. sygn. akt I OSK 251/11; postanowienie NSA z dnia 20 marca 2013 r. sygn. akt I FZ 49/13). Jak wynika z adnotacji umieszczonej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, przesyłkę skierowaną do skarżącej pozostawiono w placówce pocztowej w dniu 29 marca 2017 r., umieszczając w skrzynce listowej awizo. Powtórnego awizowania przesyłki dokonano w dniu 6 kwietnia 2017 r. W związku z tym, że we wskazanym wyżej terminie przesyłka nie została podjęta, urząd pocztowy odesłał ją Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie w dniu 14 kwietnia 2017 r. z adnotacją: "Zwrot. Nie podjęto w terminie". Zatem Sąd I instancji prawidłowo uznał, że skoro próba doręczenia skarżącej przesyłki w dniu 29 marca 2017 r. nie powiodła się, to wobec prawidłowego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej i powtórnego awiza należało przyjąć, zgodnie z art. 73 § 4 p.p.s.a., iż doręczenie skarżącej nastąpiło z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, tj. z dniem 12 kwietnia 2017 r., co z kolei oznacza, że termin do uiszczenia wpisu upłynął z dniem 19 kwietnia 2017 r. W tym miejscu należy podkreślić, że przedmiotem kontroli Sądu II instancji jest wyłącznie postanowienie o odrzuceniu skargi, w którym Sąd bada czy przesłanki na których oparto to rozstrzygnięcie zostały prawidłowo zastosowane w stanie faktycznym sprawy. O czym była już mowa, w rozpoznawanej sprawie Sąd nie bada, czy należny wpis nie został uiszczony z przyczyn zawinionych przez stronę, czy też strona nie ponosi winy za uchybienie terminowi uiszczenia wpisu. Wobec tego tylko na marginesie należy wskazać, że WSA w Szczecinie postanowieniem z dnia 30 czerwca 2017 r. (sygn. akt II SA/Sz 340/17) - odmówił skarżącej przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.